Safir kitabımın devam kitabıdır. Bağımsız okunabilir.

Uyarı; ağır +1& içeriktir bunu göz önünde bulundurarak okuyunuz (burdan kaldırılma ihtimaline karşılık inksprede okumaya devam edebilirsiniz) В любви нет победителей. Есть только те, кто готов заплатить больше.(Aşkta kazanan yoktur. Sadece daha fazlasını ödemeye hazır olan vardır.) 危険な罪(Tehlikeli Günah) Liliti`nin yolunda, intikamın arzusunda yanarken hedefim oydu. İntikam ne kadar günahkarsa ben de bir o kadar günahkardım Anastasia sokolov; "GEREKİRSE KENDİ OYNUMUN PİYONU OLURDUM, YETERKİ KAZANAN OLAYIM...." onların arasında ki yasak, aşk değil strateji oynuydu. -asıl konu ANLAŞMA bölümüyle başlamaktadır- Uyarı; yapılacak olan her hangi bir argo yorum silinecek ve şikayet edilecektir (Oy ve yorum bölüm sonunda atarak yazarı motive ediniz) -ilk bölümler düzenlenerek yazım hataları zamanla giderilecektir -

Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Her sabah aynı rutinle geçen günlerim o kafemin kapısından girene kadar böyleydi.Ben Meira bu benim hikayem.. #yetişkiniçerik

Öfke. Artık ona duyduğum en büyük duygu bundan ibaretti.

Bir Mahalle’den çok daha fazlası… Mahallenin sıcaklığını iliklerinize kadar hissedeceğiniz, Dostlukları ile içinizi ısıtacak, Sevdası yüreğinden büyük olan karakter ile tanışacağınız bir evren… Bu Mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulacaksınız. Keyifli okumalar 🫶🏻 "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek]. Bu eserin izinsiz kullanımı ve kopyalanması durumunda telif hakları ihlali bildirimi yapılacaktır. "Bu hikayenin tüm hakları şahsıma aittir. Hikayenin herhangi bir bölümünün, yazarın (Kevser Emek ) yazılı izni olmaksızın kopyalanması, çoğaltılması, başka platformlarda paylaşılması veya basılması kesinlikle yasaktır. Aksi takdirde yasal yollara başvurulacaktır.”

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

-arkadaşımın kuzeni o abi dediğim adam nasıl kocam olabilir saçmalamayın.

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

MAFYA OLAN ADAM İLE AJAN OLAN KIZIN HİKÂYESİ

Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok `ulaşılmaz` demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella`ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella`ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? -

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Kocasını toprağa verdiği gün her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama asıl kabus, kırkı çıkmadan başladı. Aşiretin kararı kesindi: Doğacak çocuk sahipsiz büyümeyecekti. Ve o artık ölen kocasının değil... abisinin karısı olacaktı. Aynı ev. Aynı soyadı. Ve her geçen gün daha tehlikeli hale gelen bakışlar... Bir yanda unutamadığı adam, bir yanda ona bakmayı bırakamayan başka biri.

Hiç bir olay gizli kalmaz...

Baktı Mafya ona, içindeki hisleri bakışlarında fark etti. Kadın bu işi zevkle değil, zorunlulukla yapıyordu. Mekânda bulunan herkes kadının dansına şehvetle bakarken Mafya ona sahiplenici bir şekilde bakıyordu. Kadında bir an önce buradan gitmek ister gibi bir hava vardı ve o an Mafyanın içinden geçen cümle şuydu "Bu kadını kurtarmam lazım..."

İçerik;+1& sahneler vardır yaşı küçük olanlara önermem Ateş:Bundan böyle benimsin,bu elbiseyi çıkarmassan seni altıma alırım bırakmam! "Eda, şiddetin ortasında hayallerine tutunan bir tıp öğrencisi. O ise ailesiz büyüyen, kalbi taş gibi sert bir mafya. Birbirlerini yok edecekler… ya da birbirlerinde kendilerini bulacaklar.” Küfür romantizm içerir.

