"Güneş yıldızlar görünsün diye batar. Karanlık ışığın olsun yolun hep aydınlık olsun yıldız çiçeği." ❄️KİTABIMIN TELİF HAKKI BELGESİ VARDIR❄️ Eliz Erber,bir psikiyatristir. Çalıştığı hastane babasının ortak olduğu hastanedir. Eliz bu hastanede çalıştığı süreçte çiçekler ve notlar almaya başlar. Yavaş yavaş herşey günyüzüne çıkarken bütün sırlar kendini açığa çıkarır. Bu sırada elizin her daim yanında duran abisinin dostuna aşık olmaya başla ama hayat sürekli akıyordu ve onun başına belalar açıp duruyordu. "Sen eliz erber, bana Manolya çiçeği yetiştiren özel bir kişi gibi hissettiriyorsun ve ben bundan hiç rahatsız olmuyorum.” dedi. ( DUHAN VE ELİZ). "Hayat çok zor." Dedi ve sakince nefes alıp vermeye devam etti. Yanına bir iki adım attı ve gözlerinin en derinine bakmak için yüzüne doğru eğildi. "Sen daha zorsun." Dedi ve kapıyı çarpıp odadan çıktı. (ATAKAN VE ÖZÜM)

Aşkı hiç aramamış, hatta varlığına bile pek inanmamış iki insan... Zeynep ve Harun, üniversitenin ilk günlerinde yolları kesişen iki gençtir. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız sebepleri varken, kader onları sürekli aynı yola sürükler. Tartışmalar, yanlış anlaşılmalar ve bitmek bilmeyen inatlaşmalar arasında geçen günler, zamanla yerini bambaşka duygulara bırakacaktır. Peki ya kalplerinin duvarlarını yıkabilecekler mi? Nefretle başlayan bu yolculukta dostluğa, dostluktan ise büyük bir aşka dönüşen hikâyelerine birlikte tanıklık etmeye hazır mısınız? İyi okumalar. 😊

İhanetlere uğradım, sırtımda ki bıçakların sayısını bile unuttum... Ama aklımda olan tek bir şey vardı. İntikam Hem benim hemde ihanete ve haksızlığa uğrayanların intikam alma zamanı gelmişti.. biz sustukça aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerdi ama bu sefer susmak yoktu, kan, göz yaşı, kayıplar, ve en önemlisi intikam vardı..

●Belirsiz dini bir Bilim Kurgu kitabıdır. *İlk 7 bölüm içinde anlatımı bölüm bölüm aksaklıklara uğramış yakın zamanda düzenlemeye almaya çalışacağım. Bunun bilincinde kitaba başlarsanız müteşekkir olurum. 8. Bölümde anlatım düzelecektir :) Betül Güney henüz 18`inde kendi hâline yaşayan bir genç kızdır. Günün birinde ne olduğunu anlayamadığı bir hastalığa tutulur. Doktor doktor gezmeleri hiçbir işe yaramaz ve kendisini devletin karantinası altında buluverir. Çaresizlik iliklerine kadar işlerken tek dayanağı umut ve dua olan bu genç kız için Yaradan tarafından hazırlanan bazı süprizler vardır. Üzüntüler ile sarılı olan küçük mutluluklar, bu genç kızın hayatını nereye kadar taşıyabilecektir? Dahası peşine takıp karantinaya sürüklediği bir avuç insan hayatına nasıl bir iz bırakacaktır? "Sorumlu olduğum ve olmadığım her şey için... " "Özür Dilerim, Özür Dilerim Betül..." *Burak Kahraman

