Hayatım boyunca her şeyin bir planı olduğunu düşünürdüm. Ta ki bir gece, şiddetin ortasında yaşanan bir araba kazası bütün hayatımı değiştirmeden önce... İki yıl. Tam iki yılım hafızamdan silinmişti. Kim olduğumu biliyordum ama kim olduğumu sandığım insanı tanımıyordum. Çevremdeki herkes bana bir şeyler anlatıyor, herkes geçmişimi bildiğini iddia ediyordu. Peki ya kimse doğruyu söylemiyorsa? Onur Alper Miras... Adını duyduğumda içimde tarif edemediğim bir şeyler kıpırdıyordu. Onu tanımıyordum. En azından hafızam öyle söylüyordu. Ama gözleri, sanki beni yıllardır tanıyormuş gibi bakıyordu. Belki de bazı aşklar bitmezdi. Sadece üzerlerine bir perde çekilirdi. Ve benim perdem, henüz yeni aralanıyordu.

Dady issuse kitabıdır. Yaş farkı vardır. Argo, +1&, şiddet gibi ögeler barındırır. Eğer hâlen okumaya devam ediyorsanız sorumluluk sizdedir.

"Can sıkıntısından, rastgele bir numaraya mesaj atsam ne olur?" "Tefeci`nin s*x oyuncağı olursun."

Bilinmezliği bilmekle gelen merakım beni kendini başka biri olarak tanıtan bir mafyaya rast getirmişti. Üstelik onun kimliğini ortaya çıkarma çabam beni ona bağlamıştı. Şimdi geriye sadece iki seçenek kalıyordu: -ya beni yok edecek ve bildiklerimi ahirete kadar güvende tutacaktı. Ya da beni kendisine hapsedip ikimizin de bilmediği bir yaşama bağlayacaktı.

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

“Bana baharı vadeden sen, ruhuma zemheriyi bıraktın.” Mafya`nın Kaçak Gelini || Haydar Ali & Nilüfer Yetişkinlere yöneliktir, yazılanlar hayal ürünüdür. Sadece kurgudan ibarettir.

"Düğünümde, en fazla ne olabilir?" "Mafya`ya satılırsın."

2025-2026 DÖNEMİ AŞK VE TUTKU ŞİİRLERİMDEN OLUŞMAKTADIR...

Derin Eflal Cengizoğlu, sevilmemeyi çocuk yaşta, dedesinin duvarları arasında öğrenmişti. Hayatta kalmak için ördüğü zırh, en büyük düşmanının manevi oğluyla evlenmeye zorlandığında çatlamaya başlar. Doğu ise geçmişinin külleri arasında tek bir amaç için yanmaktadır: İntikam. İki yaralı ruhun zorunlu evlilikle başlayan savaşı, zamanla tehlikeli bir tutkuya dönüşürken, ikisi de asıl büyük darbenin çok yakında olduğundan habersizdir. Aşk dünyadaki en tehlikeli zehirdir ve o zehri sana kendi elleriyle içirecek olan, uğruna ölmeyi göze aldığın o tek insandır.

"Önünüze bakmayı bilmez misiniz siz küçük hanım? Yoksa dikkat çekmek için daha yaratıcı yollarınız yok mu?"" "Asıl siz önünüzde duran kadını göremeyecek kadar kör müsünüz bayım?Yoksa yaşlılık belirtileri erken mi başladı?" ~ baston yutmuş esmer tanrısı~ "Yanarım yanarım, gün geçer yanarım... Ah gecelerin hesabını kimlere sorarım..."

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı insanlar hayatınıza girmek için değil, bütün hayatınızı değiştirmek için gelir. Bir kadın, geride bıraktığını sandığı geçmişiyle yüzleşirken kendini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde bulur. Aşk mı kazanacak, gurur mu? Peki ya kalbin en derininde saklanan sırlar ortaya çıktığında geriye ne kalacak? Bazen insanın en büyük savaşı, iki hayat arasında değil; kendi kalbiyle arasındadır. +17 bölümler vardır.