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…

Bir düşmanlık hikayesidir. Mafya, fantastik, dark romance vb. kurgular içermez. Bu kitap oyun ve yayıncılık üzerine yazılmış bir romance kurgusudur. Kısacadan e-spor kurgusu

"Bazı sırlar, en yakınlarının gözü önünde işlenir." "Biliyorum," dedi Bora. Sesi her zamanki gibiydi ama bu sefer içindeki o uçurumun kenarındaydık. İki haftadır kaçtığım, uykularımı haram eden o `aldırırdım` cümlesi aramızda buzdan bir duvar gibi duruyordu. Ben Alya. Onun `doyamadığı`, `yarını` dediği ama aynı zamanda en büyük korkusuyla yüzleştirdiği kadın. Bu hikaye; bir salonun duvar dibinde başlayan korkunun, saklanan tahlil sonuçlarının ve "asla" denilen kelimelerin nasıl yutulduğunun hikayesi. Elif’in kapıdaki nöbeti bitti, sırlar döküldü. Şimdi sadece Bora, ben ve ikimizin sessizliğinde büyüyen o küçük can kaldık. "Sen benim dünüm, bugünüm ve sonram... Şükrettiğim nimetimsin." Bir adamın içinin karanlığı, bir bebeğin kalp atışıyla ne kadar aydınlanabilir?

Bilim, sınırını aştığında bedelini tüm millet öder. Yapılan bir deneyin kontrolden çıkmasıyla ortaya çıkan bir virüs, Türkiye’nin geleceğini bir günde değiştirdi. Sokaklar artık güvenli değil. Her köşe başında kana susamış bir avcı… İnsanlığın en büyük sınavı başlıyor: ya hayatta kalmak için savaşacaksınız ya da kan için avlanacaksınız.

Mira, üniversite hayalleriyle ablasının görkemli villasına adım attığında, bu devasa evin sadece duvarlardan ibaret olmadığını anlamıştı. Ablasının kağıt üzerindeki evliliği buz gibi bir sessizliğe gömülmüşken, eniştesi Çağkan’ın karanlık ve sahiplenici bakışları Mira’nın üzerinde bir gölge gibi dolaşmaya başlar. Boş koridorlarda yankılanan her adım, loş ışıklı salonlarda tesadüf süsü verilmiş her temas, Mira’yı ablasına olan sadakati ile Çağkan’ın vaat ettiği tehlikeli tutku arasında bir seçim yapmaya zorlar. kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve ihanetin verdiği o yakıcı suçluluk duygusu... Bu villa artık bir yuva değil, parmaklıkları arzudan örülmüş altın bir kafestir. "En yakınındakine ihanet etmek, hiç bu kadar tatlı olmamıştı."

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

İki dağın arasına inşa edilmiş bir Hapishaneden kaçış mümkün müydü? Giriş yapmak kolaydı ama çıkış imkansız. Hiçbir aptal Halka Hapishanesine girmeyi kabul etmezdi. Ben dışında. Özgürlüğüm uğruna yapılacak deneyi kabul etmiş, nereden bakılırsa baksın hiçbir iyi yanı olmayan, tehlikeli mahkumların arasına karışmayı göze almıştım. Ve işte şimdi buradaydım. Mahkumlar üzerinde yapılacak deneye aracı olmak için geldiğim Halka Hapishanesinde. Buradan çıkış yoktu. Hiç olmadı da.

"Bilardo masasında başlayan o `sert` oyun, yatak odasında son bulur; ama bu kez kuralları masayı dağıtan değil, en çok arzulayan koyar." Alara, Ateş`in ateşine kapılıp kontrolün kendisinde olduğunu sanıyordu. Oysa kapı kapandığında tek bir gerçek kaldı: Bu gece aşk yok, sadece kimin kime diz çöktüreceği var. "Oyun bitti Alara, şimdi bedel ödeme vakti."