Bazı sözler insanın içinde uzun süre sessizce bekler, ne tam bir cümleye dönüşebilirler ne de tamamen susabilirler, bazen bir düşünce gibi gelip geçerler, bazen kalbin içinde yer ederler. Ve insan, kimi zaman bu sözlerin ne olduğunu bile tam olarak bilmez; sadece hisseder. Bir doluluk gibi, bir eksiklik gibi, bir arayış gibi… meselâ. Bu kitapta, o bekleyen sözlerden doğdu. Kimi zaman bir sesleniş gibi, kimi zaman bir iç konuşma, kimi zaman sadece duyguların bizde yarattığı etkilerin ortaya çıkışı... Bu metinler, evrene, doğaya, insana, sevgiye, varlığa, dokunmaya ve çıplaklığa dair de bir şeyler söylüyordu, bu yüzden yalnızca bir "şiir" değil, aynı zamanda bir varlığın bütününü teşkil eden de bir anlatım. Burada karışılacağınız metinler tek bir yere ait değil... Aynı zaman da bütün ve her şeye ait. Çünkü insanın kurduğu bağlar ayrı değil, aynı varlığın katmanlarıdır, hepsi aynı kaynaktan doğar, çoğalır ve yeniden o kaynağa döner. "Kozmik Dişil" yalnızca kadınlığı anlatan bir kavram değildir. O, yaşamın içinde var olan yaratıcı, dönüştürücü, sezgisel ve hisseden gücün ismidir. İnsanlık boyunca farklı kültürlerde, mitolojilerde ve spiritüel öğretilerde farklı isimlerle anılmıştır; kimi zaman bir tanrıça, kimi zaman doğa ana, kimi zaman ay, su, gece ya da bereket olarak görülmüştür... bazı spiritüel geleneklerde bu enerji; ayla, geceyle, suyla ve tanrıça figürleriyle ilişkilendirilirken ,bazı okült öğretilerde ise kozmik dişil, yaratımın kaynağı, dönüşümün kapısı ve insan ruhunun içsel bilgeliği olarak görülür, bu aynı zamanda insanın kendini bölmeden var olabilmesidir. Özü hep aynı yere dayanır: yaşamı taşıyan, dönüştüren ve birbirine bağlayan enerjiye. Bazı şiirler daha sade ve kısa olurken, bazıları ise daha uzun ve derin akışlar halinde yer alıyor, her duygu aynı uzunlukta konuşmaz, bazıları bir cümlede söylenirken, bazıları ise uzun bir yolculukta kendini aşikâr eder. Bu satırları yazarken kusursuzluk aramadım, çünkü insanın içinden geçen şeyler kusursuz değildir... Bazen eksik kalır, bazen tekrar eder, bazen de tam anlatılamaz, yine de her şey gerçektir, hissedilir ve tanınabilir. İlhamını yer yer kadim öğretilerden, yer yer sevgiden, yer yer de insanın kendi iç dünyasından alan şiirler, tek bir anlamda sınırlı değildir, okuyan herkes, kendi kalbine ve düşüncesine göre başka bir anlam bulabilir. Belki bir ezgi gibi okunur, belki bir aşk gibi hissedilir, belki de sadece bir düşünce olarak kalır. Eğer bu satırlar, bir anlığına da olsa seni durdurursa, kendi içindeki bir sesi hatırlatırsa, ya da sana ait bir duyguyu sana yeniden gösterirse… o zaman yerini bulmuş demektir. Bu kitabı eline alan herkesin, burada kendinden küçük de olsa bir parça bulabilmesi dileğiyle.

Acı geçmişin getirdiği yara izleri, Nasır tutmuş ellerimde hüzünlü çizgiler, İçimde açılan koca bir boşluk, Kalbimden kalemime dökülenler...

Bir lisede... aşkının peşinden giden Çağla Esme Bozok` un Karadeniz inadı tuttu tutalı Çağıl Eren Yaren` i kendisine fark ettirmesidir Esme ve Eren birbirlerine çok yakın olduklarının farkıyla yaşamaya alışacaklar mıdır... "Anılar yanarak kül olmaya mahkum değillerdi ama biz kül olana kadar yanmaya mahkûmdük." "Ve bir sıgara yaktın külü bizi kavurdu..."

