Hayatım doğduğum evin karanlığında başladı. Bir kız çocuğu için dünya bazen toz pembe olmaz... Benim içinde sadece korku ve kaçıştan ibaretti. Babamın gölgesinden kaçarken, kaderim beni hiç bilmediğim bir dünyanın kapısına sürükledi. Abimin nefretinin hedefi oldum, ama her şeyi hak ediyordu, üstelik ona karşı hiçbir yanlışım yokken nefretini kazandım. Masumdum ama ailem için sadece bir leke gibiydim. sadece bir kişi beni pembe hayatım oluyormuş gibi hissettirirdi oda, Annemdi... Evden kaçmıştım, Ama geçmişiminde benimle birlikte geleceğini bilmiyordum. Karanlık sokaklarda yalnız yürürken karşıma çıktı. Sessiz soğuk bakışlarıyla, tehlikenin tam olarak vücut bulmuş haliydi. Kim olduğunu bilmiyordum. ama her adımımla hayatımı değiştirdiğini hissediyordum. Gölge peşimdeydi kalbim korkuyla göğüs kafesime çarpıyordu. Masumiyetim sınırlanıyor ve güvenim sarsılıyordu. Ve artık ben sadece kaçmıyordum, Mücadele edip hayatta kalmaya çalışıyordum... 🌿 Bu hikaye; Masumiyetin sınandığı, Ailenin düşmana dönüştüğü, Ve karanlıkta bile bilinmezliğin çekiciliğinin var olabileceğini anlatan bir kaçış hikayesidir. 🌿🌿🌿

Babasıyla ilgili çok az şey bilen Meva, babasının geçmişte yaptığı hatadan dolayı hayatının yokuşa sürüleceğinden habersiz annesiyle bir akşam tehlikeden kaçmak için hazırlanırlar ama o akşamdan sonra Meva`nın hayatında herşey talan olmaya başlar.

Bunda ana karakter Hedera ve bu çok şey yaşıyor ama bu duyguyu nasıl taşıyacak kız ünlü bir ailede doğdu ve orda Annesi kızı evlâtlıktan reddetti ve sadece anneside değil. Babası kızı hiç sevmiyor sadece Kızın Abisine seviyordular kızı hiç umursamıyorlar hatta kızı başka yemeklere koyuyorlar kız başka yerde yiyiyor yemeğini ama ve kızı yetim haneye koyacaklar bu kız yetim hanede tam 9 yaşında giriyor BU KİTAP ÇOK GÜZEL BİR KİTAP OLACAK OKUMAYI UNUTMAYIN ÇOK GİZEM OLACAK

kitabım uzun aradan sonra tekrar sizinle

Yağmurun ardında saklanan bir şehir… ve kapının önüne bırakılan kırmızı bir zarf. Açelya, gerçeğin peşinden gitmeyi meslek değil, bir zorunluluk haline getirmiş genç bir gazetecidir. Sessiz bir akşamda kapısının önünde bulduğu gizemli zarf, onun bildiği hayatı tek hamlede parçalar. İçinden çıkan fotoğraflar ise bir cinayeti değil, çok daha büyük bir oyunu işaret etmektedir. Açelya, geçmişi kanla yazılmış bir cinayetin izini sürerken, kendini yalnızca bir soruşturmanın içinde değil; kimin av, kimin avcı olduğunun bilinmediği tehlikeli bir oyunun merkezinde bulur. Her yeni bilgi, gerçeği biraz daha karanlığa sürüklerken, en yakınındaki insanlar bile şüpheli hale gelir. Ve artık tek bir gerçek vardır: Bu hikâyede unutulanlar ölü heykellerde değil… insanlar.

Şehirde bir isim fısıltı gibi dolaşıyordu: Cellat. Kim olduğu bilinmiyordu. Ama bıraktığı notlar biliniyordu. “Oyun başlıyor, Asi kız.” Nera o notu ilk gördüğünde bunun bir tesadüf olduğunu düşündü. Ama ertesi gün bir tane daha geldi. Sonra bir tane daha… Ve her not, onu biraz daha Cellat’a yaklaştırıyordu. Korkutucu olan şey ise şuydu: Cellat onu izlemiyordu… onu yönlendiriyordu. Nera artık kaçmıyordu. Çünkü bu bir kaçış değil, bir oyundu. Ve Cellat, oyunlarını asla yarım bırakmazdı. 🩶 Cellatın Gölgesi Bazı oyunlar oynanmaz… yaşanır.

