Bazı yeminler kanla yazılır, bazıları ise gözyaşıyla. Alparslan için vatan her şeyden önce gelirdi; ta ki o güne kadar. Gökçe ise çocuklara umut olmayı seçmiş bir ilkokul öğretmeniydi. Yolları, barut kokusunun çiçek kokularına karıştığı o sınır kasabasında kesiştiğinde, her ikisinin de hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. Biri korumaya yeminliydi, diğeri ise eğitmeye. Peki, kalbindeki yarayı saramayan bir adam, başka bir ruhu nasıl kurtarabilirdi?

Shakespeare’in de dediği gibi; hepimiz bu dünyada birer oyuncuyuz. Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ​~°•☆ ​Soyadının ağırlığı altında ezilen Neva Altınsoy için hayat, kristal bir fanusun içindeki yalanlardan ibaretti. Bu fanus kırılıp gerçekler yeraltı dünyasının keskin köşeleri gibi tenine battığında, Neva’nın aklında artık tek bir amaç vardı: ​Kendi oyununu kurmak ve o karanlık düzenin tahtına oturmak. ​Yolu, yeraltı dünyasının en tehlikeli ismi Karan Varyan ile kesiştiğinde; aile sırları ve hiç kabul görmemiş bir kardeşliğin yükü, kalbindeki o tehlikeli çekimle birleşecekti. Neva ya babasının inşa ettiği bu karanlıkla yüzleşip özgürleşecek ya da Karan’ın dünyasında kendi sonunu yazacaktı. ​"Hayatım koca bir yalandı." "Hayır, üstünü çiz." "Hayatım, onların ellerinde yalanlara sığdırılacak kadar değersizdi."

ağlama sesi etrafıma baktım kimse yoktu ama gözüme bir şey çarptı kaldırımda oturmuş minik bir kız çocuğu bacaklarını kendine çekmiş ağlıyordu en az 7-8 yaşındaydı duygusaldır hemde çok şimdiden çenem titremişti kızın yanına gittim ve omzuna dokundum ” merhaba tatlım iyi misin” diye sordum ” tanımadığım adamlar gelip paramı aldı ekmek alacak param yok” kıyafetlerine bakacak olursak sokakta yaşıyordu sol gözümden bir damatla yaş düştü ayağa kalktım ve kıza elimi uzattım ” hadi bakalım bugünlük yemeğin benden olsun” dedim kız elimi tuttu ben ise tekrar konuştum ” göster bakalım bir lokanta buraları bilmiyorum “ dedim ve saçlarını okşadım ” tamam abla” dedi sağa döndük düz gittik derken karşımda sadece duvar yani çıkmaz sokak vardı kız elimi bıraktı v ” özür dilerim abla eğer yapmazsam beni öldüreceğini sözyledi yapmak zorunda kaldım” dedi ben kıza anlamsızca bakarken boynumda bir nefes hissetim ve ardından ağızıma kapanan bez ile çırpınmaya başladım ama en sonunda direncim düşmüştü ve bayıldım en son duyduğum ses ise “Benim güzelim ağlayan insanlara dayanamaz bilirim ben onu”

Bir çakmak ile hayatı değişen kalpler

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

Ekran karardıktan sonra kimse konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Gece Duru Öztürk namı değer Arslan 17 yaşında, Ailesinin gerçek ailesi olmadığını öğreniyor.Klasik gerçek ailem konusudur.Telif hakkı yoktur şuanlık

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

İlk başta anlamazsınız bir durumun iyiye mi?Kötüye mi?gittiğini işte hayatın anlamı da bu değil mi?İlk başta bize hiç birşey olmamış yanını gösterir.Ancak öbür tarafında kıyamet kopar.Bu yanı sadece masumların canını yakar…Yeni başlıyoruz hikayeme şans verir misin?🦋

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

İşsizlik, çaresizlik ve sıkışmış bir hayat... İş ararken karşısına çıkan gizemli adam, ona bir gelecek değil kaderini sunar. Ama her teklif bir bedel ister. Ve bazı yollar insanı ışığa değil, gölgeye düşürür.

İftirayla hayatı kararan genç bir kadın, herkese ve her şeye olan güvenini kaybettiği bir gecede kimliğini geride bırakmak zorunda kalır. Masumiyetini kanıtlayamadan terk ettiği geçmişinin ardından, yeni bir hayata başlamak için dedesinin yanına gider. Ancak zamanla öğrendiği gerçek, onu daha da derinden sarsar: Yaşadığı hayatın büyük bir kısmı bir yalandan ibarettir. Geçmişinin ardındaki sırlar birer birer ortaya çıkarken, yeni hayatında karşılaştığı insanlar da göründükleri gibi değildir. Bazıları düşman sandığı kadar uzak, bazıları ise hiç beklemediği kadar yakındır. İhanet, sırlar ve saklanan kimliklerin arasında, hem gerçek benliğini hem de ilk kez gerçekten ait hissedeceği bağı bulmaya çalışır. Ama en büyük soru hâlâ cevapsızdır: Gerçek ortaya çıktığında, kaybettiği hayatını geri mi alacaktır… yoksa artık bambaşka biri midir?

