Son dersini vermeye çalışan yazılım son sınıs öğrencisi nin yakışıklı güçlü ve zengin bir adamla yaşadığı takıntılı aşk hikayesi

"Hiç bir tesadüf bu kadar iyi hissettiremezdi" Ev arkadaşının abisini öpen kız en fazla nolur bilerek yapılan yanlıştan bişey olmaz dimii arsız kız devami sizde ilerleyen kısımlarda sumut olacaktır kitabın dün hakları bana aittir ben yazıyorum yazım hatası olmasın diye düzeltiriomm haberiniz olsun ilerleyen kısımlarda yaş sınırı var bölüm başında söyleyeceğimmmm okuyunn okuyunn seviliyorsunuzz

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

Gözlerini kapattığında duyduğun tek şey kalp atışınsa... gardını çoktan düşürmüşsün demektir. Alina için o loş boks salonu, sadece arkadaşının peşinden gittiği sıradan bir duraktı. Ta ki soğuk bakışları ve buzdan duvarlarıyla alanı kaplayan o adama çarpana kadar. Biri ne olursa olsun geri adım atmayan dikbaşlı bir fırtına, diğeri hiçbir darbeyle yıkılmayan bir kale... İki farklı dünyanın, kaçamayacakları tek bir ringde kesiştiği an soru basitti: Bu oyunda ilk kim pes edecek?

Kader bazen iki yabancıyı aynı sofraya oturtur.. Aile baskıları, gelenekler ve aşkın arasına sıkışmış iki insan... Şanlıurfa`nın köklü bir ailesi.. Güçlü bir erkek karakter Miran Beyoğlu, Ve o ailenin gelini olmak zorunda kalan Hazal Karaca.. Ne Hazal, Beyoğlu`nun gelini olmak istiyordu, ne de İstanbul`daki hayatından vazgeçmek... Kader ikisine de söz hakkı tanımadı. Şanlıurfa`nın iki köklü ailesi bu evlilikte tekrar bir araya gelecekti...

Eşcinsel allert lütfen rahatsız olacaklar okumasın

İntikamın almak için ne kadar ileri gidebilirsin ki? "Kızını kaçıracak kadar."

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Dünya üçe bölündüğü gün insanlar sadece yaşadıkları yeri değil, birbirlerine olan güvenlerini de kaybetti. Artık hayatta kalmanın tek bir yolu vardı: Bir örgüt seçmek. Maskeliler. Maskesizler. Yarı Maskeliler. Sienna ise hiçbirine ait olmayı reddetti. Çünkü onun aradığı bir düzen değil, kaybettiği ailesiydi. Fakat bu dünyada bağımsızlık bir özgürlük değil, ölüm fermanıydı. Ve bazen tek bir yanlış adım, seni seçmek istemediğin bir kaderin tam ortasına sürükler...

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

✨ Bu kitap olumsuz örnek ve +18ögeler içerir.Dikkate alınız. ✨ © Tüm Hakları Saklıdır Az önce tam da önündeki apartmanın girişine bir araba yanaşmış ve içinden gök gürültüsü sesli kadınla o soyuna sövdüğü dingil inmişti.O an avucundaki yüzüğü daha da sıktı.Yani kadının dün gece bu yüzüğü masa da bırakmasının hiç bir anlamı yoktu.Sigarasından son bir nefes daha çekip yola attı izmariti Cellat.Arabayı çalıştırıp mahalleden çıkarken buruk bir tebessüm vardı yüzünde.Zaten senin her şeyin yarımdı kalbin tam mı olur sandın diye acımasız bir ses içini kemiriyordu.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

İlişki yok. Bağlılık yok. Beklenti yok. İstek yeterliydi. Dokunmak serbestti. Hissetmek yasaktı. Sorun şuydu kimse kuralların yalnızca başlangıç için yazıldığını söylememişti. PARK JİMİN JEON JUNGKOOK

Hamit, yavaşça önündeki tüllü duvağı kaldırdığında şokla karşısındaki Nuriye`ye bakakalmıştı. Bu kişi Perihan değildi. Şaşkınlıkla Nuriye`ye bakıyor ve idrak etmeye çalışıyordu. Şu anda karşısında duran, kaçırdığı kadın Perihan değildi, Nuriye`ydi. Nuriye ise sadece yere bakıyordu. Buraya kadar gelme cesaretinde bulunmuştu ancak Hamit`in gözlerine bakabilmek için yeniden bir cesaret gerekiyordu ona. Pişman mıydı? O da bilmiyordu bunun cevabını. Ancak bildiği bir şey vardı: Bu adamı seviyordu ve gelmişti artık ona.

