Kitap kapağı tasarımı ve kitap tanıtımı yapıyorumm... 🦋

2036 yılı. Üçüncü Yüz isimli bir grup insan ülke yönetimini yasal görünen ancak işin aslında bambaşka olaylar olan bir şekilde ele geçirir. {}{}{}{}{}{}{} Ülke adaletsiz ve bencilce yönetilirken, tüm bunlara şahit olan ve sessizliğini bozanlar vardır. ~~~ Sen de onlardan olacak mısın? Yoksa Zümrüt gibi onlara karşı mı çıkacaksın? Altay gibi güçlü durabilecek misin?

Bu evde saçımı kimse okşamamıştı… Başımı yalnızca dışarıda esen rüzgâr okşamıştı. Benim için kimse ağlamamıştı bu hayatta; bir tek yağmur ağlamıştı. Sanki gökyüzü, içimde biriken her şeyi benden önce fark ediyordu. Bu dünyada herkes için değersizdim belki ama Allah kimsesizliğimi görüyordu. O yüzden her üzüldüğümde yağmur yağıyor gibiydi. Kendimi her yalnız hissettiğimde dışarıda fırtına kopuyordu. Belki hiçbir fırtına içimde kopandan daha büyük değildi ama ben rüzgârı hep sevmiştim. Çünkü o, içindekileri saklamıyordu. Bağırıyor, savruluyor, önüne ne çıkarsa içine çekiyordu. Ben ise susuyordum. Bir ezik gibi oturup rüzgârı izliyordum sadece. Yağmur yağdığında dışarı çıkıp bir daha geri dönmek istemiyordum. Çünkü orası benim cehennemimdi. Bir evden çok, ruhumu içine kilitleyen bir hapishaneydi. Hapisten tek farkı, kapısının açık olmasıydı. İstersem çıkabiliyordum belki ama her geri dönüşümde tutuklanan bedenim değil, ruhum oluyordu. Orada hiç huzur yoktu. Duvarların arasında hep bağırışlar yankılanırdı. Bir tabak sesi, bir kapı çarpışı, yükselen öfkeli sesler… İnsan bir süre sonra sessizlikten bile korkmayı öğreniyordu. Bu yüzden çoğu gece sokaklarda yatıyordum. Çünkü bazen sokaklar bile bir evden daha güvenli hissettiriyordu insana. Kaldırım taşları sırtımı acıtıyordu ama en azından kimse kalbimi ezmiyordu. Soğuk üşütüyordu belki ama içerideki insanlar kadar can yakmıyordu. Ben karanlıktan değil, insanların içindeki karanlıktan korkmayı öğrenmiştim. Bazen gece yarısı gökyüzüne bakıp düşünürdüm: ‘Bir insan gerçekten bu kadar unutulabilir miydi?’ Sonra rüzgâr eserdi. Sanki biri saçlarımı usulca okşuyormuş gibi… İşte o an anlardım; dünya beni sevmemiş olabilir ama gökyüzü hâlâ beni duyuyordu.”

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

*Önceki hesabım silindiği için başka bir hesaptan yeniden yazmaya başladım. ★★★ Bir doktor ve onun katilin hikayesi... "Sadra..." Elindeki küçük neşteri sol elinin parmakları ile çevirerek etrafta yavaş adımlarla dolanıyordu ve bakışlarını elindeki neşterden hiç çekmiyordu. Aniden olduğu yerde durdu ve bana bakmaya başladı. "Sadra ne demek biliyorsun, değil mi?" Hızlıca, biraz da adrenalinin verdiği hızla başımı aşağı yukarı salladım. Bakışlarını bir kaç saniyeliğine bana çevirdi. Bakışlarını tekrar benden çektiğinde elindeki neşteri çevirmeye devam etti. "Sadra... Asalet demek" Bana bakmadan söyledikleri ile şaşırmıştım çünkü ismimin anlamını çok az kişi biliyordu ve bu devirde neredeyse hiç kullanılmazdı. Elindeki neşteri çevirmeye devam ederken gözlerindeki nefret beni buldu. Gözleri gözlerimdeydi. Zaten yüzündeki maskeden dolayı sadece gözlerini görüyordum. Yemyeşil, koyu yeşil gözleri vardı ve az ışıklı bir ortamda olmamıza rağmen gözlerinin rengi çok belliydi. Bir anlık cesaretle, "Ne istiyorsun?" Diye sordum. Bu sefer elindeki neşteri hızla bana doğru fırlattı. Ellerimi hızlıca başıma koyarak başımı eğdim aynı zamanda da başımı başka tarafa çevirmiştim. "Bunun cevabını zaten biliyorsun!" Ellerim başımı koruduğu, kollarım gözümün önüne geldiği için hareketlerini ve gözlerini göremiyordum. Öfkeli sesi beni iliklerime kadar titretmişti ama hayır, benden ne istediğini bilmiyordum. •Bir doktor ve bir katilin hayatı ne kadar normal olabiliyorsa kitap o derece normaldir. •Sadra isimli yazılan ilk ve tek kurgudur. Çalınması durumunda gereken yerler baş vurulmaktan çekinilmeyecektir. •Kitabıma bir şans vermenizi tavsiye ederim. Yazılma tarihi: 19/06/2024 Paylaşılma tarihi: 01/01/2025 (Wattpad`de de mevcuttur.) İyi günler dilerim🍂🍁🤎

