Giden midir suçlu? Kalan mıydı acı çeken bir tek? Kalanın gidenden, gidenin kalan acılardan haberi olmayan bir aşk hikayesi...

Küçük bir akvaryumda birbirlerini yutmaya çalışan Pirana gibiydiler. Ve bu vahşi balıklardan biri bir gün içlerinden birini yutamadı. Onu yok edemedi. Ondan nefret edemedi. Sadece... ...onu çok özledi. Bir akvaryumda kaç balık yaşar ? NOT: Hikaye de homoseksüel ve heteroseksüel karakterler bulunmaktadır. Homofobik olan kişilerin hikayeden uzak durmasını rica ediyorum. Eğer okumak istiyorsanız da saygı çerçevesi içinde yorumlarınızı yapabilirsiniz. Aşk aşktır. Bedenler sadece kamuflajdır.

Saklı bir aşkın hikayesi..

Bu kitap The Early Spring (İlkbaharın Başında) dizisinden esinlenmiştir. +1& ve üzeri okurlar içindir. Beş yıl önce, hayatımın en güzel günlerinin aslında kalbime ektiğim en büyük pişmanlık tohumları olduğunu nereden bilebilirdim? Demir’i ilk gördüğüm o an, içimde ona karşı en ufak bir kıpırtı bile yoktu. Aksine, ondan köşe bucak kaçmak, varlığının yarattığı o tuhaf rüzgardan korunmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Sonra ne oldu, hangi ara bu surlar yıkıldı, Bilmiyorum. Bir gün geldi, göğsüne yaslandığımda dünyadaki tüm fırtınalar diniverdi, kendimi ilk defa bu kadar güvende hissettim. Kalabalıklar içinde sadece onun bakışlarını arar oldum. Dudaklarından dökülen ufacık bir kelime, sıradan bir günü masalsı birine dönüştürmeye yetti. Ve ben, yabancının teki olan o adamın, bilmeden hayatımın tam merkezine yerleşmesine engel olamadım. Onu sevdim. Ruhumun en derin yerinden, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir büyük yangınla sevdim. Meğer bazı insanlar hayatımıza kalmaya değil, bizi bizden koparıp gitmeye geliyormuş. Bazen hayatınızdaki en muhteşem anı da, bir ömür kanayacak en derin yara da aynı insandan kalıyormuş geriye. Ben onunla gökyüzüne uçmayı öğrendim; sonra da kanatlarımı kırıp beni boşluğa bırakmasını. Şimdi bu enkazın içinden geriye dönüp baktığımda, kafamda yankılanan tek bir cümle var: Keşke hikayemizin son satırını baştan bilseydim de, bu ateşe hiç ayak basmasaydım.

Azel, on dokuz yaşına kadar gerçek ailesinin kim olduğunu bilmeden yaşadı. Sevgi sandığı şeyin zamanla bir yüke dönüştüğü evde büyüdü; kendisine ait olmayan bir hayatın içinde sustu ve on yedi yaşında öğrendiği gerçekle bütün geçmişini sorgulamaya başladı. İki yıl boyunca her şeyi gizlice araştırdı. Annesinin kim olduğunu, babasının nerede yaşadığını ve neden başka bir aileye bırakıldığını öğrenmeye çalıştı. Sonunda karşısına tek bir isim çıktı: Alparslan Karanlı. İstanbul’un en korkulan adamlarından biri. Gücün, paranın ve karanlık sırların sahibi. Azel, öz babasının konağına girebilmek için tek bir yol bulabildi: Orada hizmetçi olarak işe başlamak. Artık kendi evinde bir yabancıydı. Öz babası her gün yanı başından geçiyor, yüzüne bakıyor ama onu tanımıyordu. Alparslan Karanlı, yıllar önce öldüğüne inandığı kızının kendi çatısı altında yaşadığından habersizdi. Üstelik Azel’in yokluğunda onun yerini dolduran başka bir kız vardı. Azel gerçeği açıklayıp yıllardır kendisinden esirgenen hayatı geri alabilecek miydi? Yoksa Karanlıların yalısına adım atarak, sonu olmayan bir savaşın tam ortasına mı düşecekti?

-Sana son kez söylüyorum! Onunla sen evleneceksin!

