Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok `ulaşılmaz` demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella`ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella`ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? -

​KADİM TANRIÇALAR SERİSİ I : TANRIÇANIN MİRASI ​ Valerius Sarayı’nda her soylu kız, on sekiz yaşına bastığında hayatını ona adayacak bir koruyucu melek seçer. Asteria Valerius için bu seçim bir zorunluluk değil, yalanlarla örülü bir düzeni yıkmanın ilk adımıdır. ​Kralın ilk kızı ve meşru veliahtı olarak doğan Asteria, kardeşi Selith’in hırslı entrikalarına ve saraydaki tüm dışlanmışlıklara rağmen, krallığın dizginlerini elinde tutan sarsılmaz bir iradeye sahiptir. Saray duvarları krallığı sarsan isyanların ateşiyle titrerken, Asteria kardeşinin taht hırsına ve kendi koruyucu meleğinin ihanetine karşı tek başına durur. ​Sarayın dışında ise tek bir gerçek güç yükselir: Valerius ordusunun en kudretli ve korkusuz komutanı Aster Nightmare. Aster’in emrindeki sarsılmaz ordu, isyanın gürültüsü içinde tahtın gerçek sahibini korumak için saf tutarken; Asteria, rüyalarına sızan o kadim yankının ne anlama geldiğini anlamaya başlar. ​Kimsenin konuşmaya cesaret edemediği, gökyüzünün bile sakladığı o "büyük sır" yavaş yavaş gün yüzüne çıkar. Asteria, damarlarında taşıdığı gücün kökeninin beklediğinden çok daha eski olduğunu henüz tam olarak kavrayamamıştır; ancak çok yakında tüm krallık ile birlikte bu gerçeği öğrenecektir. ​Sarayın kuralları yıkılırken, melekler yeminlerinden vazgeçerken; Asteria Valerius, ordusunun başında krallığı yeniden inşa etmeye hazırdır. Peki ya kendi kanında taşıdığı o dehşet verici mirasla yüzleştiğinde, tahtın asıl sahibi olarak tüm bu yalanların üzerini tamamen karalayabilecek midir?

KAYIP İZ Yüzyıllar geçer. İnsanlar değişir. Şehirler büyür. Ama verilen bazı sözlerin zamanı hiç geçmez. Hiç kimse, sıradan bir hafta sonunun yüzyıllardır süren bir arayışın şahidi olacağını bilemezdi. Bir hafta sonu kampı… Ve hiçbirinden haberi olmayan iki kardeş. Mina, hayatını küçük kardeşi Arin`le birlikte ayakta tutmaya çalışan sıradan bir genç kadındı. Onun için bu yolculuk, sadece birkaç günlüğüne şehirden uzaklaşmaktan ibaretti. Oysa bazen insan, kendi hikâyesini yaşamaya devam ettiğini sanırken, yüzyıllardır süren başka bir hikâyenin içine yürür.

​Başlangıcı gizemli bir çekim, sonu ise darmadağın iki yatak… ​Barlas ile Lila’nın arasındaki o karanlık seks bağı, yerini çiğ bir öfkeye ve hırçın bir intikama bırakıyor. Sadece tenlerin konuştuğu, sınırları zorlayan sert ve saplantılı bir kopuş hikayesi...

Taş gibi adam Taş gibi adamdı az konuşandı Çok enteresandı yandı, yandı... sonunda kafayı sıyırmıştım gülerek şiiri söylemeye devam ettiğimde karşımdaki adamın sabrını sınıyordum resmen - güzelim sakinleşmeye çalışıyorum ama sen sürekli sınırlarımda dolaşıyorsun - işaret parmağımla kendimi göstererek ben mi dedim - evet sen güzelim sinirlenmiştim bir tek senin sınırların mı var korkusavar benim de sınırlarım , kırmızı çizgilerim var sen onları ihlal edebiliyorsun ben artık sınırlarında olmak istemiyorum senin kalbinde olma... cümlenin devamını getirmeye cesaretim yoktu her neyse saçmaladım işte. yüzümde saklayamdığım kırgınlıkla baktım gözlerine keşke ikimizinde ortak sınırları olsa kesişim kümesi gibi.. korkut yüzüme uzun uzun bakıp iç geçirdi yanıma yaklaştı kulağıma fısıldadığı cümleler yüzünden vücudum sanki yaşam fonkiyonlarını yitirmişti - sınırlarımı yavaş yavaş yok ettiğinin farkında bile değilsin beni kendi sınırlarının içine aldın kardelen çiçeğim. belki de sana sınırsızım . not - -

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

İmkânsız neydi? Belki de imkânsız olan bizdik. Asıl imkânsız olan ise, onun gözlerinde saklı duran o büyülü aşktı. Biz, farklı dünyaların insanlarıydık… Birimiz Yunanistan’ın saygın bir bakanı, diğerimiz Türkiye’nin üniformasıyla sınırları bekleyen bir asker. Ve aramızda duran tek şey, sessizce akan Meriç’ti. Ama o nehir… Onun mavilikleri, gözlerine benzeyen o derin sular… Her şey beni ona biraz daha çekiyordu. Gözlerinin benim olmasını istedim; yalnız bana bakmasını, yalnız beni sevmesini… Geçmişim peşimi bırakmazken, tek dayanağım olan dedemin gölgesi her adımımda üzerimdeyken bile, kalbimi ona teslim ettiğimi nihayet kabul etmiştim. Çünkü ne olursa olsun, ben onun kalbinde bir mülteciydim. Ve biliyordum… Bu aşk ya beni o nehirde boğacak, ya da adını bilmediğim bir özgürlüğe taşıyacaktı. ***** Kalbimde kabaran hislere inat konuştum. Dilimden dökülenlerin kalbime batacağını bile bile. "Bir Rum`a aşık olmak mı? Asla! imkansız hayallere kapılma!" Meriç turkuazı olan gözlerinden bir kılıç darbesi geçti, hedefini şaşmadan koyu yeşil gözlerime mıhlandı. "İmkansız mı? İşte o korkakların uydurduğu küçük bir sözcük... Zira benim lügatımda öyle sözcük yok!"

