Ben Vera. On sekiz yaşında, ablasıyla birlikte bir çiçek dükkânı işleten ve iki tane dağ gibi abiye sahip bir kızım. Çiçekleri severim. Çiçekler de beni sever. Kendi halinde, dünyayı seven; yaşlılarla iyi anlaşan, çocukların favori ablası, sıcak nevale bir kızdım. Ta ki geçmişte abimin yaptığı bir hatanın hesabı bana kesilene kadar… Abim Fırat, bundan on yıl önce Avcıoğulları’nın kızı Hasret’e âşık olmuştu. Birbirlerini seviyorlardı. Ama Avcıoğulları, kendileri gibi zengin ve adı sanı belli olmayan hiç kimseye kızlarını vermezdi. Abime de vermediler. Fakat Fırat ve Hasret kararlıydı. Hasret on sekiz yaşına bastığında birlikte kaçmaya karar verdiler. Abim, Hasret’i kaçırdı. Sonrasında Hasret hamile kaldı. Artık Avcıoğulları kızlarını geri alamazdı. O günden sonra iki aile arasında, yıllarca sürecek büyük bir düşmanlık başladı. Biz onların girdiği ortama girmezdik. Onlar da bizim olduğumuz yere adım atmazdı. Alışveriş yaptığımız dükkânlar bile farklıydı. Bize bir şey satanlarla bile konuşmazlardı. Düşmanlık, yıllar geçtikçe hafiflemedi. Aksine büyüdü. Ta ki kader, bu düşmanlığı sonsuza kadar sürdürecek kadar acımasız bir hüküm verene kadar… Hasret ve bebeği, doğum sırasında hayatını kaybetti. On yıl önce bir kadın ve bir bebek öldü. On yıl sonra ise bir kadın, her gün yeniden öldürüldü. Ben Vera Ünal. On sekiz yaşındaydım. Ve geçmişte işlenen bir günahın bedelini ödemek için seçilmiştim. Ben, bir intikama kurban edildim.

Nişanlımın erkek kardeşine aşık oldum! Bu bir aşk hikayesi değildi, bu bir aşk ihanetiydi Hafızasını kaybeden Burcu gozlerini açtığında nişanlısı olduğu söyleyen adama karşı hiçbir şey hissetmez, zamanla nişanlısının kardeşi Aytuğ`a aşık olur

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Öldü sanılan Şimal`in 17 yıl sonra gerçek ailesini bulmasıyla başlayan hikaye. Hem hüznü hem aşkı hemde komediyi barındıran bir hikaye. Klasik gerçek ailem kurguları gibi bence bir şans ver, seveceksin 😉😉

Mahperi zengin iş adamlarıyla buluşur çektiği fotoğraflarla onlara şanjtaj yapardı. Bir gün karşısına yunanli iş adamı alex çıkar ama işker istediği gibi gitmez alex dediği istihbarat ajanı Asil karayaz çıkar

Ben Melina. Otuz yaşındayım. Savcıyım. On yaşında bir kızım var. Hayat bana hiç kolay davranmadı. Yirmi yaşımdayken hamile olduğumu öğrendiğimde eşim bebeğimizi istemedi. Bana çocuğumu aldırmamı söyledi. Ben ise kızımı seçtim. O gün eşimi geride bıraktım. Kızımı tek başıma büyüttüm. Gecemi gündüzüme kattım, hukuk fakültesini bitirdim ve savcı oldum. Şimdi ise yeni bir görev beni bekliyor. Mardin`e tayinim çıktı. Beni orada neyin beklediğini bilmiyorum. Belki çözeceğim zorlu davalar... Belki de otuz yıldır saklanan gerçekler... Ama bildiğim tek bir şey var. Ben Melina. Adalet benim mesleğim değil, yaşam biçimim. Ve ne olursa olsun, doğruluktan asla vazgeçmeyeceğim.

Ben küldüm. Dokunduğu her şey biraz daha dağılan. O ise gölgeydi. Nereye gitsem sessizce peşimden gelen..." Kül yanıp bittikten sonra geriye kalandı. Gölge ise hiçbir zaman gitmeyendi.

