Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.

Babalarının kanlı tahtlarına oturan iki genç mafya lideri. İkisi de kendi bölgelerinin acımasız hakimi, ikisi de boyun eğmez.Hazal Karahan... Yeraltı dünyasının "Demir Yumruk" lakaplı kraliçesi. Merhameti, yanından ayırmadığı gümüş saplı bıçağının ucunda saklı. Dokunduğu her şeyi yıkan bir fırtına.Araf Kozcuoğlu... Namıdiğer "Gölge". Sessiz, tehlikeli ve nereye sızacağı asla tahmin edilemeyen bir karanlık.Gölge’nin, Demir Yumruk`un liman transferini tek bir hamleyle durdurması, yeraltında büyük bir yıkımın fitilini ateşledi. Sınırlar ihlal edildi, silahlar çekildi. Onlar birbirlerini yok etmek için her hamle yaptıklarında, birbirlerinin canını her yaktıklarında, ruhlarının nasıl kaçınılmaz bir bütüne doğru sürüklendiğinden tamamen habersizler.Gölge fırtınayı saracak, Demir Yumruk o gölgeyi parçalamak isteyecek. Ancak her nefret dolu bakışta nefret aşka, intikam tutkuya dönüşecek.📌 "Gümüş bir bıçağın keskinliği mi, yoksa karanlıkta kaybolan bir gölgenin tekinsizliği mi? Bu savaşta kimse masum kalmayacak."Eğer dişli karakterlerin savaşına, entrikaya ve soluksuz okuyacağınız bir düşmandan aşka hikayesine hazırsanız, hikayeme davetlisiniz! 🔔 Kütüphanelerinize eklemeyi ve oy vermeyi unutmayın!

İşine ara vermiş olan ve araştırmacı gazateci olan Aden Saye , yeni bir iş teklifi ile karşılaşır. Görevi çok sık bir araya gelmeyen bölge liderlerinin gittiği otele gidip haber olacabilecek önemli bilgileri toplamaktır. Ancak olaylar ters işler ve Aral ASATKAN tarafından yakalanır. Olaylar da tam burada başlar. (Arkadaşlar ana karakter isimler değişti haberiniz olsunn) Haftada 1 bölüm atmayı planlıyorum ancak oy ve okunma sayısı fazla olursa haftada 2,3 bölüm atarım.

+1& Hem mafya hem düşmandan aşka hemde gerçek aile kurgusudur Umay hem boks yapıyor hem dünyaca ünlü araba galerisi var Yeni hayata atılıyor ve yeni başlangıçlar başlıyor Geçmişi zor olsada gerçek hayatı çok farklı oluyor ...

Bir bratva lideri. Bir pakhan. Anlaşmalı bir evlilik.

Yener Ayaz ve Yasemin Turan İkisi de ünlü eskrim sporcuları Peki ikisi de bir gün gerçekten tanışırsa? Yener ile Yasemin`in bu eğlenceli, tutkulu hikayesini okumak isterseniz, kitabıma beklerim🪄

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Aşkı soluksuz, ihaneti sarsıcı bir serüven... Katre Vladimir`in esaretinden kaçıp Türkiye`ye gelmiştir. Ona yardım eden yabancı ise geçmişin beklenmedik ismidir. Katre bir yandan Kerem`in mirasını yönetirken bir yandanda Sergei ile dövmesindeki şifreyi çözmeye çalışıyordur. Derken bir gün asansör kapılırı açılır ve havayı dolduran o tanıdık kehribar kokusu kalbine keskin bir sızı gönderir. Dmitri buradadır ve onu bulmuştur. Peki Katre o gözlerde ne görecektir? Aşk mı? Nefret mi? Özlem mi? Pişmanlık mı?

