Hazal, yaşadığı bir olay üzerine yıllardır zorla tutulduğu yerden kaçmak zorunda kalır. Hiç beklemediği bir anda karşısına çıkan ve bazı şeylerin karşılığında onu koruyabileceğini söyleyen deniz gözlü adam, Hazal`ın hiç tahmin edemeyeceği biri çıkmıştır. Hazal peşindekilerinin pençesinden kurtulmak için asla tanışacağını bile düşünmediği bu adamla bir anlaşma yapar. Fakat çıktığı bu yeni yol hiç de umduğu gibi olmaz. Birdenbire klanların yönetiminde olan yeraltı dünyasının tam merkezinde olan Hazal; sandığından bile çok daha fazla tehlikeli olan bir dünya, çözülmesi gereken sırlar, ağlarını gittikçe ören yalanlar, her geçen gün daha da artan şüpheler ve daha çok fazlasıyla kendisini karşı karşıya bulur. Peki bu koyu deniz mavisi gözlü adam, vadettiği gibi onu koruyacak mıdır? Yoksa Hazal`ın kendisini asıl koruması gereken kişi o mudur? (YAKAMOZ üç kitaptan oluşacak bir roman serisidir. Birinci kitap tamamlanmıştır. İkinci kitap devam etmektedir.) NOT: Cinsellik ve işkence gibi sahneler mevcuttur. Wattpad’de yayınlanma tarihi: Şubat 2022 Kitappad`de yayınlanma tarihi: 16 Ocak 2025 Wattpad’de çok daha aktifim. Wattpad`deki tüm güncel bölümler burada da yayımdadır. İyi okumalar dilerim.

Alaca vakitte gök yarılır, kara kanatların gölgesine sürünerek zehir karışırdı. Karganın çığlığı, toprağın en derinlerine işleyen bir lanet gibi yankılanırken; yılan, kıvrılışında hem ölümü hem tutkuyu taşırdı. O an gökyüzü ne aydınlıktı ne karanlık... ve kader, iki kalbi birbirine bağlayacak ilk düğümünü atardı. "Yılanın Kalbi" operasyonunda sevgili rolüyle bir mafyanın yanına sızan Diken, görevi bittiğinde ardında kırık bir takıntı bırakır. Onun için sadece bir görevdir. Ama adam için? Bir takıntı. Bir saplantı. Bir cehennem sebebi. O takıntı, Diken`i sonsuza kadar izleyecek bir lanet gibi peşine düşer. Ama kader oyununu oynar: Bu kez karşısında, düşmanının en büyük düşmanı vardır. Üstlerinden gelen emirle izlediği adam... ve bilmeden kalbine düşürdüğü en yasak his: aşk. Bu iki düşmanın arasındaki nefret, Diken`in varlığıyla yeniden alevlenir. Ve o fark eder ki, bazen bir kadının kalbi, bir ülkenin en tehlikeli savaş alanıdır. Aşk mı sadakat mi? Görev mi kalp mi? Hangisi onu kurtaracak, hangisi öldürecek? Biri onu unutmamak için yanacak, diğeri onu anlamak için karanlığa adım atacak. Ve Diken... Yine ikisinin arasında, kendi dikenlerine dolanacak. Bir yanlarında kapanmayan yaralar, diğer yanlarında birbirine dokunan korkular. Ne gecenin karanlığına sığabildiler... Ne gündüzün aydınlığına. İkisinin arasında, yarım kalmış bir ışığın ortasında doğdu onların hikâyesi. Gündüzün aydınlığından, gecenin karanlığından korkan iki yürek... Bir tarafı kan, bir tarafı umut. Bir tarafı bedel, bir tarafı teslimiyet. Yılan`ın ininde, Karga`nın kanadına... Alacalı bir Dilrubâ.