Yaşam ve ölüm arasında kalan bir kadın... O gece gördüğü adam ona ölümü, o gece tanıdığı adam ise ona yaşam vadediyordu. Peki ölüm kimdi, yaşam kimdi?” ​Kendi halinde, sakin bir hayatı olan Mihrimah, bir barda garsonluk yapıyordu. Barın sahibi ise şehrin yeraltını demir yumrukla yöneten ünlü mafya lideri Cihan Alp Soykan’dı. Cihan’ın Mihrimah’a duyduğu şey asla aşk değil; saf bir takıntı, karanlık bir elde etme arzusuydu. ​İşlediği acımasız bir cinayeti acımasızca Mihrimah’ın üzerine yıkacak, genç kadına kaçacak tek bir delik bile bırakmayacaktı. Kurtulmasının tek ve kaçınılmaz şartı ise onunla evlenmesiydi. Ve o gece; Ölüm ile Yaşam evlendi. Ölüm, yaşamı yavaş yavaş tüketip kadını dipsiz bir arafın ortasında bıraktı. ​Cihan, kudretini ve gücünü tüm şehre kanıtlamak için görkemli bir balo düzenledi. Bu tehlikeli gecenin konukları arasında, Soykan ailesinin ezeli rakibi Asaf Koral Kurtbey de vardı. Cihan, farkında bile olmadan ölüm ile yaşamı yeniden birleştirdi, kendi cehenneminin kapılarını kendi elleriyle araladı. ​Mihrimah o karanlık arafta nefessiz kalırken, gölgeden ona uzatılan o tehlikeli eli tutacak mıydı? ​"Seni istiyorum Mihrimah... Bedenini değil, ruhunu istiyorum."

Bir haber küpürü başlatmıştı hikayemi. Gerçekliğim parçalanırken, hayatta kalmaya çalışan bendim.

İstanbul`dan Urfa`ya atanan dik başlı,sivri diliyle herkese haddini bildiren bir cumhuriyet savcısı Asiye Derin Kara ve Urfa`da en büyük aşiretinin ağası olan Berzan Azad Milanın anlaşmalı evliliği....

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil`in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar.

"Bak gördün mü, ne kadar darsın, ne kadar sıkışmış durumdasın..." dedi, sesi adeta bir ceza gibi odaya yayıldı. "Nefes bile alamıyorsun. Kendi içinde kaybolmuşsun. Ama birazdan seni öyle bir paramparça edeceğim, seni öyle bir genişleteceğim ki Alina... Benden sonra içine çekeceğin her nefeste, yaşayacağın her saniyede sadece benim adımı haykıracaksın. Benim imzamı taşıyacaksın. Bu acı senin hafızan olacak."

“Bazı kapılar sadece doğru anahtarla açılır. Boran’ın anahtarı bir kılıçtı… Ve Nisan’ın kalbinde saklıydı.” Boran Soykan, karanlıkla çevrili bir geçmişin mirasçısı. Ailesinden kalan gizli kasayı açmanın tek yolu, “kalp kolyesinin” sahibini bulmak.Yıllarca onu aradı.Bulduğunda ise öldürmek istedi ama kader buna izin vermeyerek onlar için ağlarını ördü. Nisan Erden, sıradan bir mimarken bir sabah arabasında bir cesetle uyanır.İşlemediği bir suçtan dolayı yargılanır.Arabasında bulunan kişi ise Boran Soykan’ın abisidir.Boran Soykan kurtuluşu sandığı ama celladı olan kişi.Mahkemede Nisan’ı kurtarır ve ona iki seçenek sunar.Ölüm ya da evlilik. “O giydiğin gelinlik sana kefen olacak Nisan.Sen celladınla evleneceksin.Bu düğün bir kutlama değil,infaz.Ben sana aşk değil mahkumiyet vaad ediyorum.” İntikamla başlayan bu evlilik, büyük bir aşkın mı yoksa geri dönülmez bir yıkımın mı başlangıcı?

Bir zehir önce kanınıza karışır, ardından hücrelerinize yayılır ve en sonunda siz ne olduğunu fark edememişken sizin soluğunuza kast ederdi. Onun hislerinin gözümdeki tasviri buydu. Oysa o, buna inatla aşk diyordu.

Mafya Kurgusu...Ben fırtınaydım,Sessiz kaldığım her an içimde kopan bir savaş vardı.O ise ateşti,adı korkuyla fısıldanan, gücüyle hükmeden ve geçtiği yerde iz bırakan bir adamdı...Biri yakmayı, diğeri savurmayı biliyordu . Yanyana gelmemiz bir kaos olmalıydı. Ama kimse bilemezdi...Bazen en büyük yıkımlar en kusursuz uyumu yaratır...

