Bu kitap The Early Spring (İlkbaharın Başında) dizisinden esinlenmiştir. +1& ve üzeri okurlar içindir. Beş yıl önce, hayatımın en güzel günlerinin aslında kalbime ektiğim en büyük pişmanlık tohumları olduğunu nereden bilebilirdim? Demir’i ilk gördüğüm o an, içimde ona karşı en ufak bir kıpırtı bile yoktu. Aksine, ondan köşe bucak kaçmak, varlığının yarattığı o tuhaf rüzgardan korunmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Sonra ne oldu, hangi ara bu surlar yıkıldı, Bilmiyorum. Bir gün geldi, göğsüne yaslandığımda dünyadaki tüm fırtınalar diniverdi, kendimi ilk defa bu kadar güvende hissettim. Kalabalıklar içinde sadece onun bakışlarını arar oldum. Dudaklarından dökülen ufacık bir kelime, sıradan bir günü masalsı birine dönüştürmeye yetti. Ve ben, yabancının teki olan o adamın, bilmeden hayatımın tam merkezine yerleşmesine engel olamadım. Onu sevdim. Ruhumun en derin yerinden, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir büyük yangınla sevdim. Meğer bazı insanlar hayatımıza kalmaya değil, bizi bizden koparıp gitmeye geliyormuş. Bazen hayatınızdaki en muhteşem anı da, bir ömür kanayacak en derin yara da aynı insandan kalıyormuş geriye. Ben onunla gökyüzüne uçmayı öğrendim; sonra da kanatlarımı kırıp beni boşluğa bırakmasını. Şimdi bu enkazın içinden geriye dönüp baktığımda, kafamda yankılanan tek bir cümle var: Keşke hikayemizin son satırını baştan bilseydim de, bu ateşe hiç ayak basmasaydım.

Azel, on dokuz yaşına kadar gerçek ailesinin kim olduğunu bilmeden yaşadı. Sevgi sandığı şeyin zamanla bir yüke dönüştüğü evde büyüdü; kendisine ait olmayan bir hayatın içinde sustu ve on yedi yaşında öğrendiği gerçekle bütün geçmişini sorgulamaya başladı. İki yıl boyunca her şeyi gizlice araştırdı. Annesinin kim olduğunu, babasının nerede yaşadığını ve neden başka bir aileye bırakıldığını öğrenmeye çalıştı. Sonunda karşısına tek bir isim çıktı: Alparslan Karanlı. İstanbul’un en korkulan adamlarından biri. Gücün, paranın ve karanlık sırların sahibi. Azel, öz babasının konağına girebilmek için tek bir yol bulabildi: Orada hizmetçi olarak işe başlamak. Artık kendi evinde bir yabancıydı. Öz babası her gün yanı başından geçiyor, yüzüne bakıyor ama onu tanımıyordu. Alparslan Karanlı, yıllar önce öldüğüne inandığı kızının kendi çatısı altında yaşadığından habersizdi. Üstelik Azel’in yokluğunda onun yerini dolduran başka bir kız vardı. Azel gerçeği açıklayıp yıllardır kendisinden esirgenen hayatı geri alabilecek miydi? Yoksa Karanlıların yalısına adım atarak, sonu olmayan bir savaşın tam ortasına mı düşecekti?

Bazı insanlar hayallerinin peşinden gider. Bazılarıysa hayallerini gerçekleştirmek için kendi kurallarını yazmaya karar verir.

Bir grup genç, dört yıl içinde hayatlarını değiştirecek büyük bir hedefin peşine düşer. Ancak bu yol, düşündükleri kadar kolay olmayacaktır. Dostlukların sınandığı, güvenin sorgulandığı, ihanetin ve sadakatin birbirine karıştığı karanlık bir dünyanın kapıları aralanır.

Her kartın bir anlamı, her insanın bir rolü, her kararın bir bedeli vardır.

Bu oyunda kimse göründüğü kadar masum, kimse düşünüldüğü kadar güçlü değildir.

Ve bütün kartlar açıldığında geriye tek bir soru kalacaktır:

Oyunu kim yönetiyor?

MAÇA TEAM
Bir ekipten fazlası. Bir oyundan çok daha fazlası.

Lee Minho, Kore’nin en genç Muay Thai şampiyonu. Ringde yenilmez, dışarıda ise tek bir zaafa sahip: Maçtan önce biriyle yatmazsa kaybediyor.Bu jinx’i yıllardır kimseyle paylaşmadı. Ta ki bir arkadaşının tavsiyesiyle özel bir “düzenleme” yapmaya karar verene kadar.Han Jisung’un ise tek derdi borcu ve ölüm döşeğindeki büyükannesiydi. Evi yoktu, parası yoktu, başka çaresi de yoktu. Minho’nun özel fizyoterapisti olarak işe girdiğinde, karşılığında sadece bir oda ve düzenli maaş bekliyordu.Ama kimse ona gerçeği söylememişti.Bir gece, Minho’nun soğuk bakışları ve sargılı elleri arasında Jisung anladı: Bu iş, sadece kaslarını iyileştirmekle bitmiyordu.Başta nefret etti. Sonra dayandı. Sonra… istemeden de olsa âşık oldu.Minho ise hiçbir şey hissetmediğini sandı. Ta ki Jisung bir süre ortadan kaybolana kadar.Ve o boşlukta, şampiyon ilk kez gerçekten kaybettiğini fark etti.Karanlık, saplantılı ve yavaş yanan bir aşk. Zorla başlayan bir ilişki, zamanla kime ait olduğunu unutturacak kadar derinleşiyor.Jinx — bazen şans, bazen lanet, bazen de tek çıkış yolu.

