Prangalı Kader İki küçük bedenin, birbirlerinin kaderin fırtınalı aşkla prangalanışına şahitlik ediyoruz bu kitapta. Siz de bu serüvende bizlerle olun. Yazardan saygılar... Rona`nın kaderi, daha o doğmadan aşiret büyükleri tarafından çizilmişti. O kız büyüdü, serpildi ve tüm aşiretin karşısında dimdik durdu; ama kader onları çoktan ağına almıştı. Miran Mirza dağ olsa yıkılmazdı ama ihanete boyun eğmişti. Atalarının verdiği sözler, kaderlerini daha onlar bebekken yazmıştı. İki büyük Mardin aşireti; biri ağa, biri hanım ağa... Töreden kaçamazlardı, çünkü onlar törenin içine doğmuşlardı. Rona bunu anlayamadı, başına büyük ağlar örüldü. Bundan kaçabilecekler mi, yoksa prangalara boyun mu eğecekler? Sevgili Okurlarım, Bu yolda benden desteklerinizi esirgemezseniz çok sevinirim. Bu kitap klasik aşiret kitabı değildir; çetrefili, fırtınalı bir öyküsü bizi bekliyor. Sevgilerimle!

Poyraz (Doktor): "Yıllarca o kristal avizelerin altında, aslında kendime ait olmayan bir hayatın içinde bir yabancı gibi yaşadım. Cerrahi önlüğümü giyip hayat kurtardığımda kendimi bulduğumu sanıyordum ama meğer ben sadece o `Kansu` yalanından kaçmaya çalışan biriyim. Şimdi o DNA raporu elimde ve anladım ki; benim cerrahlığım bir tesadüf değil, aslında ait olduğum o sert, disiplinli aşiret kanının bir sonucuymuş. Artık o yalan dünyadan istifa ediyorum." Polat (Oyun Şirketi Sahibi): "Hayatımızı bir oyun gibi tasarlamışlar, kaynak kodlarımızı bile Yeşim Kansu’nun çıkarlarına göre yazmışlar. Ben dünyaca ünlü bir teknoloji imparatorluğu kurduğumla övünürken, aslında o kadının kumar masalarındaki borçlarını kapatan bir `gelecek garantisi`ymişim. Sistem çöktü. Artık kendi oyunumu oynamaya, o Mardin topraklarına gidip bu sistemin asıl kurucularını bulmaya gidiyorum." Parla (Moda Tasarımcısı): "Londra podyumlarında yürürken üzerimdeki o pahalı kostümler, aslında Yeşim’in `mükemmel anne` rolünü oynamak için bizi vitrine dizdiği birer aksesuarmış. Ben o kadına bir gün bile gerçek anlamda `anne` diyemedim çünkü o beni sadece bir aksesuar gibi taşıdı. O hastane koridorunda Cemre Hanım’ın titreyen ellerini tuttuğumda, hayatımda ilk kez gerçekten birine ait olduğumu hissettim. Artık o yaldızlı kafesten çıkıp, kendi gerçek kanımızın olduğu o topraklarda hikayemizi yazacağız." not sadece adını ve resim değiştirdim

Bu kitap 1& yaş ve üzeri okurlar için uygundur. Hikâyede geleneksel aile yapıları, zorla evlilik, psikolojik şiddet, travmatik olaylar ve c1nsell1k içeren sahneler bulunmaktadır. Bazı bölümler hassas okuyucular için rahatsız edici olabilir. Mardin`in taş duvarları yalnızca yılların izini değil, suskun bırakılmış sırları da saklar. Aslanbey ve Sancak aileleri arasında verilen bir söz, iki konağın kaderini birbirine bağlar. Ancak düğüne sayılı günler kala saklanan bir sır, herkesin hayatını altüst edecek kadar büyür. Narin Aslanbey, bir sabah uyandığında artık kendi hayatını değil, başkalarının verdiği kararları yaşamak zorunda kalacağını henüz bilmiyordur. Peki ya bir gelin, beyaz duvağını kendi isteğiyle değil de bir başkasının günahını örtmek için takarsa?

Şuanlık açıklama yok.

"Kendi ayakları üzerinde duran özgür bir kadın, törenin karanlık duvarlarına çarparsa ne olur?" ​Dilan, İstanbul’un karmaşasında kendi kurallarıyla yaşayan başarılı bir mimardır. Hayatı, planları ve hayalleri üzerine kuruludur. Ancak bir gece gelen telefon, tüm dünyasını başına yıkar: Kardeşi Azad, düşman aşiretin kızını kaçırmıştır. Töre’nin kanlı hükmü bellidir: Kan dökülmeyecek, yerine "Berdel" ödenecektir. ​Dilan, hiç görmediği, zalimliğiyle nam salmış Miran Ağa ile evlenmek üzere, yıllar önce kaçtığı o taş duvarlı konağa geri dönmek zorunda kalır. ​Miran Ağa için bu evlilik sadece aşiretinin şerefini korumak için attığı soğuk bir imzadır. Dilan içinse bu, özgürlüğüne vurulan bir pranga ve kaçamadığı geçmişinin cezasıdır. Aynı çatı altında başlayan bu zoraki evlilik, nefretin gölgesinde yeşeren ama her geçen gün daha da tutkulu bir yangına dönüşen bir savaşa gebedir. ​Peki, töre kuralları mı galip gelecek, yoksa iki düşman kalbin arasında filizlenen imkansız aşk mı? "Hüküm" verildi, "Bedel" ödendi. Şimdi geriye sadece birbirlerini yıkmak... ya da birbirlerinde yeniden doğmak kalıyor.

