Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

Geçmiş ve şimdi arasındaki ince çizgide, Elizan farklı bir kimlikle Eray`ın karşısına çıkıyor. Acaba Taha Eray Kesici, bu küçük oyunu bozacak mı?

Hayat bazen hiç beklemediğin anda beklenmediğin biçimde sana gerçek aşkı verir. Tabi ki sen bunun farkında olup güzel bir fırsata çevirirsen ne ala.... Kader mi dersiniz alın yazısı mı orasını size kalmış. Ben ne diyorum diye sorarsanız Can Özüm.. Ben Yasemin ufak bir köyde mutlu, ailesi ile büyüyen sonrasında şehre üniversite okumaya giden genç bir kız.Üniversite ortamının renkliliği,ailesinin yoğun sevgisi içinde herkesin samimi olduğunu düşünen masum bir kalp. Hayatın tam da beni iyi niyetim yüzünden kıracağını bilmeden heyecanla kayıt yaptırmaya gidişim. Her şey dün gibi... Şimdi nasıl mıyım? Gelin birlikte bakalım...

"Bana on sekiz yıl boyunca bir yalanı yaşattılar." Yedi nüfuslu, rutubet kokan, her köşesine sefaletin sindiği o evin istenmeyen kızıydım ben. Üzerime giydirilen başkalarının eskileri, sofrada bana düşen o en küçük pay ve ne yaparsam yapayım o gözlerdeki `yabancı` bakış... Hepsi benim gerçeğimdi. Ben Sıla`ydım; İstanbul`un arka sokaklarında unutulmuş, o yoksul ailenin sığıntı kızı. Ta ki o rüyalar başlayana kadar. Zihnimin duvarlarını yıkan, gözlerimi kan ve intikam hırsıyla açmama sebep olan o fısıltılar bana kim olduğumu haykırıyordu. Ben o döküntü evin kızı değildim. Ben benden çalınan bir hayatın, arkamdan çevrilen karanlık oyunların ve kanla yıkanmış bir tahtın tek varisiydim. Beni bir çöplükte büyümeye mahkum eden gerçek ailem... Yıllarca bana `kızımız` diyerek o iğrenç yalanı sürdüren sahte ailem... İçimde uyanan bu karanlık gücü artık durduramam. Gölgelerin ardındaki o geçidi bulacağım. Oraya, ait olduğum yere gideceğim. Ve benden çalınan her bir saniye için, hepsinden hesap soracağım. Merhamet yok. Sadece intikam var.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

-Kendi başımın çaresine bakabilirim. Ayrıca üç gün önce tanıştığın birinin ölüp ölmemesi neden seni ilgilendiriyor? -Üç gün önce tanıştım diye seni ölüme terk edip gidemem, ben öyle bir adam değilim. Başına bu belayı ben açtım ve eğer izin verirsen ben halledeceğim. Benim yüzümden ölmene izin veremem.

Bir kadının bir adama duyduğu aşk nasıl biter?Oysa Gaye Yavuz`a kadar ne aşka.ne evliliğe inandı.Belki inanmayarak kalmayı yeğlerdi.Yavuz Gaye ınandırdığı herşeyden vazgeçtirdi.Gaye o gün ışığını kaybetti yıllar önce Yavuz`un kaybettiği gibi aradaki fark Yavuz karanlıktan çıkaran bir Gayesi olmasıydı.Gayeyi ise o karanlığa Yavuz itmişti.Yıllar önce "Güneşini Kaybetmiş İki Ay`a"ışık olmuştu Gaye bir Ayı onun için dönmeyi bıraktı.Diğer Ay ise onun için dönmeye devam ediyordu.Diğer Ay Yavuz`un babası Şinasi. Bu bağdan ne Yavuz`un nede başka birinin haberi yoktu.Ama sohbet arası "Kaç çocuğun vardı senin Şinasi abi denilince ?" ŞİNASİ AMCA "Bir...Bir Kızım var "derdi Yavuz onun yok hükmündeydi.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Kitab bir mmromance mlm kitabıdır kitabdaki kurgu herkesin eşit haklara sahip olduğu bir Dünyda geçiyor not sumt