WATTPAD den sonra artık kitappad`deyiz. HAYALET TİM olarak adlandırılacak efsane ekibin kurucu Lideri Fehmi Kemankeş yıllar önce, ekibinde yer alan ve kibirliliğiyle nam salmış Askeri Uraz Cağaloğlu`nu , Ankara`da Milli Güvenlik dersleri için devletin Atama beklediği okula, görevinde yaptığı hata sebebiyle sürgüne geçici süreliğine öğretmen olarak gönderir. Uraz Cağaloğlu cezası sebebiyle öğretmenliğe gönderildiği bu okulda , sözde öğretmenlik görevini ifa ederken aslında kendisine verilen gizli görevle yetenekli öğrencilerin de bulunduğu pilot okuldaki öğrencilerin profil analizlerini yapacaktır. Üniversiteye hazırlanan lise son sınıf öğrencisi olan Güneş Şenel`le Uraz Cağaloğlu`nun kaderlerinde yazılı olan ilk karşılaşmaları da bahsi geçen bu pilot okulda olur. Güneş Şenel ,yetimhanede kalan, ailesini çok küçük yaşta trajik bir şekilde kaybetmiş, sorunlu bir öğrencidir. Geçmişinin, ruhunda bıraktığı kalıntıların sebebi sorunlu kişiliğinin yanı sıra yetenekleriyle de etrafındakilerce her daim ilgiyi üzerine çekmeyi başarır. Güneş, Uraz`ın dikkatinden kaçamayacak ve pilot çalışmanın yapıldığı okulda eğitim alırken öğretmen olarak tanıdığı ama aslında bir profil analizcisi olan Uraz`ın kendisi hakkında yazdığı profil sebebiyle yıllar sonra tekrar Uraz`ın karşısına çıkarılacaktır. Ülkede yaşanan faili meçhul cinayet ve şüpheli intihar vakaları, adaletsiz yargı ve bir çok komploların sebebi olan düşmanların, devletin Silahlı kuvvetlerine kadar intikal etmesi, vatanı işgal altına alan kriptolara karşı önlem almaya iter. Devletin yüksek teknolojiyi esas aldığı ve üstün yeteneklilerin katılımıyla MİT, PÖH iş birliğiyle gizlice inşa ettiği bu yapılanma Uraz’ı ve Güneş`i tekrar bir araya getirmekle kalmayıp asla tahmin edemeyecekleri olaylara ve duygulara sürükleyecektir.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Bir çemberin içinde kapalı kalmış durumdayım sağım farklı solum farklı ne yıllarca tanıdığım ailem ailem değildi nede hayatım benim değildi

Leyla… Ailesinden koparılmış, yıllarca “yuva” hasreti çekmiş bir kızdı. Hayat ona acımasız davransada o, asi ve inatçı ruhuyla her şeyin üstesinden gelmeyi öğrendi. Yıllarca kalbini mühürleyip içindeki kine tutundu. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan kalbi, yıllar sonra aynı kişiyle söneceğinden habersizdi. Kaderin onu sürüklediği yerde, bir peri masalında olduğunu sandı. Oysa fark etmeden, gururunun cehennemine adım atıyordu. Ama Leyla şaşırmadı… Çünkü hayat ona çoktan şunu öğretmişti: “Her güzel şeyin bir sonu vardır.” Hilmi… Kendi yaralarına merhem olamazken başkalarını iyileştirmeyi hayatının amacı haline getirmiş bir adam… Yılların yükünü taşımaktan kendi acısını yaşamayı bile unutmuştu. Kalabalıkların içinde büyümüş, yalnızlığı sessizce omuzlamıştı. Mağrur ve ağırbaşlı duruşunun ardında, vicdan azabıyla yaşayan koca bir adam saklıydı. Kederi ellerinin tersiyle itmeye çalışsa da, en büyük darbeyi karanlık geçmişinden yiyecekti. Peki kader, yaraları birbirine benzeyen bu iki insanı tekrar aynı yola neden sürükleyecekti? (TELİF VE KİTAP HAKLARI SAKLIDIR ❗🚫)

Petek üvey babasının şiddetine maruz kalan genç bir kızdır.Mahalleden çocukluk aşkı olan Ufuk, Petek’in çığlıklarını duyup kapıyı kırdığında, olanlar artık geri döndürülemezdir. Ufuk hapse girerken, Petek ise karnında bir sır taşıdığını henüz bilmiyordur.Yıllar sonra ise Petek artık bambaşka bir kadındır.

Annesi ve babası ayrı olan Elif, babasını ziyaret etmek için Mardine gider. Fakat bu gidişin ona nelere yol açacağından haberi yoktur... Abisinin düşman aşiretin kızını kaçırmasıyla töre gereği düşman aşiretin ağasıyla berdele karar verilir. Tek sıkıntı ise evlendiği adamın hapiste olmasıdır...

Taş gibi adam Taş gibi adamdı az konuşandı Çok enteresandı yandı, yandı... sonunda kafayı sıyırmıştım gülerek şiiri söylemeye devam ettiğimde karşımdaki adamın sabrını sınıyordum resmen - güzelim sakinleşmeye çalışıyorum ama sen sürekli sınırlarımda dolaşıyorsun - işaret parmağımla kendimi göstererek ben mi dedim - evet sen güzelim sinirlenmiştim bir tek senin sınırların mı var korkusavar benim de sınırlarım , kırmızı çizgilerim var sen onları ihlal edebiliyorsun ben artık sınırlarında olmak istemiyorum senin kalbinde olma... cümlenin devamını getirmeye cesaretim yoktu her neyse saçmaladım işte. yüzümde saklayamdığım kırgınlıkla baktım gözlerine keşke ikimizinde ortak sınırları olsa kesişim kümesi gibi.. korkut yüzüme uzun uzun bakıp iç geçirdi yanıma yaklaştı kulağıma fısıldadığı cümleler yüzünden vücudum sanki yaşam fonkiyonlarını yitirmişti - sınırlarımı yavaş yavaş yok ettiğinin farkında bile değilsin beni kendi sınırlarının içine aldın kardelen çiçeğim. belki de sana sınırsızım . not - -