GECE OKUYUNNNN

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

Bu kitap The Early Spring (İlkbaharın Başında) dizisinden esinlenmiştir. +1& ve üzeri okurlar içindir. Beş yıl önce, hayatımın en güzel günlerinin aslında kalbime ektiğim en büyük pişmanlık tohumları olduğunu nereden bilebilirdim? Demir’i ilk gördüğüm o an, içimde ona karşı en ufak bir kıpırtı bile yoktu. Aksine, ondan köşe bucak kaçmak, varlığının yarattığı o tuhaf rüzgardan korunmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Sonra ne oldu, hangi ara bu surlar yıkıldı, Bilmiyorum. Bir gün geldi, göğsüne yaslandığımda dünyadaki tüm fırtınalar diniverdi, kendimi ilk defa bu kadar güvende hissettim. Kalabalıklar içinde sadece onun bakışlarını arar oldum. Dudaklarından dökülen ufacık bir kelime, sıradan bir günü masalsı birine dönüştürmeye yetti. Ve ben, yabancının teki olan o adamın, bilmeden hayatımın tam merkezine yerleşmesine engel olamadım. Onu sevdim. Ruhumun en derin yerinden, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir büyük yangınla sevdim. Meğer bazı insanlar hayatımıza kalmaya değil, bizi bizden koparıp gitmeye geliyormuş. Bazen hayatınızdaki en muhteşem anı da, bir ömür kanayacak en derin yara da aynı insandan kalıyormuş geriye. Ben onunla gökyüzüne uçmayı öğrendim; sonra da kanatlarımı kırıp beni boşluğa bırakmasını. Şimdi bu enkazın içinden geriye dönüp baktığımda, kafamda yankılanan tek bir cümle var: Keşke hikayemizin son satırını baştan bilseydim de, bu ateşe hiç ayak basmasaydım.

Çocukluklarından beri sürekli didişen 2 genç,yıllar sonra yeniden karşılaşır ve birbirlerine aşık olurlarsa sizce neler olur 😉Kapak için @leydiasteria arkadaşımıza çok teşekkürler ❤️

Tek bir bakış, bütün hayatını değiştirebilir mi?

Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan kimsesiz bir üniversite öğrencisi… Ve yeraltı dünyasının acımasız, dediğim dedik varisi. Trafikte tesadüfen kesişen yolları, genç kız için geri dönüşü olmayan bir esaretin başlangıcı olur.

Zorla kapatıldığı orman evinde ondan ölesiye korkarken, zamanla o sert kabuğun ardındaki adamı keşfetmeye başlar. Öfkesiyle herkesi titreten adamı sakinleştirebilen tek kişi artık odur. Ancak mafya dünyasının karanlık oyunları ve araya giren kıskançlıklar, bu imkansız aşkı en büyük sınavına sokacaktır.

Bir adam, sevdiği kadın için karanlık dünyasından vazgeçebilir mi?

Herşeyden farklı olan bir histi bu... Normal bir insan kan, vahşet, korku ve kaosu sevmezdi. Ama ben normal bir insan gibi değil daha çok insan dışı bir varlık olduğum için kanı, vahşeti, korkuyu ve kaosu arzuluyordum. Mis gibi kokan o pürüzsüz kan kokusunda nefeslenmekten ise haz alıyordum... "Bazı suçlar tek başına işlenir, bazılarına ise bir ömür ortak olunur." Ve galiba ben bir ömür ortak oldum...

Bazı insanlar hayallerinin peşinden gider. Bazılarıysa hayallerini gerçekleştirmek için kendi kurallarını yazmaya karar verir.

Bir grup genç, dört yıl içinde hayatlarını değiştirecek büyük bir hedefin peşine düşer. Ancak bu yol, düşündükleri kadar kolay olmayacaktır. Dostlukların sınandığı, güvenin sorgulandığı, ihanetin ve sadakatin birbirine karıştığı karanlık bir dünyanın kapıları aralanır.

Her kartın bir anlamı, her insanın bir rolü, her kararın bir bedeli vardır.

Bu oyunda kimse göründüğü kadar masum, kimse düşünüldüğü kadar güçlü değildir.

Ve bütün kartlar açıldığında geriye tek bir soru kalacaktır:

Oyunu kim yönetiyor?

MAÇA TEAM
Bir ekipten fazlası. Bir oyundan çok daha fazlası.