Devrim gerçek kızının mezarına bakıyordu. Arkasından sessiz adımlarla İskender geldiğinde gözyaşlarının akmasına engel olamaz ve yaşarmış gözleriyle önündeki kuru toprağa bakarken, "Çay içmez. Yumurtanın beyazını yemez. Kahve içer ama uykusuz kalır. Korku filminden korkar. Korkmuyorum der ama korkar, inadına da izler. İzlediği geceler yalnız bırakmam hiç. Yalnız kalmaya alışkın değil çünkü benim kızım." Demişti sesi kısık çıkarken. Gözyaşları sessizce ancak su gibi mezara akarken, alt dudağını ısırıp, "Senin kızın ne sever?" Demişti Devrim acıyla. "Benim kızım yaşamadı." Demişti İskender mezara bakarken. "Öldü. Kendi ellerimle gömdüm minik bedenini." Bunları derken sesi titriyordu İskender`in. O toprağın başında senelerce ağlamıştı İskender, şimdi Devrim`in oturduğu kenarda kaç kez onun baktığı gözlerle bakmıştı bu mezara, bilmiyordu. "İskender." Demişti Devrim içindeki yangını sesindeki öfkeyle dışarı atarken. "Senin benim canıma ne kastın var, söyle? Geliyorsun kızımı benden alıyorsun, o benim kızımdır, diyorsun. Ve benim kucağıma bir avuç toprak bırakıyorsun. İnsanlık mı ulan senin bu yaptığın?" Demişti acıyla Devrim. "Ben o toprakta yıllar boyu kaldım Devrim. Ben senin yaşadığın acıyı 17 yıl yaşadım. Ama artık yeter.. Artık kızımı sana bırakmam!" Dediği anda İskender, Devrim hışımla kalkmış arkada kalmış olan İskender`in yakasına yapışmıştı. "Sen bu toprağa benim cesedimi de koymadan, onu benden alamazsın! Benim kızım o, kanı umrumda bile değil, duydun mu beni? O benim kızım!" Demişti karşısında adama nefretle bakıp, konuşarak. İskender de içine dolan kinle aynı şekilde karşısındaki adama bakarken onun yakasına yapıştığında, "O toprağa, sen de girersin o vakit!" Demişti kızını ondan geri almaya yemin eder gibi.

Babasının evlenmesiyle birlikte annesinin yanına taşınan Ahu`yu İstanbul`da karmakarışık bir lise hayatı bekliyordur. Yeni bir okul, yeni bir ev, yeni arkadaşlıklar ve aşk... Sarp Fırat Karaca ile tanışmasının ardından her şey değişir.

Gizli soruşturma için görevlendirilen Savcı Esma yıldırım ve İstihbarat Polisi Uygar Kozcu

`Benim kuzgunum nerde!?` diyen biri `Kuzgun kim?` diyorsa işte o zaman işler çığrından çıkmıştır. Kayra Koral Bozkurt ★ Ayla İnaray Kızılkanat ⁠✿

Geçmişin izlerini silmeye çalışan bir ruhun, geleceği inşa ederken ödemek zorunda kaldığı ağır bedellerin hikayesidir. 17 yıl... Yabancıların İçinde geçen tam 17 yıl. Sıradanlıktan uzak bir gerçek ailem kurgusu

Kuzey Çelik, geçirdiği ağır bir kaza sonucu hafızasını tamamen kaybeder. Bu kaybın en trajik yanı ise hayatının merkezinde olan, "en değerlisi" ve sevgilisi Yıldız Işık’ı artık tanımıyor olmasıdır. ​Kuzey, uyandığında geçmişine dair hiçbir şey hatırlamaz. Onun için Yıldız artık sadece bir yabancıdır. Yıldız ise sevdiği adamın kendisine boş gözlerle bakmasının acısını yaşarken, bir yandan da Kuzey’e gerçekleri hatırlatmak için büyük bir mücadeleye girişir. Ancak bu süreçte çevrelerindeki insanların söylediği yalanlar, Kuzey’in zihnini daha da bulandırır. ​Unutum Yalanı, hafızasını kaybeden bir adamın yalanlarla örülü yeni hayatı ile kalbindeki tek gerçek olan Yıldız’ın aşkı arasında geçen sarsıcı bir hikayedir.