“Bana baharı vadeden sen, ruhuma zemheriyi bıraktın.” Mafya`nın Kaçak Gelini || Haydar Ali & Nilüfer Yetişkinlere yöneliktir, yazılanlar hayal ürünüdür. Sadece kurgudan ibarettir.

"Işıklar söndüğünde ve perde kapandığında, geriye sadece tek bir soru kalacak: Gördüğün her şey bir yalan, görmediğin her şey ise kaderindir."🕯️

Her şey o gece başladı. Koparılan kökler, dumanı tüten bir yuva ve bir çocuğun zihnine kazınan o ağır sessizlik... Bir daha asla eskisi gibi olamayacağını biliyordu. Kaybettiği her şeyin, çalınan her anın ardından... Geriye ne kalabilirdi ki? 🥀

Hayat, en büyük illüzyonunu en masum olanlara yapar. 🌫️ Sıradan bir hayatın parıltılı yüzeyinin altında, görünmez iplerle örülmüş, zihnin en karanlık köşelerine gizlenmiş bir plan işliyor. Şehrin soğuk sokaklarında parmak uçlarına kazınmış sırlar, sessizliğin içinde saklanan birer gölge... 🗝️

Peki, gördüklerine mi inanacaksın, yoksa hissettiklerine mi? 🌑

Geçmiş, ne kadar uzağa gidersen git, her zaman bir adım arkandadır. Maskeler düşmeye, unutulan bağlar canlanmaya başladığında; gerçek kimin tarafında olacak? ⏳

"Kusursuz bir plan, kusurlu bir geçmişi silebilir mi?"

Kusursuz İllüzyon’un kapısı aralanıyor. İçeri girmeye cesaretin var mı? ✨

Bilinmezliği bilmekle gelen merakım beni kendini başka biri olarak tanıtan bir mafyaya rast getirmişti. Üstelik onun kimliğini ortaya çıkarma çabam beni ona bağlamıştı. Şimdi geriye sadece iki seçenek kalıyordu: -ya beni yok edecek ve bildiklerimi ahirete kadar güvende tutacaktı. Ya da beni kendisine hapsedip ikimizin de bilmediği bir yaşama bağlayacaktı.

Çocukluktan beri sevmediği, çocukla okuldaki dedikodular yüzünden sahte sevgili olacaktı alt tarafı?

Gözlerini alamazsın üstünden (Türkçe)

"Bilerek yaptın." dedim deliye dönerek.

Biraz daha bana doğru eğildiğinde sinirle bende geri adım atmadım. O kaçmıyorsa ben hiç kaçmam!

"Makarna gayet sıcaktı." diye mırıldandığında dişlerimi sıktığımı fark ettim.

"Soğuktu!"

Bir adım daha bana eğilip, "Sıcaktı!" diye öfkeyle tekrarladı. Kafamı ona doğru hafifçe biraz daha kaldırdığımda burun buruna geldik.

"Soğuktu!"

"Önünüze bakmayı bilmez misiniz siz küçük hanım? Yoksa dikkat çekmek için daha yaratıcı yollarınız yok mu?"" "Asıl siz önünüzde duran kadını göremeyecek kadar kör müsünüz bayım?Yoksa yaşlılık belirtileri erken mi başladı?" ~ baston yutmuş esmer tanrısı~ "Yanarım yanarım, gün geçer yanarım... Ah gecelerin hesabını kimlere sorarım..."

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı insanlar hayatınıza girmek için değil, bütün hayatınızı değiştirmek için gelir. Bir kadın, geride bıraktığını sandığı geçmişiyle yüzleşirken kendini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde bulur. Aşk mı kazanacak, gurur mu? Peki ya kalbin en derininde saklanan sırlar ortaya çıktığında geriye ne kalacak? Bazen insanın en büyük savaşı, iki hayat arasında değil; kendi kalbiyle arasındadır. +17 bölümler vardır.