​"Bazı günahların bedeli altınla değil, ruhun en mahrem esaretiyle ödenir." ​Alin için Palawan adası bir sığınak değil, bir mezarlıktı. Geçmişin küllerinden Isabella Flores olarak doğmuş, masumiyetini okyanusun hırçın dalgaları arasına gizlemişti. Ancak kaderin ortanca kızı Lachesis, onun için huzurlu bir son değil, kanla mühürlenmiş bir başlangıç örmüştü. ​Gaston`un ihaneti, Alin`in hayatını bir borç senedine dönüştürdüğünde; okyanusun tuzu, yerini bir imparatorluğun soğuk gölgesine bıraktı. ​Alehandro Toro Delluca... O, merhameti rafa kaldırmış bir bölge lideri; yenilgi nedir bilmeyen, bakışlarıyla ruhları dize getiren bir "Karanlık Kral"dı. Alin`i kurtarmaya gelmemişti. O, sadece adanın sükunetini değil, Alin`in varlığını da ele geçirmeye yeminliydi. Barda yaşanan o tekinsiz saniyeler, Alehandro`nun parmak uçlarının Alin`in teninde bıraktığı o iz; bir tesadüf değil, mülkiyetin ilk sessiz ilanıydı. Lachesis`in ölçü asası, Alin`in payına düşen trajediyi çoktan belirlemişti. Kaçış bitti, esaret başlıyor. Kaderin narin ağları bir kez örüldü ve bu ağların içinde sadece Alehandro`nun kuralları geçerli. ​Kurban kim? Sahip kim? ​"İsmim Isabella," dedi Alin, titremesini gizlemeye çalışarak. Alehandro, kadına doğru eğildiğinde odadaki oksijen çekilir gibi oldu. "Bana yalan söyleme Alin. Ben senin kim olduğunu, sen bile unutmak üzereyken biliyordum."

Yeni bir yapılanma devletin derinliklerinde sessizce yükselirken, Enfal Doyran yalnızca genç bir siyasetçi değildir. MİT tarafından seçilen, iki farklı kimlikle çalışan, sorumlulukları kadar sırları da ağır olan bir kadındır. 2026-2028 yılları arasında Adalet Sosyalist Partisi`nin Fatih ilçesindeki ilk kadın gençlik kolları başkanı olarak, siyasetin görünen yüzüyle, görünmeyen yüzü arasında ince bir çizgide yürür. Karşısında ise görev süresinin sonuna yaklaşan, geçmişi sırlarla dolu eski Cumhurbaşkanı Muhammed Emin Erden vardır. Yıllara yayılan dosyalar açıldıkça,güç dengeleri değişir, sadakatler sorgulanır, magazin bile bu dünyanın bir parçası hâline gelir. Ve Enfal, bu yolculukta, hayatını derinden etkileyecek bir gerçekle yüzleşir. Bu, bir kadının siyasette var olma mücadelesi kadar, devletin karanlık yüzüne tutulan bir ışıktır. "Bu kitapta geçen tüm karakterler, olaylar ve diyaloglar hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir. Herhangi bir gerçekliği temsil etmemektedir"

Kadın ve Adamın birbirlerine sarılarak karanlığın en dibinden çıkmasının hikayesiydi bu... En dibe doğru battığını hissediyordu kadın. Zordu. Çok zordu... Bu veballe yaşamak canını yakıyordu. Canından parça olan kız kardeşinin ve daha doğmamış bebeğinin ölümünde kendini suçlayan kadın... Melina Altuntaş Karısının ihanetinden sonra hayatını kızına adayan polis memuru Mirhan Bozdoğan... Kapak @atakanagardan `a aittir

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

kitap cinsellik,şiddet,ve küfür içeriyor yaş sınırı koymadım çünkü bu uygulamayı her yaşta insan kullanıyor ve yaşa bakmadan okuyorlar herneys eiyi okumalar