"Keşke hiç öldüğün yerden gelmeseydin." Bıçak saplantısı, kaynar su gibi dökülen cümleyle yine donakalmıştı. Buz kesmişti yüreği. Sevinci kursağında mı kalacaktı hep böyle. Tam iyi şeyler düşünecekken bu saçma cümleler de neyin nesiydi? Sustu. Konuşmak için bir çabaya da girmedi. Vazgeçmişti yormayacaktı kendini. Dudaklarını birbirine bastırarak yuttu tüm o cümleleri. Şimdi olmasa bile ileride kendini kabul ettirecekti. Babasıydı çünkü. Kabul etse de etmese de babasıydı onun. Minik kulaklar hiçbir şey işitemeyeceğini anladığında arkasını dönüp ilerledi. İçinde garip bir his vardı. Korkup korkmamak arası, sevip sevmemek arası, güvenip güvenmemek arası... Yeni yeni duygularla tanışıyor olmanın karışıklığı vardı bedeninde. Aklında tonlarca soru, farkında olmadığı yüzlerce gerçeklik. Dayanamadı ve fısıldadı dudakları. "Sana alışmak korkutuyor beni. Babam olduğunu bilmek... korkutuyor beni."

​"İnsan kendi ruhunu feda ederek başka bir ruhu mutlu edemezmiş. Ben seni sevdikçe kendimden nefret ediyorum Valeri. Ve kendinden nefret eden bir kadın, hiç kimseyi gerçekten sevemez."

​Babasızlığın ve yokluğun gölgesinde doğan Liya, annesi Meryem’in dizinin dibinde, sabırla büyür. Tırnaklarıyla kazıyarak kazandığı üniversite birinciliği, onu hayal bile edemeyeceği bir başarı ödülüyle ödüllendirir: Avusturya’nın masalsı göl kasabası Hallstatt’ta kış tatili. ​Okulun kibirli zengin züppeleri ve kalbine gömdüğü platonik aşkı Demir ile aynı yerde yer alan Liya için bu gezi, tam bir masal gibi başlar. Ancak Alpler’in üzerine çöken dondurucu bir kar fırtınası, ardı ardına bulunan cesetler ve bir seri katilin olması Avusturyanın kapılarını dünyaya kapatıp onları bu tarihi konakta mahsur bıraktığında her şey değişir. ​Dışarıda göz gözü görmeyen bir fırtına, bölgede kol gezen acımasız bir katil ve konağın içinde yükselen çığlıklar… Doğduğu gün kendi fırtınasının ortasında yalnız kalan Liya, şimdi hem hayatta kalmak hem de kalbiyle yüzleşmek zorundadır. ​Masal bitti, amansız bir hayatta kalma mücadelesi şimdi başlıyor.

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

Bazı günahların bedelini, o günahı hiç işlemeyenler öderdi. Deniz Ege sustuğu ne varsa geceleri tellere fısıldarken, Kumsal Ada geçmişin yükünü kütüphanenin tozlu rafları arasına gizliyordu. Aynı enkazın altında, farklı acılarla büyüyen iki gencin yolları yıllar sonra yeniden kesiştiğinde, ikisi için de artık hiçbir şey saklandığı raflar ve gitarın telleri kadar güvenli olmayacaktı. Bu hikâye; karanlıkta yönünü şaşıranların değil, güpegündüz görünmez olmaya mahkûm edilenlerin hikâyesiydi. 09.01.2026

Her şiir bir hikayenin yapıtıdır ve bazı büyüler kelimelerde saklıdır.

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

Karaca Mahallesi`ndeki Lizya Asım`a platoniktir. Bir gecelik bir hatayla Lizya hamile kalır. Asım`a söyler. Ancak Asım böyle bir sorumluluğu kabul etmek istemez ve Lizya`ya bebeği aldırmasını söyler. Lizya ne yapacağını bilemezken Asımın abisi Tugay Lizya`ya sahip çıkar. ★ "Ben sensiz sensedim Liz."

Bir gece çığlık çığlığa bağırmıştı kız. Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Fakat ne yazık ki kimselere duyuramamıştı o güzel sesini. Çaresizce bu acımasız hayata teslim oldu. Hayat artık onun için bir bataklıktan ibaretti ve her geçen gün o bataklığa çekiliyordu. Kız keşke diyordu içinden... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı. Bunu her şeyden çok isterdi. Kader belki de onu bu bataklıktan kurtarabilir. Kim bilir?

