Sabah alarmının o nefret ettiğim sesi çalmaya başladığında gözlerimi açmak tam anlamıyla bir işkenceydi. Alarmı erteleyip yatakta ters döndüm. Kahretsin ki inanılmaz yorgundum. Gece yine ajansın lansman dosyaları yüzünden saat üçü geçmişti ve vücudum yataktan kalkmamak için direniyordu. Elime telefonu alıp ekranı kaydırmaya başladım. Biraz bildirimlere, biraz sosyal medyaya bakıp zihnimi açmaya çalıştım ama ekrandan sızan ışık bile gözlerimi yakıyordu. Telefonu yatağa fırlatıp zorla yataktan kazındım. Kendime gelmenin tek yolu vardı. Banyoya geçip suyu olabildiğince soğuk ayarladım ve duşun altına girdim. O buz gibi su tenime değdiği an beynimdeki bütün uyuşukluk dağıldı. Kurulanıp odama geçtiğimde dolabın karşısına geçip ne giyeceğime baktım. Bugün ajansa yeni Amerikadan velvet stone markası gelecekti bu da benim için çok önemliydi ve toplantı odasında ezik durmaya hiç niyetim yoktu. Siyah, yüksek bel kumaş bir pantolon ve üzerine krem rengi, şık bir saten gömlek seçtim. Altına da siyah topuklu ayakkabılarımı giydim. Aynanın karşısına geçip hafif bir makyaj yaptım, göz altlarımdaki morlukları kapatıcıyla gizledim. Saçlarımı da düzleştirip açık bıraktım. Dışarıdan bakıldığında her şeyi kontrol altında tutan o güçlü kadın imajı hazırdı. Odamdan çıkıp mutfağa geçtim. İstanbul’a ilk geldiğimde tuttuğum bu küçük ama kendi kendime kurduğum ev, bana her zaman huzur veriyordu. Aslında doğma büyüme Antalyalıydım ben. O sıcak, rahat Akdeniz havasında büyümüş biriyken 3 yıl önce ani bir kararla tası tarağı toplayıp okumak için İstanbul’a taşınmış, hemen ardından da iş hayatına atılmıştım. 3 yıldır bu devasa şehirde tek başıma, kendi ayaklarımın üzerinde duruyordum. Tezgaha yaklaşıp kendime sert bir kahve koydum. Telefonuma düşen mesaja baktım; abimden gelmişti. Babam, abim ve küçük kız kardeşimle aram her zaman çok iyiydi. Abim bana takılmayı çok severdi, kardeşim her derdinde beni arardı. Babam ise... O biraz mesafeli ve soğuk bir adamdı ama az konuşsa da beni içten içe ne kadar çok sevdiğini, sesindeki o sessiz şefkatten her zaman hissederdim. Tek sorun annemdi. Annemle aramız doğdum doğalı bir türlü dikiş tutmamıştı; her kararıma, İstanbul’da tek başıma yaşamama bile söyleyecek bir eleştirisi mutlaka olurdu. Antalya’yı, ailemi çok özlesem de annemle aramızdaki o gerginlik bana neden tek başıma İstanbul’a kaçtığımı her zaman hatırlatıyordu. Kahvemden bir yudum alıp masadan elmamı kaptım. Çantamı omzuma takıp hemen kapıya yöneldim. İçimdeki o heyecan ve gerginlik karışımı hisle kapıyı arkamdan kilitledim. Merdivenleri hızlı adımlarla inip binanın önündeki park yerinde duran arabama geçtim. Sürücü koltuğuna oturup çantamı yan koltuğa fırlattım, kontağı çevirdim. Arabanın motoru çalışırken derin bir nefes alıp aynadan kendime baktım. Antalya’dan İstanbul’a geldiğim ilk günlerden beri bu şehir bana kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğretmişti ve bugün de o günlerden biriydi. Direksiyonu kırıp İstanbul’un o her zamanki sabah trafiğine karıştım. Valence Labs’in devasa cam binasının kapalı otoparkına arabayı park ettiğimde saat tam 08.45’ti. Çantamı ve arabanın anahtarını alıp indim. Asansörle üst kata çıkıp şirketin heybetli döner kapısından içeri girdiğim an, ajanstaki o tanıdık kaos ve yüksek tempo yüzüme çarptı. Müşteri İlişkileri Direktörü olmanın getirdiği o yorucu ama sevdiğim hareketlilik çoktan başlamıştı. Koridorda yanımdan geçen asistana kısa bir selam verip hemen kendi odama geçtim. Çantamı masanın üzerine bırakıp derin bir nefes aldım. Bugün lansmanın en kritik aşamasıydı; yapılması gerekenleri kafamda netleştirmem gerekiyordu. Sandalyeme oturup önümdeki boş ajandayı açtım. Elime siyah pilot kalemi alıp hızlı hızlı maddeleri sıralamaya başladım: Velvet & Stone lansmanının bütçe onayını tamamla. 