"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

İstediği zaman insan, istediği zaman sincap olabilen, çok özel bir tür olan Jisung ve ormandaki kulübesinde yaşayan Minho...

Hikaye bitmek üzere ama yeniden düzenlediğim için düzelttikçe yeni bölümleri yayınlayacağım.

"Bazı geceler sadece sarhoş etmez, hayatını da değiştirir. Ecem Kutal için o gece bir hatadan fazlasıydı. Yıllardır onu kız kardeşi gibi gören Aras Duha Akar, bir gecenin ardından kalbinin en büyük zaafıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Fakat bastırılmış duygular ortaya çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Bir sarhoş gecesi... Bir yasak his... Ve geri dönüşü olmayan bir başlangıç."

Ben Vera. On sekiz yaşında, ablasıyla birlikte bir çiçek dükkânı işleten ve iki tane dağ gibi abiye sahip bir kızım. Çiçekleri severim. Çiçekler de beni sever. Kendi halinde, dünyayı seven; yaşlılarla iyi anlaşan, çocukların favori ablası, sıcak nevale bir kızdım. Ta ki geçmişte abimin yaptığı bir hatanın hesabı bana kesilene kadar… Abim Fırat, bundan on yıl önce Avcıoğulları’nın kızı Hasret’e âşık olmuştu. Birbirlerini seviyorlardı. Ama Avcıoğulları, kendileri gibi zengin ve adı sanı belli olmayan hiç kimseye kızlarını vermezdi. Abime de vermediler. Fakat Fırat ve Hasret kararlıydı. Hasret on sekiz yaşına bastığında birlikte kaçmaya karar verdiler. Abim, Hasret’i kaçırdı. Sonrasında Hasret hamile kaldı. Artık Avcıoğulları kızlarını geri alamazdı. O günden sonra iki aile arasında, yıllarca sürecek büyük bir düşmanlık başladı. Biz onların girdiği ortama girmezdik. Onlar da bizim olduğumuz yere adım atmazdı. Alışveriş yaptığımız dükkânlar bile farklıydı. Bize bir şey satanlarla bile konuşmazlardı. Düşmanlık, yıllar geçtikçe hafiflemedi. Aksine büyüdü. Ta ki kader, bu düşmanlığı sonsuza kadar sürdürecek kadar acımasız bir hüküm verene kadar… Hasret ve bebeği, doğum sırasında hayatını kaybetti. On yıl önce bir kadın ve bir bebek öldü. On yıl sonra ise bir kadın, her gün yeniden öldürüldü. Ben Vera Ünal. On sekiz yaşındaydım. Ve geçmişte işlenen bir günahın bedelini ödemek için seçilmiştim. Ben, bir intikama kurban edildim.

Umayin beklenmedik bir kayıp yaşamasi ardında intikam almak için asker olması ve orada beklenmedik şeyler yaşamasını hikayeladim iyi okumlar Yorumlarınız benim için değerli bir şans verin kitabıma Bu kitap benim ilk kitabım hatalarım var olabilir yorumlarınız benim için değerli

Onunla ilk tanıştığım da asla o küçük kızın kendime yar olacağını hiç düşünmezdim onu hayatımdaki diğer kadınlar gibi yapmak için elimden geleni yaptım ama onun tutkusu çok güçlüydü ~Faruk ZORLU🔥

Bahar MELEK için hayatının dönüm noktası tek başına başka bir eve taşınmak olacaktı belkide. Sevgilisinin onu aldatması üzerine yaşadığı şokla tüm hayatını geride bırakıp ona sunulan yeni teklifi kabul etmişti. *** Hikayenin esas oğlanı olmak. Belki onun için en zor görevdi. Dinçer hayata 1-0 geriden başlamıştı çoktan. Konuşma yetisini kaybetmişti anne karnında. Duyup da bağıra çağıra cevap vermemek onu sessiz biri olmaya itmişti. Zaten istese de pek sesi yoktu yaşamın içinde.

Seni sevdiğimi bilmesende olur🫀

Elçin Turna, küçük yaşta kaybettiği ailesinden ona miras kalan karavanla Türkiye turuna çıkar. Yeni yerler görmeyi seven, oldukça çok konuşan, fazla merağı yüzünden başına sürekli bela alan Elçin, bir gün kendisine eşlik edecek birisiyle karşılaşır. Gittikçe samimileşen ikili, istikamet neresi olursa olsun birbiriyle gitmeye hazırdır. Aşk, yolun başından sonuna kadar onlarla beraber olacaktır. ↯↯↯ "Türkiye`nin çoğu şehrini gezdim ama..." dedi Araf derin bir iç çekerek. Devamında ne diyeceğini merakla beklerken onun bakışları bir bana, bir arkamdaki Anıtkabir`e kayıyordu. `Konuş artık` diye yakınacakken konuşmaya devam etti. "İki güzel manzarayı yan yana görmedim." ↯↯↯ 29.06.2026🚙

16 yaşındaki Feride Diyarbakır`ın kırsal bir köyünde yaşıyordu. babasının zoruyla kendisinden çok büyük bir adamla evlendirilmek isteniyordu. Feride`yi o karanlıktan çekip alan bir binbaşı. Yusuf Karaaslan ailesinin şehit olmasıyla Halasıyla birlikte yaşamaya başladı. Yusuf Karaaslan ailesi gibi büyüyüp Asker olmak istiyordu. hayalini gerçekleştirdi ilk görev yeri olan Diyarbakır`a atandı. kalbinin ve imtihanlarla dolu bir görevin ona kazandıracağı ve kaybedeceği çok şey olacaktı. Feride ve Yusuf`un imtihanlarla dolu hikâyesine hoş geldiniz.

Şuanlık açıklama yok.