Azel, on dokuz yaşına kadar gerçek ailesinin kim olduğunu bilmeden yaşadı. Sevgi sandığı şeyin zamanla bir yüke dönüştüğü evde büyüdü; kendisine ait olmayan bir hayatın içinde sustu ve on yedi yaşında öğrendiği gerçekle bütün geçmişini sorgulamaya başladı. İki yıl boyunca her şeyi gizlice araştırdı. Annesinin kim olduğunu, babasının nerede yaşadığını ve neden başka bir aileye bırakıldığını öğrenmeye çalıştı. Sonunda karşısına tek bir isim çıktı: Alparslan Karanlı. İstanbul’un en korkulan adamlarından biri. Gücün, paranın ve karanlık sırların sahibi. Azel, öz babasının konağına girebilmek için tek bir yol bulabildi: Orada hizmetçi olarak işe başlamak. Artık kendi evinde bir yabancıydı. Öz babası her gün yanı başından geçiyor, yüzüne bakıyor ama onu tanımıyordu. Alparslan Karanlı, yıllar önce öldüğüne inandığı kızının kendi çatısı altında yaşadığından habersizdi. Üstelik Azel’in yokluğunda onun yerini dolduran başka bir kız vardı. Azel gerçeği açıklayıp yıllardır kendisinden esirgenen hayatı geri alabilecek miydi? Yoksa Karanlıların yalısına adım atarak, sonu olmayan bir savaşın tam ortasına mı düşecekti?

Lee Minho, Kore’nin en genç Muay Thai şampiyonu. Ringde yenilmez, dışarıda ise tek bir zaafa sahip: Maçtan önce biriyle yatmazsa kaybediyor.Bu jinx’i yıllardır kimseyle paylaşmadı. Ta ki bir arkadaşının tavsiyesiyle özel bir “düzenleme” yapmaya karar verene kadar.Han Jisung’un ise tek derdi borcu ve ölüm döşeğindeki büyükannesiydi. Evi yoktu, parası yoktu, başka çaresi de yoktu. Minho’nun özel fizyoterapisti olarak işe girdiğinde, karşılığında sadece bir oda ve düzenli maaş bekliyordu.Ama kimse ona gerçeği söylememişti.Bir gece, Minho’nun soğuk bakışları ve sargılı elleri arasında Jisung anladı: Bu iş, sadece kaslarını iyileştirmekle bitmiyordu.Başta nefret etti. Sonra dayandı. Sonra… istemeden de olsa âşık oldu.Minho ise hiçbir şey hissetmediğini sandı. Ta ki Jisung bir süre ortadan kaybolana kadar.Ve o boşlukta, şampiyon ilk kez gerçekten kaybettiğini fark etti.Karanlık, saplantılı ve yavaş yanan bir aşk. Zorla başlayan bir ilişki, zamanla kime ait olduğunu unutturacak kadar derinleşiyor.Jinx — bazen şans, bazen lanet, bazen de tek çıkış yolu.

"Işıklar söndüğünde ve perde kapandığında, geriye sadece tek bir soru kalacak: Gördüğün her şey bir yalan, görmediğin her şey ise kaderindir."🕯️

Her şey o gece başladı. Koparılan kökler, dumanı tüten bir yuva ve bir çocuğun zihnine kazınan o ağır sessizlik... Bir daha asla eskisi gibi olamayacağını biliyordu. Kaybettiği her şeyin, çalınan her anın ardından... Geriye ne kalabilirdi ki? 🥀

Hayat, en büyük illüzyonunu en masum olanlara yapar. 🌫️ Sıradan bir hayatın parıltılı yüzeyinin altında, görünmez iplerle örülmüş, zihnin en karanlık köşelerine gizlenmiş bir plan işliyor. Şehrin soğuk sokaklarında parmak uçlarına kazınmış sırlar, sessizliğin içinde saklanan birer gölge... 🗝️

Peki, gördüklerine mi inanacaksın, yoksa hissettiklerine mi? 🌑

Geçmiş, ne kadar uzağa gidersen git, her zaman bir adım arkandadır. Maskeler düşmeye, unutulan bağlar canlanmaya başladığında; gerçek kimin tarafında olacak? ⏳

"Kusursuz bir plan, kusurlu bir geçmişi silebilir mi?"

Kusursuz İllüzyon’un kapısı aralanıyor. İçeri girmeye cesaretin var mı? ✨

Çocukluktan beri sevmediği, çocukla okuldaki dedikodular yüzünden sahte sevgili olacaktı alt tarafı?

Gözlerini alamazsın üstünden (Türkçe)

"Bilerek yaptın." dedim deliye dönerek.

Biraz daha bana doğru eğildiğinde sinirle bende geri adım atmadım. O kaçmıyorsa ben hiç kaçmam!

"Makarna gayet sıcaktı." diye mırıldandığında dişlerimi sıktığımı fark ettim.

"Soğuktu!"

Bir adım daha bana eğilip, "Sıcaktı!" diye öfkeyle tekrarladı. Kafamı ona doğru hafifçe biraz daha kaldırdığımda burun buruna geldik.

"Soğuktu!"

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.