genç bir veliahtın hem ailesinin mirasına Hem de kendi değerlerini keşfetme yolculuğu. Hazal, babasının liderliğindeki gizemli örgütün veliahtı olarak bu görevin getirdiği sorumluluklarla kendi kimliğini bulma mücadelesine girişir . Ancak örgütün içindeki Sırlar ve güç mücadeleleri hazal`ın hem ailesiyle hem de kendisini yüzleşmesine neden olur bu epik yolculuk güç ,sorumluluk ve kimlik arayışının kesim noktasıdır.

Dalya o gün sadece dönme dolaba binmek istemişti. Nereden bilebilirdi hayatının o gün tamamen döneceğini ✨

İzge, tutkusu kadar zekâsıyla da öne çıkan genç bir gazeteciydi. Bir haberin peşindeydi. Fakat bir gece, mesafeli ama baş döndürücü bir yabancıyla yolları kesişti. Ve o tek gecenin sabahında, kendini Malta`daki Türk Büyükelçiliği`nde; bir daha hiç karşılaşmayacağını düşündüğü o yabancının karşısında buldu. İzge için artık geri dönüş yoktu. Her cevapsız soru onu daha da derine çekiyor, her bakış bu adama biraz daha bağlıyordu. PARADOKS, tutku, tehlike ve iç içe geçmiş sırlarla örülü bir aşk hikâyesi. 🪞 • Dark Romance • Zorunlu Yakınlık • Örgüt/Çete • Yetişkin İçerik

"Bazı mühürler kanla atılır, bazı dosyalar ise ruhunuzu hapseder." Vespera ve Calyx için altmış günlük kaçış bitti. Anne ve babalarının mezarı üzerine yemin edilen o karanlık, onları yutmak için geri çağırdı. Artık masum değiller; damarlarında uyanan o tekinsiz sızı, artık bir uyarı değil, bir infaz emri. Vane kuzenleri gölgelerin arasından sıyrıldığında ve Valerius kanının gerçek, lanetli mirası uyandığında; sırlar artık birer hatıra değil, doğru kalbe saplanacak birer hançerdir. Her şeyin merkezinde tek bir dehşet var: Kayıp Dosya. O mühür kırıldığında kendine tek bir soru sor: Aynadaki o yabancı yüz hala sana mı ait, yoksa içindeki canavarın ilk zaferi mi? "Geçmişin gölgeleri, geleceği boğan ilmeklerdir."

"Her ruhun bir yansıması vardır. Peki ya seninkinin iki yüzü varsa?" On sekiz yaşına girdiğinde Kadim Orman’a adım atarsın. Ya ruhunla birleşir gerçekliğini bulursun, ya da bir Hollow olarak benliğini kaybedersin. Rosaline Margathia Bellatris için bu gece bir seçim değil, bir yıkım. Göğsündeki dinmeyen ağrı ve gölgelerden gelen o fısıltı... İki farklı güç, tek bir kalp kafesinde dövüşüyor. Ancak karanlığın derinliklerinde, yeşim yeşili gözler pusuda bekliyor. Venomarc yükseliyor ve Morthalis’in bağlarını koparmak için sinsi bir zehir hazırlıyor. Zehir damara girdi. Ateş yükseliyor. Gölgeler ise hiç bu kadar aç olmamıştı. "Kendi ruhuna veda etmeye hazır mısın?"