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

17 yıl üvey ailesi tarafından şiddet gören Kayra, gerçek ailesinde göreceği zorluklar.

Köklerinden atılan bir kız hiç ait olmadığı bir aileye dahil oluyor,onların köklerine tutunuyor.Onlarda güç buluyor ve özel harekat polisi olarak ona yaşatılanların intikamını almak için köklerine dönüyor. HİKAYEMİN KİŞİ,KURUM VE KURULUŞLAR İLE HERHANGİ BİR BAĞLANTISI YOKTUR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.TELİF HAKKI SAKLIDIR TEK BİR CÜMLEMİN DAHİ BAŞKA KİTAPTA GEÇMESİ HALİNDE RESMİ İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Defne Karaca, sevgisizliğin içinde büyümüş bir çocuktu. Ailesinin yanında vardı ama aslında hiç yoktu. Evdeydi ama hiçbir zaman "evde" hissetmedi. Küçük yaşlardan beri aynı boşluğu taşıdı içinde. Ne yaparsa yapsın dolduramadığı, adını koyamadığı bir boşluk... Bazen kendi kendine fısıldardı: "Ben neden böyleyim?" Ama zamanla şunu öğrendi: Bazı soruların cevabı yoktu, sadece acısı vardı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama içindeki o eksiklik hiç büyümedi, hep aynı kaldı. Hatta biraz daha ağırlaştı. Ve bir gün, hayat ona sessizce gerçeği gösterdi. Ne bağırarak... ne açıklayarak.... sadece hissettirdi. Defne o an, ilk kez gerçekten anladı. Sevgi sandığı şeyin ne kadar eksik olduğunu... ve aslında hiç başlamamış bir hikâyenin içinde yaşadığını. Ama Defne şunu henüz bilmiyordu: Bazı gerçekler, sevgiyle değil, acıyla öğrenilirdi.

14 yaşına kadar sokaklarda tek başına hayatta kalma mücadelesi veren Gece, tam 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa ne olur? Gece, çocukluğunu, gençliğini ve sokakların acımasızlığını geride bırakıp onu hiç aramayan ya da bulamayan bu insanları affedebilecek mi? Mafyatik kurgudur. Karakterimiz güçlü bir kız.Klassiklerin dışında bir hikaye.

Türkiye`nin en köklü ve en zengin ailesi Uluzadeler`in büyük oğlu Atilla, ailesinin başına geçmek zorunda kaldığı andan sonra Türkiye`deki güç dengeleri aynı kalmaz. Türkiye`nin en büyük kabadayılarından biri olarak anılmaya başlar. Ünü hızla yayılır ve bu durumu kullanmak isteyen gizli, tehlikeli güçlerin hedefi haline gelir. Zamanla o gücün ardındandakiler saklandıkları yerden çıkar ve ona istediğini verirler. Amacına ulaşan Atilla Uluzade, Dünya`daki en kritik bölgeleri bile elinin altına alacak kadar güçlenir. O gücün ardındakilerden biri olur. Sonra kader yolunu Süheyla ile kesiştirir. Süheyla, aitlik duygusunu kaybetmiş, güveni parçalanmış ve sürekli tetikte yaşamayı öğrenmiş bir genç kadındır. Üzerine kurulan baskılardan kurtulmak için bir güç arayışına girer ve bu gücü Atilla`nın dünyasında bulacağına kendini inandırır. Onun dünyasına aşktan çok, var olmak için adım atar.