KAYIP İZ Yüzyıllar geçer. İnsanlar değişir. Şehirler büyür. Ama verilen bazı sözlerin zamanı hiç geçmez. Hiç kimse, sıradan bir hafta sonunun yüzyıllardır süren bir arayışın şahidi olacağını bilemezdi. Bir hafta sonu kampı… Ve hiçbirinden haberi olmayan iki kardeş. Mina, hayatını küçük kardeşi Arin`le birlikte ayakta tutmaya çalışan sıradan bir genç kadındı. Onun için bu yolculuk, sadece birkaç günlüğüne şehirden uzaklaşmaktan ibaretti. Oysa bazen insan, kendi hikâyesini yaşamaya devam ettiğini sanırken, yüzyıllardır süren başka bir hikâyenin içine yürür.

*YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR!!!* Alıntı: Adamın parmağı tetiğe gittiğinde, Zeydan sert bir hamleyle beni kenara savurdu. Dengeyi kaybedip tökezlerken, ilk silah sesi mekânı yırttı. Cam bir şişe patladı. İnsanlar çığlık atarak sağa sola kaçıştı. Zeydan hızla silahına davrandı ama adam bizden önce davranmıştı. İkinci patlama, benden sadece birkaç santim ötedeki duvara saplandı. Birkaç saniye içinde mekânın içi kargaşaya döndü. Masalar devrildi, sandalyeler yerlere savruldu. Kalabalık panik içinde çıkışa koşarken, Zeydan elimi kavradı ve beni hızla yere çekti. "Hassiktir! Destina, eğil!" Yerde sürünerek devrilmiş bir masanın arkasına sığındık. Kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atıyordu. Zeydan dişlerini sıkarak silahını kontrol etti. "Kim lan bu herif?!" Boğazım düğümlendi. "Sanırım... beni takip etmiş," dedim titrek bir sesle. Zeydan kaşlarını çattı. "Sikeyim..." Ateş etmeye devam ediyordu adam. Masanın tahtasına kurşunlar saplanırken, Zeydan hızla yer değiştirdi ve karşılık vermek için silahını kaldırdı. Ama o an fark ettim... Adam ateş ederken hedef biz değildik. Etrafımdaki kargaşanın arasında, bir başka adamın daha mekâna girdiğini gördüm. Uzun boylu, kapüşonunun gölgesinde saklanmış bir yüz... Ve elinde susturuculu bir silah vardı. Bir hedefi vardı. Ve o hedef Zeydan Alparslan Demir`in ta kendisiydi. .............. Karanlığın içinde filizlenen bir intikam ateşi... Yalnızlığın derin kuyularında kaybolmuş, hayata küsmüş bir kız... Ölüme her an bir adım daha yaklaşırken, içindeki öfke onu hayatta tutan tek şey olur. Bir sardunya gibi, en zorlu topraklarda bile kök salmaya çalışan kırılgan ama dirençli ruhu, intikamla beslenir. Ancak kaderin cilvesi, onu karanlık dünyanın en güçlü isimlerinden biriyle karşı karşıya getirir. Soğuk bir mafya babasının gölgesi altında, ölümle iç içe yaşayan bu adam, onu beklenmedik bir yola sürükler. Kan ve barut kokan sokaklarda, gözyaşları ve yeminler arasında filizlenen bir bağ... Aşk mı, yoksa yalnızca bir yanılsama mı? Geçmişin hayaletleri peşlerini bırakmazken, ölüm her köşede onları izler. Birbirine tutunan iki kırık ruh, kurtuluşa mı erecek, yoksa daha derin bir karanlığa mı sürüklenecek? Bu hikâye, sizi intikamın gölgesinde soluk soluğa bir yolculuğa çıkaracak. Ölümün karanlık kalbinde, aşk ve ihanet iç içe geçerken, hiçbir şey göründüğü gibi olmayacak. ........ Ben, Destina. Daha çok küçükken, hayatımı kökten değiştiren bir dönüm noktası yaşadım. Ailemi kaybettim. Ama aslında kaybettiğim sadece ailem değildi... kendimi de kaybetmiştim. Çocukken dinlediğim hikâyelerin en büyük yalanlardan ibaret olduğunu anladım. Gerçek hayatımın sandığımdan çok daha farklı olduğunu öğrendim. İnancımı, hedeflerimi, benliğimi yitirdiğim bu yolda, bir şeyleri düzeltmeye çalışırken birilerinin desteğine ihtiyacım var. Bana destek olur, yanımda olduğunu hissettirir misin? Bu, Destina`nın hikâyesi. Ölen ve yeniden doğan Destina`nın... ........ Uyarı: Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda işlem yapılacaktır.