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

Büyük evin çalışma odası, sadece dışarıdaki fırtınanın uğultusuyla doluydu. İçeride ne bir ışık yanıyordu ne de bir ses vardı. Emir, pencerenin önündeki o ağır deri koltukta, sırtı kapıya dönük bir şekilde oturuyordu. Heykelden tek farkı, parmaklarının arasındaki sönmek üzere olan sigaranın ince dumanıydı. ​Kapı hafifçe aralandı. Asya, elinde bir tepsiyle içeri girdi. Adımları halının üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu ama Emir’in o keskin, askerden kalma kulakları onun geldiğini çoktan anlamıştı. Yine de ne başını çevirdi ne de bir tepki verdi. ​Asya tepsiyi masanın kenarına bıraktı. "Yemek yemedin," dedi sesi bir ricadan çok, bitmek üzere olan bir sabrın son kırıntısı gibiydi. "İlaçlarını da içmen lazım Emir. Lütfen." ​Emir cevap vermedi. Bakışları, camın üzerindeki yağmur damlalarındaydı. O an Asya için Emir, dokunabileceği kadar yakın ama ulaşamayacağı kadar uzaktı. Sanki ruhu o samanlıkta, o yangının içinde kalmıştı da buradaki sadece bir kılıftı. ​Asya dayanamayıp koltuğun yanına geldi, önüne diz çöktü. Emir’in ellerini tutmak istedi ama Emir, ellerini yavaşça dizlerinin üzerine çekti. Reddedilmenin o soğuk sızısı Asya’nın kalbine bir kez daha oturdu. ​"Bana bakmayacak mısın?" diye fısıldadı Asya. "Buradayım. Yanındayım. Yalvarırım, tek bir kelime et. Küfret, bağır, kır dök ama böyle yapma. Bir gölgeyle yaşamaktan yoruldum Emir." ​Emir o an başını çok yavaş bir hareketle Asya’ya doğru çevirdi. Gözleri kapkaraydı; içinde ne bir nefret ne de bir sevgi vardı. Sadece derin, uçsuz bucaksız bir hiçlik... Bakışları Asya’nın üzerinde bir saniye bile durmadan geçip gitti, yine camdaki yağmura çakıldı. ​Dudakları hafifçe kıpırdadı ama ses çıkmadı. Söylemek istediği her şey o boğazdaki düğümde boğulup gitti. Asya o an anladı; Emir o cam kafesi kendi üzerine sadece kilitlememiş, anahtarı da o yangının tam ortasına atmıştı. ​Asya ayağa kalktı, gözyaşlarını sildi. Odadan çıkarken arkasında kalan tek şey, karanlıkta parlayan o küçük sigara ateşi ve yaşayan bir adamın ölü sessizliğiydi.

Ordu`nun hırçın dalgaları kadar hırçındı aşkları...

Bazı kararlar mahkemede değil, kalpte verilir… Derin ve Yağız, tesadüfen kesişen yollarıyla birbirlerinin hayatında derin izler bırakır. Yaşanan beklenmedik bir karşılaşma, eski yaraları yeniden kanatırken, yeni umutların da filizlenmesine neden olur. Ancak Derin’in alacağı kritik bir karar, sadece kendi geleceğini değil, Yağız’ın hayatını da değiştirecektir. Aşk, güven, ihanet ve affetmenin sınandığı bu hikâyede, kalplerin vereceği hüküm her şeyin önüne geçebilecek mi? ---

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

geçmişten yara izleri...

"Bazı sesler vardır; duyarsın ama anlatamazsın. Bazı yalanlar vardır; yaşarsın ama uyanamazsın." On yıl önce bir kapı kapandı, bir pusula kırıldı ve tüm doğrular yerini dilsiz bir sızıya bıraktı. Ben cellat olduğumu sanırken, meğer bir başkasının parmak uçlarında dans eden soğuk bir gölgeymişim. Şimdi kibir diz çöktü, kale darmadağın. İnandığım her şey bir gecede kül olurken, geriye sadece o paslı yankı kaldı: Gerçek, bazen en çok sahibini yakarmış.

"Ya senin elin Afak?" "Ne varmış benim elimde?" "Ne mi var?" güldü, "Kulaklarında mı çınlamıyor?" diye tekrar sordu. Ben gerçekten anlamıyordum. "Niye çınlayacak?" "Eline sinmiş kokuyu, kulağına kadar getirme zahmetine girmiş rüzgarın çağrısını duymuyor musun? Toprak aç Afak. Toprak seni çağırıyor Afak. Seni istiyor Afak. İncir ağaçları hızla büyüyüp hızla soluyor Afak, sulamadın mı onları? Unuttun mu incir ağaçlarının sevdiği şeyi?" İncir ağacı, masum çocuk yemeyi severdi. Ben Habis`in mezarını o yapmıştım. Beni mi çağırıyordu? Hangi toprak kabul edecek ki bizi? Onlar yalan fısıltılar Habis, inanma onlara. Bizi hiçbir toprak saklamak istemeyecek. -- Yeryüzüne inmiş şeytan, kapılarını benim için de aç. Beni de kabul et o sofrana, yediğim tatsız. İçtiğim su yosun tutmuş. Beklediğim yağmur fırtınalara dönüşmüş. Rüzgar mı çağırmış? Hangi rüzgar seni bana taşımış, ben aç kalmışım. Duyduğum ninni ağıt olmuş, yankılarını taşımış. Ey taş duvarlar yıkılın, yolumda dönen çarkın durma vakti gelmiş. İpliğin incesi kalmış kumaşlarla da ben sarmışım. Solumdan yükselen isyan sesi sürüklemiş, kapılarını aç. Aç kapılarını fırtınaların öfkesini getirdim sana. Çarkı durdurdum, çivilerini getirdim sana. Topladığım kumaşları, kestiğim ipleri getirdim. Aç kapılarını, soframdaki sessizliğin bülbülünü getirdim.

