Kader bazen iki yabancıyı aynı sofraya oturtur.. Aile baskıları, gelenekler ve aşkın arasına sıkışmış iki insan... Şanlıurfa`nın köklü bir ailesi.. Güçlü bir erkek karakter Miran Beyoğlu, Ve o ailenin gelini olmak zorunda kalan Hazal Karaca.. Ne Hazal, Beyoğlu`nun gelini olmak istiyordu, ne de İstanbul`daki hayatından vazgeçmek... Kader ikisine de söz hakkı tanımadı. Şanlıurfa`nın iki köklü ailesi bu evlilikte tekrar bir araya gelecekti...

Kıyameti engellemek ve yaşama tutunmak için Kara Kurt’u arkasında bırakan Helena, döndüğünde karşılaşacağı manzaradan habersizdi. Giderken sevdiği adamın kalbini de alıp götürmüştü ve... Kalpsiz bir kara kurt, kıyametten de beterdi. Kıyametin ilk eşiği aşılmış, ölümle yaşam arasındaki perde sarsılmıştı. şimdi tek bir seçenek vardı... Kıyameti tamamen durdurmak. Ama bunu nefret dolu bir aşıkla yapmak hiç de kolay olmayacaktı. “O benim sevdigim kadın degil. Helena... Beni ölse de terk etmezdi.” ••• 5 kitaptan oluşan AY KUŞAĞI serisinin ilk üç kitabı TEMPERSİTAR, METALLUM ve IGNISER yayında! AY KUŞAĞI SERİSİ DÖRDÜNCÜ KİTABIDIR, TEMPERSİTAR`I METALLUM`U VE IGNISER`I OKUDUKTAN SONRA OKUMANIZ ÖNERİLİR. Bu isimle yayınlanan ilk ve tek kurgudur, tüm hakları saklıdır.

Aralarındaki tek şey ince bir duvardı. Biri adaletin soğuk, karanlık yüzünü temsil eden bir başkomiser; diğeri kendi sınırlarını çizmeye çalışan asi bir iç mimarlık öğrencisi. ​Gece yarısı çalınan bir kapı, hırsız sanılan bir yanılsama ve jilet gibi keskin bir nefret... Barlas`ın kurallarla örülü dünyası, Peri`nin geri adım atmayan cesaretiyle sarsıldığında; kaçış imkansızlaşır.

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Ademelması hareket etti. "Neden?" Sessiz kaldım. "Cevap ver." Yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" Sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu; korkunç mu, güzel mi?" dedi, sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansam da bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum: "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Not: şiddet, cinsellik barındırır. `Fazla hırs kötülük, fazla cesaret ölüm, fazla adalet insana yalnızlık getirir fakat; Sıɴıʀ ᴛᴀɴıᴍᴀʏᴀɴ ʙɪʀ ᴢᴇᴋᴀ, ᴇɴ ʙᴜ̈ʏᴜ̈ᴋ ʜᴇᴅɪʏᴇᴅɪʀ ɪɴꜱᴀɴᴀ.` ¬ Hikaye 1943 yılında geçiyor. Gerçek olaylarla birlikte kendi yorumum ve kurgum da vardır.

Eylül, etrafını saran o muazzam sevgi çemberinin içinde güvende olduğunu sanıyordu. Ta ki bir gecede tüm hayatı, kendi iradesi dışında bir pazarlık masasına meze edilene kadar… Bir yanda sevdiklerini korumak için kendi ipini boynuna geçirmeye hazır bir genç kız, diğer yanda onun için dünyayı yakmayı göze almış beş farklı irade… Eylül, o çemberi korumak adına tek başına ateşe yürümeye kararlıdır. Fakat hesaba katmadığı bir şey vardır: Fısıldanan tehlikeli bir teklif tüm dengeleri altüst edecek ve o beş adamın, onun tek bir saç teli için neleri yakabileceğini herkes acı bir şekilde öğrenecektir. Çünkü bazen kurtuluş, en çok korktuğun karanlığa teslim olmaktan geçer.

İlişki yok. Bağlılık yok. Beklenti yok. İstek yeterliydi. Dokunmak serbestti. Hissetmek yasaktı. Sorun şuydu kimse kuralların yalnızca başlangıç için yazıldığını söylememişti. PARK JİMİN JEON JUNGKOOK

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Herkes yanacak adaleti yaktığı kadar.

"Benim tenimin, yatağımın tek bir sahibi var sarışın. Benimsin ulan sen, bunu o kafana sok!""Sen tam bir delisin Demir... Canımı yakıyorsun ama canımın yanması hoşuma gidiyormuş gibi davranmayı bırak.""Çünkü deli gibi hoşuna gidiyor sevgilim..."

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Hamit, yavaşça önündeki tüllü duvağı kaldırdığında şokla karşısındaki Nuriye`ye bakakalmıştı. Bu kişi Perihan değildi. Şaşkınlıkla Nuriye`ye bakıyor ve idrak etmeye çalışıyordu. Şu anda karşısında duran, kaçırdığı kadın Perihan değildi, Nuriye`ydi. Nuriye ise sadece yere bakıyordu. Buraya kadar gelme cesaretinde bulunmuştu ancak Hamit`in gözlerine bakabilmek için yeniden bir cesaret gerekiyordu ona. Pişman mıydı? O da bilmiyordu bunun cevabını. Ancak bildiği bir şey vardı: Bu adamı seviyordu ve gelmişti artık ona.

