"Var miçkitu ama si dido bicedi.." Babası ve abilerini bulmaya çıkan bir kızın hikayesi ile başlayan olaylar hiç tahmin edilemeyecek bir noktaya doğru ilerlemeye başlar.. Merak ediyorsanız buyrun💙💚

Mardin`den, doğup büyüdüğüm memleketten, sokaklarında ip atladığım topraklardan kopmak zorunda kalmıştım. Ailemi bırakıp da geldiğim Karadeniz`de, hiç bilmediğim bir memlekette öğretmenlik yapmaya gelmiş, tam da yapayalnız kaldım dediğim anda, birisinin ailesi olmak için adım atmıştım buralara. O yetim, Ben yurtsuz... Ben onun herşeyi, o benim yurdum olacaktı. İkinci bir aileye sahip olacağımı bilemezdim. Bir yaren kazanacağımı da... Birinin yareni olacağımı da...

PRANGA Aşk ateşi... Gözlerim kapalıydı, ruhum suskun, Kalbim yaralıydı, ellerim bağlı, Yüreğim zincirli, bedenim dizgin. Ne olacak bilmem, yaşanılır mı böyle? Aşk ateşi kor gibi yüreğime düşerken... Sen Karadeniz`in deli dalgası, ben Mardin`in sessiz duası... Doğu batı gibiydi yönlerimiz, kalbimiz bizim tek şimalimiz.

Karadeniz`in denizi hırçın, sevdası ise hoyrattır. Kalbindeki kırıklardan kurtulmak için göğe sığınan sert bir askerin yolu, yunan güzeliyle kesiştiğinde aşk dağları aşacak kadar büyük sertlikte olur.🔥🔥🔥 Arkadaşlar ilk kurgumuz. TBD izlemeyi çok severdik. Sizde seviyorsanız yeni sezona kadar bekleriz😘 Lütfen okuyun pişman olmayacaksınız

Rusya`dan Rize`ye ulaşan bir aşk hikayesi. İkisi de uzak mesafe ilişkisi sürdüren çiftten birisinin ablası, diğerininse abisi. Kardeşini bu uzak mesafe ilişkisinden kurtarmak isteyen ve bu hikayenin bir zamanlar başrolü olduğu için kız kardeşinin üzüleceğini düşünen, dominant, Rizeli bir kadın. Kardeşinin uzak mesafe ilişkisi yaptığı kızın ablasına aşık olan, Uluslararası Sanat Ticareti yapan aynı zamanda ressam olan, Rus bir adam. Peki sen bu ikilinin ilişkisini okumaya hazır mısın? •ÇEREZLİK KURGU •YARI TEXTİNG •TRAFİK POLİSİ KADIN •RESSAM BİR ADAM **** Cem Karaca - Bu Son Olsun

Avuçlarındaki hiçliğe, kalbindeki ölüm arzusuna rağmen hayatta kalmaya çabalayan Serdem ve tutunduğu doğruların, sırtını yasladığı gerçeklerin onu savurduğu uçurumda verdiği savaştan pes eden Berra... Bu iki enkaz, Karadeniz`in bir sahil köyünde karşı karşıya geldiğinde; günlerin kısalıp gecelerin uzayacağı o amansız gün dönümüne doğru geri sayım başlar. İradeleri onları başka yönlere çekmek istese de kader, bu iki yaralı ruhu birbirine çarpmaktan vazgeçmez. Ancak o gün, 21 Haziran geldiğinde her şey değişir; kader elini eteğini çeker ve gelecek, yalnızca onların yapacağı seçimlere bağlı kalır. Bu fırtınalı hikayenin sonunda pişmanlıklar mı galip gelecek, yoksa "iyi ki"ler mi? *** "Bir yıl önce nefesimi kaybettim sanıyordum. Soluduğum şey oksijen değil, bitmek bilmeyen bir azaptı. Dünyam yerle bir olmuş, dünya ekseninden kayıp bir karadeliğin yörüngesinde sonsuz bir döngüye hapsolmuştu. Ölene dek, yaşamadan... Sonra sen geldin, o sahici gülüşün güneşi geri getirdi. Mahkumiyet sona erdi, parmaklıklar eridi. Görmeye, duymaya, inanmaya başladım... İşte o zaman anladım, meğer seni tanıyana kadar ben hiç ciğerlerimi hissetmemişim." *** "Deselerdi ki bundan aylar önce, birisi çıkacak karşına ve seni dünyanın en özel insanı olduğuna inandıracak... İhtimal vermezdim. İkna olmuştum çünkü, ikna etmişlerdi kalan hayatımın yaşanmaya değer olmadığına. Hiç umut etmeyecek, hiçbir beklentiye girmeyecektim... Ama sen öyle bir geldin, o kara gözlerinle öyle bir girdabın içine çektin ki beni, yıldızlar bana hep senin adını fısıldadı. Gördüğüm, duyduğum, inandığım her şey sen oldun... İşte o zaman anladım, meğer ben var olmak için hep seni beklemişim." Not: -Eser miktarda küfür, argo ve yakınlaşma sahneleri bulunmaktadır. -Dram yönü ağırdır.