Bir madalyon Nesiller boyunca süren bir lanet Ve zamanı önemsiz kılan aşklar. Her nesilde bir kız, 22 yaşında madalyonun çağrısını duyar ve kaderindeki aşkı bulmak için bu çağrıyı takip eder. Sonra her şey değişir. Zaman kırılır ve genç kız kendisini hiç bilmediği yabancı bir çağda, yabancı topraklarda bulur. Her sezon farklı okunabilir. Ama tüm yollar sonunda aynı madalyona çıkar… Her sezon başka bir zaman, her aşk başka bir imkânsızlık. Ama hepsinin tek bir ortak noktası var: Madalyonun kaderinden kaçamazsın.

IVAN ÇERNOV adlı 19 yaşındaki genç bir erkeğin içsel çatışmaları ve duygusal anları

Kader Madalyonu: Orkide`nin devam kitabıdır. "Bugün doğum günüm. Balo salonuna hazırlanıyor olmam gerekirken... Türkiye`de, tanımadığım bir parkta uyanıyorum. Ve herkes bana deliymişim gibi bakıyor." İngiltere`nin aristokrat dünyasında büyüyen Violet C. Williams, 22. yaş gününde hayatını değiştirecek bir sırra uyanır: Ailelerindeki kadınları etkileyen eski bir lanet, onu kendi zamanından koparıp 21. yüzyıla Türkiye`ye savurmuştur. Modern dünyanın karmaşası, ışıkları, sesleri ve insanları Violet`in alıştığı her şeyin karşısındadır. Onun için her şey yeni. Atlar tarafından çekilmeyen, kendi kendine giden arabalar. Çok yüksek katlı binalar. Tuhaf moda. Kaba insanlar. Toplu taşıma araçları. İşlerini onun için halleden hizmetlilerinin olmaması... Korseli elbiselerden kot pantolonlara, mum ışığından elektrikli aletlere, çay saatlerinden market kuyruklarına... Violet`in yeni hayatı, geçmişin zarafetiyle bugünün kaosu arasında sıkışıp kalır. Kendi zamanına dönmenin yollarını ararken Defne Teyze ve sivri dilli kızı Devin ile yeni bir hayata tutunmaya çalışır. Gelenek ve teknoloji, nezaket ve alaycılık, geçmiş ve gelecek arasında sıkışmışken Violet`in aklındaki tek soru şudur: "Evime dönmenin bir yolunu bulana kadar bu zamanın tadını birlikte çıkaralım mı?" Ve sonra Kaan çıkar karşısına. İlk başta yalnızca yardım etmek isteyen bir yabancıdır... ama zamanla Violet`in yeni çağdaki kalp atışı hâline gelir. Modern çağı ondan öğrenir ve onun rehberliğinde uyum sağlamaya başlar. Zamanda yolculuk, aile sırları ve kaçınılmaz bir aşk... Genç bir leydi tüm bunlarla nasıl başa çıkacak? İlk Bölüm Wattpad Yayın Tarihi: 28.07.2024

Dalya o gün sadece dönme dolaba binmek istemişti. Nereden bilebilirdi hayatının o gün tamamen döneceğini ✨

​"Bazı sesler sığınaktır, bazı bakışlar ise fırtına..." ​Sancak Mir Karer için hayat, çizdiği mimari projeler kadar keskin ve hatasızdı. Kusursuz imparatorluğunda tesadüflere yer yoktu. Ta ki bir gece, karanlığını dağıtan o duru sese rastlayana kadar. Kim olduğunu bilmediği o kadın, Sancak’ın ruhundaki en sert duvarları tek bir cümlesiyle sarsıyordu. ​Verda Lavin ise sadece sesini paylaşıyordu dünyayla. Hayatının bir radyo frekansına sığacağını sanırken, kaderin onun için çok daha büyük bir projesi olduğundan habersizdi. ​Biri şehri inşa eden adam, diğeri o şehre ruhunu fısıldayan kadın. ​Asalet ve gururla örülü duvarlar, bir sesin kıyısında ne kadar güçlü kalabilir? Aralarındaki çekim bir tesadüf mü, yoksa inşa edilen her şeyin yıkılmasına sebep olacak o büyük fırtına mı? ​"Çünkü bazen sadece dinlemek yetmez, kıyısına vurmak istersin."

Türk Dili ve Edebiyatı fakültesinden mezun olan Ahsen ilk öğretmenliğini yapmak için Mardin`de bir lise ye atanır . Bu süreç okula alışma dönemini , kendince yazdığı kitaplarını ve her gün kitapçıda rastladığı adamı konu alır . Eğer sade bir tarz ve mizah seviyorsanız bu kitap tam size göre.