Çok uzak ama bir o kadar da yakınlardı. Farklı evrenlerdeydiler; buna rağmen birbirlerine yalnızca bir nefes kadar yakındılar. Birbirlerinin duygularını, acılarını ve tenlerini sanki kendileri yaşıyormuş gibi hissediyorlardı. Ta ki sonsuz çoklu evreni, kendileriyle birlikte yok edene kadar...

Karadeniz`de filizlenen, İstanbul`da bir daha hayat bulan bir sevdanın hikayesi. Karanlığın adamı Zifir Han Yaman ve kuzeyin kızı Şimal Alaz`in dillere destan aşkı masumca filizlenir ancak yaşanan bazı olaylardan ötürü iki aşık birbirlerine ağır yeminler ederek yollarını ayırır. Aradan aylar, yıllar, mevsimler geçer. Kader ağını yeniden örür. Kuzeyin kızı ve karanlığın adamının yolları bu kez İstanbul`da kesişir. Üstelik hiç beklenmeyen bir süprizle.

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasında başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları hiç beklenmeyen yolculuklarda saklı olduğunu keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur.

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

Meriç ve Müge’nin Floransa tatilinde tanışmalarıyla başlayan olaylar zincirine hepiniz davetlisiniz

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin`in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran`ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja`nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder...

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Aşk neydi? Yaz ateşi mi? Bir anlık heves mi? Aşk ömürlük verilecek bir sözdü. Bu söze yüreğini adamaktır. Yüreğini ömürlük sözlere adayan aşkların hikayesine hoşgeldiniz...

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

"Aşk insanı parçalara ayıran her şeyini en saf haliyle yaşatan o kudretli duygu. Ah evlat senin o bataklığa batmanı hiç istemezdim." İstemezdin ama engelleyemezdinde çoktan aşk denilen o silahın namusu kalbime vurulmuş ve bilinmez bir karanlığa gömmüştü beni ben vurulmak ve ruhumun ölmesini istememiştim korkmuştum ama şuan canım yanmıyordu beni yakan, öldüren kişiden razıydım. " Neyse ben gidiyorum soran olursa kendisi bile bilmiyor nerede kaybolduğunu de" dedim ve nereye gideceğimi bilmeden çıktım.

Kurallar mı? Onlar çoktan çiğnendi. Hız mı? O zaten bir bağımlılık. Güven mi? Chicago sokaklarında kimse buna sahip değil. Altı kişi... Tek bir gece... Ve geri dönüşü olmayan kararlar... Çünkü her motorun bir sınırı vardır. Peki ya insanlar? REDLINE, işte o sınırın adıdır. Bazıları sınırlarını bilir. Biz ise onları geçmek için yaşarız. Welcome to REDLINE. 🏍️🔥 --Küçük bir alıntı-- -Bana güvenme. +Zaten güvenmiyorum. -Peki neden hâlâ yanımdasın? -...Çünkü gitmek daha zor.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Bir liderlik meselesi ile başlayan aşk. Bu yeni duygular nelere yol açıcak...

Babalarının kanlı tahtlarına oturan iki genç mafya lideri. İkisi de kendi bölgelerinin acımasız hakimi, ikisi de boyun eğmez.Hazal Karahan... Yeraltı dünyasının "Demir Yumruk" lakaplı kraliçesi. Merhameti, yanından ayırmadığı gümüş saplı bıçağının ucunda saklı. Dokunduğu her şeyi yıkan bir fırtına.Araf Kozcuoğlu... Namıdiğer "Gölge". Sessiz, tehlikeli ve nereye sızacağı asla tahmin edilemeyen bir karanlık.Gölge’nin, Demir Yumruk`un liman transferini tek bir hamleyle durdurması, yeraltında büyük bir yıkımın fitilini ateşledi. Sınırlar ihlal edildi, silahlar çekildi. Onlar birbirlerini yok etmek için her hamle yaptıklarında, birbirlerinin canını her yaktıklarında, ruhlarının nasıl kaçınılmaz bir bütüne doğru sürüklendiğinden tamamen habersizler.Gölge fırtınayı saracak, Demir Yumruk o gölgeyi parçalamak isteyecek. Ancak her nefret dolu bakışta nefret aşka, intikam tutkuya dönüşecek.📌 "Gümüş bir bıçağın keskinliği mi, yoksa karanlıkta kaybolan bir gölgenin tekinsizliği mi? Bu savaşta kimse masum kalmayacak."Eğer dişli karakterlerin savaşına, entrikaya ve soluksuz okuyacağınız bir düşmandan aşka hikayesine hazırsanız, hikayeme davetlisiniz! 🔔 Kütüphanelerinize eklemeyi ve oy vermeyi unutmayın!