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

"Sen de tek sevgilim aklıma düştün Nazende sevgilim yadıma düştün..." Karadeniz’in sisi fırtınayı saklar, Kafkaslılar Sülalesi ise günahlarını... Nazende, İstanbul’un parıltılı hayatını ve elinin tersiyle ittiği zenginliği geride bırakıp, çocukluğunun çalındığı o hırçın kasabaya adım attığında elinde sadece iki şey vardı: Bir öğretmen tebeşiri ve kalbinde büyüttüğü o devasa intikam. O, hak ettiği sevgiyi dilenmeye değil; güce tapan öz babası Asaf Kafkaslı’nın karşısına satın alınamayacak bir güçle dikilmeye gelmişti. Fakat hesap etmediği bir şey vardı: Kafkaslıların can düşmanı, Karadeniz’in delifişek veliahdı Kağan Karahan. İki sülalenin acımasız savaşı kasabayı yakarken, Nazende hem geçmişin hesabını sormak hem de Kağan’ın gözlerinde harlanan o imkansız yangından sağ çıkmak zorundaydı. Kaderini değiştiren o konak, şimdi sahibini bekliyordu. Ya o konağın hanımı olacaktı ya da orayı Kafkaslıların başına yıkacaktı.

İstanbul`da yaşayan Nehir, iş için Karadeniz`e gider. Daha ilk gün köyün en inatçı delikanlısı Kuzey ile kavga eder. "Sen yoluma neden çıktın?" "Ben çıkmadum da, sen yanlış geldun." "Ne kadar sinir bozucusun!" "Sen de az değilsun ha." Sürekli tartışan ikili, beklenmedik olaylar yüzünden birlikte vakit geçirmek zorunda kalır. Çay bahçeleri, yaylalar, horonlar ve bol kahkaha arasında başlayan bu atışmalar, zamanla yerini sıcacık bir aşka bırakır. Ama bazen en güzel aşklar, insanın başına gelen en tatlı bela olur.

Aynı denizin iki yakasıyız biz, aynı fırtınanın iki ayrı yarası...

Duru yks sınavından çıkmıştı. Eve gidiyordu fakat evde onu beklemeyen bir şey vardı. İşte Sina Akıncı ve Duru Kurt`un hikayesi...

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

Karadeniz`de filizlenen, İstanbul`da bir daha hayat bulan bir sevdanın hikayesi. Karanlığın adamı Zifir Han Yaman ve kuzeyin kızı Şimal Alaz`in dillere destan aşkı masumca filizlenir ancak yaşanan bazı olaylardan ötürü iki aşık birbirlerine ağır yeminler ederek yollarını ayırır. Aradan aylar, yıllar, mevsimler geçer. Kader ağını yeniden örür. Kuzeyin kızı ve karanlığın adamının yolları bu kez İstanbul`da kesişir. Üstelik hiç beklenmeyen bir süprizle.