Senden büyüğüm kızım! Abin sayılırım ben senin!" demişti küçük çocuk sinirle. "Değilsin lan! Değilsin işte?" diye cırladı küçük kız. "Lan mı?" gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla kıza bakıyordu çocuk. Ne kadar değişik bir kızdı bu böyle! Daha sonra kaşları hızla çatıldı. Boyundan büyük lafları vardı bu bücürün. Tam konuşacakken; "Kızım ayıp! Lan denir mi?" diye çıkıştı annesi, karşısındaki çocuğun annesine mahcubiyet dolu bir bakış fırlatırken. Emre abisi "Anne bir de kızına yarmagül diyoruz diye kızıyorsun" deyip bir kahkaha savurdu. Bunu duyan küçük çocuk da gülmeye başlamıştı! Küçük kız kaşlarını çattı usulca, sinirlenmişti onlara. Hemen bir şeyler düşündü ve basit planını o an uygulamaya koydu: hem abisi hem de o gıcık çocuk alınlarına birer taş yemiş ve kahkahaları, yerini tüm mahalleye yayılan, acı bir feryada bırakmıştı... 🖤Leyla Gül & Ömer 🖤 Yarmagül adında yayınlanan ilk ve tek kitappad kitabıdır... Tamamen şahsıma aittir!

"Bazı kız çocukları doğarken masallarla değil, yaralarla sarılır… Onların hikâyesi `bir varmış bir yokmuş`la değil, `hep yok sayıldım`la başlar."

"Bu kadın vallahi deli. Sen nereden geldin be kadın Mardin`e......." ................................... "Allah`tan başkasından korkmam Mustafa Hamza Alibeyoğlu" ................................... "Seni seviyorum Mustafa. Benim bedenim de kalbim de hayatım da senin. Sen benim kış güneşim, sen benim huzurum, yeniden bana getirdiğin neşemsin. Ben sana gözüm kapalı güveniyorum. Sende bana inandığın, güvendiğin için çok teşekkür ederim"

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Elzem`in 2.Kitabıdır!! Olaylar birbirine bağımlı ilk Elzem`i okuyun ----------------------------------------------------------------- Özlüyordum. Ölüyordum. Onun yandığını söylüyorlardı ama hayır, onun yokluğunda ben yanıyordum. Ölmezdi, Elzem ölmezdi ki, beni bırakmazdı Elzem. Hayatımda belki hiçbir şey bilmiyordum belki ama biliyordum ki benim sevdiğim beni bırakmazdı. Elzem öldü demişlerdi, ben de ölmek istemiştim. Hatta ölmüştüm de. Ama buna rağmen yaşamaya devam etmeliydim. Çünkü biliyordum ki o beni bir yerlerde bekliyordu ve o beni beklerken ben ölemezdim. ----------------------------------------------------------------- O yangından sonra Ulaç`ın öldüğüne inanmayan Saltan sevgilisini bulmaya çalışır.

Bir çocuk, bir ev, dört kardeş… Ve kimsenin gönüllü olmadığı bir bağ. Can, bir gecede ait olmadığı bir ailenin içine bırakılır. Onu bu eve getiren şey sevgi değildir; ölen bir annenin geride bıraktığı son istektir. Bir vasiyet.

Hayat çok başka ve ben aile evinden ayrılıp başka şehre gidiyorum çünkü hep tehlikenin içindeyim ve hayatım boyunca korkuyla yaşayamam her şeyden uzaklaşıp yeni ve sakin bir hayat kuracağım ne olursa olsun hayallerinizin peşinden gidin ölümlü dünya ne olacağı belirsiz bari hayallerimizi yaşayarak ölelim ve hayat yoluna engel koysa bile ilerleyin her şeyin çözümü olduğu gibi o engelleri aşmanın da bir çözümü vardır ve hayat bir anda öyle bir şey koyar ki önünüze hayallerinizin dengesini kaybeder kendinizi bam başka bir yerde bulursunuz her şey ve herkes yabancı ve sen yapa yalnızsındır işte bazen bir yolculuk bin yol açabilir

Kalbim yine anlaşılamamanın verdiği hisle sızladı. Herkes için mükemmel olmalıydım. Annem için doktor, babam için iyi bir iş adamı, öğretmenlerim için sınavlarda başarılı olan öğrenci olmalıydım. Herkes için bir şeyler olurken kendi düşüncelerimde kaybolmamalıydım.