Bir ev her zaman güvenli değildir. Lavin bunu çok geç anlayacak. Çünkü bazı kapılar açıldığında, sadece içeri girmezsin… Aynı zamanda bir şeyleri de içeri alırsın.

Genç yaşta annesi cinayete kurban giden Ada yıllar sonra ajan olup o katili ararken okuldaki öğrencileri öldüren katili bulmak için görevlendirilir . Bu süreçte bir savcıyla iş birliği yapmak zorunda kalır. Daha sonra öğrencilerin katilinin ve annesinin katilinin aynı kişi olduğunu öğrenen Ada bilinmeyen gerçeklerle karşılaşır . Ada ve savcı gerçekleri öğrenebilecekler mi yoksa bir oyuna kurban mı gidecekler? "Sen benim bilinmeyenimdin nasıl bana bunu yapabildin " diye bağırdım ama sesim belli belirsiz attığım çığlıklardan dolayı kısılmıştı.Karşımdaki ses "Unutma Ada her zaman bilinmeyenler insanı yaralar çünkü o senin bilinmeyenindir ve bilmedigin gerçekler onun bilinenidir ona güç verir ve çürüyen sen olursun. Böyle bir hikayede en başından beri çürüyen sendin çünkü içine işledim her bir bıçağımı ve paslanmış her bir bıçak seni çürütmeye yetti." elindeki silahın tetiğini çekti ama ben cevap vermekten geri kalmadım. " Beni şimdi vurabilirsin ama ölmem, içime işlediğin her bir bıçağın pası sana geçmeden ölemem bu hikayede çürüyen değil çürütemeyen ölecek seni çürüttükten sonra çürütemeyen sen olacaksın kendini hazırlasan iyi olur çünkü ölümün onlarca kez ve benim elimden olucak."Dediklerime uzun bir kahkaha attı. Ben dediğimi yapardım daha önce yapmıştım istemesem bile.

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Babasının pis işleri yüzünden güvenli bir hayatının olmadığını düşünen Su,yurtlu bir okula babası tarafından gönderilir.Okulun bodrumundaki fark ettiği garipliği araştırmaya başlar.

"Sevgili günlük, bugün birini öldürdüm"

Miray yeni okuluna başladığı gün bilinmeyen bir numaradan mesaj alır. “Hoş geldin Miray.” Ama Miray numarasını okuldan kimseye vermemiştir. Günler geçtikçe mesajlar devam eder. Mesaj atan kişi okulda olan her şeyi biliyordur. Miray bu gizemi çözmeye çalışırken yanında sadece Sena vardır. Ama Miray’ın bilmediği bir şey vardır… Bu gizem Sena’nın düşündüğünden çok daha tehlikelidir.

Okulun koridorları hiç bu kadar sessiz ve bir o kadar da gürültülü olmamıştı... Simay ve Melis için her şey sırada bir okul günü gibi başlamıştı. Ama derinliklerde buldukları eski notlar ve duvarların arkasından gelen o ince fısıltılar her şeyi değiştirdi. Zil çaldığında herkes evine giderken bu okulda asıl macera yeni başlıyor. Kapalı kapıların ardındaki sırlar gün yüzüne çıkmayı bekliyor ama bir sorun var. Fısıltıları duymaya başladıysanız artık çok geç...

Adeta mahşerin 5 atlısı fakat biri gidiyor ve mahşerin 4 atlısı oluyor

Hayat mıknatıs gibidir zıt kutuplar birbirini çeker… Bir katil ve bir kızın hikayeleri. Dikkat edin bu hikaye bağımlılık yapabilir. Nefesini tut çünkü başlıyoruz… Son…2…3…4…

İntikam tutkuya dönüşür mü? Gizemler çözülür, sırlar tek tek açığa çıkar mı? İntikam uğrunda çıktığı bu yolda belki yıllar önce gizlenmiş sırların, belki yeryüzüne çıkıp her şeyi tekrar darmaduman edecek gerçeklerin, duygularla çeliştiği, sürükleyici intikam ateşi dolu sayfalar~

Küçükken her masal dinlemiş çocuk dünyayı iyiliğin kurtaracağına, sevgisiz büyümüş her çocuk ise iyiliğin masal kitaplarında yazan hayali bir unsur olduğuna inanır.