2. Çekim seti için lokasyon alternatiflerini son kez gözden geçir. 3. Saat 11.00’deki yönetim kurulu sunumunu hazır et. 4. Yeni ortağın ve patronun gelişine dair ekibi— Dördüncü maddeyi henüz tamamlayamamıştım ki, odamın kapısı aniden, pat diye açıldı. Tam anlamıyla hışımla içeri girilmişti. Alya Soykan," dedi. Sesi, hafızamda kalan o çocuksu tondan fersah fersah uzak, derin ve son derece soğuktu. "Ajansta herkes senin disiplininden bahsediyordu ama odana girdiğimde yapılacaklar listesiyle vakit kaybettiğini görüyorum. Bugün Amerika’nın en dev, en lüks tekstil ve moda markası olan Velvet & Stone ile anlaşma masasına oturacağız. Dünya basınından lansman onayına kadar her şey bizim elimizdeyken senin burada vakit öldürme lüksün yok. Valence Labs`te işler temenniyle değil, hızla yürür." Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum. Yine o klasik, ukala ve her şeyi kontrol etmeye çalışan Aras Yaman tavırları... Çocukluğumuzdan beri ne zaman bir araya gelsek beni sınırlandırmaya, kendi kurallarını dayatmaya çalışması zaten en büyük çatışma noktamızdı. Ayağa kalktım, sandalyem geriye doğru hafifçe gıcırdadı. Omuzlarımı dikleştirip tam karşısına dikildim. İçimdeki o ilk anlık şaşkınlık yerini anında o tanıdık savunma mekanizmama, yani gururuma ve öfkeye bıraktı. "O vakit kaybı dediğin liste," dedim sesimin titrememesine özen göstererek, "Bugün Amerika’dan gelen o dev markayı bu şirkete bağlayacak olan stratejinin temeli, Aras. Velvet & Stone`un New York`taki çizgisini Türkiye pazarına kusursuz taşımak için günlerdir uyumayan benim. Ve bu odada patron bile olsan, kapıyı vurmadan girmeme kuralı geçerlidir." Aras’ın dudaklarının kenarı çok hafif, neredeyse fark edilmeyecek bir kibirle yukarı kıvrıldı. Bana doğru bir adım daha yaklaştı. İki masa arasındaki o dar alanda aramızdaki mesafe tehlikeli bir şekilde kapandı. "Buradaki kuralları kimin koyduğunu unutmuş gibisin, Alya," diye fısıldadı sert bir sesle. "Ama merak etme. Sana hepsini tek tek hatırlatacağım."Dene bakalım," diye fısıldadım, meydan okuyan bir gülüşle. "Aras Yaman’ın kuralları mı, yoksa benim stratejilerim mi kazanacak, hep birlikte göreceğiz." Aras tam bir şey söylemek için dudaklarını aralamıştı ki, masanın üzerindeki telefonumun hırsla çalmaya başlayan melodi sesi aramızdaki o tehlikeli çekimi bir bıçak gibi kesti. Ekranda "Velvet & Stone - Global Temsilcisi" yazıyordu. Üstelik kapı aniden vurulup içeri giren asistanımın yüzündeki kireç gibi beyazlığı gördüğümde yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu anladım. "Alya Hanım... Aras Bey..." dedi asistanım nefes nefese. "Amerika ekibi erken iniş yapmış. Ve lansmanın yapılacağı mekanla ilgili çok büyük bir kriz var!" Aras başını yavaşça bana doğru çevirdi. Dudaklarında o karanlık, özgüvenli tebessüm yeniden belirdi. "İlk dersin zamanı geldi sanırım Soykan," dedi soğukkanlı bir sesle. "Toplantı odası beş dakika içinde hazır olsun. Oyun şimdi başlıyor."