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

Şimal Kanlıdere, yıllar önce ardında yarım kalmış bir aşk ve derin bir sessizlik bırakarak ayrıldığı Kanlıdere`ye bu kez bir tarih öğretmeni olarak geri döner. Dağların gölgesinde, yağmurun hiç dinmediği bu topraklar, ona yalnızca mesleğini değil; kaçtığını sandığı geçmişini de hatırlatır. Köyün reisi artık Aras Kızılkaya`dır. Bir zamanlar kalplerini aynı hayallere bağlayan iki insan, yıllar sonra bambaşka hayatların içinde yeniden karşı karşıya gelir. Geleneklerin ağır bastığı bu coğrafyada, söylenmeyen sözler, saklanan sırlar ve kanla yazılmış eski hesaplar gün yüzüne çıkarken; Şimal ile Aras`ın aşkı yeniden sınanır. Kanlı Yazgı, Karadeniz`in hırçın dalgaları kadar sert, yaylaları kadar içten bir hikâye... Bazı aşklar ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, döndüğü yerde yeniden filizlenir.

İlk defa kitap yazıyorum bir şans vermenizi rica ederim karakter isimleri bazı Wattpad karaktetleridir

Annelerinin geçmişte yaptığı hatalarını öğrenmek için Rize’ye giden üç kardeş, hiç beklemediği şeyler öğrenirler. Kiraz kendisini hem aşk, hem arkadaşlık hemde bir aile komedisi içindi bulur. Bazen dram, bazen komedi bazende aksiyon yaşayan Kiraz atıldığı bu Rize macerasında hem gerçek aşkı bulacak hemde kalabalık aile dramını tadacaktı. Bu kitap tamamen bana aittir, herhangi bir kopyalama durumunda adli işlem başlatılacaktır.

