Asker bir babanın, yaramaz oğlu ve şikayetçi olan bir öğretmen. 𓇢𓆸 Anlaşmalı evlilik.

Öğretmen öğrenci kurgusudur

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

Tek gecelik ilişkiniz hocanız çıksa ne olurdu? ... Verdigi tutkuluğu öpücüğü sonlandırdı. Aldigı derin nefesleri genç kızin dudaklarına uflemekten çekinmedi. "Umarım her hocaya bu performansı sergilemiyorsundur." Onun sorduğu bu küstah soru karşısında gulumsemesini tutamadi. Nefeslerinin arasına konustu: "Her hocamla deliler gibi sevişmiyorum""

Türk Dili ve Edebiyatı fakültesinden mezun olan Ahsen ilk öğretmenliğini yapmak için Mardin`de bir lise ye atanır . Bu süreç okula alışma dönemini , kendince yazdığı kitaplarını ve her gün kitapçıda rastladığı adamı konu alır . Eğer sade bir tarz ve mizah seviyorsanız bu kitap tam size göre.

Hayatın acısıyla mesleğine tutunan Eliska Petrova ve hayatını işine ve kızına adamış Arven Karahanlı; tesadüfler onları bir araya getirdiğinde, tutku ve sırlar her şeyi değiştirecek.

Bu okulda güç her şeydir. Ve o güç, uzun süredir Avşin Arin’in elindedir. Geçmişte güvendiği öğretmenin kardeşinin bu okula gelişiyle dengeler sarsılır. Avşin Arin, ilk kez bir savaşta kaybettiğini fark eder. Ama bu okulda hiçbir yenilgi basit değildir. Çünkü burada savaşlar sadece yumrukla değil, kanla yazılır. Kanla başlayan hikâye, kanla biter.

Eskişehir`den gelen bir Tarih Öğretmeni…  Beste Suerdem.. Hayatındaki tek ciddi ilişki annesinin bastırdığı çeyiz takımıyla sınırlı. Evlilik baskısından kaçarak geldiği İstanbul’da, iki yakın arkadaşıyla birlikte kurduğu bekar evinde hayata sıfırdan başlıyor. Sadece çamaşır makinesini değil, kendi hayatını da yeniden kuruyor. Ama hayat bu ya, tam “Kendi çağımı başlatıyorum” dediği anda, üst daireye çevik kuvvet kadar çevik ama duygular konusunda yavaş çalışan bir komşu taşınıyor. “Ya Tutarsa” dediği şey evlilik değil aslında. Bir kadının hem kendini bulma, hem de kahkahalarla kaybolma hikâyesi. Nasreddin hocanın `ya tutarsa` sözünü hayat felsefesi yapan Beste`nin hikayesine sizlerde hoşgeldiniz❣️

Savaşmaktan korkmayan bir adam, peki neden aşktan bu kadar kokar? Aşk, en sert savaşlardan bile daha korkutucu olabilir mi? İnsan, sevdikçe kaybetmekten korkmaz mı?

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

Bazı kalpler vardır ki sevgi girdimi içine, ölüm siner sinesine... Asker/Öğretmen kurgusu. Yüksek dram bulunmaktadır. Peçete bulundurun yanınızda...

En güzel hatalarımdan biriydi öğretmenime aşık olmak. "Aşkda imkansız bir şey yokmuş Savaş bunu seninle yaşarken öğrendim" UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERE BİLİR!!

" Ben size ümit verecek bir şey mi yaptım?" Dedi yiğit. Gözleri hala kapalıydı. Ben bu sözü duyduktan sonra elektirik çarpmış gibi irkildim. Gözlerim dehşet içinde açılmıştı. Ne diyordu ya?! Siz mi? Yanlış mı? Ha?! " Ne?" Dedim fısıldar bir biçimde. Yiğit gözlerini açtı ve baktı. Ama hâlâ aynı soğukluk vardı gözlerinde. Sanki gözlerinden kovulmuş gibi hissettim kendimi. O gözlerindeki sıcaklıktan kovulmuş gibiydim. İçim bir kez daha üşüdü. " Eğer böyle bir şey yaptıysam özür dilerim. Yemek zaten hataydı bu yüzden gelmedim zaten. Siz sadece komutanımın kız kardeşisiniz. Başka bir şey olmaz. Zaten bir şey yoktu. Bundan sonra da asla biz diye bir şey olamaz zaten. Kendiniz kendinizi mi umutlandırdınız?" Dedi. ..... Umay asla ayak basmam dediği şehire gidiyordu. Babası şehit olmuştu o şehirde.Ama görev görevdi. Bakalım o şehirde neler olacak , neler yaşayacaktı? 🇹🇷BU VATAN İÇİN ŞEHİT DÜŞENLERİ UNUTMAYACAĞIZ! UNUTTURMAYACAĞIZ!!!!!🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷🇹🇷 (Her türlü kopyalama işleminde işlem başlatılacağını söylemek isterim. )

Bismillah diyin ve başlayın.

Asker olan Altay, yeğenini okuldan almak için onun okula gider ve orada edebiyat öğretmeni olan özümü görür.