Mayısın Külleri, annesinin gidişi ve babasının kaybıyla çok erken yaşta büyümek zorunda kalan Elaya`nın; yasla, yalnızlıkla ve sessizlikle örülü iç dünyasını konu alır. On üç yaşında ailesinin dağılmasıyla sarsılan Elaya, dört yıl sonra babasını kaybettiğinde hayata tutunduğu son dayanağını da yitirir. Babasının ölümünden sonra geride bıraktığı bir mektup, Elaya`nın hayatında yeni bir kapı aralar: varlığından habersiz olduğu bir abisi vardır. Bu beklenmedik gerçek, Elaya`nın parçalanmış dünyasında ilk kez bir bağ hissi yaratır. Abisiyle kurduğu ilişki, Elaya`nın yasla baş etmeye çalıştığı bu süreçte en büyük desteği olur. Psikolojik destek alarak amcasının yanında yaşamaya başlayan Elaya, üniversite eğitimi için Ankara`ya gider. Yeni bir şehirde, geçmişinin ağırlığını omuzlarında taşıyarak ayakta kalmaya çalışırken, en yakın arkadaşı Ayza ve onun abisi Ahlas ile yolları kesişir. Kendinden dört yaş büyük Ahlas, Elaya için yalnızca bir aşk değil; yeniden tutunabileceği bir umut, sessizliğini anlayan bir sığınak olur. Ancak her şey yoluna girmeye başlamışken Ahlas, hiçbir açıklama yapmadan ülkeyi terk eder. Elaya, bu ani gidişle birlikte bir kez daha yarım kalmışlıkla baş başa kalır. Dört yıl boyunca sevmenin bazen beklemek, bazen de susarak katlanmak olduğunu öğrenir. Yıllar sonra Ahlas geri döndüğünde, zaman herkes gibi onları da değiştirmiştir. Geçmişin küllerinden yeniden bir bağ doğup doğmayacağı ise belirsizdir. Mayısın Külleri, kayıpların ardından iyileşmenin ani değil zamana yayılan bir süreç olduğunu; sevmenin ise bazen yalnızca kalabilmekten ibaret olduğunu anlatan bir romandır. Bazı yaralar kapanmaz, sadece sessizleşir. Ve bazı aşklar, küllerin altında hâlâ sıcaktır.

Avuçlarındaki hiçliğe, kalbindeki ölüm arzusuna rağmen hayatta kalmaya çabalayan Serdem ve tutunduğu doğruların, sırtını yasladığı gerçeklerin onu savurduğu uçurumda verdiği savaştan pes eden Berra... Bu iki enkaz, Karadeniz`in bir sahil köyünde karşı karşıya geldiğinde; günlerin kısalıp gecelerin uzayacağı o amansız gün dönümüne doğru geri sayım başlar. İradeleri onları başka yönlere çekmek istese de kader, bu iki yaralı ruhu birbirine çarpmaktan vazgeçmez. Ancak o gün, 21 Haziran geldiğinde her şey değişir; kader elini eteğini çeker ve gelecek, yalnızca onların yapacağı seçimlere bağlı kalır. Bu fırtınalı hikayenin sonunda pişmanlıklar mı galip gelecek, yoksa "iyi ki"ler mi? *** "Bir yıl önce nefesimi kaybettim sanıyordum. Soluduğum şey oksijen değil, bitmek bilmeyen bir azaptı. Dünyam yerle bir olmuş, dünya ekseninden kayıp bir karadeliğin yörüngesinde sonsuz bir döngüye hapsolmuştu. Ölene dek, yaşamadan... Sonra sen geldin, o sahici gülüşün güneşi geri getirdi. Mahkumiyet sona erdi, parmaklıklar eridi. Görmeye, duymaya, inanmaya başladım... İşte o zaman anladım, meğer seni tanıyana kadar ben hiç ciğerlerimi hissetmemişim." *** "Deselerdi ki bundan aylar önce, birisi çıkacak karşına ve seni dünyanın en özel insanı olduğuna inandıracak... İhtimal vermezdim. İkna olmuştum çünkü, ikna etmişlerdi kalan hayatımın yaşanmaya değer olmadığına. Hiç umut etmeyecek, hiçbir beklentiye girmeyecektim... Ama sen öyle bir geldin, o kara gözlerinle öyle bir girdabın içine çektin ki beni, yıldızlar bana hep senin adını fısıldadı. Gördüğüm, duyduğum, inandığım her şey sen oldun... İşte o zaman anladım, meğer ben var olmak için hep seni beklemişim." Not: -Eser miktarda küfür, argo ve yakınlaşma sahneleri bulunmaktadır. -Dram yönü ağırdır.

