Geçmişimiz geleceğimizi belirler mi?

eskişehirde okumaya başlayan bir kızın gözünden hayatı anlatan kurgu

"Neden beni yatağa atmak ister gibi bakıyorsun kuzen?" "Kes sesini barbar seninle kuzen falan değiliz." Briar Milanaire on dokuz yaşında üniversiteli soyu `krallığa` dayanan sıradan bir kasabada yaşayan kızdır. Bir gün son dönem gezisi ile babasının işlettiği müzeye yakın arkadaşları ve sınıfı ile geziye gider. Orada girilmesi yasak olan odaya girerek kendini bambaşka bir zamanda geçmişte atalarının zamanında bulur. Orada geçmişin sırlarını tek tek araştırırken her şey çok daha zorlu hal alır çünkü hiçbir şey tarih kitaplarında yazılı olduğu gibi değildir. Briar tüm sırlarla mücadele ederken Truda`nın cezbedici Arşidükü Camille İzek Wan Truda`nın cazibesine de karşı koymak zorunda. "Herkese göre Tiran Kraliçe idi ,zalimdi ama bana göre bir abideydi" @melissar.a benim eski ve artık güncel olmayan hesabım. Kitaplarım artık @elowen.a hesabından yayınlanacak anlayışınız için teşekkür ederim.

Yıllar sonra basit bir DNA testi yüzünden hayatı tepetaklak olan His, travmalı geçmişi ile yeni ailesine alışabilecek mi? Bir ömür boyunca kendini ait hissedemeyen, acılarıyla büyüyen, yaralarını sessizce içinde taşıyan bir kız... Şimdi ise hiç tanımadığı bir aileye, hiç bilmediği bir hayata "ev" demeyi öğrenmek zorunda. Peki geçmiş, gerçekten geride bırakılabilir mi? Asi tavırlarının ardına sakladığı kırık bir çocuk kalbi, yıllardır susturduğu acılarla yüzleşebilecek mi? Yoksa kader, ona yine aynı karanlığı mı sunacak? Küçük bir beyaz ışık, ona mutlu sonlu bir masal mı? Yoksa kaderi en baştan beri yazılmış olan hikayeleri mi vaadedecek? Peki His, 𝘔𝘢𝘷𝘪 𝘨ü𝘭𝘭𝘦𝘳𝘪 𝘢𝘳𝘵ı𝘬 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘣𝘪𝘭𝘦𝘤𝘦𝘬 𝘮𝘪? Yoksa mavi güller, ona hep kaybettiklerini hatırlatan, dokunmaya bile cesaret edemediği bir hatıra olarak mı kalacaktı? 💙⃝🌹 Çünkü her masal mutlu bitecek diye bir kural yoktur. Asıl masal, mutsuz sonu hak edenlerin hikayesidir. Vedalar aslında sarılıp, gitmek değildir. Bir gün ansızın hayata sırtımızı dönüp, bir daha geri gelmeyeceğimizi yokluğumuzula can acıtmak demektir. Ve, her imkânsız olay, imkân dahilinde değildir. Bir cümlede imkânsız geçiyorsa, bilinmeli ki; hayal kurmak bile insana zehir gibi gelir. ◇ ❝𝘌𝘭𝘣𝘦𝘵 𝘨ü𝘯𝘦ş 𝘥𝘰ğ𝘢𝘤𝘢𝘬.❞ ❝𝘎ü𝘯𝘦ş 𝘣𝘦𝘯𝘪𝘮 𝘪ç𝘪𝘯 𝘩𝘪ç 𝘥𝘰ğ𝘮𝘢𝘺𝘢𝘤𝘢𝘬.❞ • 𝘉𝘦𝘯 𝘏𝘪𝘴, 𝘷𝘢𝘳𝘭ığı 𝘩𝘪𝘴𝘴𝘪𝘻𝘭𝘪𝘬𝘵𝘦𝘯 𝘪𝘣𝘳𝘦𝘵 𝘰𝘭𝘢𝘯 𝘏𝘪𝘴.

Bir öğretmen öğrencisinin geleceği için ne kadar ileriye gidebilir? 1998 yılı. Erdem makina mühendisi, mahallede ismi çokça duyulan ve sevilen bir gençtir. Almanya’dan Türkiye’ye döndüğünde annesi ilk iş onu evlendirmeye kalkar. Lakin evlendirmek istediği kız Erdem’den 8 yaş küçük, okuma hayalleri olan ancak ailesi tarafından baskılanan bir kızdır. Genç bir öğretmen olan Güliz, yeni mezun ettiği bu genç kızın böyle bir evliliğe sürüklenmemesi için her yolu dener. Nihayet kendini yalan bir aşkın içinde bulur.

Korkularını işiyle başarılarıyla kapatmaya Çalışan bir kadın bir gün en büyük korkusunu gözlerinde orman yanan bir adamda görür.

