"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Safir kitabımın devam kitabıdır. Bağımsız okunabilir.

Kitapta her zaman ki gibi kıza el koyan bir mafya var ama bu kız onlara boyun eğecek mi acaba. Belki onlar kıza boyun eğer bilemeyiz. Bunu ilerleyen bölümlerde öğreneceğiz.

Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Öfke. Artık ona duyduğum en büyük duygu bundan ibaretti.

+90 559 Uyudun mu güzelim? Ada Sanırım yanlış numaraya yazdınız. +90 559 Bence çok doğru kişiye yazdım.

TAKINTI ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!

İki dünya vardı benim için. Biri, içinde bana dair tek bir gram sevgi barındırmayan ama yine de uğruna her şeyimi feda edebileceğim o karanlık geçmişimdi. Adına ne dendiğini bilmiyordum, bilmek de istemiyordum. Hayatım hep sevgisiz, hep buz gibi geçmişti. Kimsesizliğe o kadar alışmıştım ki, yalnız kalmaya mecbur bırakılarak yalnızlığı tırnaklarımla öğrenmiştim. Ama şimdi... Şimdi biri çıkıp gelmişti ve sanki hayatımı, inancımı, tüm doğrularımı tek bir hamlede tepe taklak etmeye ant içmişti. Benim kaderimde mutlak bir yalnızlık vardı; ve o adam, benim kader çizgimde asla yoktu. Ama hayat beni öyle bir yerden vurdu ki... Sanırım artık kaderim bile tamamen onun ellerindeydi. — Cengiz KAYALI

Konusu; Bir imza, bir hayatı değiştirebilir. Dilek Kural, aynı hastanede çalışan bir adamın gölgesinde yaşamaya zorlanırken, kaçmanın tek yolunun bir yabancıyla evlenmek olduğunu düşünür. Alparslan Karabora için bu sadece bir anlaşmadır. Kurallar nettir: Duygu yok. Bağ yok. Süre dolunca herkes kendi yoluna. Ama aynı evde geçirilen geceler, paylaşılan sessizlikler ve kaçınılmaz yakınlık, planlanmayan bir şeyi ortaya çıkarır: Gerçek hisleri. Ve geçmiş peşlerini bırakmadığında, artık bu evlilik bir formalite değil, bir seçim hâline gelir.

"Korku kaybolduğunda, insana ne olur?" Dr. Livia Ardent, kendi yarattığı formül bir arkadaşının ölümüne yol açtığında her şeyini kaybetti. Şimdi önünde tek bir seçenek var: Müebbet hapis ya da yeraltı dünyasının en karanlık noktasına, Kafes`e sızmak. Ama Kafes sadece bir dövüş kulübü değil. Burası, korkunun hiç uğramadığı bir adamın kurduğu imparatorluktur. Kod adı Architect. İki yabancı. Aynı kırıklık, zıt taraflar. Aralarındaki çekim, üzerinde çalıştıkları formül kadar tehlikeli ve bir o kadar bağımlılık yapıcı. Burası Kafes. Burada kimse özgür değil, ama herkes kendini özgür sanıyor.

Kaçırılan genç kızlar, dondurulan hayatlar ve çığlıkların porselenin altında sessizleştiği bir atölye. 🔞 "Güzellik, nefes almayı bıraktığında kusursuzlaşır." Sammy için lise koridorları, içinde yürümek zorunda olduğu kirli bir bataklıktan farksızdı. O, yaşayan her şeyin içindeki o kusurlu "et" yığınından nefret ediyordu. Onun dünyası; odasındaki dilsiz, sağır ve asla yaşlanmayan porselen bebeklerden ibaretti. Ta ki dolabına bırakılan o porselen parçasına kadar... Gerçek bir parmak kadar detaylı, bir ceset kadar soğuk. Sammy, kendi karanlığına ayna tutan o adamla, Metin ile tanıştığında; "sanatın" ne kadar ileri gidebileceğini keşfedecek. Bu bir aşk hikayesi değil; bir evrim süreci. Kaçırılan genç kızlar, dondurulan hayatlar ve çığlıkların porselenin altında sessizleştiği bir atölye. Hazır mısın? Çünkü Metin’in fırçası bu kez senin tenine dokunmak için sabırsızlanıyor. “Onları öldürmüyorum Sammy. Onları ölümsüzleştiriyorum.”