Bayramlardan kaçan, herkesin kutladığı o özel günleri reddeden bir çocuk düşünün... Şekerin kokusu midesini bulandırırdı, çikolata bir çocukluk vaadi değil, kaçılması gereken bir hatıraydı onun için. "Sizin dört gözle beklediğiniz günlerde ben odama saklanırım, Leyla," derdi. "Bana neden bu kadar kendini kapattın deme. Ben zaten küflü odalarda büyümüş biriyim..." Bu, Türkiye`nin farkına geç vardığı bir ressamdı. Fırçası kadar suskun, renkleri kadar yaralı. Dostoyevski`yi yalnızca okuyan değil, onunla yaşayan bir adam... Yiğit ve Leyla, her gün başka bir yüzünü keşfederken şunu fark ederler: Bazı insanlar anlatıldıkça değil, çözüldükçe derinleşir. Ve bazı hikâyeler, mutluluktan değil, eksikliğinden doğar. Eğer bayramlardan kaçan bir çocuğun, karanlık odalarda büyüyen bir ruhun ve sanatla hayatta kalmaya çalışan bir adamın hikâyesini merak ediyorsan... Bu sayfayı çevir. Çünkü bu hikâye, okuyanı değil yakalayan türden.

"Her ölü, sırlarını bir gassalın kulağına fısıldar." "O yalnızca bir gassaldı..." Ölülere son abdestini verip, sessizce gölgede kalmaya alışmış bir adam. Ama bazı bedenler, sadece toprak istemez... Bazı ruhlar, yıkanmakla temizlenmez... Bir gün... Yıkadığı bir cesedin gözleri, aniden açıldı. O andan sonra hiçbir şey, mezar taşlarının arkasındaki kadar sessiz kalmadı. Alp, sıradan bir gassal değil artık. Kefen bezlerinden sarkan sırları, toprağın altında uyuyan lanetleri, ve ruhlara musallat olmuş karanlığı uyandırdı. "Sol elini havaya kaldırdığında, dumanlı bir tırpan dönerek belirdi. Ucu kıvrımlıydı; kabzası mühürlerle işlenmişti. Işıkla değil, karanlıkla parlayan bir silah..." Berzah`la dünya arasındaki kapılar açılıyor. Ve bazen, ölüm... sadece bir başlangıçtır.

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen... Kapak tasarımı için @irempsd`ye teşekkürler🎀

"Toprağın kokusundan, yıldızların uzaklığına kadar her şey bir şiirdir aslında. İnsanın kendi varoluşunu arayış yolculuğu bu sayfalarda mısralara dönüşüyor. Dünyayı bir şairin gözünden yeniden keşfetmeye davetlisiniz."

Bazı hikâyeler bir “evet” ile başlar. Bazıları ise bir gerçeğin susulmasıyla… Bu kitap, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının susarak sevdiği, susarak koruduğu ve sonunda susmaktan vazgeçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Birbirlerini sevdiler. Ama sevgi her zaman yetmedi. Çünkü bazen aşkın karşısında geçmiş durur. Bazen bir tehdit, bazen bir fedakârlık, bazen de söylenmeyen gerçekler… Çünkü bazen en büyük soru şudur: Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa gerçek mi? Bu sayfaları çevirirken sadece bir aşkı değil, Bir kadının cesaretini, bir adamın sınavını ve geçmişin gölgesini okuyacaksınız. Ve belki şunu fark edeceksiniz: Bazı hayatlar, bir kişi için yaşanır. Ama bazı gerçekler, herkes için söylenmek zorundadır.

Okulun zorba ve kötü kızı olarak bilinen Ilgın Kayra Şensoy bir gün anonim bir hesaptan tehtid içerikli mesajlar alır, kendisinin bile hatırlamak istemediği sırları tek tek önüne serilirken ona yardımcı olan okulun inek öğrencisi ve sahte sevgilisi Mert Aras Aksoy`dan başkası değildir.

Bir ilk görüşte aşk hikayesi... Türk Dili ve Edebiyatı öğrencisi Yasemen Karaca, telaşlı bir günde asansörde karşılaştığı adama aşık olur. O günden sonra, kim olduğunu öğrendiği adama anonim mektuplar göndermeye başlar. Ali Mustafa Dağlı ise ona bu mektupları yollayan kadının kim olduğunu merak etse de bunun için büyük bir uğraş içinde değildir çünkü Ali Mustafa zaten aşkın kendisine fazlasıyla uzak bir adamdır.

