Hiç kimse göründüğü kişi değildir. İyi kalpli görünmek bazen bir karakter özelliği değil, ustaca seçilmiş bir maskedir. Kimileri şefkatin ardına gizler öfkesini. Kimileri sessizliğinin içine gömer suçluluğunu. Kimileri ise önce kendisini inandırır söylediği yalanlara. Peki, sen bir insanın gerçekten kim olduğunu anlayabilir misin? Bazı insanlar sana zarar vermez. Sadece bekler. Gözlerinin içine bakar. Gülümser. Konuşur. Dinler. Ve sen, güvende olduğunu sanırsın. Leyal de öyle sandı. Fakat hayatına giren sekiz öğretmenin her biri, geçmişlerinden taşıdıkları görünmez yüklerle, bastırılmış korkularla ve saklanmış gerçeklerle yaşamaktadır. Ve Leyal, onlarda bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler saklanmaz. Sadece doğru zamanı bekler. Ve gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi düşünemez. Çünkü en büyük savaş, insanın kendi zihninde başlar. Bu kitap, maskelerin ardındaki kırılgan zihinleri, inkâr edilen gerçekleri ve insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesinin bedelini anlatıyor.

“Ahu” dedi. “Rengin” dedim. “Dünyaya hoş geldin” dedik.

"Dünya sandığın kadar büyük değil; sadece bazıları çok iyi saklanıyor." Aura Adası’nda o gece fırtınadan daha tehlikeli bir şey vardı: Bir dosya. On yıllık bir yıkım planı, infaz listeleri ve dokunulmazların gizli ajandası. Araştırmacı Miru, bu dosyayı o adadan çıkarmayı başardı ama kaçamadı. Onu kayalıklardan söküp alan adam, Koza, kurtarıcısı mıydı yoksa yeni celladı mı? Babasından devraldığı karanlık mirası İstanbul’un kalbinde yöneten Koza için bu yabancı kadın, sadece bir rehin değil; dünyanın en büyük şebekesini içeriden çökertecek bir anahtar. Dışarıda sistem sessizce pusu kurarken, içeride sırlar dökülmeye başlıyor. Dilini bilmediğin bir adamın evinde ne kadar güvendesin? Ve elindeki gerçekler dünyayı yakmaya yetecekken, kimin yanında duracaksın? Bazı dosyalar açılmamalıdır. Bazı sırlar ise sadece kanla susar.

Vera henüz 16 yaşındaydı. Ama dünyanın gerçekleriyle yüzleşmek için bu yaş fazlasıyla yeterliydi. Bu gerçekler, duygularının sonunu getirecek; belki de en yakınlarını kaybetmesine yol açacaktı. Ama bir şey kesindi: adalet sağlanacaktı. Bir arkadaşını kaybettiğinde yas tutarsın. Gerçeği öğrendiğinde ise değişirsin. Ölümün ardındaki sır perdesi aralandıkça, Vera’nın inandığı her şey sarsılır. Suç, en yakınına dokunur. Bu bir cinayet hikâyesi değil. Bu, adalet arayan bir kızın sessiz savaşı.

"İçmeyecek misin?" dedim ağlayan buğulu sesimle. Sesim ağlıyordu benim yerime. Eliyle kavradığı saçlarımı yüzüne götürdüğünde burnuna yaslayarak içine çekti kokusunu. İki yana salladı gayriihtiyari bir yavaşlıkla kafasını. "İçmeyeceğim." dudaklarından çıkan kelamlar saçlarımın arasında kaybolduğunda elinde kırılacak bir eşya gibi tuttuğu saçıma kondurduğu öpücüğü içimi titretti. Titretmedi, salladı. Yıkılan binaların altında ise kalbim ve ben kaldık. Birde kalbimin canı pahasına koruduğu o. "Çünkü içersem, kokusu parmaklarıma siner. O zaman sevemem saçlarını. Benim gibi bir adamın kokusu yeterince tenine sinmişken bırak saçların sen gibi koksun." Yutkundum. Belki de yutkunamadım. Her bir hecesini kafama kazıdığım cümleleri aciz ruhumda bahar havası estirdiğinde merdivende yaşadığım anlar silindi birden bire zihnimden. "Saruh." dedim acı çektiğimi belli etmek için boğazımdan gelen boğuk bir yakarışla. "Söyle." kalın ve davudi sesi içime yenisini çektiğim sigara dumanıyla kulaklarımdan içeri sızdı. "Hiç." dedim usulca doğrulurken. "Adını söylemek hoşuma gidiyor." *** Kırmızı oda. Oda dolusu saat. Saat iki. Günlerden birisi. Kadın ağlarken adamın gülümsemesi.

"MÜCEVHERİN GİZEMİ" Av.Feride Er`in annesine miras kalan mücevher. Ve bu mücevherin asıl gizemi. Feride`yi dünyanın en mutlu insanı yapan Astsubay Altay Akan . "Her mücevher parlar,ama her mücevher ışık saçmaz; bazıları geçmişin çığlıklarını saklar"

Tam gözlerimi insanlardan çekmiştim ki birine çarpmam bir oldu.Simsiyah saçları masmavi gözleri ve beyaz teniyle fazlasıyla korkunç bir adamdı.Kolumdan tutup düşmemi sağlaması iyi mi oldu kötü mü pek bir anlam veremesemde tutmuştu sonuçta. Sesler sustu.Sanki herkes bu garip adamın kim olduğunu çözmeye çalışıyor gibiydi.Karanlık çöktü,ışıklar açıldı.Gölgelerimiz bile bir değişikti sanki bir farklı.Boyu benden uzun olduğu için eğildi hafif sonra ise bedenimi ürpertecek bir sesle "Görüyor musun ardında duran gölgeyi,o gölge sensin.Burası gerçek dünya fakat sen kabüllenmeyi istemiyor,kaçıyorsun.Bu insanlardan uzak mı durmak istiyorsun dediklerimi iyi dinle o zaman.Kendi gölgende yaşa."