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Araf dediler bana. Dünya üzerinde bana koyulabilecek en son isim bile değilken hem de. Ben ya heptim ya hiç. Ya siyahtım ya beyaz. Ya var ya da yok. "Bunun için koydum bu ismi sana" demişti bir keresinde başkan. "Dünya senin bildiğin gibi bir yer değil,arada griler var,Araf var arada" demişti.

"Derin",yüzeyde sıradan görünen bir hayatın altında saklı kalan duyguların,yarım kalmış cümlelerin ve unutulmamış acıların hikayesidir.Her insanın içinde kimseye göstermediği bir dünya vardır bu kitap,o dünyanın kapısını aralar.

Mahkemenin bize biçtiği hayat, ayda birkaç kez o adamın soğuk ve ruhsuz malikanesine hapsolmaktan ibaretti. Annem uzaktaydı; o evin içinde ne bir sıcaklık ne de nefes alacak bir alan vardı. Sadece babamın çalışma odasından gelen o daktilo sesleri ve üzerime kabus gibi çöken o sessizlik... Yirmi yaşına bastığımda da bu duvarlar değişmedi sanıyordum. Ama inatla direndim. O buz gibi odada tek başıma olduğumu sandığım her an, binlerce kilometre öteden uzanan o tek ses, o yirmilik kalbimin en büyük sığınağı oldu. Abim Erenay... Telefonun ucundaki o nefes olmasa, bu ev beni yutardı. Şimdi kuralların, babamın gölgesinin ve bu dört duvarın ortasında kendi adımı yeniden yazma vakti. Çünkü bazı bağlar, ne mesafeleri tanır ne de mahkeme kararlarını. "O soğuk evde birkaç gün de kalsan, içeri her adım attığında ortalığı birbirine katıyorsun Helin... Titreyen ellerin, o korkuyla karışık cesaretin... Öyle güzel bakıyorsun ki, buradaki kimse o güzelliğin karşısında duramaz."

Kayıp bir gece de tüm dünyası değişen genç bir kadın kendisini daha önce kurallarına hiç alışkın olmadığı bir ülkede bulur. İzinsizce adım attığı ülkenin sert yasalarıyla karşı karşıya kalacağından bir haber kendisini köle pazarında bulur. Zalimce pazarda uçuk fiyatlara gideceğini görüp direnmeye çalışırken kalabalığı yaran sert bir ses duyar; "Köle benim! " Arlen Revenor & Alyesa Varden

17 yıl sorna Nilsu Taşın Gerçek Ailesini bulması.

Bazı insanlar bir meslek seçer. Bazıları ise hayatta kalabilmek için ona tutunur. Çocukluğu sevgiyle değil, korkuyla; güvenle değil, sessizlikle geçti. Geride bırakmak istediği aile, peşini hiç bırakmadı. O ise geçmişinden kaçmanın tek yolunu disiplin, eğitim ve görevde buldu. Yıllar sonra, Özel Kuvvetler Komutanlığı`nda kıdemli üsteğmen olarak en zorlu operasyonlara katılan genç kadın, savaşmayı çoktan öğrenmişti. Fakat bu kez karşısındaki düşman yalnızca görev sahasında değildi. Geçmişin gölgeleri yeniden karşısına çıktığında, kaçmak artık bir seçenek olmayacaktı. Çünkü bazen en büyük mücadele, insanın kendi hayatıyla başlar.

Anne ve babası ölen Eflal.. Eflal`e iki yıldır aşık olan Taygun...

ÖNSÖZ Bu kitap, doğru ile yanlış arasındaki çizginin silindiği bir yerde başlar. İnsanların kendilerini savunmak için sustuğu, suskunluğun zamanla bir dile, o dilin de bir karara dönüştüğü bir yerde. Dengesizler, düzenin dışına itilmiş insanların hikâyesi değildir yalnızca; düzenin bizzat kendisiyle hesaplaşan karakterlerin anlatısıdır. Burada yaşananlar bir tesadüfün sonucu değil, birikmiş duyguların, bastırılmış öfkelerin ve ertelenmiş yüzleşmelerin kaçınılmaz patlamasıdır. Bu sayfalarda anlatılan dünya, güvenli değildir. İnsanlar yarım kalır, kararlar gecikmez, bedeller ertelenmez. Sevgi, korunaklı bir alan değil; çoğu zaman insanı en savunmasız hâline getiren şeydir ve kayıp, yalnızca bir eksilme değil, insanın içindeki dengeyi bozan bir kırılmadır. Bu romandaki karakterler kusursuz değildir. Hataları vardır, zaafları vardır ve çoğu zaman doğru olanı değil, katlanabildikleri yolu seçerler. Çünkü bazı insanlar için adalet bir kavram değil, bir eylemdir ve eylemler, sonuçlarıyla birlikte gelir. Anlatılanlar bir kahramanlık öyküsü değildir. Bu, bir adamın ya da bir grubun “iyi” olmak için verdiği mücadele de değildir. Bu kitap, insanın sevdiğini kaybettiğinde neye dönüşebileceğini, sınırların hangi noktada anlamını yitirdiğini ve bir kez geçilen çizgilerin neden geri dönülmez olduğunu anlatır. Okurdan beklenen, taraf tutması değil; tanıklık etmesidir. Çünkü bu hikâyede herkes kendi gerekçesiyle haklıdır ve herkes, bir başkasının felaketinde pay sahibidir. Dengesizler, rahatlatmak için yazılmadı. Teselli sunmak, yol göstermek ya da umut dağıtmak gibi bir niyeti yok. Bu metin, yalnızca olanı olduğu gibi anlatır: Sert, karanlık ve filtresiz. Eğer bu kitabın sayfalarını çevirmeye devam edersen, şunu bilerek ilerle: Burada bazı soruların cevabı yoktur. Bazı yaralar kapanmaz ve bazı insanlar, bir kez değiştiğinde, bir daha eski hâline dönmez. Bu bir hikâye değil sadece. Bu, bir kırılmanın kaydıdır.