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.

​Başlangıcı gizemli bir çekim, sonu ise darmadağın iki yatak… ​Barlas ile Lila’nın arasındaki o karanlık seks bağı, yerini çiğ bir öfkeye ve hırçın bir intikama bırakıyor. Sadece tenlerin konuştuğu, sınırları zorlayan sert ve saplantılı bir kopuş hikayesi...

Bir kaza, bir tekerlekli sandalye ve yeniden başlamayı öğrenen iki kalp... Aras , hayatını tek bir gecede değiştiren ağır bir yaralanmanın ardından umudunu kaybetmiştir. Rehabilitasyon merkezinde yolu, mesleğine tutkuyla bağlı fizyoterapist deren ile kesişir. Deren ona yeniden yürümeyi öğretmeye çalışırken, Aras ona yeniden yaşamayı hatırlatır. Acının, sabrın, umudun ve imkânsız gibi görünen bir aşkın hikâyesi... Çünkü bazı yollar yürünerek değil, kalple aşılır. “Bazen en büyük adım, yeniden yürümek değil; yeniden yaşamaya cesaret etmektir.”

Çocukluklarından beri sürekli didişen 2 genç,yıllar sonra yeniden karşılaşır ve birbirlerine aşık olurlarsa sizce neler olur 😉Kapak için @leydiasteria arkadaşımıza çok teşekkürler ❤️

İki dünya vardı benim için. Biri, içinde bana dair tek bir gram sevgi barındırmayan ama yine de uğruna her şeyimi feda edebileceğim. Karanlık geçmişimdi. Adına ne dendiğini bilmiyordum, bilmek de istemiyordum. Hayatım hep sevgisiz, buz gibi geçmişti. Kimsesizliğe o kadar alışmıştım ki, yalnız kalmaya mecbur bırakılarak öğrenmiştim yalnızlığı. Ama şimdi... Şimdi biri çıkıp gelmişti ve sanki hayatımı, inancımı, tüm doğrularımı tek bir hamlede tepe taklak etmeye ant içmişti. Benim kaderimde mutlak bir yalnızlık vardı ve o adam, benim kader çizgimde asla yoktu. Ama hayat beni öyle bir yerden vurdu ki... Sanırım artık kaderim bile tamamen onun ellerindeydi. — Cengiz KAYALI

Eylül, etrafını saran o muazzam sevgi çemberinin içinde güvende olduğunu sanıyordu. Ta ki bir gecede tüm hayatı, kendi iradesi dışında bir pazarlık masasına meze edilene kadar… Bir yanda sevdiklerini korumak için kendi ipini boynuna geçirmeye hazır bir genç kız, diğer yanda onun için dünyayı yakmayı göze almış beş farklı irade… Eylül, o çemberi korumak adına tek başına ateşe yürümeye kararlıdır. Fakat hesaba katmadığı bir şey vardır: Fısıldanan tehlikeli bir teklif tüm dengeleri altüst edecek ve o beş adamın, onun tek bir saç teli için neleri yakabileceğini herkes acı bir şekilde öğrenecektir. Çünkü bazen kurtuluş, en çok korktuğun karanlığa teslim olmaktan geçer.

Kurallar mı? Onlar çoktan çiğnendi. Hız mı? O zaten bir bağımlılık. Güven mi? Chicago sokaklarında kimse buna sahip değil. Altı kişi... Tek bir gece... Ve geri dönüşü olmayan kararlar... Çünkü her motorun bir sınırı vardır. Peki ya insanlar? REDLINE, işte o sınırın adıdır. Bazıları sınırlarını bilir. Biz ise onları geçmek için yaşarız. Welcome to REDLINE. 🏍️🔥 --Küçük bir alıntı-- -Bana güvenme. +Zaten güvenmiyorum. -Peki neden hâlâ yanımdasın? -...Çünkü gitmek daha zor.

Kafamı sırayan o taşın rüzgarı saçlarımı havalandırdığında, sert bir göğse yaslandım. Burnuma dolan o keskin koku, Ağrı`nın dondurucu ayazından daha yakıcıydı..." ​Şehirdeki kriz acil servisi kilitlediğinde, Doktor Cemre bir gecede hayatının sınavıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Dışarıda gözü dönmüş bir kalabalık, peş peşe patlayan camlar ve içeri yağan taşlar... ​Ve tüm bu dehşetin ortasında, Cemre’yi göğsüne siper eden o sert bakışlı komutan: Yavuz Yüzbaşı. ​Biri hayat vermeye ant içmişti, diğeri korumaya... Yolları bir kriz anında kesiştiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.