Minho kafasından bir numara atar ve ona yazar ama onun jisung, yani okuldaki sürekli tartıştığı kişi olduğunu bilmiyordu

Son Mesaj, gizemli bir telefon mesajıyla başlayan olayları anlatır. Bir karakterin aldığı son mesaj, geçmişte saklanan sırları ortaya çıkarır ve hayatları değiştirir. Hikâye; aşk, ihanet ve gizem temalarıyla ilerler ve sonunda büyük bir gerçeği açığa çıkarır.

"Bir kalp, kırık ve ışığı arasında sıkışıp kaldı… Her çatlağından bir umut sızıyor her karanlık köşesi bir sır saklıyor. Kırık Kalbin Işığı, kaybolanları, yeniden bulunmayı ve kalbin en karanlık anlarda bile parlayabileceğini anlatan bir yolculuk. Hazır mısın, kırık kalbin ışığını bulmaya?"

Adalet mülkün temelidir dediler fakat temel kimin elindeydi? Bunu düşündükçe insanın aklı daha da karışıyordu çünkü cevap sandığımız kadar net değildi. Aşk ve Adalet arasında sıkışıp kalmış bir kız aşkına sahip çıkabilir miydi? Bazen insan kalbinin dediğiyle dünyanın dayattığı arasında kalır ve hangi tarafı seçerse seçsin bir şey eksik kalır. Beraber aynı davaya bakan iki yabancıydılar sonra araya Adalet girdi aşk bitti sandılar bir daha görüşmediler, sandılar ki görüşmezsek her şey daha iyi olur Ama unuttukları bir şey vardı umutsuz olmaz aşksız yaşanmaz`dı. Çünkü bazı bağlar, uzaklaşınca kopmaz sadece daha sessiz hale gelir. Kim haklı kim haksız, kimi haklı kimi haksız, haklının da vardır bir haksızlığı, haksızlığın da vardır bir haklılığı... Ve belki de bu yüzden hiçbir karar tam anlamıyla iç rahatlatmazdı. İyi olmak kolaydır zor olan adil olmaktır. en mükemmel Adalet ise vicdandır. İnsan en çok da kendi vicdanıyla baş başa kaldığında zorlanırdı. Soğukkanlı bir savcı, neşeli bir adli tıp uzmanı ile karşılaşır Kader onları pamuk ipliğine bağlayıp çekmişti birbirlerine, ama görmedikleri bir şey vardı pamuk ipliği görünmezdi onlar birbirlerini hissederek buldular ve yavaşça ipi çektiler sonra ise olanlar oldu... Ve hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.

Içerik şiddet dolu , mazoşist Dark Romance tarzında pisikolojik bir metindir. Muhtemelen tiksinecek, tahrik olacak, kapatmak isteyecek, devam edecek , zihninde oluşan istek den rahatsız olacak , kendine kızacaksın.... Yinede okuyacaksın....

Herkes onu ‘Kartal’ diye bildi. Adını ise sadece geçmişi fısıldadı... Çünkü o isim, kanayan bir yaraydı. Kartal’dı o… Gökte süzülen bir yalnızlık. Adıysa toprağın altında bir sır gibi gömülüydü. Ve onu ortaya çıkaracak tek kişi, bir kadın… ve sadece bir geceydi.”

Görüyor musun ruhunu ölü bedenimde? Bir insanın ruhunu nasıl 10 günde [10 yılda] cesede çevirebilirsin ki Çağan? Düşün bakalım, görecek misin bedenimi o soğuk morarmış halde.

Rauf bir isimdi. Sonra bir yük oldu. Şehirler değişti. İsimler değişti. Yüzler değişti. Her yeni isim, Rauf’tan biraz daha uzak demekti. Peki bir insan kaç kez değişirse artık kendisi olmaktan çıkar? Bir arayış değil; bir kayboluşun anatomisi.