Annesi cadı, babası kurt adam olan Kâinat, iki düşman ırkın kanını taşıyan tek melezdir. Sıradan bir gün dışarıda gezerken, aniden etrafını saran vahşi bir kurt sürüsünün avı haline gelir. Can havliyle ormanın derinliklerine doğru kaçarken, hem amansız kurtlara yakalanma hem de bataklıkta boğulma tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Hayatta kalmak için içindeki gizemli büyüyü ve ruhundaki yırtıcı kurdu uyandırmak zorundadır.

Siz: Allah aşkına, gece gece benimle derdin ne kardeşim? Bilinmeyen Numara: Bana kardeşim demesen mi? Siz: Neden demeyeyim? Bilinmeyen Numara: İleride başka birşey diyeceksin de ondan 😉

“Buyurun?” dedim soğuk bir sesle. “Size de günaydın, küçük hanım.” Kaşlarım hızla çatıldı. Kimdi bu? “Ne için gelmiştiniz, beyefendi?” dedim sertçe. Dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. “Karımı almaya geldim, hanımefendi.” Tanımadığınız bir adamla evli olduğunuzu öğrenseniz ne yapardınız?

Yeni bir mahalle, yeni bir hayat ve hiç beklenmeyen bir aşk… Birce ve Akın arasında başlayan bu yakınlık, eski aşkların gölgesi, kıskançlıklar ve mahalle dedikodularıyla karmaşık bir hâle gelir. Peki, gerçek hisler bu kaosun içinde ayakta kalabilecek mi?

Yüzbaşı Sarp Ertuğrul Alkan için ölüm bir son değil, bir suçlamaydı. Karşısına dikilen avukat Nehir Lâl Karaca ise adaletin kılıcıydı; ta ki o kılıç, masum bir adamın kalbine saplanana kadar. Gerçek, yalanların arkasına saklandığında, bir hain ile bir adaletin koruyucusu, aynı karanlıkta birbirlerinin feneri olacaktı.

Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı?

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

[TAMAMLANDI] BU HİKAYEYE ŞANS VERMELİSİN SEVGİLİ OKUR, PİŞMAN OLMAYACAKSIN Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

Bir prensesin kaybolus hikayesi ve en sonda ailesine bulması ve aşık olup evlenmesi.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Aylin doğduğu gün hemşirenin hatası yüzünden karıştırılır ve bu hata 17 yıl sonra ortaya çıkar. Bakalım Aylin yıllar sonra bulduğu abileri , ablası , üçüzü , kardeşi , babası , annesi yani gerçek ailesiyle anlaşabilecek mi?

22 Nisan 2026 Çocukluk aşkıyla yıllarca ayrı kalıp görüşemeyen Beste, yıllar sonra aynı uçakta Alp`e denk gelir Beste içinde beslediği sevgiyi büyütürken Alp bundan bihaberdir. Aşkının tek taraflı olduğunu düşünen Beste, aslında Alp`in de ondan hoşlandığını bilmiyordur. Beste ve Alp, magazincilerin yalan haberleri sayesinde sevgili rolü yaparken gerçeğe dönüşen aşklarının hikayesi.

Kendi ayakları üstünde durmaya çalışan Elize Bilinmeyen bir numara yazar.

--Seni çok seviyorum biliyorsun demi? . . -Biliyorum ve bundan hiç şüphe duymadım.

İgrenc hayat maskesi düşen yüzler ben gece babamın igrec hayatında açmaya çalışan ihanetlere rağmen solmayan bir çiçeğim