90 lar dan bir mahalle..

Ben Yağmur Demir. Koşulsuz güvendiğim bir ailem vardı. Benden asıl gerçekleri saklayan... Sevdiğim bir adam vardı. Yalanlar üzerine gizleyerek sakladığım...Abimin en yakın arkadaşı. Bir abim vardı, koşulsuz güvendiğim ama güvenimi boşa çıkartan... Ben Yağmur Demir. İnandığım, güvendiğim ne varsa hepsini birer birer kaybettim. Kaybediyorum. Kendimi kaybetmemek için aşkıma ve dostlarıma sığınıyorum. Ben annemin rahminden düşen bir lanetim. •••••••••••••••••••••••••••••••• (İlk versiyon) Hikayeye başlama tarihi : 28.08.2021 Hikayeye bitirme tarihi : 29.07.2023 •••••••••••••••••••••••••••••••• (Son versiyon) Başlangıç Tarihi: 17.01.2025

Maskeler, insanların yüzünü gizlerler peki içlerindekilerini duygularını gizlemeye gücü yeter miydi maskelerin? Ben Ada Atay sonuna kadar gizleyecektim ,duygularımı sonuna kadar saklayacaktım gerçek yüzümü, ne için ? İşte bunu bende sizinle beraber görecektim. _____________________________________________ Görevi kabul etmiştim neden? Babamı bulabilmek için...

Peri, yeni tanıştığı Efe`den hoşlanmaktadır. Bu heyecanını en yakın arkadaşlarıyla paylaşırken bilmediği bir gerçek vardır. En yakın arkadaşı Emir de ona âşıktır. Fakat ne Emir duygularının adını koyabilmiştir ne de Peri, onun kalbindeki yerini bilmektedir. Biri yeni bir aşka adım atarken, diğeri aynı duyguyu sessizce içinde yaşamaktadır. Söylenmeyen hisler, yanlış zamanlar ve küçük tesadüfler, üç gencin hayatını hiç beklemedikleri bir yöne sürükler. Çünkü bazen en büyük hikâyeler, hiç söylenmeyen duygularla başlar. Ve kalpler konuşmaya başladığında, hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalamaz.

Mahalleye gelen Altuğ yeni bir arkadaş grubuna dahil olur ve Leyla zaman içinde Altuğ`a aşık olur. Ani bir kararla anonim olarak yazmak ister..

İlk kitabım o yüzden hatalarıma takılmayınız

Okulda işlenen bi cinayetle başlar herşey, sonra bir mektup, daha sonra ise gerçekler...

Duru yks sınavından çıkmıştı. Eve gidiyordu fakat evde onu beklemeyen bir şey vardı. İşte Sina Akıncı ve Duru Kurt`un hikayesi...

Azêm şimdilerde yalnız bir adam...ama aslında yıllardır sevilmek için çırpınırken büyümek zorunda kalan bir genç. Artık tamamen bittiğini ve yalnız kaldığını düşündüğü anda hayat ona yepyeni deneyimler kazandıracak bir sürpriz yapıyor.

Bazı insanlar hayatımızdan gider... ama bize bıraktıkları hiçbir zaman kaybolmaz. Elera Karaca, çocukluğundan beri taşıdığı yaralarla büyümüş, kendi içinde sessiz savaşlar veren bir kızdır. Bir babadan kalan kırgınlıklar, bir annenin hiç eksilmeyen sevgisi ve bir abinin korumaya çalışan kalbi arasında Elera, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Yıllarca kaçtığı anılar, sakladığı duygular ve hiç söyleyemediği sözler gün yüzüne çıktığında, Elera kendine şu soruyu sormak zorunda kalır: İnsan, kendisine acı veren geçmişiyle nasıl barışır? Belki de bazı kayıplar bizi eksiltmez. Belki de geriye kalanlar, bizi biz yapan şeylerdir. Bana Kalanlar; kırılmış bir kızın, sevginin izlerini bulma ve kendi hikâyesini yeniden yazma yolculuğu.