Üç…İki…Bir… Aç gözlerini! Sonunda kimin öleceğini ölüler seçer, Solen. Bu gece hepimiz ölülerle dans ettik, bu gece hepimiz öldük.

"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

-tavsiyem 15 yaş ve üstünün okumasıdır- Şehirde bir isim fısıltı gibi dolaşıyordu: Cellat. Kim olduğu bilinmiyordu. Ama bıraktığı notlar biliniyordu. “Oyun başlıyor, Asi kız.” Nera o notu ilk gördüğünde bunun bir tesadüf olduğunu düşündü. Ama ertesi gün bir tane daha geldi. Sonra bir tane daha… Ve her not, onu biraz daha Cellat’a yaklaştırıyordu. Korkutucu olan şey ise şuydu: Cellat onu izlemiyordu… onu yönlendiriyordu. Nera artık kaçmıyordu. Çünkü bu bir kaçış değil, bir oyundu. Ve Cellat, oyunlarını asla yarım bırakmazdı. 🩶 Cellatın Gölgesi Bazı oyunlar oynanmaz… yaşanır.

Hayatınızı üzerine inşa ettiğiniz geçmişin koca bir yalan olduğunu öğrenseydiniz, ait olduğunuz yere mi yürürdünüz yoksa arkanızı dönüp gider miydiniz? Genç bir doktor, bir laboratuvar raporunun soğuk satırları arasında kendi gerçeğiyle yüzleştiğinde, hayatı geri dönülemez bir şekilde sarsıldı. Damarlarında akan kan, büyüdüğü insanlara ait değildi. O, hiç bilmediği köklü bir geçmişin elinden koparılmış kayıp bir parçaydı.Kendi kimliğinin peşine düştüğü o puslu günde, yolları sarsılmaz duvarlarla çevrili, dışarıya kapalı bir aileyle kesişti. Yıllar önce bir gecede en büyük yarasını alan bu aile, şimdi karşılarında duran yabancı kadının, o kanlı geçmişin eksik halkası olduğundan habersizdi. Peki, sarsılmaz bir kale gibi birbirine kenetlenmiş bu aile, aralarına bir yabancı gibi sızan gerçeği kabul edebilecek miydi? Yoksa kopan aile bağlarını yeniden dikmek, o bağların tamamen kopmasına mı yol açacaktı?

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Zemheri yaklaşıyor. Ve bu kez karlar sadece ölümün değil, uyananların da üzerini örtecek.

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

15 farklı beden 15 farklı yaşam. Bir kaza, üç yıl süren bir koma. Ve yaşamla ölüm arasındaki karanlık bir eşik. Manolya, ölüme mahkûm edilmiş on beş farklı insanın bedeninde yeniden yaşayacak her yaşamda bir gerçeği keşfederken her ölümde insan olmanın anlamını yeniden sorgulayacaktır. Fakat onun karşısındaki düşman yalnızca zaman değildir. Yıllardır insanlığa umut dağıtan Flawless Foundation şirketi, kusursuz bir insan yaratma hayali uğruna yaşamı, ölümü ve insan doğasını yeniden yazmaya çalışmaktadır. Bir yanda kusursuzluk uğruna her şeyi feda etmeye hazır insanlar... Diğer yanda kusurların insanı insan yaptığını kanıtlamaya çalışan tek bir kadın... Peki ya gerçekten kusurlar yok edilmesi gereken hatalar değil de insan olmanın en değerli parçasıysa?

Bir gün öldüm. Her şey son bulacak sanıyordum ama yanılmışım. Bir hayalettim artık.

Bazı kayıplar insanı ağlatmaz. Bazı kayıplar insanın aklını alır. O, sevdiği adamı kaybettikten sonra eskisi gibi olamadı. Önce anılarla konuşmaya, sonra gerçeklerle hayali birbirine karıştırmaya başladı. Günler geçtikçe daha kötüye gidiyordu. Ta ki hastane odasının kapısı kapanana kadar. Çünkü bazı aşklar ölümden sonra bile bitmez.

Bir sokak arasında tanışan Ediz ve Maverayı ele alıyor. Sokak arasında sıkıştırılan Maverayı ediz evine aldıktan sonra aralarındaki ilişkinin nasıl geliştiğini okuyoruz. Edizin istihbaratta çalışması ile başlarına gelen olaylar. Maveranın geçmişinden onu arayan adamın başlarına açtıkları dertlerden yollarının ayrılmasıyla devam ediyor hikayemiz. Maveranın geçmişi ve Edizin geçmişi birbirine karışan bir düğüm o düğümün nasıl yavaşça açıldığını görüyoruz... "Ölmek üzereydin işkence görüyordun, korktum sen sustukça ben daha çok bağırdım sesin olmak istedim Ediz..." "Benim sesim olmaya çalışma Mavera ses tellerin kopar..." Sokaklarda büyümüş iki çocuğun hikayesi... Aralarındaki yaş farkı onlara engel olacak mı? Tüm dünya bize karşıydı bizde birbirimize karşıydık her türlü imkânsızdık...

Bir bebek doğmuştu Larin`in hayatına.. Giden kişilerin yerini dolduracak bir bebek...