Dolmuşta birbirlerini görür görmez etkilenen iki gencin yıllar sonra tekrar bir dolmuşta karşılaşmasıyla olaylar sarpa sarar. Hayatın onlara sunduğu ikinci şansı nasıl gerçekleştireceklerini bilmeden yaşamlarına devam etmeleri kaderi sinirlendirmiş olmalı ki sürekli yollarını birbirlerine çıkartıp yeni bir aşk doğurmuştur... Öğretmen olarak atanan Kardelen lise yıllarında karşılaştığı çocukla beraber yıllar sonra tekrar karşılaşır. Bu süreç boyunca kendisini bir askere aşık olmamak için zorlayan Kardelen en sonunda kaderin oyununa yenik düşer. Sinan ise Kardelen`i ilk gördüğü anda ona vurulmuş ve uzun zamandır sıkıcı olan hayatı renklenmişti fakat sorunlar asla peşlerini bırakmıyordu. Biri bitip diğeri başlayan engeller yüzünden Sinan kökten çözüm bulmuştu...

Kendi dünyasının sınırlarını tek başına çizen Dolunay için hayat, bir yangınla kül oldu. Ailesinin kaybıyla sarsılırken, geride kalan yeğenleri için hiç bilmediği bir sorumluluğu üstlenmek zorunda kaldı. Şimdi Dolunay; alıştığı konforundan ve özgürlüğünden vazgeçip, küllerin arasından yeni bir hayat kurmaya çalışıyor.

Karan için hayat, bir sınıftaki tahta kadar net ve katıydı. Ta ki Miray, o sınıfa girip tüm denklemlerini altüst edene kadar. Aralarındaki yaş farkı bir uçurumdu ama Miray o uçurumun kenarında dans etmekten korkmuyordu. Bir öğretmen, öğrencisine sadece ders mi verir, yoksa ona arzunun en yasak halini mi öğretir? Karanlık bir tutkunun pençesinde, Pi’nin sonsuzluğunda kaybolmaya hazır mısınız? (Artı On sekiz içerir)

Bir tim düşünün gerçeklerle, yanlışlarla yüzleşiyor. Bir tim düşünün bazıları geçmişteki sevdalarına kendilerini affettirmeye çalışıyor. Bazıları ilk görüşte aşık oluyor bazıları anlaşmazlıklardan sonra birbirlerine tutuluyorlar

"Bazı vedalar, kalanları gidenlerden daha çok öldürür." Yüzbaşı Evren Merih Koçer için hayat, koordinatlardan ve emirlerden ibaretti. Ta ki en yakın arkadaşı kollarında son nefesini verene kadar. Devran’ın ona bıraktığı veda mektubu, bir helallik isteği değil, büyük bir yalanın itirafıydı. Şehadet haberiyle yıkılan Leyla, sevdiği adamın yasını tutmaya hazırlanıyordu. Ancak Evren Komutan kapısına geldiğinde, getirdiği şey sadece bir Türk bayrağı ve bir künye değildi. Getirdiği şey, Leyla’nın tüm geçmişini silecek olan acı bir gerçekti. Devran gitmişti ama geride, kimsenin varlığından haberdar olmadığı bir çocuk ve o çocuğu bulmak zorunda olan iki yabancı bırakmıştı. Kırık bir künyenin birleştirdiği bu iki insan, ihanetin soğuk yüzüne rağmen birbirlerine tutunabilir mi? Yoksa o büyük sır, onları da mı parçalayacak? Burası, sözün bittiği yer değil; yalanın bittiği, yangının başladığı yer.

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

Kahramanların hikayesi

Sümeyra`nın istanbul`a çıkan tayiniyle başlayan hikayesi... Zorlu sınavlarla imtihan olacak bir aşk... Öğrencilerine umut olmayı isteyen bir öğretmen... Romantik komedi tadında bir hikaye... Ömer ve Sümeyra`nın hikayesi

En son on iki yıl önce ayak bastığı Hakkâri’ye annesinin nişanı için gelen Ahsen Sezi, çocukluk aşkı K.Üsteğmen Arslan Kılıçsoy’la karşılaşır. Ancak aradan geçen yıllar ve yaşanan değişimler iki genci bambaşka noktalara sürüklemiştir. Ortak olaylarda denk gelen Ahsen ve Arslan aralarındaki eski bağı koruyabilecekler midir yoksa o bağ hiçe sayılıp anı olarak mı kalacaktır?

Önceki adıyla AKLIM HEP SENDE yeni adıyla GÜNAYDIN ESMA Esma, geçmişin acılarını geride bırakmak isterken kendini yeniden aynı hikâyenin içinde bulur. Bir zamanlar sevgisini hiçe sayan Mehmet, şimdi geç kalmış bir kalple karşısındadır. Ne var ki, Esma artık o eski Esma değildir. Yıllar, ikisini de değiştirmiştir; biri sevmeyi yeni öğrenmiş, diğeri sevilmemeye alışmıştır. Şimdi ise aynı şehirde, aynı sessizlikte birbirlerini yeniden keşfetmeye çalışırlar. Aşk ikinci bir şansı hak eder mi? Yoksa bazı kalpler bir kez kırıldığında, bir daha hiç eskisi gibi atmaz mı?