Üvey babasından yıllarca şiddet görmüş ardından zorla bir adamla evlenmiştir ama sadece kağıt üzerindedir evliliği. Bir kızıda vardır bu kadının ve ikisi her defasında evden kaçmak isterler ama hep başarısız olurlar ama en sonunda bir şekilde evden kaçarlar anne, kız ve artık onlar için güzel bir hayat başlıyor olacak ama bu hikayede şiddetten kaçsalar dahi peşlerini bırakmayan bir şey vardır....

”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Psikolojisi bozuk bir mafya lideri aşık olursa ne olur?

☀️ Yıllarca yaşam mücadelesi vermiş, sadece oğlu Umut için nefes alan bekar bir anne Mihre Akçay... onları korumaya yemin etmiş Yüzbaşı Mehmet Aslan Kılıç... Her anlarında destek olan Kilit Timi... ☀️

"Neden duygularını konuşmaktan kaçıyorsun ,ben her zaman sana yakın olmaya çaılışırken. Çabalarımı daha ne kadar görmezden gelmeye düşünüyorsun? Benim duygularımın olmadığını mı düşünüyorsun?"

Bazı insanlar hayatına sessizce girer. Bazılarıysa hiç gitmez. Lavin, sıradan bir hayat yaşamaya çalışan genç bir kadındı. Ta ki geceleri kapısında beliren notlar, penceresinin önünde duran gölgeler ve onu herkesten iyi tanıyan o adam ortaya çıkana kadar. Aras. Tehlikeli, gizemli ve karanlık bir geçmiş taşıyan bu adam, Lavin`in unuttuğu şeyleri ondan daha iyi biliyor gibiydi. Her karşılaşmaları Lavin`i korkutuyor... ama aynı zamanda ona karşı koyamadığı bir çekime sürüklüyordu. Şehirde işlenen korkunç cinayetler artarken, herkes katili arıyordu. Ama bazı gerçekler bulunmak için değil, saklanmak için vardır. Aşk mı? Takıntı mı? Yoksa günahların bedeli mi? Lavin, peşindeki adamdan kaçmaya çalışırken asıl korkması gereken kişinin kim olduğunu henüz bilmiyordu...

Yıllar sonra Mardin`e ayak basan Seren`in bir amacı vardı sevdiği adam evleniyordu ,teyzesi ile yıllardır yaptığı planı uygulamaya başlamak için Mardin`e gelmişti ,buradaki hayatından yıllar önce başladığı şeyi devam ettirecekti , sevdiği adamı evlilikten caydıracaktı. Bu kitap takıntılı kadın karakter içerir,psikolojik gerilimler içeri

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

Sihirli Dünya serisinin ilk kitabıdır! Hayat gerçekten çok garip. Sen umudunu kesmek istersen hayat sana yeni umutlar verir bazen de o umuttan daha fazlasını alır senden. Stephen içindeki küçük bir umuda bağlanmıştı. Kötü hayatını kabullense de en azından kardeşini kurtarmak istiyordu. Ama hayat yine yaptı yapacağını. Onu aldı ve resmen kaosun içine attı. Peki Stephen ne yapmalıydı? Önce kendisini mi bu kaosun içinden kurtalmalıydı yoksa sevdiklerini mi? ----------------------------------------------------------- Stephen ve Annabel birlikte mutlu mesut yaşayan iki kardeştir ve babaları bir çiftçidir. Biraz fakir olsalar da mutlulardır. Bir gün anne bir hastalığa yakalanır ve yüksek ateş yüzünden hayatını kaybeder. Aile yas tutmaya başlar ve baba acısını unutmak için daha da çok çalışır. Çocuklarına vakit ayıramaz. Çocuklara bakamayacağını anlayan baba, bir kadınla mantık evliliği yapmaya karar verir. Annabel bunu umursamasa da Stephen endişelidir ve maalesef endişeleri doğru çıkar. Üvey anne çok baskıcıdır ve 8 yaşındaki Annabel`e şiddet uygulamaya başlar. Stephen kız kardeşini korumak istese de onun üvey annesi gibi sihir bilgisi yoktur ve o da karşılığında bir yumruk ve tokat alır. Stephen bu duruma alışsa da hâlâ kız kardeşi için endişelidir. Gizlice çalışmak ve para biriktirdikten sonra kız kardeşiyle kaçmak ister ama hayat süprizlerle doludur...