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

Wooyoung nereden bilebilirdi aşkın bu kadar acı olabileceğini ama bilmediği birşey vardı oda aşkının karşılıklı olduğu

"Onun dünyasında tek bir kural vardır ya hükme boyun eğersin ya da küle dönüşürsün." Hasret, sokaklarda büyümüştü. Aç kalmayı, kaçmayı, susmayı ama en çok da hayatta kalmayı öğrenmişti. Beş yıl önce Savaş Alasker onu bulduğunda yolu yeraltının acımasız krallığı Nehra ile kesiştiğinde, artık geri dönüşü olmayan bir dünyanın kapısından içeri girmişti. O, bu karanlık dünyanın görünmeyen yüzü, sessiz bir teslimatçıydı sadece. Paket taşıyor, emirleri uyguluyor ve asla soru sormuyordu. Çünkü bilirdi Nehra`da soru soranların ömrü uzun olmazdı. Bu karanlık dünyanın merkezindeyse tek bir adam vardı Savaş Alasker. Soğukkanlı, acımasız ve önünde bütün bir şehrin diz çöktüğü mutlak bir hükümdar. İnsanların adını fısıldayarak söylediği, kurallarında merhamete asla yer ayırmayan bir lider. Hasret için Savaş, ulaşılamaz ve tehlikeli bir hayranlıktan ibaretti. Ta ki o geceye kadar. Önemli bir teslimat, yanlış insanlar ve dökülen kan, kusursuz işleyen o çarkı tek bir saniyede kırmıştı. Artık Hasret sadece sokakların kızı değildi Nehra`nın tam ortasında, namlunun ucundaydı ve Savaş, o buzdan gözlerini ilk kez gerçekten ona çevirmişti. Fakat bu dünyada yakınlık en büyük zayıflık, aşk ise açıkça verilmiş bir ölüm fermanıydı. Gücün hükmettiği, sadakatin kanla ödendiği ve aşkın küle dönüştüğü karanlık bir yeraltı hikâyesi.

✨ Bu kitap olumsuz örnek ve +18ögeler içerir.Dikkate alınız. ✨

© Tüm Hakları Saklıdır

Az önce tam da önündeki apartmanın girişine bir araba yanaşmış ve içinden gök gürültüsü sesli kadınla o soyuna sövdüğü dingil inmişti.O an avucundaki yüzüğü daha da sıktı.Yani kadının dün gece bu yüzüğü masa da bırakmasının hiç bir anlamı yoktu.Sigarasından son bir nefes daha çekip yola attı izmariti Cellat.Arabayı çalıştırıp mahalleden çıkarken buruk bir tebessüm vardı yüzünde.Zaten senin her şeyin yarımdı kalbin tam mı olur sandın diye acımasız bir ses içini kemiriyordu.

Herşeyden farklı olan bir histi bu... Normal bir insan kan, vahşet, korku ve kaosu sevmezdi. Ama ben normal bir insan gibi değil daha çok insan dışı bir varlık olduğum için kanı, vahşeti, korkuyu ve kaosu arzuluyordum. Mis gibi kokan o pürüzsüz kan kokusunda nefeslenmekten ise haz alıyordum... "Bazı suçlar tek başına işlenir, bazılarına ise bir ömür ortak olunur." Ve galiba ben bir ömür ortak oldum...

yol kenarında bulduğum yüzüğün beni bu kadar karmaşık bir olayın içine sokacağını nerden bilebilirdim ki…

Yüksek sosyetenin parıltılı kapıları ardında saklanan yalanlar, en çok o masanın başındakileri vurur.

Defne, zekasıyla var olduğu bu zengin ve boğucu dünyada, kocasının kurduğu görünmez bir ağın ortasındadır. Hayatını hedef alan gizli tehditler kapıya dayanıp malikaneye dışarıdan sert, disiplinli ve tehlikeli bir koruma adım attığında; içerideki tüm dengeler sarsılır.

Güvenin ihanetle, nefesin tehlikeyle ölçüldüğü bu oyunda; bazı duvarlar sadece yıkılmak için örülür. Aralarındaki mesafe daraldıkça, gerçeğin nefesi enselerinde bitecektir.

Güzel doktor Amber,eski polis Sinâ ve küçük kızı Derin’in hikayesi ❤️

Zoya, sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana`ya nam salmış Rezan Dağlı`nın sevgilisidir.

"Düğünümde, en fazla ne olabilir?" "Mafya`ya satılırsın."

Sadece fotoğraf paylasicam belki yorum da olur

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Derin Eflal Cengizoğlu, sevilmemeyi çocuk yaşta, dedesinin duvarları arasında öğrenmişti. Hayatta kalmak için ördüğü zırh, en büyük düşmanının manevi oğluyla evlenmeye zorlandığında çatlamaya başlar. Doğu ise geçmişinin külleri arasında tek bir amaç için yanmaktadır: İntikam. İki yaralı ruhun zorunlu evlilikle başlayan savaşı, zamanla tehlikeli bir tutkuya dönüşürken, ikisi de asıl büyük darbenin çok yakında olduğundan habersizdir. Aşk dünyadaki en tehlikeli zehirdir ve o zehri sana kendi elleriyle içirecek olan, uğruna ölmeyi göze aldığın o tek insandır.