Fantastik kitap çok var, biliyorum. Krallık, güç, savaş... Hepsini okuduk. Ama bazen bir hikâye olur, diğerlerinden ayrılır. Çünkü mesele sadece büyü ya da taht kavgası olmaz. Mesele, insanların içindeki çatışmadır. Bu kitap tam olarak o noktadan yakalıyor. Karakterler "mükemmel" değil. Hata yapıyorlar. Öfkeleniyorlar. Yanlış karar veriyorlar. Ve o kararların bedeli gerçekten ağır oluyor. Okurken "Ben olsam ne yapardım?" diye düşünüyorsun. Bu da seni ister istemez hikâyenin içine çekiyor. Aksiyon var ama boş değil. Güç var ama süs değil. Duygu var ama abartı değil. Ve en güzeli şu: Hikâye seni aptal yerine koymuyor. Her şeyi açık açık anlatmıyor. Yavaş yavaş çözüyorsun. Fantastik bir evrende dedektif oluyorsun. Bağ kurdukça derinleşiyor. Fark etmeden karakterlerin tarafını tutmaya başlıyorsun. Bir noktadan sonra merak ettiğin şey, savaşı kimin kazanacağı olmuyor. Kimin değişeceği oluyor. Eğer gerçekten sağlam bir fantastik arıyorsan, sıradan olmayan bir şey okumak istiyorsan, şans vermek isteyeceğin türden bir hikâye bu. Gerisi sende. "Her güç bir bedel ister. Bu sefer bedel sensin."

Simay Maral... Simay, 21 yaşında olan bir üniversite öğrencisidir. Ayrıca Türkiye`nin en ünlü anonim roman yazarıdır. Yazdığı kitapları platformlar aracılığıyla yazıp Türkiye`de yeni bir çığır açan Simay, Bir gün telefonuna gelen bir mesajla gizli kimliği tehdit altına girince mesajı gönderen kişinin bütün isteklerini gizli kimliğinin korunması uğruna yapmaya başlar fakat işler öyle bir noktaya gelir ki Simay artık dayanamayarak yazdığı kitaptan vazgeçmeye kalkar. Ancak işler onun tahmin ettiği gibi gitmez ve yazdığı kitabın içine hapsolur. Mesele bir başkaldırı yapmak değildi; asıl mesele kalanları başlatmaktı. Evet. Ben Kapan kitabının yazarı Simay Maral. Kendim kurduğum bu evrene bir başkaldırı yazarak bir isyan başlattım ve şimdi o isyanı kocaman bir savaş meydanına döndürmeye gidiyorum. Amacım bu savaştan canlı bir şekilde çıkmak...

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

" Bı...rak"dedi genç kız.  "Ölsem bırakmam" dedi genç adam . Takıntılı, saplantı ve rusyali mafya içeren bir kitap arıyorsaniz Takıntı kitabıma bakabilirsiniz.

Disilla çocukken ayrıldığı sanal arkadaşını bir baloda görürse ne olur?

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Gözlerimi kapattım fotoğrafa bakabilmek için cesaretimi topladım. Zaten bakacaktım başka şansım yoktu. Önce ona bakacak daha sonra da o fotoğrafın nasıl çekildiğini öğrenecektim. Gözlerimi açıp fotoğrafa baktım. Kanım dondu, nefesim tekledi. Bu….bu çok başkaydı. Bu kez gördüğüm şey kendi odamdı .Masam, yatağım, pencerem… Yerde boylu boyunca yatıyordum. Göğüs kafesim yarıktı. Kalbim dışardaydı. Midemin yandığını hissettim. Nefes alamıyordum. Başımda birisi vardı. Simsiyahtı. Siyah palto, siyah pantolon, siyah rugan ayakkabılar. Bana bakıyordu sırtı kameraya dönüktü. Duvara kaydı gözlerim. Kırmızı bir boyayla yazılmış on dört harf. İki kelime. Belki de bütün hayatımın daha da mahvolmasını sağlayacak iki kelime. ‘’SIRADAKİ SENSİN’’ ...... Eski eşya tezgahında satılan basit, kırık bir kameranın ona ölüm getireceğini bilse Mert yine de o kamerayı alır mıydı?

“Ne yazık ki gerçekler, her zaman ortaya çıkacağı günü bekler,” dedim, vücudum hıçkırıkların ardından titrerken. “O gün geldiğinde, kalbime sapladığın hançeri çıkarıp sana saplamak için gözlerinin içine bakacağım. Ve sen… bunu bile bile, gözlerim gözlerinle buluşsun diye bana yalvaracaksın, Kral Aren.” İhanet, sanılanın aksine her zaman zehirli değildir. Öyle ihanetler vardır ki, düşman da kardeş de acı çeker. Öyle terk edişler olur ki, terk eden de terk edilen de... onları izleyen bir çift gözde tuhaf bir huzur bırakır. Ve bazı ölümler vardır ki... bir soytarıyı deli eder. Bir bakmışsın, gülüşleriyle sarayları inleten o soytarı, şimdi karanlık bir mahzende, tek başına nefes alışlarıyla titriyor. Titreyen nefes büyür... büyür... sonra kulakları kanatan, yürek yakan bir çığlığa dönüşür. Kulağını tıkarsın, gözlerini kaparsın... ama nafile. Gözlerini tekrar açtığında... yer altının en karanlığında mahvolan o soytarı, Velvaria Kralı’nın tahtının solunda tüm ihtişamıyla kraliçe olmuştur. Değişmeyen tek şey... gözlerindeki yangındır.

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

“Her kibritin yanışı bedeninin yanışına eşdeğer sevgilim.”

Işığını arayan adam Gölge’de yuva bulmak isteyen kadın. Enkaz altında kalan İki beden… Bir çığlık… Bir sessizlik. Bir sır… Bir ölüm. Bir mesaj; “Film başladı Hazel Özilhan” Bir kaza… Bir uyanış. Bir kadın…ışığın kendisi. Bir adam…karanlığın içinden gelen. İki ruh. İki yara. Bir kader. Doğan bir aşk… Kanlı bir oyun. İki piyon… aynı tahtada. Sırlar. Gerçekler. Acılar. Ölümler. Ve sonunda yalnızca biri… Aydınlığa çıkacak. Işığın Gölgesi, karanlıkta yankılanan bir hikaye.🕯️

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.