1. Bölüm Hiç beklemediğin bir anda bulursun ruh eşini, Bakarsın ki tam bir Dünya güzeli... Ege, artık 21 yaşına gelmişti. Ve asker olacaktı, abisi, ablası kısacası ailesi hem gururlu hem üzgündü. Ablası bir anda Ege`ye seslendi. "Huu. Hadi çabuk geç kalacaksın," hızlıca lafa karıştı Ege."Abla, tamam kurtulacaksın benden." Tekrar memnuniyetsiz memnuniyetsiz konuşmaya başladı ablası. "Eksik kaldı tamamlayayım. Sadece senden değil çıkardığın olağanüstü seslerden de kurtulacağım." Derin bir of çekip, valizini aldı. Kapının dışına doğru sürdü. Abisi zaten onbaşıydı ve tamda Ege`nin gideceği yerdeydi. Trabzon da. Bunları boşverip tren garına vardı. Annesiyle sıkı sıkı sarıldı Ege. Babası ise sürekli "Ne ara büyüdün de asker oldun?" diyip duruyordu. Trene binip son kez el salladı. Yeşil gözleri, sarıya kaçan kumral saçları, buğday teni ve asker traşı adeta üstündeki haki kazağa uyum sağlıyordu, altındaki uzun beyaz bir kot pantolon. Onun altında ise beyaz ve yeşil tonlarının olduğu, hafif yüksek tabanlı spor bir ayakkabı, hepsinin üstünde ise karizmasını ve giyimini çok gizleyemeyen siyah uzun bir kaban vardı. Yavaşça yerine doğru adımladı 12- E yani cam kenarına oturdu. Yanında birinin olmadığını görünce biraz rahatladı. Çünkü yanında car car konuşan birini sevmezdi yolculuk zaten yedi saatti. Muhtemelen öyle biri bu koskoca treni Ege`ye dar ederdi. Tren tam hareket edecekken biri daha bindi. Bir kız. Asker üniformalı, şapkalı. Uzun at kuyruğu saçları sanki bir ipek gibi dalgalınıyordu. Güneş adeta sadece kahveregi olan saçlarına vuruyor, ve onunla da kalmayıp saç rengini daha da güzelleştiriyordu. Gözlerinin o kahve ışıltısı ise Ege`yi Ege`den almaya yetmişti. Ayaklarında dizinin aşağısında kalan siyah bir çizme vardı. Açıkçası çizmelerini görmek Ege için zor değildi, karşısındaki kızın boyu en az 175 kadar vardı. "Biraz daha uzun olsaydın kızım." büyülenerek bakmaya devam etti. Yüzüne dikkatli bakınca yeni nesil gibi makyaj yoktu, doğal güzelliği vardı. Her anlamda. "Ne kadar da güzelsin" dedi. Ve o an kızın o güzel sesini duydu. "Affedersiniz, bana mı dediniz." Ege hala büyülenerek bakarken kendisine dendiğini anladı ve "Şe- şeyy pardon ben telefon bakıyordum da oradan gelmiş ses. " Diye toparladığını düşünürken, daha da batırdığını fark etti, çünkü ne elinde ne de kucağında bir telefon göremiyordu. Çünkü yoktu. Kız gülümseyerek arkasında ki adama seslendi. "Abii koltuk burası ama birileri oturuyor." Oturan teyze bir anda söylenmeye başladı, "Ula utanmaz musun sen? Yaşlı nenene bu denir mi ula, bu yeni nesil baya kot kafalii yanduk biz." Kız ise sakince "Teyzeciğim sanırım gözünüz görmedi, biletinize birde ben bakabilir miyim?" Teyze ise bir yağ gibi yukarı çıkmaya devam ediyordu. Açıkçası kızın yerinde Ege olsaydı çoktan sövebilirdi "Dedim ya ula burası benum koltuğum benum biletum." Ege anladı ki teyze kalmayacaktı. Elini kaldırıp, "Buyrun burası boş üç kişilik yer var. Dilerseniz gelebilirsiniz." Kızın abisi bir anda Ege`ye baktı ve süzmeye başladı. Baktı ki abisi, Ege`nin şık ve kaliteli giyinen efendi bir çocuk olduğunu gördü ve kardeşiyle oturdular. Abisi "Merhaba sizde mi Trabzon da askerlik yapmaya gidiyorsunuz?" dedi sevecen bir tavırla. "Evet, Maçka ilçesine gidiyorum. Siz?" Ya oğlum ayıp, siz denir mi? Daha adını bile bilmiyorsun. "Evet bizde Maçkaya gidiyoruz kardeşim İnci askerlik yapacak bende Yüzbaşı Gökhan." Ne dedi, ne dedi? Şimdiden yüzbaşının kardeşine aşık mı oldun oğlum? İşin çooook uzun. Ay birde İnci mi dedi o? Ege`nin İnci`si çok yakıştı ula. Amann şimdiden şivem Trabzon`a teslim olduysa, sıra ruhumun İnci`ye teslim olmasında. Diye düşündü Ege "Memnun oldum. Bende Ege Tufan Köse. Ege adını kullanıyorum." İnci`nin Ege`si, Ege`nin İnci`si. Bir anda tekrar o huzurlu sesi duyuldu. İnci`nin sesi. "Bende kendimi kendim tanıtmak isterim. İnci Duru Sert. Ayrıca ne kadar da uyumlu bir adımız varmış, öyle değil mi abi? Ege`nin İnci`si gib-" Abisi hemen araya girdi. "Öhöm, abicim su verir misin? " Tabii Ege`de tanımadığı birinin böyle demesini beklemiyordu.

GECEYE SAKLANAN AŞK "Coğrafya bir kaderse, bazı aşklar o kadere kafa tutmak için doğar." Biri Doğu’nun ağır, sessiz ve sarsılmaz topraklarından gelen Meyra; diğeri Karadeniz’in hırçın, dur durak bilmeyen hırçın dalgalarını ruhunda taşıyan Ilgaz... Cihan Aksel ve Yılmaz Arslan’ın yıllardır ilmek ilmek işlediği o sessiz güç savaşı, çocuklarının göz göze geldiği o ilk saniyede yön değiştiriyor. Geçmişin ağır bedelleriyle mühürlenmiş iki aile aynı masaya oturduğunda, sadece bir ortaklık değil; geri dönüşü olmayan bir fırtına başlıyor. Bu hikaye; kuralların, namlunun ucundaki gururun ve geceye gizlenen en tehlikeli sırrın, yani aşkın hikayesi. “Sen benim hayatımda karşılaştığım en dik, en aşılmaz uçurumsun Meyra. Ama bilmiyorsun; Karadenizli bir adam, önünde uçurum gördü mü geri dönmez, kendini boşluğa bırakır." — Ilgaz Arslan "Benim doğduğum topraklarda öfke kanla, aşk sessizlikle ölçülür Ilgaz. Sana susuyorsam, bu seni reddettiğimden değil; içimdeki yangın seni de kül etmesin diyedir." — Meyra Aksel Gururla örülmüş duvarlar, aidiyetle sınanan kalpler... Karanlık çöktüğünde ve herkes sustuğunda, fırtınaya karşı durabilecek misin? Çünkü bazı aşklar, itiraf edilmek için gecenin en koyu anını bekler.