Gözlerim ister istemez korkudan büyümüştü. Beş saygın aile`den oluşan krallığın üçüncü saygın ailesi olan Brown ailesiydik.

Diğer dört aile ise, Williams, Johnson, Tayler ve Miller ailesi idi.

Babam ülke`nin en saygın ikinci ailesi olan, Williams ailesi`nin büyük oğlu ile evlenmemi söylemişti. Kötü şöhret`i olan Karl Williams ile evlenecektim.

-Neden ben? Carla neden evlenmiyor?

-Carla`yı o piskopat`a verecek kadar aptal değilim! Nişanı`nız siz çocukken ayarlandı vazgeçilemez.

Doğru söylüyordu yıllar önce, Williams ailesi`nin başı olan John Williams gelip babam ile anlaşma yapmıştı.

Ve babam o gün benim nişanıma karar vermişti. O piskopat ile o gün tanışmıştım, bahçemiz de olan tavşan`a attığı oku çıkarırken örmüştüm onu. Elleri kan içindeydi, ve korkup ağlayarak eve girmiştim.

Carla benim ayrı anne`den olan kız kardeşimdi. Girdiği her ortama ışık saçar, güzelliği ile erkekleri baştan çıkarırdı. Ben ise ona tezat, bu evde gördüğüm muameleden resmen ışığım sönmüştü.

-Evlenmeyeceğim! Ben de senin kızınım, neden beni bu kadar gözden çıkarıyorsun!

Yanağıma yediğim güçlü tokat ile olduğum yere savrulmuştum.

-Sana fikrini sormadım! Odana bırakılan elbise`yi akşam için giy ve birazda kendine çeki düzen ver!

Buradan ömür boyu kurtulmak istiyordum ama, geleceğim artık pekte parlak gözükmüyordu.

Gözlerini kırpıştırıp konuştu, "Beni sevebileceğini düşünüyorum." kahkahasıyla beraber konuştu. "Seni sevebileceğimi düşünmüyorum."

Mutfak Sırrı

Keskin bıçaklar, yüksek ısı ve tek bir hata kabul etmeyen katı bir hiyerarşi... Mutfak, duyguların saklanması gereken en tehlikeli alandır.

Asya Arslan, dikey bir dönüşümün eşiğinde. Kursiyer olarak girdiği akademi kapısından, utangaçlığını ardında bırakmış, ne istediğini bilen 20 yaşında bir stajyer olarak adım atıyor. Mutfaktaki tüm adımlarını ve mükemmelliğe olan tutkusunu tek bir adama göre şekillendiriyor: Aşçılık Bölüm Şefi Berk Aksu.

31 yaşındaki Berk Aksu içinse mutfak, her detayını kontrol edebildiği tek dünyası. Şakacı tavrının arkasında yatan otoritesi, Asya`nın yeteneği ve sessiz varlığı karşısında sarsılıyor. Eğitmen ve stajyer arasındaki aşılmaz sınırlar ile aralarındaki yaş farkı yüksek duvarlar gibi dursa da, aynı tezgahı paylaşmak kontrolü imkansız kılıyor.

Ancak tezgahlar arasında yükselen tek tansiyon aralarındaki çekim değil. Asya`ya gözünü dikmiş genç bir kursiyerin sessiz ilgisi, Berk Şef`in gözüne girmek için Asya`yı sinsi bir rakip olarak gören hırslı bir stajyerin kıskançlığı ve akademi kapıları ardında saklanan diğer gizli ilişkiler...

Ateş yükselip sınırlar zorlandığında, mantık yerini kaçınılmaz bir rekabete ve durdurulamaz bir arzuya bırakır.

Profesyonel bir mutfağın hiyerarşisinde başlayan; disiplin, gizli rekabet ve arzu arasındaki o ince çizgide pişen tutkulu bir hikaye.

ilk kitabım iyi okumalar

yorumlarınızı bekliyorum

Gözlerini alamazsın üstünden (Türkçe)

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar.

Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar.

"Hap kullanıyor musunuz?"

"Anlamadım?"

"Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince.

"Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim."

"Ne için geldiniz o zaman?"

"Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Lee Minho, Kore’nin en genç Muay Thai şampiyonu. Ringde yenilmez, dışarıda ise tek bir zaafa sahip: Maçtan önce biriyle yatmazsa kaybediyor.Bu jinx’i yıllardır kimseyle paylaşmadı. Ta ki bir arkadaşının tavsiyesiyle özel bir “düzenleme” yapmaya karar verene kadar.Han Jisung’un ise tek derdi borcu ve ölüm döşeğindeki büyükannesiydi. Evi yoktu, parası yoktu, başka çaresi de yoktu. Minho’nun özel fizyoterapisti olarak işe girdiğinde, karşılığında sadece bir oda ve düzenli maaş bekliyordu.Ama kimse ona gerçeği söylememişti.Bir gece, Minho’nun soğuk bakışları ve sargılı elleri arasında Jisung anladı: Bu iş, sadece kaslarını iyileştirmekle bitmiyordu.Başta nefret etti. Sonra dayandı. Sonra… istemeden de olsa âşık oldu.Minho ise hiçbir şey hissetmediğini sandı. Ta ki Jisung bir süre ortadan kaybolana kadar.Ve o boşlukta, şampiyon ilk kez gerçekten kaybettiğini fark etti.Karanlık, saplantılı ve yavaş yanan bir aşk. Zorla başlayan bir ilişki, zamanla kime ait olduğunu unutturacak kadar derinleşiyor.Jinx — bazen şans, bazen lanet, bazen de tek çıkış yolu.

Bir kızın gördüğü ve daha ilk görüşte ona karşı oluşan merakı. Bu hikâye gerçek hayattan uyarlanmış olup hâlâ yaşanmaktadır, o yüzden gelecek bölümler için olan sabrınıza ihtiyacım var, teşekkür ederim.⭐

Tutkunun ve kaderin hikayesi, mümkün sanılmayan bir hayatın hiç beklenmedik anda gerçekleşmesi. Hiçbir zaman hayatımın bu derece degişeceğini düşünmemiştim, hatta hayalini bile kurmamıştım. Ama hayatınıza öyle bir adam girer ki sizi alıp A noktasından B noktasına birden çıkarır. Siz daha ne olduğunu anlamadan hayatınız mükemmel bir şekilde değişmiştir. - Mert dur, yapamam dur. - Neden, ne oldu - yapamam, buna hazır değilim Hızlıca elbiseyi üzerime geçirip koşar adımlarla daireden dışarıya attım kendimi. Alt kattaki kendi daireme doğru koşmaya başladım. Her ne kadar çok istesem de şuan bunu yapamazdım umarım beni anlardı.

Aynı mahallenin tozlu sokaklarında büyümüşlerdi. Ta ki o kara geceye kadar... O gece, evden yükselen çığlıklarla her şey altüst oldu. Küçük kızın babası annesini öldürdü; polis sirenleri arasında kelepçelenip cezaevine götürülürken, yapayalnız kalan küçük kız İzmir`deki teyzesine gönderildi. Karşı sokaktaki çocuk, sevdiği kızın gidişini izledi. Arabanın ardından koştu, yalvardı ama durduramadı. Yıllar geçti; o çocuk Adana`nın sözü geçen, kudretli bir iş adamı oldu. Lakin ne serveti ne gücü, hafızasındaki o kızı unutturabildi. O, yıllardır kızı bulmak için arı gibi iz sürerken; kız İzmir`in sakin bir köşesinde, geçmişin kabuslarını toprakla ve yetiştirdiği narin lalelerle iyileştirmeye çalışıyordu. Peki, yıllar önce arkasından bakakaldığı o küçük kız, bir gün İzmir`deki lale bahçesinde başını kaldırıp karşısındaki o adamın gözlerine baktığında ne olacaktı?

Meriç ve Müge’nin Floransa tatilinde tanışmalarıyla başlayan olaylar zincirine hepiniz davetlisiniz

Zoya, sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana`ya nam salmış Rezan Dağlı`nın sevgilisidir.