Gece, hayatının en ağır yükünü sırtına alarak küçük bir mahalleye taşındığında artık hiçbir şeye alışabileceğini sanmıyordu. Kaybettikleri sadece insanlar değildi; güveni, çocukluğu ve masumiyeti de geride kalmıştı. Yeni okulunda herkes ona sıcak davrandı. Yeni arkadaşlar, yeni başlangıçlar… Ama bazı yaralar kalabalıkta bile kanamaya devam eder. Mahallenin en sessiz çocuğu ise çoktan susmayı öğrenmişti: Yiğit Erdem Kuplay. Ailesi olan ama kendini evinde bile yabancı hisseden bir genç. Bir zamanlar arkadaşlarıyla gülen, hayaller kuran Yiğit; yaşananlardan sonra kendi içine kapanmış, kimseye yük olmamak için herkesten uzaklaşmıştır. Gece onun sessizliğini fark eder. Çünkü o sessizlik, kendi kalbindeki boşluğa benzemektedir. İki yıl boyunca söylenmeyen duygular, bastırılan hisler ve inkâr edilen bir aşk… Yiğit, Gece’ye âşık olur ama kendini buna layık görmez. Gece ise onu değiştirmeye çalışmaz; sadece düşmesine izin vermez. Bu hikâye büyük sözlerin değil, küçük ama gerçek çabaların hikâyesi. Kırılmış iki insanın, birbirini iyileştirmeye çalışırken kendi gerçekleriyle yüzleşmesinin hikâyesi. Çünkü bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir. Ve bazen en sessiz sevgi, en derin olandır. Gece “Onu kurtarmaya çalışırken, kendi yaralarını yeniden açacağını bilmiyordu.”

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Gerçekler ve gerçekler Berdel-aşk-aile Yetim kalmış bir kızın hayatını ve kahramanını okuyacağız çaresiz ama yan yana bir o kadar mutlu bir çift mi. Sevgi dolu bir kadının duygularını yok etmeye çalışan kişiler. Onların bir o kadar zor ve güzel ilişkilerini okuyacağız insanların kalbinde ışık yakan bir çift mi aşk deyince akla gelen ilk çift. Güneş nefes solmaz Hayır sil Güneş nefes korasrslan

mahalle kurgusudur!!! yeni mahalleye taşınan almira mahalle halkı tarafından sevilen biri idi en yakın arkadaşın ve onun annesi almiranın geçmiş hayatını öğrendiklerinde ona bir anne bir kardeş şevketi ile bakmışlardır bir gün almiranın arkadaşının abisi yurtdışından gelir ve almiranın hayatı temelli değişir

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Kardeşinin intikamını almak isteyen Gece`nin hiç beklemediği bir anda geçmişi ile karşılaşması. İki düşman örgüt Bir kadın Alınması gereken bir intikam Ve Gömdüğümüz geçmişin ortaya çıkması. Yıkılmaya değil yıkmaya hazırmısın?

Aslan ailesinin `sözde` kayıp ikizleri. Bir katil, bir kukla ve bir kurban... Düşman dışarıda değil, bir nefes kadar yakınında. Var mısın bu kurguda tamamen kaybolmaya?

Sizce gerçekler acıtır mı? Kendi ailesinin katilini aramak isteyen Eflal Demirel için... (Kitabın tamamamı bana ait yazılanlar isimler dahil ve çalınması, kopyalanması olursa eğer hic düşünmeden YASAl İŞLEM BAŞLATACAGIM)

Nil Arel, hayatını başkalarının yükü olmamaya çalışarak sürdüren genç bir kızdır.Farkında olmadan verdiği küçük bir karar, onu görünmeyen bir sistemin içine çeker. Kayıtların tutulduğu, isimlerin seçildiği ve herkesin masum olmadığı bir dünyada Nil artık yalnız değildir ama güvende olduğu da söylenemez.

Bir kurul, gizem dolu, sırlarla bürünmüş. Kapalı kapılar yavaş yavaş açılıyor. Murat Barlas Ardınç iş toplantısına acele ile giderken bir anda arabaya atlayan bir kadın görür. Şoförü arabayı fren yaparken araba tam durmayarak kadına çarpar. Kadin acıyla bağırırken murat kadını hastaneye götürür. Murat kadının bir muhbir olduğunu düşünüp onu korumalarının araştırmasını ister. Kadın hastane yatağından adamla konuşurken adam kadının bilgilerine bakıyordu. Dosyanın içinden bir fotoğraf düşer. O fotoğrafta kızın fotoğrafı vardır. Kız kendinin bilgilerini izinsiz bakıldığında görünce sinirlenip adama tokatı yapıştırıp oradan ayrılır... Onları bir araya getiren kader mi yoksa tesadüf mü? Hiç bir zaman tesadüf olmaz...

DİKKAT! Yoğun cinselik ve şiddet içerir(+24) ( olaylar ve kişi kurumları hepsi hayal ürünüdür. Gerçeklikle hiç bir alakası yoktur. ) ........... " Bebeğinin intikamını alırım ama bir şartla?" " Ne şartı? " "Varisimin annesi olacaksın. Benim Bebeğimi doğurucaksın. Karar senin..." Dedi " Nee?" Dedim. ..............

Eflin ve Yağız`cığımızın aşklarııııı 05*: Ah canım sevgilim.  05*:Derin bir okyanustayım  05*: Hiç kimse gelmiyor  05*: Bırak beni konuşayım  ...  05*: Dudakların bana nasılda yakınken öyle  05*: Bu rüyadan biri biri beni uyandırır.  05*: İki tane çikolata süt aldım beraber içmeye ne dersin

Kader`in hayatı sınıfına yeni gelen rus çocukla değişime uğrar. Yürüme engeli olduğundan kimsenin onu sevemeyeceğinden emin olan Kader, yeni gelen rus çocuğun onun kaderi olduğundan habersizdir. Ve o çocuğun ona oldukça yakın yaşayacağından... Her anlamda. "İmkansızlar daima imkansız mı kalırdı yoksa her zaman başka bir yolu var mıydı ?" TÜM HAKLARI SAKLIDIR!!!