Karadeniz`in kıyısındaki küçük bir kasabada yaşayan genç bir kız, bir gün babasıyla balık avına çıkar. Hava başta sakindir, ancak dönüşe geçecekleri sırada aniden şiddetli bir fırtına çıkar. Dev dalgalar tekneyi savurur ve babası tekneyi kontrol etmeye çalışırken büyük bir dalga tekneyi alabora eder. Gözlerini açtığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Geçmişinden geriye yalnızca silik anılar kalmıştır. Ailesine ne olduğunu öğrenmek için çıktığı yolculukta yeni insanlarla tanışacak, dostluklar kuracak ve sandığından çok daha büyük sırların içine sürüklenecektir. "Baba bu denize düşsem beni nereye götürür?" Demiştim küçükken şimdi beni nereye getirdiğini anlıyordum. "İstediğin yere babam." Demişti Kader dememişti.

Tek bir emriyle iş dünyasını sarsan, odaya girdiğinde insanları buz kestiren holding veliahdı Aras Soykan için hayat, hatasız çalışan soğuk bir makineden ibaretti. Siyah takım elbiseleri, peşinden ayrılmayan koruma ordusu ve o tehlikeli, ulaşılamaz aurasıyla tam bir "Buzlar Kralı"ydı. Ta ki dedesinin gizli vasiyeti, devasa servetini kurtarması için onu Karadeniz’in en yüksek, en sisli yaylasına mahkum edene kadar... ​Aras’ın planı basittir: Yaylaya çıkacak, dedesinin gizemli ortağına reddedemeyeceği bir para teklif edecek, imzayı alıp o çamurlu topraklardan ilk uçakla kaçacaktır. Ancak hesaba katmadığı, sert bir kayaya çarpacağı bir şey vardır: Karşısındaki gizemli ortak; paraya pula zerre tamah etmeyen, hırçınlığıyla ünlü yaylanın deli fişeği Damla Bekâr’dır! ​Aras, elinde milyon dolarlık çek defteriyle o meşhur tehditkar bakışlarını fırlatırken; Damla’nın cevabı net olur: "Ula uşuğum, gözlerini öyle pörtletme baa! Ben ha bu kağıt parçasıylan ineğime yem mi alayum? Sağa imza mimza yok!" ​Vasiyet gereği hile yapamayan ve o imzayı Damla`nın rızasıyla almak zorunda olan Aras, beş izbandut gibi korumasıyla birlikte yaylada mahsur kalır. Şehirli, "mafya kılıklı" bir iş adamı, bir Karadeniz kızının inadını kırıp o imzayı alabilecek midir? Yoksa o asık suratlı karizması; inek sağarken, çay toplarken ve köy teyzelerinin elinde mıncıklanırken parça pinçik mi olacaktır? ​"Yayla Gülü ve Sosyetik Bela"; kalbinizi eritecek kadar romantik, Aras`ın karizmasını yerle bir edecek kadar bol kahkahalı fırtınalı bir Karadeniz macerası!

Herkes işin sonunda ait olduğu yere geri dönermiş. Her ne kadar kaçsan da kaderin önüne geçemezmişsin. Doğruymuş... Şeyma beş yıl önce lise de yaşadığı kırgınlıktan dolayı şehir dışında bir üniversiteye gider. Beş yıl sonra geri döndüğünde tesadüf eseri kırgınlığının sebebi olan kişiyle karşılaşır. Bir taraf kırgınken diğer taraf deli gibi pişmandır. Peki bundan sonra ne olacaktı?

Babam, annem ve kardeşlerimin ölümünden sonra tekrar evlenmişti. Eşinden boşanan bir aşiret kadınıyla. En fazla ne olabilirdi ki?! Ve benden iki yaş büyük bir oğlu varken? Ben Defne Şahin. Dümdüz bir şekilde yol alan hayatımda Aşiret bir sülale girmişti.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.