Kitabın kapağı ve tüm içerikleri bana aittir. Hiç bir yerden esinlenmedim. Kimse de benim kitabımdan esinlenmesin!

Ben sadece mutlu olmak isteyen güçlü bir kızdım o ise kaslıydı

Abisinin kaçırma hatası yüzünden acımasız Boran Akdağ ile berdel evliliği yapmak zorunda kalan Asya Demir için hayat bir zindana dönüşür. Boran ise bu zoraki evliliği kalbine bir ihanet olarak görmektedir; çünkü o, henüz 11 yaşındayken göl kıyısında ölümden kurtardığı ve adını "Asiye" olarak bildiği çocukluk aşkına yıllardır sadıktır. Karşısındaki kadının aslında canından çok sevdiği o küçük kız olduğunu bilmeyen Boran, geçmişinin intikamını ve öfkesini Asya’dan çıkararak ona dünyayı dar eder. Boran, nefret ettiği karısının aslında yıllardır aradığı "göl kızı" olduğunu öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacaktır? Mardin’in sert töre duvarları arasında sıkışıp kalan gizemli bir çocukluk aşkının ve büyük bir yüzleşmenin hikayesi. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

19 yaşında Endüstri hazırlık okuyan rojin okulun 1 haftalık tatilde ailesinin yanına gelen rojin abisinin bir tane kızla gelmesiyle...

Onu çok severken onu bırakmak . Belki bir seçimdi. Ama yıllarca küllenmiş görünse de bitmeyen ateşti . #Mardin #Töre #aşk #kabus

Bir çift ela göz gördüm Mahmut.. ben o gözlere vuruldum. Şimdi söyle o çakallara. Berzan ağanın göz koyduğuna nikah masası kuran. Mezarını ben kazarım..

Kadın bir mum gibidir... Bir mum yakıldığında, her dakika o mum biraz daha erir ve sonunda tamamen yok olur. Tıpkı bir kadın gibi. Çünkü insanlar bir kadının yüreğini yaktığında, o kadın her gün biraz daha tükenir. Ve onu yakanlar... O kadının her dakika biraz daha yok olduğunu bile bile sadece izlerler. Tıpkı bir mum gibi... Ben, Mihra Çetiner. Biraz asi, biraz da hırçın bir kadınım. On iki yıl önce Allah`a bir söz verdim. Ve o sözü tutmak için avukat oldum. Şimdi her şeyi değiştirme vakti geldi. Artık kadınların her gün biraz daha yok olmasına göz yummayacağım. Çünkü ben, onların sessizce bir köşede erimesini izleyenlerden olmayacağım...

Evlilik vaadiyle kurulan kusursuz tuzaklar... Ancak bu kez, kendi oyununda tutsak kalan bir kadının ve onu tuzaklarında boğan adamın hikayesi.

PRANGA Aşk ateşi... Gözlerim kapalıydı, ruhum suskun, Kalbim yaralıydı, ellerim bağlı, Yüreğim zincirli, bedenim dizgin. Ne olacak bilmem, yaşanılır mı böyle? Aşk ateşi kor gibi yüreğime düşerken... Sen Karadeniz`in deli dalgası, ben Mardin`in sessiz duası... Doğu batı gibiydi yönlerimiz, kalbimiz bizim tek şimalimiz.

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin`in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran`ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja`nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder...

