Umutsuzluk da bir umuttur...

Çalıştığı şirkette yakaladığı hain sayesinde müdür ile konuşmaya başlayan Selin`in bir tatlı hikayesi.

asi sadece asi kendi için yaşayan ama kendini sevmeyi bilmeyen asi

"herkesi kurtaramazsın" dedi bilmiş bir tavırla "Seni de mi kurtaramam" naif sesimle sitem ettim.Bakışlarının yoğunluğu ile ellerim titredi Sonra arkasını döndü ve mırıldandı "Yanarım sevgimize" Yeni kitabıma hoşgeldiniz Hiçte ciddiyetle yazmıyorum İyi okumalar Yeni yazdığım için hatalarım olucak. Ondan dolayı hemen kitabı bırakmamanızı tavsiye ederim:) Hem gerçek aile hem aşk hem dost hem düşman hem de birazcık ben:)

Bazı aşklar sessiz başlar ve en derin izleri de onlar bırakır. Nevra, Enver’i yıllardır kimsenin fark etmediği bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle sever. Onun için bu aşk, dile gelmeyen ama her gün biraz daha büyüyen bir histir. Enver ise Nevra’nın varlığına alışmıştır; yanındadır ama hiç sorgulamadığı kadar uzaktır. Mezuniyet yaklaşırken herkes geleceğini planlar, Nevra ise sevdiği çocuğu ardında bırakacağını düşünür. Oysa kader, ikisi için de aynı yolu çoktan çizmiştir. Aynı üniversiteyi, aynı şehri ve aynı bölümü birbirlerinden habersiz kazanırlar. Geçmişte söylenemeyen her şey, üniversite koridorlarında yeniden karşılarına çıktığında bu kez kaçmak mümkün olmayacaktır. Bu bir tesadüf hikâyesi değil; zamanı gelince filizlenen, sabırla beklemiş bir aşkın hikâyesidir.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

"Bazı ruhlar toprağa değil, fırtınaya aittir. Ve fırtınada kök salmaya çalışmak, kıyameti göğüslemektir." Aidiyet, insanın ruhuna vurulmuş en kadim mühürdür; fakat o mühür söküldüğünde, geriye sadece kanayan bir boşluk kalır. Feride, geçmişin paslı zincirlerini kırıp kaçtığında, özgürlüğe değil, koca bir hiçliğe adım attığını sanıyordu. Oysa kader, köksüz kalanların yollarını, en sert rüzgarlarda bile yıkılmayanlarla kesiştirirdi. Bir yanda; öfkesini yumruklarında, merhametini ise nasır tutmuş kalbinin en derin mahzenlerinde saklayan, sokakların kuralsız şövalyesi Aybars Ateş. Sessizliği bir yemin, bakışları ise henüz kopmamış bir kıyametin habercisi... Diğer yanda; adaletin soğuk mermerlerine sığınmış, doğruları kanunların satır aralarında arayan, mağrur ve tavizsiz Nil Kalender. Düzenin koruyucusu, kaosun tam ortasında yanmaya mahkûm bir buz dağı... Ve gölgelerin içinden, geçmişin hayaletlerini birer cellat gibi üzerlerine salan karanlık bir geçmiş. Kağıttan kaleler ile etten duvarların, kanun ile yumruğun, kaçış ile yüzleşmenin savaşı başladığında; herkes kendi arafında yanacak. Çünkü bazı umutlar filizlenmek için güneşe değil, yangına muhtaçtır. Onlar, birbirlerinin yaralarında yurt arayanlardı. Onlar, fırtınanın ortasında kök salmaya cüret edenlerdi. "Adalet, suçlunun gözlerine bakabildiğin yerde başlar; ama aşk, o gözleri kurbanın üzerinden çekebildiğin yerde biter."..

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe

(İlk kitabı okumadan okuyabilirsiniz) Bazı doğum günleri dileklerle değil, vedalarla başlar… Duru, yirmi sekizinci yaş gününde kahkahalarla dolu bir evin ortasında, geçmişin hiç kapanmamış bir yarasıyla yüzleşir. Sevdikleri etrafındayken, kalbi onu beş yıl öncesine; bir düğün gününde başlayan ve kar altında biten bir ayrılığa sürükler. Rüzgâr… Bir asker. Görevleriyle duyguları arasında sıkışmış, sevdiğini korumak için ondan vazgeçmeyi seçmiş bir adam. Bir cümleyle biten bir ilişki, gözlerden kondurulan son bir öpücük ve hiç dinmeyen bir “ya şöyle olsaydı”… Yıllar sonra gelen bir atama, Duru’yu bu kez bambaşka bir yol ayrımına getirir. Hakkâri’de bir askerî kışla… Geçmişin izleri, bastırılmış duygular ve yeniden karşılaşma ihtimali. Aşk, görev, ayrılık ve cesaret… Bu hikâye; sevmenin bazen gitmek, güçlü olmanın ise kalabilmek olduğu anları anlatıyor. Bazı aşklar yarım kalır, bazıları ise tam da en uzak yerde yeniden başlar.