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

Birini sevdin. Ama o… seni aynı şekilde sevmedi. Yine de kaldın. Belki bir gün olur diye. Belki biraz daha konuşursanız düzelir diye. Belki de gitmeye cesaret edemediğin için. Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Bu… gitmek isteyeni kalıyormuş gibi sevenlerin hikâyesi. Bir akıl hastanesinde geçen bu hikâyede “deli” sandığın insanları okuyacaksın. Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark edeceksin: Onlar farklı değil. Sadece hissettiklerini saklamıyorlar. Ve belki de en rahatsız edici gerçek şu: Bu hikâyede bir yerlerde… kendini bulacaksın.

Bana aşık olan hasta bir adamla evlendim. Ondan kaçmak için denemediğim bir yol kalmadı ama, çıktığım tüm yollar resmen tekrar beni ona geri gönderiyordu. "Bu dünyada benden kaçabileceğin hiçbir yer yok..."

Devrim gerçek kızının mezarına bakıyordu. Arkasından sessiz adımlarla İskender geldiğinde gözyaşlarının akmasına engel olamaz ve yaşarmış gözleriyle önündeki kuru toprağa bakarken, "Çay içmez. Yumurtanın beyazını yemez. Kahve içer ama uykusuz kalır. Korku filminden korkar. Korkmuyorum der ama korkar, inadına da izler. İzlediği geceler yalnız bırakmam hiç. Yalnız kalmaya alışkın değil çünkü benim kızım." Demişti sesi kısık çıkarken. Gözyaşları sessizce ancak su gibi mezara akarken, alt dudağını ısırıp, "Senin kızın ne sever?" Demişti Devrim acıyla. "Benim kızım yaşamadı." Demişti İskender mezara bakarken. "Öldü. Kendi ellerimle gömdüm minik bedenini." Bunları derken sesi titriyordu İskender`in. O toprağın başında senelerce ağlamıştı İskender, şimdi Devrim`in oturduğu kenarda kaç kez onun baktığı gözlerle bakmıştı bu mezara, bilmiyordu. "İskender." Demişti Devrim içindeki yangını sesindeki öfkeyle dışarı atarken. "Senin benim canıma ne kastın var, söyle? Geliyorsun kızımı benden alıyorsun, o benim kızımdır, diyorsun. Ve benim kucağıma bir avuç toprak bırakıyorsun. İnsanlık mı ulan senin bu yaptığın?" Demişti acıyla Devrim. "Ben o toprakta yıllar boyu kaldım Devrim. Ben senin yaşadığın acıyı 17 yıl yaşadım. Ama artık yeter.. Artık kızımı sana bırakmam!" Dediği anda İskender, Devrim hışımla kalkmış arkada kalmış olan İskender`in yakasına yapışmıştı. "Sen bu toprağa benim cesedimi de koymadan, onu benden alamazsın! Benim kızım o, kanı umrumda bile değil, duydun mu beni? O benim kızım!" Demişti karşısında adama nefretle bakıp, konuşarak. İskender de içine dolan kinle aynı şekilde karşısındaki adama bakarken onun yakasına yapıştığında, "O toprağa, sen de girersin o vakit!" Demişti kızını ondan geri almaya yemin eder gibi.