"Ölüm kadar soğuk bir yemin, intikam kadar sıcak bir ten... Karşı karşıya gelen iki düşman ve sınırları paramparça eden bir şehvet."Fırat’ın kuruyan yatağında akan kan, iki aşiretin kaderini mühürlemişti. Su davası bir kan davasına dönüştüğünde, töre hükmünü verdi: Barış, iki düşmanın aynı yatakta erimesiyle yazılacaktı.Azen... Özgürlüğünü ve geleceğini abisinin cansız bedeniyle birlikte o çorak toprağa gömen asi bir kadın. O, Süveyda konaklarına diz çökmeye, bir kurban olmaya gitmiyordu. Göğsünde sakladığı hançerle, abisinin katillerini içeriden bitirmek için o yatağa giriyordu. Tek silahı vardı: Gururunu eğmeyen asiliği ve bir erkeğin iradesini delirtecek o buram buram yayılan şehveti.Mirza Süveyda... Kalbini ölen ilk aşkıyla birlikte toprağa gömen, yatak odasını, ruhunu ve bedenini dünyaya kapatan bir kontrol delisi. Dışarıda tek bir sözüyle aşiretleri hizaya getiren bu heybetli adam, töre zoruyla karşısına dikilen o asi kadına asla dokunmayacağına yemin etmişti. Kalbinin ortasındaki o siyah nokta gibi, kapkaranlık ve aşılmazdı.Ama o kapalı kapının ardında, loş ışıkta ne yeminler kaldı ne de kurallar...Azen’in kışkırtıcı dudaklarından döklen her kelime Mirza’nın buz tutmuş duvarlarını çatlatırken; Mirza’nın vahşi, cezalandırıcı her dokunuşu Azen’in intikam yeminlerini ateşe veriyordu. Biri geçmişin hayaletinden kaçmak istiyordu, diğeri geleceği yok etmek... Ama tenleri birbirine değdiğinde, akıl sustu; yerini sınır tanımayan, karanlık ve günahkar bir arzuya bıraktı.Onlar ne geçmişte kalabildiler ne de geleceğe yürüyebildiler. Onlar, ölümle yaşamın, nefretle aşkın tam ortasında sıkıştılar.Burası onların Berzah’ıydı. Ve bu yangından kimse sağ çıkamayacaktı.

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

Ablası onun kaderi olacaktı. O ise sadece gölgeydi. Ta ki gelinliği üzerine geçirene kadar...

Roza derin bir nefes çekip fısıldayarak konuşmuştu. "Ben senin için kendimden bile vazgeçmişken, sen benden bile vazgeçmişsin. Ayıbım bana ahım sana kalsın." Diyerek odasına ilerleyip uyumuştu. Bazı acılar vardır ki insanın içine sessizce işler; ne bağırır ne çağırır ama her nefeste biraz daha derine iner. İki gencinki de öyleydi işte. Adını koyamadıkları bir boşlukta uyanıyorlardı her sabah; kalabalıklar arasından kaybolmuş bir yalnızlık gibi, kendi içinde susan bir çığlıkla... oysa başlarda her şey masumdu. Bir tebessümle başlayan yolculuk, bir çift gözde vadedilmiş cennet... Zannettiler ki, o elleri tutarken bırakmaz, gözler bakarken yalanlar söylenmez. Ama yanılmışlardı. Hem de en derininden. İhanet, bir yabancıdan gelseydi belki bu kadar yakmazdı içlerini. Ama sevdiği, güvendiği, gözünün içine bakıp "sana zara vermem" diyen... işte o kişilerdi, kalplerine en keskin hançeri saplayanlar. Geceler boyu onlarla kurdukları hayaller şimdi birer enkazdı. Sevda sandıkları şeyin altından yalanlar çıkmış, umutla ördükleri anıları şimdi sadece canlarını yakan hatırlatmalara dönüşmüştü. Ve o an anladı Dewran "Elini tuttuğum gün, kalbimi bıraktığımı biliyordum," dedi kendi kendine, gözlerini ufka dikmiş halde. "Meğer insan en çok, en çok güvendiği yerden yara alırmış." Sustu sonra. Çünkü bazı cümleler vardır, suskunluğun bile daha çok şey anlattığı... Ve bazı aşklar sadece acıyla hatırlanır. Aşkına ihanet edilmiş iki genç. İki yanan yürek ve bunlardan bağımsız olan diğer iki genç ile karşılaşırsa neler olur. Birbirinden bağımsız iki hikaye ama aynı acı...

Yazgıya Atılan Düğümün Hikayesi... Zinar aşiretinin ağası Viran Zinar Sipanların büyük torunu Afşin`i isteyecek zannederlerken asıl isteyecekleri kişi Nalin Sipan`dır. Fakat Nalin bu evliliği onaylamaz ama kader bir şekilde ağlarını örer.

Beni berdel için kurban etmişlerdi. Eve girdiğimde avlu insanlarla doluydu. Herkes sessiz ama gergindi. Abim Boran, Yıldırımlar Aşireti`nin kızı Dila`yı kaçırmıştı. "Baba... Ne oluyor burada?" Babam derin bir nefes aldı. "Abin, Yıldırımların kızını kaçırmış." Sesi titriyordu. "Yıldırımlar, Boran`ı öldürmek istiyor." Yıldırımlar... Mardin`in en güçlü üç aşiretinden biri. Acarlar... Aslanlar... Yıldırımlar... "Peki... Şimdi ne olacak?"Dedem yüzüme bile bakmadan konuştu. "Dila bundan sonra bizim gelinimiz olacak..." Bir an durdu. Sonra beni ölüme mahkûm eden o cümleyi söyledi. "Ve Sıla..." "Sen de Yıldırımların gelini olacaksın."

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu belki bir kan davasıydı ama ne kin tamamen susmuştu ne de aşk masum kalabilecek kadar güçlüydü.. “HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMA DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.”

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.