Tozlu Kayalar Serisi`nin ilk kitabı. Diğer 14 kitabımı okuyup oylamayı unutmayınn🫶

KİRAZ MAHALLESİ🍒 Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi`nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi İyileştirir. Bu kitap, bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Bütün benliğini vatanına adayan, onun aşkıyla tutuşan bir asker için ay yıldızdan başka sevda olamazdı. Kanının son damlası, bayrağının dalgalanması, son nefesi, milletinin istikbâli için feda edilirdi. Gönüle kor gibi düşen bir yaren bile, şehidin son örtüsüne el bastıran o kutlu yemini bozdurmazdı. Üsteğmen Selçuk Atagün`ün hayatı, kendisini vatan yemini ve sevdası arasında bıraktıracak bir kadınla tanıştığında tamamen değişecekti.

Yasemin... Kalbi yaralı bir genç kız... Ve yaralarını saklayan bir maske... Bu kitap yaralarına ilaçlar arayan bir kızın hikayesi... Bu kitap bir genç kızın iyileşme hikayesi... Bu kitap bir kızın en gerçek ilaç olan rabbine sığınmakla tanışmasının hikayesi... Bu kitap tüm acılarına rağmen umutlu hayaller kurmayı bırakmayan kızların hikayesi... Her şeye rağmen bitmek bilmeyen umutlu hayallerin hikayesi

Bir aşk düşünün... Dünüm... Bugünüm... Yarınımdır... Bir aşk düşünün... Yakıp yıkmıştır uğruna... Kül etmiştir... Bir Melek vardır... Varlığıyla tüm karanlıkları aydınlatan... Tüm kötülükleri iyiliğiyle pir-ü pak eden... Sen safir gözlü güzel Meleğim... Benden vazgeçme... Fatih Koralp Sezin&Alara Çetinoğlu Bu onların hikayesi

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

İki farklı bir ruh iki farklı bir insan. Ama tek bir beden. 🪞 ⚰️ 🪞 Ölüm yeni bir yaşamı belirledi. Yalan büyük bir ihaneti koynunda büyüttü. Acı kimliksizliğe bürünüp onu sahte bir bedene hapsetti. Gerçekler silik bir imgeden ibaret olarak kaldı. Yalanlar bir hayatı şekillendirdi. Hiç kimse istediği bedende değildi. Hiç kimse gerçeği köreltemezdi.

Bir yandan hayatı, bir yanda kaderi. İkiside elinin ucunda bağlı, birinden birini seçecekti. Yezda ya kaderini seçecek razı gelecekti, yada hayatını seçecek kaderini değiştirecekti. Küllerinden doğacak bir aşk masalı

" Ben sevmeyi de sevilmeyi de senden öğrendim Meleğin Kızı..." Birce`ye aniden bir mesaj gelir Gelen mesaj anonimdir Hayatı değişir Bakalım bu değişikliğe sebep olan kim...

Kocası Uygar`ı istihbarata ihanet ettiği için tutuklatan Yakut, yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında ondan nefret etmenin ve onu sevmenin arasında, farklı duygular yaşamaya başlar.

Yaşadığı büyük depremden sonra ailesini kaybetmiş genç bir kız ve hiç kızları olmayan Karalar. Kader mi onları bana getirmişti yoksa her şey planlımıydı? Karalar büyük bir gizemdi, çözülmesi imkansız derece de zor olan problemdiler ama ben çözecektim. Başka şansım yoktu.

Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti… Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Aşçı Feride ve Yüzbaşı Yiğit Alp`in hikayesi. İkisinin de aklında evlilik düşüncesi yoktu. Anlamadıkları bir an da kendilerini evlilik masasında buldular. Kader ağlarını örmüştü . Bize de ayak uydurmak düştü.

-Ben gelmek istemiyorum. Miran kol düğmelerini açıyordu o sırada, başını hiç çevirmeden konuştu. -Sana gelir misin diye sormadım. Sare`nin çenesi gerilmeye başladı, Miran`ın bu tavrı onu çıldırtıyordu. -Neden benim fikirlerim senin için bu kadar önemsiz? Miran başını çevirdi. -Önemsiz değil, mantıksız. Üzerinde ki gömleğin düğmelerini açarak karısına doğru yaklaştı, tam dibinde durup gözlerinin içine baktı. -herkesin eşiyle katılacağı bir yemeğe ben gelmem diyorsun. Gömleğinin son düğmesini de açıp tekrar bakışlarını Sare`ye çevirdi. -Bunun nesi mantıklı bir düşün istersen. Ardından yanından geçip banyoya gitti, Sare bakışlarını karşısındaki aynaya çevirdi. Kendi yansımasına baktı, orada duran kız kendi hayatının figüranı gibiydi..

Bir zamanlar lise yıllarında birbirlerine aşık olan Eslem ve Şahin son derece cesur kararlar alırlar.Eslem`in ailesi bu duruma şiddetle karşı çıkar ve Şahin`in ailevi durumlarıda ilişkilerini bitirir.Yıllar sonra amansız bir mücadelenin içinde buluşan ikili, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındadır.Fakat ikisinin kavuşması zamanla imkansız hale gelen aşıklar; Şahin`in mücadelesi ve Eslem`in acıları arasında sıkışıp kalacaktır.