Eşcinsel allert lütfen rahatsız olacaklar okumasın

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

Son dersini vermeye çalışan yazılım son sınıs öğrencisi nin yakışıklı güçlü ve zengin bir adamla yaşadığı takıntılı aşk hikayesi

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Her gün bir kızın ağzından ateşli bosaltici azdırıcı sevişme hikayleri..

Kafamı sırayan o taşın rüzgarı saçlarımı havalandırdığında, sert bir göğse yaslandım. Burnuma dolan o keskin koku, Ağrı`nın dondurucu ayazından daha yakıcıydı..." ​Şehirdeki kriz acil servisi kilitlediğinde, Doktor Cemre bir gecede hayatının sınavıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Dışarıda gözü dönmüş bir kalabalık, peş peşe patlayan camlar ve içeri yağan taşlar... ​Ve tüm bu dehşetin ortasında, Cemre’yi göğsüne siper eden o sert bakışlı komutan: Yavuz Yüzbaşı. ​Biri hayat vermeye ant içmişti, diğeri korumaya... Yolları bir kriz anında kesiştiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

"Beyaz, sanıldığı gibi masumiyetin simgesi değildi. Bazen fırtına öncesi bir sessizlik, bazen de bir cesedin üzerini örten en soğuk kandırmacaydı." ​Cinayetlerin faili meçhul kaldığı, sokaklarında adaletin değil, sadece tehlikenin sesinin duyulduğu karanlık bir kurgu... Her gün yeni bir kayıpla uyanan bu düzende, herkes bir şeylerden kaçıyordu. Ama kaçılması imkânsız olan tek bir gerçek vardı. ​Albinoluk bir ülkenin, bir mekânın ya da bir haritanın adı değildi; o, bu acımasız dünyanın tam ortasında taşınması en zor, lekesiz ama bir o kadar da tehlikeli bir varoluştu. ​Şehir, ardı arkası kesilmeyen cinayet zincirleriyle çalkalanırken ve her ipucu aynı karanlık adrese çıkarken, yolları kesişmek zorunda kalan iki hayat... Bir yanda cinayetlerin ortasında sırları çözmeye çalışan bir irade, diğer yanda tehlikenin tam göbeğinde, masumiyetin bittiği o sınırda—beyazın ötesinde—duran bir çekim. ​Bir cinayeti çözmek mümkündür. Peki ya cinayetin kendisi, çözülmesi gereken tek sır değilse? ​Her adımda tırmanan tansiyon, saklanan karanlık geçmişler ve kaçınılmaz bir tutku... ​Kanın beyaza bulaştığı, kuralların yıkıldığı ve sınırların aşıldığı o noktaya adım atmaya hazır mısın?

Ansızın olan tesadüfler en değerlisiydi. Sevgi, yalnızca sakin denizlerde yelken açmak değil; en sert fırtınalarda bile aynı limana sığınabilme cesaretidir. Kartal ve Aybike’nin hikâyesi; nöbetlerin, yorgunlukların ve hayatın önlerine çıkardığı tüm engellerin ötesinde, birbirlerinin varlığıyla tamamlanan iki ruhun muazzam direnişini anlatıyor. ​Hastane koridorlarının soğuk ve steril dünyasından, evlerinin taze kurabiye ve bebek kokan sıcacık atmosferine uzanan bu yolculukta; bir tarafta kararlılığı, sadakati ve korumacı tavrıyla sarsılmaz bir dağ gibi duran Kartal, diğer tarafta ise şefkati, gücü ve sabrıyla o dağın en güvenli sığınağı olan Aybike var. Onlar, her zorlukta birbirlerine daha da kenetlenmeyi; Mevsim’in neşeli cıvıltıları ve minik Gökay’ın ilk nefesiyle koca bir aile olmayı başardılar. ​Bu hikâye; tutkunun zamanla eksilmek yerine nasıl daha derin bir adanmışlığa dönüştüğünün, gerçek aşkın hiçbir güç tarafından yıkılamayacağının ve en karanlık gecelerin bile birbirine sımsıkı sarılan iki kalbin sıcaklığıyla aydınlanacağının en zarif, en etkileyici kanıtıdır.

İntikamın almak için ne kadar ileri gidebilirsin ki? "Kızını kaçıracak kadar."

Zorunlu yemin… Bir gece ansızın her şeyin değişeceğini bilmeden gitmiştim oysaki. En zor anlarda bile çözüm bulup akışına bırakmayı öğrendim. Ben ve o bir de bebeğimiz… Bir hatadan doğan bebek… Her şey onun için Aşık olma bebek doğurunca ayrılacağız… Peki şimdi ne olacak

🚨ER&TİK BİR KİTAPTIR🚨 Geçmişin karanlık izlerini birbirlerinin teninde arayan bir komiser ile onun trajik geçmişine tutunan bir adamın hikayesi; suçlamaların gölgesinde başlayan tehlikeli bir çekimin, nikah masasında mühürlenen tutkulu ve sınır tanımaz bir teslimiyete dönüşmesini anlatıyor. --- "Dudaklarıma hırsla kapandığında, nefesimi çalarcasına alt dudağımı emiyordu. Aramızdaki tutku o kadar yoğundu ki, dış dünyayla bağımız tamamen kopmuştu; sadece birbirimizin tenindeki ateşi ve o dizginlenemez arzunun bizi sürüklediği noktayı hissedebiliyorduk."