Denizin ortasında teknede sevişmek mi ? En güzel deneyimim bu olmalı .... İki Yangın Bir Bedendeydi . Tutku ve düşmanlık . Polat ve Alevin aşkı ne kadar imkansızsa o kadarda tutkuluydu . Bazı sırlar sadece fısıldanır Bazı ateşler ise dokunan herkesi yakar... Geçmişin sırları ortaya çıktığında yeniden zarlar atılacaktı ama bu sefer alev zarı atmayı kabul edecekmiydi? Bazı sırlar kurşunla gömülür. Bazıları ise ateşin fısıltısıyla yeniden doğar. karanlık hayatın gizemlerini, ihanet ve geçmişten kalan sırları yansıtan bir mafya kurgusu. .... "Bir kalp bir kere sever " dedi polat ve devam etti; "Bir kalp bir kere sever sözüne hep inandim, çünkü bu zamana kadar sadece bir kere sevdim ." .... Bir kalp bir kere severdi Eşrefinde dediği gibi , Polatta bir kere sevdi ömrünün sonuna kadar....

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

Küçük bir kasabada yaşayan bulut ve ona yılardır takıntılı olan Kartal’ın hikayesi... Bir şans verin bölümler haftada 2 kez gelir bazen hergün de gelebilir. Karşılıklı destekleme yapıyorum.

Bella Collins`in tek bir hayali vardı: dünyanın en iyi moda tasarımcılarından biri olmak. Hayatının en önemli projesi için ihtiyacı olan tek şey ise, yalnızca efsanevi tasarımcı Victoria Marshall`ın elinde bulunan eşsiz bir kumaştı. Fakat Victoria`ya ulaşmak neredeyse imkânsızdı. Üstelik takıntılı eski sevgilisi Tyler, Bella`nın hayatını yeniden cehenneme çevirmeye kararlıydı. John Marshall`ın ise bambaşka bir sorunu vardı. Üniversitenin yıldız buz hokeyi oyuncusu olmak, herkesin seni tanıdığı anlamına geliyordu. Sürekli peşinde dolaşan insanlar, bitmeyen dedikodular ve ailesinin baskısı... John`un tek istediği biraz olsun huzurdu. Bir barda yolları kesiştiğinde ikisi de hiç beklemedikleri bir anlaşma yaptı. Sadece birkaç ay sürecek sahte bir ilişki... Bella, John sayesinde hayallerine bir adım daha yaklaşacaktı. John ise bu oyunla kendi hayatını kontrol altına alabileceğini düşünüyordu. Fakat hiçbir plan, gerçek hisleri hesaba katmaz. Ve bazen insanın en güzel tasarımı, kalbinin kendisidir. Çünkü bazı aşklar çizilmez... Kendiliğinden şekillenir.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Bir imza, iki ayrı yabancıyı tek bir çatı altında birleştirdi. Bir anlaşma ile başlayan evlilikleri, zamanla en büyük sınavlarına dönüştü. Çünkü yatak odasının duvarları, hiçbir anlaşmayı tanımadı. Bir bakış ve bir dokunuş bütün sınırları yok etti. Leyla Öztay`ın ve Rüzgar Sancaktar`ın hikayesine hoşgeldiniz.

Onların yolları bir tesadüf eseri kesişmedi; kader, bu iki farklı dünyanın insanını aynı gökyüzünün altında sınamak için çok önceden ağlarını örmüştü. Bu hikâyede sadece ilk görüşte filizlenen naif bir aşkı değil; savaşın soğuk nefesini, ayrılıkların kavurduğu yürekleri, gözyaşının tebessüme karıştığı anları, köyün bitmek bilmez entrikalarını ve hayatın onlara sunduğu o tuhaf, trajikomik sürprizleri okuyacaksınız. Şimdi, derin bir nefes alın ve sarp dağların eteklerinde, tozlu köy yollarında başlayan bu serüvene adım atın. Pusulanız kalbiniz olsun. 🧭

"Hiç bir tesadüf bu kadar iyi hissettiremezdi" Ev arkadaşının abisini öpen kız en fazla nolur bilerek yapılan yanlıştan bişey olmaz dimii arsız kız devami sizde ilerleyen kısımlarda sumut olacaktır kitabın dün hakları bana aittir ben yazıyorum yazım hatası olmasın diye düzeltiriomm haberiniz olsun ilerleyen kısımlarda yaş sınırı var bölüm başında söyleyeceğimmmm okuyunn okuyunn seviliyorsunuzz

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.

Tek gecelik bir hatadan dolayı yapılan evlilik ne zamana kadar sahte ilerleyebilir? Veya ilerleyecek mi?

Karadeniz`in hırçın dalgaları ve sisli dağları arasında, çeyrek asırlık kanlı bir sırrı çözmekle görevlendirilen iki gözü kara savcı: Gökçe ve Aybars. Biri geçmişin yıkıcı yalanlarıyla kalbine buzdan duvarlar örmüş tecrübeli bir adalet savaşçısı, diğeri ise gerçeğin ve koruma içgüdüsünün yükünü sessizce sırtlayan ketum bir adam. Toprağın kustuğu karanlık deliller ve 25 yıldır saklanan tekinsiz bir kaset onları aynı cübbe altında buluştururken, görev bilinci ile maziye gömülmüş kırgınlıklar amansız bir çatışmaya dönüşecek. Kıyıtepe`nin çamurlu yollarında adaleti ararken, ikisi de en büyük hesaplaşmanın geçmişin hayaletleriyle yaşanacağından habersizdir.