Asya: Kimsin sen? +59...: Şeytan +59...: Ve sende Şeytanın Kadınısın. Dikkat!: Bu kitap bir darkromance eseridir. Tetikleyici unsurlar olabilir. Bu nedenle hassas okuyuculara önerilmez.

Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile Cumhuriyet Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen iki insanın hikayesi, Cihan Mavisi.

vampir,ruhsuz,kalpsiz. ama kalbini çaldı.

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

“Biri geçmişten kaçtı, diğeri geçmişi düzeltmeye çalıştı… ama ikisi de aynı hikâyede sıkışıp kaldı.”

"Bütün kızları alın" ~~~~~~ "OSAMU!"~ ~~~~~~ Acı ile yere çakıldım. ~~~~~~ "Sen benden başkasına ait olmazsın. Sadece bana aitsin" dedi kolumu sertçe tutarken, sinsice sırıttım "Emin misin?" dedim , o da aynı şekilde sırıttı "Eminim" dediği gibi kolunu ters çevirdim ve diz çöktürdüm "Bana asla sahip olamazsın, her ne kadar burada üst bir makamda olursan ol , umrumda değil Sakusa Kiyoomi" ~~~~~~ "Seni en başından beri kandırıyordu ama sen bunu göremiyecek kadar saftın güzelim" ~~~~~~ Bu lisede ne olduğu belli değil. Sizde bu gizeme katılmak ister misiniz? :)

Kalp atışlarımın yankılanmasını kulaklarımda duyabiliyordum. Beni bekleyen uçağa doğru koşarak yaklaştığımda arkamdan hızla gelen araba ışıkları tenimde karıncalanmalar yaratıyordu ama durmadım. Uçağa kadar koşarken arkama bile bakmadım. Onu bırakıyordum ve onun bundan haberi bile yoktu. Ben buradan gidip yeni hayatıma yeni bir kimlikle başladığımda artık her şey için çok geç olacaktı. Ona demiştim. Ona beni elinden kaçırırsa bir daha asla bulamayacağını söylemiştim ama o benimle alay etmişti. Kalbimi kırmıştı ve ben de şimdi onun kalbini kıracaktım. Arkamda bıraktığım şehre son bir kez bakış attım. Heavenhell, gece ışıklarları içerisinde görkemle aydınlanıyordu. Bu şehirde yaşayan herkesin bir sırrı vardı. Şehirin kendisinin bile.. Ve benimde sırlarım var, ne de olsa bazen en tehlikeli sırlar, en güzel şehirlerin altında gömülüdür...

Geçmiş yaşamlarında birbirini çok seven iki nişanlının hikâyesi... Bir yanlış anlamanın, bir iftiranın ve bir ölümün göğe kazındığı lanetli bir aşk. Ve doğanın bizzat yazdığı bir kehanet: "İki ruh, tamamlanmamış yaralarını yeni bir hayatta yeniden açacak. Birbirlerini tanımadan tanıyacak, sevmemeye yemin edip yine de birbirlerine çekilecekler. Bu kez kader, kanla kapanacak." Yüzyıllar sonra aynı ruhlar, yeni bedenlerde yeniden karşılaşır. İlk anda anlamlandıramadıkları tanıdıklık, açıklayamadıkları bir çekim... Ama geçmişin intikamı henüz bitmemiştir. Bu hikâye; ihanetin gölgesinde başlayan bir aşkın, bağışlanamayan bir hatanın, ve kaderden kaçamayan iki ruhun karanlık masalıdır.