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

"Hiç bir tesadüf bu kadar iyi hissettiremezdi" Ev arkadaşının abisini öpen kız en fazla nolur bilerek yapılan yanlıştan bişey olmaz dimii arsız kız devami sizde ilerleyen kısımlarda sumut olacaktır kitabın dün hakları bana aittir ben yazıyorum yazım hatası olmasın diye düzeltiriomm haberiniz olsun ilerleyen kısımlarda yaş sınırı var bölüm başında söyleyeceğimmmm okuyunn okuyunn seviliyorsunuzz

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

Gözlerini kapattığında duyduğun tek şey kalp atışınsa... gardını çoktan düşürmüşsün demektir. Alina için o loş boks salonu, sadece arkadaşının peşinden gittiği sıradan bir duraktı. Ta ki soğuk bakışları ve buzdan duvarlarıyla alanı kaplayan o adama çarpana kadar. Biri ne olursa olsun geri adım atmayan dikbaşlı bir fırtına, diğeri hiçbir darbeyle yıkılmayan bir kale... İki farklı dünyanın, kaçamayacakları tek bir ringde kesiştiği an soru basitti: Bu oyunda ilk kim pes edecek?

Kader bazen iki yabancıyı aynı sofraya oturtur.. Aile baskıları, gelenekler ve aşkın arasına sıkışmış iki insan... Şanlıurfa`nın köklü bir ailesi.. Güçlü bir erkek karakter Miran Beyoğlu, Ve o ailenin gelini olmak zorunda kalan Hazal Karaca.. Ne Hazal, Beyoğlu`nun gelini olmak istiyordu, ne de İstanbul`daki hayatından vazgeçmek... Kader ikisine de söz hakkı tanımadı. Şanlıurfa`nın iki köklü ailesi bu evlilikte tekrar bir araya gelecekti...

Dünya üçe bölündüğü gün insanlar sadece yaşadıkları yeri değil, birbirlerine olan güvenlerini de kaybetti. Artık hayatta kalmanın tek bir yolu vardı: Bir örgüt seçmek. Maskeliler. Maskesizler. Yarı Maskeliler. Sienna ise hiçbirine ait olmayı reddetti. Çünkü onun aradığı bir düzen değil, kaybettiği ailesiydi. Fakat bu dünyada bağımsızlık bir özgürlük değil, ölüm fermanıydı. Ve bazen tek bir yanlış adım, seni seçmek istemediğin bir kaderin tam ortasına sürükler...

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

✨ Bu kitap olumsuz örnek ve +18ögeler içerir.Dikkate alınız. ✨ © Tüm Hakları Saklıdır Az önce tam da önündeki apartmanın girişine bir araba yanaşmış ve içinden gök gürültüsü sesli kadınla o soyuna sövdüğü dingil inmişti.O an avucundaki yüzüğü daha da sıktı.Yani kadının dün gece bu yüzüğü masa da bırakmasının hiç bir anlamı yoktu.Sigarasından son bir nefes daha çekip yola attı izmariti Cellat.Arabayı çalıştırıp mahalleden çıkarken buruk bir tebessüm vardı yüzünde.Zaten senin her şeyin yarımdı kalbin tam mı olur sandın diye acımasız bir ses içini kemiriyordu.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

İlişki yok. Bağlılık yok. Beklenti yok. İstek yeterliydi. Dokunmak serbestti. Hissetmek yasaktı. Sorun şuydu kimse kuralların yalnızca başlangıç için yazıldığını söylememişti. PARK JİMİN JEON JUNGKOOK

Hamit, yavaşça önündeki tüllü duvağı kaldırdığında şokla karşısındaki Nuriye`ye bakakalmıştı. Bu kişi Perihan değildi. Şaşkınlıkla Nuriye`ye bakıyor ve idrak etmeye çalışıyordu. Şu anda karşısında duran, kaçırdığı kadın Perihan değildi, Nuriye`ydi. Nuriye ise sadece yere bakıyordu. Buraya kadar gelme cesaretinde bulunmuştu ancak Hamit`in gözlerine bakabilmek için yeniden bir cesaret gerekiyordu ona. Pişman mıydı? O da bilmiyordu bunun cevabını. Ancak bildiği bir şey vardı: Bu adamı seviyordu ve gelmişti artık ona.