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

"Bazı erkekler kuralları yıkar, bazıları ise kuralların ta kendisidir; onun hayatına girmek, sonu baştan belli olan mükemmel bir günaha gözü kapalı yürümek demekti." Alparslan, sevilmeye hiç layık olmayan bir adamdı. Frezya, dünya üzerinde sevmeyi en iyi bilen kadındı. Kaderin çarkları siyahı beyaz ile yıkamak için aynı yönde milyonlarca yıl dönüp durdu. Erkek, kadını hiçbir zaman tam anlamıyla hak etmedi... "Dünyadaki tüm kadınlar onun bir gülüşüyle diz çökeceğini sanırken, o aslında kendi inşa ettiği kusursuz ve yasak krallığın tek hükümdarıydı. Belki de tüm kadınlar sadece bunun için dizinin dibindeydi."

Solen, bir yayınevinde editörlük yapan genç ve güzel bir kadındır. Bir gün şirketin genç, yakışıklı ve bir o kadar da gizemli Türk asıllı yabancı bir adam tarafından satın alındığını öğrenir. İşte her şey o zaman değişmeye başlar. Chris ve Solen arasında filizlenen aşkın sonuçlarını merak ediyorsanız kitaba göz atmanızı öneririm.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Meriç ve Müge’nin Floransa tatilinde tanışmalarıyla başlayan olaylar zincirine hepiniz davetlisiniz

"HERKİMSE GEÇMİŞİNİ BIRAKABİLİR AMA GEÇMİŞİ ONUN ARDINDAN GELECEK" Azad Zinar, yıllar önce Mardin`in tozlu sokaklarını ve törenin nefes aldırmayan kurallarını arkasında bırakıp İstanbul`a sığınmış bir adamdır. Kendi tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu imparatorluk, bugün Türkiye`nin dört bir yanına yayılan şirketler zinciriyle ona büyük bir güç ve özgürlük kazandırmıştır. O artık Mezopotamya`nın bir aşiret varisi değil, modern iş dünyasının parmakla gösterilen, sert ve kararlı iş adamıdır. Geçmişin gölgesinden kaçtığını sanırken, hayatın ona en büyük oyununu oynaması uzun sürmez. Kız kardeşinin bir başka aşiretin oğluyla kaçtığı haberi, Azad`ın İstanbul`daki lüks hayatına bir yıldırım gibi düşer. Töresi, kanı ve aşireti onu geri çağırır. Mardin`e döndüğünde, namlunun ucunda sadece bir hayat değil, sarsılan bir onur ve durdurulması gereken bir kan davası vardır. Silahların susması, toprağın kanla sulanmaması için tek bir yol kalmıştır: Berdel. Rojîn, hayatı boyunca o topraklardan kaçmanın hayaliyle yaşamış, gecesini gündüzüne katarak tıp fakültesini kazanmış genç bir kızdır. Beyaz önlüğünü giyip insanlara şifa dağıtacağı günün hayaliyle yaşarken, bir sabah kendini o meşhur berdel masasında bulur. Kardeşinin hatasının bedeli, Rojîn`in hayallerinden vazgeçmesi ve hiç tanımadığı, kalbi buz tutmuş bir adama gelin olmasıdır. İstanbul`un gökdelenlerinden Mardin`in taş konaklarına dönen Azad ile hayalleri elinden alınan müstakbel doktor Rojîn... Bir yanda törenin yıkılmaz duvarları, diğer yanda yarım kalmış bir gençlik. Azad, bu evliliği sadece bir borç olarak görürken; Rojîn, o konakta kendi sesini ve özgürlüğünü arayacaktır. Bu sadece bir evliliğin değil; pişmanlığın, küllerinden doğan bir aşkın ve bir kadının onur mücadelesinin hikayesidir.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

ANLAŞMALI BİR EVLİLİK ​"Herkes mutlu bir evliliğin aşkla başladığını sanır. Bizimkisi ise bir enkazın üzerine kurulan, en az hayatlarımız kadar soğuk bir ticaretti." ​Ailesi iflasın eşiğinde olan Elfida, kurtuluş için şehrin en acımasız ismi Kutay Karahan ile mecburi bir evliliğe adım atar. Dışarıda "kusursuz çift" rolü yapacaklar, kapılar kapandığında ise birbirlerine yabancı kalacaklardır. ​Ancak maskeler düştüğünde, aralarındaki nefret yerini çok daha tehlikeli bir oyuna bırakacaktır. ​Peki, gerçek yüzlerini görmeye hazır mısın?

formaliteden bir evlilik, birbirine zıt giden iki karakter. ela: komik değilsin derman elini üzerimden çek bu zamana kadar nasıl yaptıysan öyle yapmaya devam et derman: ben elimi hiçbir zaman senin üzerinden çekmedim ela her zaman gözüm, kulağım ve ellerim senin üzerindeydi ela: ben hissedemedim ya da göremedim ama derman: o kalkık, dik olan kalçaların daha çok dikleşmesin diye göstermemiş olabilirim