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Bu evde saçımı kimse okşamamıştı… Başımı yalnızca dışarıda esen rüzgâr okşamıştı. Benim için kimse ağlamamıştı bu hayatta; bir tek yağmur ağlamıştı. Sanki gökyüzü, içimde biriken her şeyi benden önce fark ediyordu. Bu dünyada herkes için değersizdim belki ama Allah kimsesizliğimi görüyordu. O yüzden her üzüldüğümde yağmur yağıyor gibiydi. Kendimi her yalnız hissettiğimde dışarıda fırtına kopuyordu. Belki hiçbir fırtına içimde kopandan daha büyük değildi ama ben rüzgârı hep sevmiştim. Çünkü o, içindekileri saklamıyordu. Bağırıyor, savruluyor, önüne ne çıkarsa içine çekiyordu. Ben ise susuyordum. Bir ezik gibi oturup rüzgârı izliyordum sadece. Yağmur yağdığında dışarı çıkıp bir daha geri dönmek istemiyordum. Çünkü orası benim cehennemimdi. Bir evden çok, ruhumu içine kilitleyen bir hapishaneydi. Hapisten tek farkı, kapısının açık olmasıydı. İstersem çıkabiliyordum belki ama her geri dönüşümde tutuklanan bedenim değil, ruhum oluyordu. Orada hiç huzur yoktu. Duvarların arasında hep bağırışlar yankılanırdı. Bir tabak sesi, bir kapı çarpışı, yükselen öfkeli sesler… İnsan bir süre sonra sessizlikten bile korkmayı öğreniyordu. Bu yüzden çoğu gece sokaklarda yatıyordum. Çünkü bazen sokaklar bile bir evden daha güvenli hissettiriyordu insana. Kaldırım taşları sırtımı acıtıyordu ama en azından kimse kalbimi ezmiyordu. Soğuk üşütüyordu belki ama içerideki insanlar kadar can yakmıyordu. Ben karanlıktan değil, insanların içindeki karanlıktan korkmayı öğrenmiştim. Bazen gece yarısı gökyüzüne bakıp düşünürdüm: ‘Bir insan gerçekten bu kadar unutulabilir miydi?’ Sonra rüzgâr eserdi. Sanki biri saçlarımı usulca okşuyormuş gibi… İşte o an anlardım; dünya beni sevmemiş olabilir ama gökyüzü hâlâ beni duyuyordu.”

Ayyyy ilk kitabimmm bi sans verip okur musunuzzz??

“Bir anlaşmalı evlilik… ama her adım ölümle yazılmış bir oyun.”

Öylesine boş boş otururken instadan gelen bildirime bakakaldım. Kimdi bu , 𝙛𝙖𝙡𝙡𝙞𝙣𝙜𝙩𝙝𝙚𝙙𝙖𝙧𝙠?...

Ayperi Alaz, yıllar önce ailesiyle birlikte çocukluğunu geçirdiği mahalleden zorunlu olarak ayrıldığında, ardında sadece anılarını değil, ilk aşkını ve yarım kalmış bir hikâyeyi de bırakmıştı. Aras Deniz Karan… bir zamanlar onun en yakını, en güvendiği ve kalbini ilk kez çarptıran kişiydi. Ama bir gün hiçbir açıklama yapmadan hayatından çekilmiş, Ayperi’yi sessiz bir kırgınlıkla baş başa bırakmıştı. Yıllar sonra Ayperi geri döndüğünde, geçmişin sandığından çok daha canlı olduğunu fark eder. Eski sokaklar, unutulmuş sandığı anılar ve en önemlisi Aras… yeniden karşısındadır. Ama bazı karşılaşmalar sadece geçmişi hatırlatmaz. Hesaplaşmayı da beraberinde getirir.

Onunla ilk tanıştığım da asla o küçük kızın kendime yar olacağını hiç düşünmezdim onu hayatımdaki diğer kadınlar gibi yapmak için elimden geleni yaptım ama onun tutkusu çok güçlüydü ~Faruk ZORLU🔥

Yıllarca sevdiğiniz, mezarında beklediğiniz asker sevgiliniz ya yaşıyorsa...

Bir gün gökçe yeni bir siteye taşınır ve sonrasında o sitede herkesin kendine ait bahçesi vardır boran fazla sesli müzik dinler o müzikte komşu kızıdır sonrasında gökçe gıcık olur ertesi gün camı izlerken onun ortak bahçede olduğunu görür ve iner kavga ederler sonrasında boran sakın bahçeme gelme der sonraki gün gökçe topu erkeğin bahçesine kaçar gene kavga sonra kızın abisi (Ali) kızdan habersiz o kişiyle arkadaş olur bu yüzden de samimmi olurlar ve büyüdüklerinde bir mahalle düğününde boran...

Zeynep, hukukun adaletini öğrenmeye çalışan on dokuz yaşında bir üniversite öğrencisiydi. Emir, sınırda görev yapan yirmi yedi yaşında bir asker. Biri kelimelerle, diğeri suskunlukla yaşıyordu. Bir uygulamada başlayan basit bir konuşma, ikisini de en savunmasız yerinden yakaladı. Mesafeler vardı, yasaklar vardı, korkular vardı. Ama bazı duygular ne sınır tanır ne de zaman. Bu hikâye, bir mesajla başlayıp kalbe yazılan bir aşkın hikâyesi.