Helya AKSOY Sonsuza kadar görmek istediğim tek manzara onun gözleriydi. Aksel AZEMOĞL Benim yeminim senin gözlerinde bozuldu. ...Bir daha görmeyecek gibi baktım yüzünün her bir detayına. Ezberlemek ister gibi. Yüzünü mıh gibi kazıdım aklıma. Şayet bir gün aklımı kaybedersem, resmi asılı kalsın gözbebeklerimde diye. Aklımın unuttuğunu gözlerim hatırlatsın diye "Yapma." dedi kapalı gözleriyle burnunun ucunu hafifçe burnuma sürterken. Yapmak istiyordum. "Böyle bakma." dedi. Bakmak istiyordum...

4 krallıktan 1 ajan , tüm krallıkların kuralları vardır . Kimisi adaletli kimiside sadece adeletli gözükür. 4 krallığıda birleştirip adalet sistemi kurmak isteyen biri Selinora krallığının varisi fakat onunda bilmediği şeyler vardı, yalan olmayacak kadar gerçek şeyler...

Her birimiz maskelerimizin altında yatan ruhlardan ibarettik. Biz Boz maskeliler olarak ülkenin ileri gelen zengin mafya kızlarını oluşturuyorduk.

Ben Mavi Boz.

Bu da Aden Boz. Bu maskelerinin ardında saklananların hikayesidir.

Herkes Ayaz Sancaktar’dan korkardı. O ise ilk kez bir kadını kaybetmekten korkacaktı…

Ayaz Sancaktar, karanlık dünyasının kurallarını kendi koyan, acımasızlığıyla tanınan bir mafya lideriydi. Onun için aşk bir zayıflık, güven ise ölümcül bir hataydı.

Lavin ise hayatı müzikten, hayallerinden ve sevdiği insandan ibaret olan genç bir kadındı. Ta ki güvendiği adam onu silah seslerinin ortasında bırakıp kaçana kadar…

O gece Lavin’in hayatını kurtaran adamın kim olduğunu bilmiyordu. Ayaz ise masum bir kadına elini uzatırken kendi hayatının değişeceğinden habersizdi.

İki farklı dünya, tek bir karşılaşma…

Lavin, Ayaz’ın karanlığına çekildikçe onun herkesten sakladığı yanını keşfedecek. Ayaz ise yıllardır kimseye açmadığı kalbinde, kendisini bile korkutan bir zaaf bulacaktı.

Ama mafyanın dünyasında sevmek, yalnızca kalbini değil, hayatını da tehlikeye atmaktı.

Peki, herkesin korktuğu Ayaz Sancaktar, uğruna her şeyi yakabileceği kadını koruyabilecek miydi?

Bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları insanı kendi karanlığına hapseder.

Bu, bir mafyanın en tehlikeli zaafının hikâyesi…

Bir gece, Bir ihanet, Bir pazarlık! Ve gitmek için çalınan bir kapı… O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan birşey vardı. Börü Tulgar… Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Bazen sığınmak… en büyük tuzaktır. Bazı hayatlar kırılmak için başlar… Derin, daha çocukken her şeyini kaybetti. Ailesini, evini ve güvenini. Ama asıl kayıp, yıllar sonra başladı. Yetimhaneden sonra “yuva” sandığı ev, onun için bir hapishaneye dönüştü. Ve Derin, hayatta kalmak için susmayı öğrendi. Ta ki o geceye kadar… Bir kafede başlayan sıradan bir gün, onu hiç tanımadığı bir adamın hayatına sürükledi. Soğuk bakışlı, sessiz ve fazla doğru zamanda ortaya çıkan biri… Derin onu tanımıyordu. Ama o, Derin`nin tüm hayatını değiştirecek kadar yakından bakıyordu. Ve o andan sonra tek bir soru kaldı: Kaçtığın yer mi daha tehlikeli… yoksa sığındığın yer mi?

İlişki yok. Bağlılık yok. Beklenti yok. İstek yeterliydi. Dokunmak serbestti. Hissetmek yasaktı. Sorun şuydu kimse kuralların yalnızca başlangıç için yazıldığını söylememişti. PARK JİMİN JEON JUNGKOOK

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

- "Benimsin." + "Değilim." - "Boynundaki iz nedir, o halde?" + "Nefretimi azdıran bir hata." - "Değil, imza." + "Ben senin mülkün değilim." - "Benim gözümde öylesin." + "Sen kimsin ki?" - "Bunu soran son kişi yaşıyor mu sanıyorsun?" + "Yaşıyor ya, kör müsün?" - "Kim?" + "Ben."