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"

"Bana öyle bakma, Ecem. Ben senin abinin en yakın arkadaşıyım." Abisinin varlığıyla büyüyen Ecem’in kalbi, yıllardır tek bir adam için atıyordu: Alaz Devrim Karadağ. Tehlikeli, mesafeli ve ulaşılmaz. O meşum gecede çınlayan silah sesleri, abisini ondan alırken geriye sadece kan izi ve ağır bir vasiyet bıraktı. Alaz, arkadaşının son nefesinde verdiği sözü tutmak zorundaydı: Ecem’i her şeyden ve herkesten koruyacaktı. Ancak Alaz’ın hesaba katmadığı bir şey vardı; korumaya ant içtiği kız, gözlerinin önünde büyüyen bir tehlikeye dönüşüyordu. Tehlikeli düşmanlar dışarıda onları beklerken, asıl savaş Alaz’ın vicdanı ile kalbi arasında başlayacaktı. "Bazı sözler kalbe yazılır, bazı kaderler ıslak imzayla mühürlenir" ISLAK İMZA İSİMLİ İLK VE TEK KİTTAPTIR. 21.07.2026 #Genç kurgu

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Sadece yüzünüzü değil; adınızı , yaşınızı, nereli olduğunuz ve nerde yaşadığınız da dahil olmak üzere her şeyiniz gizli olduğu bi yayıncı olduğunuzu düşünün. Ve günün birinde kapınızı yardıma muhtaç korkmuş bi kişinin çaldığını düşünün. Ya o kıza yardım eli uzatıp kapıyı açacak ve hayatınız kökten değiştiğini göreceksiniz ya da görmezlikten gelip bir kız olarak kendini onun yerine koyacak ve hayatının sonuna kadar vicdan azabı çekeceksiniz. Bizim kız ilk seçeneğin sonuçlarını bilmiyordu tabiki ama bilseydi de yine de ilk seçeneği seçerdi:) Ve o kapıyı açtı, hayatın ona ne kapılar açacağını bilmeden…

Bazı karşılaşmalar vardır; ne başlar ne biter. Sadece olur. Rüveyda, ait olduğu hayatın içinde yürürken, Leonardo bu hayatın içine yalnızca kısa bir süreliğine uğrar. Aynı zaman, aynı şehir… Ama aynı hikâye değil. Bu, kalmakla gitmek arasındaki o ince çizginin, bir ihtimal kadar yakın, bir tesadüf kadar uzak olduğu bir hikâye.

Aile... Ne demek ki? Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular. Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı. Rüya için aile ölüm demekti. İyi hissettiren duygular değil... Babasız büyüyen her kıza hitaben.. Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Bazı duygular, kelimelerle ifade edilemez. Bazı aşklar ise suskunlukta saklı kalır. Lalin’in kalbinde fısıldayan hisler, yazdığı mektuplarda ortaya dökülür; ama kimse onları okumaz... Henüz. Okul koridorlarında başlayan küçük bakışlar, gizli gülüşler ve yanlış anlaşılmalar arasında, Lalin ve Arın’ın hikayesi sessiz bir heyecanla ilerler. Bu hikaye, sevginin, cesaretin ve içtenliğin gücünü; kalbin bazen sessiz ama çok güçlü olabileceğini anlatır. ~•~•~ “Beni tutan el bırakmadı belki, ama ben kalacak kadar güçlü değildim.”

Zorunlu yemin… Bir gece ansızın her şeyin değişeceğini bilmeden gitmiştim oysaki. En zor anlarda bile çözüm bulup akışına bırakmayı öğrendim. Ben ve o bir de bebeğimiz… Bir hatadan doğan bebek… Her şey onun için Aşık olma bebek doğurunca ayrılacağız… Peki şimdi ne olacak

Eşcinsel allert lütfen rahatsız olacaklar okumasın

"Gökten üç elma falan düşmedi anacığım, bildiğiniz paspasın üzerine bırakmışlar beni."

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

@ege_akr24: Çok güzelsin. Siz: Bunu gölgemden mi çıkardın? @ege_akr24: Gölgen güzelse bence sen de güzelsindir ya. Siz: Teşekkür ederim de, kimsiniz? @ege_akr24: Ege Akır.

Aşk dediğin şey, iki insanın yan yana gelip mutlu mesut yaşaması değildi çoğu zaman. Bazen iki ayrı şehrin, iki ayrı kırgınlığın ve hiç geçmeyecekmiş gibi duran bir kışın ortasında tek bir ruh olabilme çabasıydı. Ammâr ile İkra’nın hikayesi, harika şartlarda başlayıp pembe bulutlar üstünde yürüyen insanların masalı değil. Aksine; biri 27 yaşında İstanbul’un gürültüsünde kelimelere sığınmış çınar gibi bir adam, diğeri 32 yaşında Bursa’nın dar sokaklarında toplumun ve geçmişin yükünü omuzlamış yaralı bir kadın... Neresinden tutsan elinde kalacak, "Aman, bizden uzak dursun" denilecek, toplumun o çok sevdiği "denk kuralına" zerre uymayan bir imkansızlıklar silsilesi. Ama işte aşk, en çok da mahalleden adam çağırmalık o imkansızlıklara yakışıyor. Bu sayfalarda sadece bir adamın bir kadına yazdığı şiirleri değil; zamanın yavaş yavaş işlediği bir sabrı, ailenin ve toplumun o fısıltılı baskılarını ve her şeye rağmen bir insana "Efendim" derken ki o naif hürmeti bulacaksınız. Arkanıza yaslanın, çayınızı tazeleyin. Çünkü bu hikayede aceleye yer yok; demini ala ala, kırılan yerlerimizden sarıla sarıla yürüyeceğiz. Keyifli okumalar...