Kendi hayatında bile varlığının sorgulandığı özgeçmiş adı altında yapılan manipüle ve sadist ithamlar.. Ukde..içinde her daim bir heves kırıntısı kalan kızlar içindir.Ölüm ile yaşam arasındaki çizgiye bile layık olamamış kızlaradır.. Ukde yaşasa da yaşamasa da ölümsüzdür.

Eleni İrisa ve Vuslat Ata, üvey ailesi tarafından ikiside şiddet görüyor. Bu şiddet tamı tamına 16 yıl sonra son buluyor. Çünkü ikiz kardeşler gerçek ailesine kavuşmuştur. Gerçek ailesinde 5 abi, yarım kalan üçüzleri ve 1 kardeşi vardır. İkiz kardeşler sürekli dışlanıp, zorbalık gördükleri için hiç arkadaşları yoktur. Eleni İrisa`nın çocukluğu tamamen berbattı. Genç kız, 12 yaşında üvey annesini bulabilmek için gece yarısı dışarı çıkmıştır. Ama o esnada tec!v!ze uğramış ve ağır bir travma yaşamıştır. Genç adamında ondan kalır yanı yoktu çünkü onunda çocukluğu berbat geçmişti. Sayısız hakaret, zorbalık, şiddet, işkence... Gelin, ikizlerin yarım kalan hayatlarını nasıl tamamlıyacaklarını beraber okuyalım. ~~~

Babasını küçücük yaşta toprağa verdikten sonra Kardelen, yaşamayı hiçbir zaman gerçekten öğrenemez. Hayata tutunmaya çalışırken yolu, her gün gazetelerde ve ekranlarda adını gördüğü Lale Cinayet Grubu ile kesişti. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Çünkü bazı insanlar tesadüfen karşına çıkmaz, seni ya kurtarmak ya da geri dönüşü olmayan bir karanlığa sürüklemek için gelir. Kimi yaralar zamanla kabuk bağlar, kimileri ise her gün yeniden kanar. Peki ya aşk? Aşk insanı gerçekten hayata döndürebilir mi, yoksa en derin mezarı kendi elleriyle mi kazdırır? Her cevabın yeni bir sır doğurduğu bu hikâyede güven, sevgi ve ölüm aynı çizgide yürür. Ve bazen en güzel çiçekler, en karanlık mezarlarda açar.

GECE YARASI "Işığı görmek için önce karanlıkta kalmalısın." Caroline Karina Caruso. Güçlü. Tehlikeli. Soğukkanlı. Herkes onu böyle tanıyor. Ama kimse geceleri yalnız kaldığında ruhundaki çatlakları görmüyor. Bir mafya imparatorluğunun varisi olmak özgürlük demek değildi. Bazı kafeslerin parmaklıkları görünmezdi. Kaçmaya çalıştı. Başaramadı. Çünkü bazı insanlar zincirlerle değil, korkularıyla tutsak edilir. Bir yanda kendisini yaratan adam... Bir yanda yıllardır ulaşamadığı ailesi... Bir yanda ise ilk kez duvarlarının ardındaki çocuğu gören bir yabancı... Peki insan, en büyük kabusunu geride bırakabilir mi? Yoksa bazı yaralar geceyle birlikte yaşamaya mı mahkûmdur? 🕯️ "Ben Caroline Karina Caruso." "Ben şu an parmaklıklar ardında değildim, hep öyleydim." 🕯️🕯️🕯️