Hüma Arsen bir mafyanın polis kızıydı. Peşine düşen adam onu öldürmek yerine oyununa davet ettiğinde her şey değişti. Aşk, en beklenmeyen anda insanı bulurdu. Ama adalet için yemin etmiş bir kadının, adaleti kana bulayan bir adama âşık olması… felaketti. ♟️ “Sen…kimsin?” Boğazım acıdı ve yıllarca susuz kalmışım gibi çatlaktı sesim. Konuşmak bile büyük bir azaptı. “Avcın,” Parmakları yüzümde yaraların etrafında geziniyordu biliyordum ama hissim her saniye köreliyordu. “Ölümsün,” diye fısıldadım. “Ölümünüm,” diye fısıldadı. ♟️ YAYINLANMA TARİHİ: 23.01.2026

Bir katil düşünün.. duygularını bitirmiş, tüm benliği bir hiç olmuş bir kız nehir. O hep karanlık sularda boğulmuşken artık karanlığı kendine arkadaş edinmiş ve bu yolda yalnız yürümye devam ediyor... Babası tarafından şiddete alıştırılmış bir kız çocuğu. Elinde oyuncak bebek olması gerekirken silah vardı neden? Bir gün onu merhameti sınamıştır, bir katil merhametli olabilir mi? Bir insan kendini babasını öldürecek kadar ileri gidebilirmiydi? O çift gözler baba diye ağlarken o kendi babasını da öldürmüştü. Polis.. kartal akat bu işin peşine düşmüş ve kendi geçmişi aksine merhametli bir polis.. sizce, Aşk mı daha ağırdır yoksa adalet mi? Kartal ise bu seçim ile sınanırken kendini nehrinin derin sularına attığının farkında değildi. `Bir kız nasıl hayatını mahveder biliyor musunuz? İlgiyi dışarıda aradığında. Denize atılan yem gibi derinlerde ilgi ararken avlandığını fark etmeden kendini ölüme atar.` Bu hikaye bir polis ve bir katilin hikayesiydi Bu hikaye nehirin derin sularının hikayesydi. Bu hikaye mahkûm oluşun hikayesydi...

Yas, sadece ölünün ardından hissedilen acı değilmiş; seninle anladım

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

``Rüyamın sonunda sen gidiyordun.`` Dedim beklemeden. ``Ben senden bir adım öteye gidemem.`` ``Ya beni sevmekten vazgeçersen?`` ``Ölmek için fazla gencim elzem. Fazla genç.`` “Ben aklıma gelenlerin başıma gelmesiyle lanetlenmiştim. Hissettiğim şeylerin altında ezilmekle. Ve bir kez daha emin oldum. İsteklerim dünyaya çok ağır geliyordu. Hayal kurmak, kursağıma takılan nefesimden başka hiçbir şey etmiyordu.”

Bazı şeytanlar dışarıdan gelmez.Onlar bize öğretilir, büyütülür ve bir gün biz olur.Ulya Altemur, çocukluğunu bir silah gibi şekillendiren Tevrat Altemur tarafından yetiştirildi. Hayatta kalmayı, acıdan güç üretmeyi ve gölgelerde var olmayı öğrendi. Kimsenin yüzünü görmediği, adını bile bilmediği bir efsaneye dönüştü: Kuklacı.Dış dünyada ise maskesinin ardında parlayan, tanınmış ve dokunulmaz bir kadındı.Ulya`nın tek bir amacı vardı:Onu yaratan örgütü yok etmek.Umbra`yı.Umbra ikiye bölünmüştü:Akrep ve Kuzgun.Akreplerin lideri, Ulya`nın babasıydı.Kuzgunların başında ise gölgeler kadar sessiz, bilgi kadar ulaşılmaz bir adam vardı: Barlas Atay Yamaner.Ulya, yolunun kesiştiği gizemli bir adamı tanıdı: Demir.Bilmediği şey şuydu:Demir, Umbra`nın kalbiydi.Demir, Kuzgun`un ta kendisiydi.İki düşman, birbirini tanımadan aynı masada oturdu.İki lider, kendi kimliklerinden kaçarken birbirlerine yaklaştı.Ve Umbra`yı yok etmek isteyen Kuklacı, farkında olmadan onun liderine dokunmaya başladı.Çünkü bazen en büyük savaş, örgütlerle değil...İçimizde büyüttüğümüz şeytanlarla verilir.

Herkesin bir gölgesi vardır... ve bazı gölgeler hesap bekler. soğuk ve ölümcül bir adam ve babası tarafından daha doğmadan hayatı planlanan kadın Kim kazanacak, kim kaybedecek? Tek bildiğim, bu gölgelerden sağ çıkmak kolay olmayacak."

İhanet, birsürü yalandan gerçeğe ve bol sevgi

Gerçek ailem Tüm okurların dikkatine kitabı okuyanların, baştan okumaları anlamaları için önem teşkil etmektedir.