Her şey sıradan bir gün atılan yanlış bir mesajla başladı... Azra, ödev için arkadaşına yazmak isterken mesajını yanlış bir numaraya gönderir. Karşısındaki kişi ise beklediğinden çok daha farklı biridir: Ege. İlk başta birbirlerine tahammül edemeyen bu iki genç, gün geçtikçe hayatlarının en önemli parçası hâline gelir. Mesajlarla başlayan sohbetler kahkahalara, sırdaşlığa ve zamanla kalplerini ele geçiren duygulara dönüşür. Ama aşk her zaman kolay değildir. Yanlış anlaşılmalar, kıskançlıklar ve korkular onların ilişkisini sınarken Azra ve Ege bir seçim yapmak zorunda kalacaktır: Vazgeçmek mi, yoksa birbirleri için savaşmak mı? Bazen kader kapınızı büyük olaylarla çalmaz. Bazen sadece telefonunuza gelen tek bir mesajla hayatınızı değiştirir. Aşkın, dostluğun ve tesadüflerin iç içe geçtiği bu hikâyede, bir yanlış mesajın nasıl doğru bir kalbe ulaştığını keşfedeceksiniz.

Paylaştığım karakterleri kitaplarınızds kullanabilirsiniz

Bazen insanın kaderi, adını bile bilmediği bir yabancıyla kesişir. Yasemin, hayatının en büyük sınavını tek başına vermek zorunda kalacağını düşünüyordu. Yavuz ise geride bıraktığını sandığı bir hikâyenin, bir gün yeniden karşısına çıkacağını... Bazı yaralar konuşularak değil, susularak büyür. Bazı mesafeler kilometrelerle değil, kırgınlıklarla ölçülür. Aynı soyadı altında başlayan bu yolculukta ne sevgi kolaydı ne de güven. Geçmiş peşlerini bırakmazken, aile bağları, gelenekler ve sırlar iki yabancıyı aynı çatı altında yaşamaya mecbur bıraktı. Peki, kaderin yan yana getirdiği iki yabancı, birbirinin yuvası olabilecek miydi? Çünkü bazen bir soyadı sadece bir isim değildir... Bazen bir ömrün en ağır yüküdür.

Her yerde karşıma çıkıyordu

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Gündüzleri kusursuz bir yönetici... Geceleri ise kimsenin tanımadığı bir adam. Demir`in iki hayatı vardır ve ikisini ayıran tek şey bir telefondur. Her davet yeni bir sır, her gece yeni bir risk taşır. Çünkü onun dünyasında değişmeyen tek kural vardır: Gizlilik.

O, Moskova`nın karlarını bile dondurabilecek kadar bir imparatorluğun sahibiydi. Ben ise o karların altında nefes almaya çalışan yaralı bir kuş. Onu o ormanda bulduğumda, bir kurşun yarasıyla can çekişen bir adam (Aren) olduğunu sanmıştım. Ama o, kapılar ardına kilitlendiğinde, kucağımdaki umudu bile infaz edebilecek kadar acımasız bir cellat (Viktor Volkov) çıktı. Bu malikânede kurallar mermerle yazılmış, kanla mühürlenmişti. Ama onların anlamadığı bir dil vardı: Sessizlik ve bir kâse yoğurt çorbasının hatırlattığı o sıcak vatan kokusu. Oğlumun damarlarında onun kanı akıyordu, ama kalbi benim masallarımla büyüyecekti. Bir imparatorluğun çöküşünü izlemek ister misiniz? O zaman kapıları kapatın. `Seni bir sorumluluk olarak değil, bir zafer olarak istiyorum Alya.` `Sen beni ancak bir mahkûm olarak alabilirsin Viktor. Kalbim artık senin anlayamayacağın bir dilde konuşuyor.`"

Aile... Ne demek ki? Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular. Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı. Rüya için aile ölüm demekti. İyi hissettiren duygular değil... Babasız büyüyen her kıza hitaben.. Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Bahar MELEK için hayatının dönüm noktası tek başına başka bir eve taşınmak olacaktı belkide. Sevgilisinin onu aldatması üzerine yaşadığı şokla tüm hayatını geride bırakıp ona sunulan yeni teklifi kabul etmişti. *** Hikayenin esas oğlanı olmak. Belki onun için en zor görevdi. Dinçer hayata 1-0 geriden başlamıştı çoktan. Konuşma yetisini kaybetmişti anne karnında. Duyup da bağıra çağıra cevap vermemek onu sessiz biri olmaya itmişti. Zaten istese de pek sesi yoktu yaşamın içinde.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