​"Bazı günahlar toprağa gömülür, bazıları ise küle döner." ​Azra "Kül" Soykan; o adaletin kör noktası, sistemin en tehlikeli sızıntısı. Arkasında iz bırakmayan, her düğümü tek bir mermiyle ya da tek bir kodla çözen bir hayalet. ​Şehrin en güçlü ismi Karan Demirkol`un babası öldürüldüğünde, geriye sadece cevabı olmayan sorular ve şifreli bir geçmiş kaldı. Karan, bu karanlık labirentten çıkmak için tek bir yola güveniyordu: Bir zamanlar yakalayamadığı o "Kül"e. ​İntikam ateşiyle yanan bir adam ve o ateşi küle çevirmeye yeminli bir kadın... ​Soylu maskelerin ardındaki saf pislik ortaya çıkarken, her sır yeni bir düğüm, her yakınlaşma yeni bir tehlike doğuracak. Karanlığın içinde bir oyun kuruldu ve bu oyunun tek bir kuralı var: ​Kül olmadan, şifreyi çözemezsin. Azra (Kül): "Bana para ya da güç teklif etme Demirkol. Bana o soylu maskelerinizin ardındaki saf pisliği vaat et." Karan: "Sen kâbus ol Azra, ben o kâbusun içinde uyanmaya hazırım."

Asena ailesinde gördüğü şiddete dayanamayarak İtalya’ya kaçar ve italyan mafyası Dante Vitale ile karşılaşır

Sessizlikle yönetilen bir imparatorlukta, itaat bir erdem değil zorunluluktur. Kilise’nin kutsal ilan ettiği mühürler, halkın yalnızca bedenini değil ruhunu da zincirler. İsyan eden yalnızca ölmez; sonsuzluğa mahkûm edilir. Elara ve Adam, sistemin sadık parçalarıyken gerçeğin çatlağından sızan karanlıkla yüzleşirler. Konsey’in ilahi sandırdığı güç, aslında korku ve manipülasyon üzerine kuruludur. Aşkın suç sayıldığı bir dünyada, ilk mühür kırılmak üzeredir. Ve bazı zincirler koptuğunda, yalnızca düzen değil, insan ruhu da değişir.

❛İki aslan karşı karşıya gelir, biri kral seçilemez yoksa kraliçe ölür.❜ 🕸 ❝Seni kurtların önüne attığım için benden nefret ediyor olmalısın.❞ Gözleri birkaç saniye daha bedenimde dolaştığında bunu öyle rahatça yapıyordu ki buna hakkı olmadığını düşünmek için o merceğin altında olmaktan daha güçlü bir şeye ihtiyaç vardı. ❝Sesin İpek,❞ dediğinde ismim onun asla bilmemesi ama onun ustaca eriştiği bir sır gibi, bir günah gibi tınladı bir kişinin huzursuzluğuyla üç senedir ezilen evimin salonunda. ❝Sesini duymama izin ver.❞ ❝Senden nefret etmiyorum.❞

Yıkılmakta olan bir imparatorluk devam edebilmek için savaşlarla besleniyor. Kuzeyin donmuş topraklarında, kendi halkına işkence ederek hayatta kalmaya çalışan bir hain.

“Vampirler aramızda sadece biz normal insanlarız “demiş yazar ben biraz değiştirdim Koz uzun yıllardır insanların arasında dolaşan bir vampir ama onu bugünkü konumuna getiren olaylar bir vampirin bile kaldıramayacağı kadar güç, Daren ise köklü ailesi ile nesillerden beri gelen ailesinin yeni varisi şimdi asıl soru bu iki farklı hikaye bir kitap Altında ele alınabilecek mi?

Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, korumak için yanar. Nimbrath’ın karanlıklarında yetişmiş, gölgelerin sessizliğine yeminli Riven ise, savaşın ortasında bile kalbinin suskunluğunu koruyan bir Gölge Elçisi.Ateş ve gölge, aynı aynada kırıldığında… aşk küllerinden doğar. Solarya’nın alevlerle yoğrulmuş diyarında büyüyen Kira, cesur, inatçı ve kaderine meydan okuyan bir Ateş Bekçisi. Onun ateşi yalnızca yakmak için değil, kor Kadim bir lanet onları aynı büyülü aynada hapseder. Zıt elementler… tek bir bedende çatışan iki ruh. Aynanın çatlaklarında geçmişin ihanetleri, kaderin yükleri ve bastırılmış duygular yankılanır. Ama aşk, bazen en büyük düşmandan doğar. Ve bazı aynalar… yalnızca birbirine bakan iki zıt ruhla yeniden bütünleşir. “Ateş ve gölge, birlikte yanınca… Ya dünyayı yakar ya da yeniden doğar.”