İstanbul`un Ezgisi ile Karadeniz`in Sessizi`nin hikayesidir bu. İki zıt bir tam eder mi? Müzikle hiç edebiyat edilir mi? Neşet Ertaş deng midir Baki`ye? Plak dinleyen sevebilir mi Divan`ı bir kere?

"Celladının merhametiyle büyüyen bir çocuk, adaleti kendi elleriyle yazmaya mahkûmdur." Eğer müzikle kitap okumayı seviyorsanız, Vebal`in ruhunu yansıtan şarkılar; Cem Adrian, Kül Beni Hatırladın mı Herkes Gider mi Hüküm Biz Senle Kendine İyi Bak Beni Affet Bu Gece Ne Ağlarsın İpek Açar, Ninni

Duyguların, düşüncelerin ve hayallerin kelimelere döküldüğü bir yolculuk… Nokta ve Sonsuzluk, küçük anların derin anlamlarını ve yaşamın sonsuz döngüsünü keşfetmenizi sağlayan şiirlerden oluşuyor. Her şiir, sizi hem düşündürür hem de hislerinize dokunur.

Bazı insanlar yaşlanmaz; yalnızca ağırlaşır. Zaman, onların omuzlarına çöken bir enkazdır. Zevat Tarumar, geriye dönük bir hayat muhasebesi değil, geçmişin hâlâ bugünü yönettiğini gösteren sert bir yüzleşmedir. Ardı ardına yıkılan dostluklar, yarım kalmış hesaplar ve unutuldu sanılan suçlar, yaşlı bir adamın sessiz adımlarında yeniden dirilir. Şehir, Zevat’ın belleği gibidir: karanlık ve affetmez. Bu roman, insanın kendisiyle arasına koyduğu mesafeyi, kaçışın aslında bir tür bekleyiş olduğunu anlatır. Huzurevinden kopan bir hayat, sokaklarda yankılanan eski seslerle yeniden şekillenir. Her köşe başı bir hatıra, her gölge bir suç ortaklığıdır. Zevat Tarumar, yalnızlıkla sertleşmiş bir bilincin, şehirle giriştiği son hesaplaşmadır. Ve bazı hesaplar, geç kalındığında daha da kanlı kapanır.

Haksız yere hapis yatan Ezel. Onu kurtarmaya yemin etmiş tehlikeli bir adam. Ellerinde kelepçeler vardı ruhunu zincire vurmak isteyen kelepçeler. Üzgün mü? Yada başka bir duygu içerisinde miydi bilmiyordu. Kafasını kaldırdı her zaman olduğu gibi inatla gökyüzüne baktı güçlüydü ruhu bedenine sığmıyor şimdi de onu durdurmak için kelepçeler takmışlardı. Onu iten polislerle beraber yürümeye devam etti ne olacak bilmiyordu ama annesi için endişeleniyordu.. ya o gökyüzünden onu görüp kederlenirse..... Yaşamak acı çekmektir, hayatta kalmak ise acı çekerken bir anlam bulmaktır. ~Friedrich Nietzsche ~İhtimallerin ötesinde bir aşk.

Belki de insanların sandığı kadar iyi olmadığını keşfeden kişi, aslında kendisinin sandığı kadar masum olmadığını fark etmek üzeredir. Ve bazı gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi yaşayamaz.

Melis, yedi yıl önce ailesinden çalınan hayatı geri almak için geri döndü. Tek bir amacı vardı: Onu mahveden Araslı ailesinin içine sızmak ve her şeyi içeriden yakmak. Planı kusursuzdu, adımları hesaplıydı. Ta ki o malikanenin varisi Arda Araslı ile göz göze gelene kadar. Arda, Melis`in karanlık dünyasındaki tek aydınlıktı. Melis ise Arda’nın cennetini yerle bir edecek olan fırtına.

İstanbul’un gölgesinde büyüyen Gülşah, bir paşanın hanımı olarak girdiği yabancı konakta yalnızca yeni bir hayata değil, suskunluklarla örülü bir yazgıya adım atar. Mor menekşelerin, yarım kalmış ezgilerin ve saklanan acıların arasında; görülmek, ait olmak ve kendi kalabilmek arasında ince bir çizgide yürümek zorundadır. Osmanlı’nın son demlerinde, bir konağın duvarları ardında herkes bir başkasına bakarken, Gülşah ilk kez kendine bakmayı öğrenecektir.

Sessiz bir akşam, Nalan kendi iç dünyasıyla baş başa kalır. Geçmişin yankıları, yalnızlığın ağırlığı ve bilinmeyen bir tehlike, onu kendi sınırlarını sorgulamaya zorlar.