"Sıcak bir yuva mı, yoksa kanlı bir geçmiş mi daha ağırdır?" İzem Ayaz, adının hakkını veren dondurucu bir sessizlikle büyüdü. Hayatı boyunca bir canavar gibi yetiştirildi, karanlığın içinde hayatta kalmayı ve iz bırakmadan yok etmeyi öğrendi. Onun için dünya; avcılar ve avlardan ibaretti. Ta ki sahte bir hayatın içine hapsedildiğini tesadüfen öğrenene dek. Yıllar önce yaşanan bir "karışıklık", İzem’i ait olduğu varlıklı ve sevgi dolu Soykan ailesinden koparıp bir katilin ellerine teslim etmişti. Şimdi İzem, elinde gerçek ailesinin adresi ve ruhunda dindiremediği öldürme arzusuyla geri dönüyor. Soykanlar, yıllar önce kaybettikleri kızlarının yasını tutarken, kapılarında beliren bu buzdan kadının içindeki karanlıktan habersizdir. İzem, bir yandan hiç bilmediği "ev" sıcaklığına uyum sağlamaya çalışırken, bir yandan da onu bu hayattan çalanların peşine düşecektir. İzem Ayaz için intikam, aile bağlarından daha güçlüdür. Peki, bir seri katil sevilmeyi öğrenebilir mi? Yoksa kan bağı, sadece dökülecek yeni kanların habercisi midir?

“Ben deli değilim.” Efe Demir, intihar şüphesiyle bir seans odasına kapatıldığında herkes onun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Polis raporları, savcı dosyaları, tek bir cümlede birleşiyordu: toplum için risk. Gökçe Uras ise sadece sorular sorması gereken bir psikologdu. Ama bazı sorular cevap aramaz. Bazı çığlıklar bağırmaz. Bir seans, yarım kalan bir hikâyeyi uyandırdı. Yanlış anlaşılan bir yardım çağrısı, susturulmuş bir kız ve geri dönmek zorunda kalan bir adam… Bu hikâye delilikle ilgili değil. Geç kalınan anlarla ilgili. İnsanlar bazen ölmez. Sadece susturulur. Yorumlarınız benim için çook önemli💎

Bazıları doğarken ölür, bazıları ise doğduğu gün öldürür." Ben o karanlık odada, sadece yumruklarımın sesini dinleyerek büyüdüm. Kim olduğumu unuttum, ismimi nefretle takas ettim. Herkesin korktuğu o kelime, benim tek gerçeğim oldu: Uğursuz. Şimdi kapılar açıldı ve gölgeler harekete geçti. Kimse beni beklemiyordu, kimse bu kadar öfkeli olduğumu bilmiyordu. Sessizlik bitti.Sessizliğim sizi aldatmasın; fırtına koptuğunda, önce beni görmezden gelenler yıkılacak." Yazdığım kişi kızdır bilginizee

Yıkım ve Yara. Bu iki dost insanoğlunun hayatını ne kadar etkileyebilir? İki doktor. Beş hasta. İki Psikiyatrist yarası derin beş hastasını özel bir eve yerleştirir. Zaman geçtikçe hastaları inceleyen ve gidişatlarını basına yollayan doktorlar evde çıkacak karmaşalardan ve aşk meselelerinden bir haberdir. Zaman ilerledikçe iş yalnızca bir psikiyatrik deney olmaktan çıkar. (...) "Yetişkinlik çocukluğun eseridir." Demiştim zamanında. Kimse ciddiye almamıştı. "Yaralı insan çabuk bağlanır." Demiştim sonra. Bu kez herkes ikna olmuştu. Bu evdeki herkes içinden bir şey bulmuştu çünkü...

Yetimhanede kurallar vardı. Bazıları yazılıydı, bazıları fısıltıyla dolaşırdı. Kadınlar bölümüne kimse giremezdi. Ta ki o kapı açılana kadar… Kapının Ardında yasakların sakladığı sırları ve sessizliğin içindeki tehlikeyi anlatıyor.

Acaba toprak sevdiklerimizi aldığı için mi bu kadar güzel kokar?

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

“Sen benim piyonumsun küçük Doktor”

Sıraç, Fırat, Aras, Güneş ve Gece... Eskiden 3 kişilik bir grup vardı. 2 erkek 1 kız dan oluşan bir grup. Yer altının en önemli varisleriydi erkekler, ve onların can dostu olan kızı kardeşleri gibi görüyordular. Kız da onları abileri gibi görüyormuş. Bazı olaylar sonucunda kız hafızasını kaybetmiş. Erkekler kızı bulabilecekmi? Kız erkekleri hatırlayabilecekmi?

Dedektiflerin inanılmaz araştırması

TEKRAR DOĞAN BİR KASABA... ASLA UNUTULMAYACAK BİR SIR... VE TOPRAĞIN ALTINDAN YÜKSELEN ÇIĞLIK. Sonbahar rüzgârı, dağlardan sürükleyip getirdiği sisle birlikte kasabaya bir ölüm haberi taşıdı: Zalim toprak ağası Ragıp, eski değirmende, boynunda bir iple bulundu. Kimdi katil? Yıllardır topraksız bıraktığı Emrah mı? Gücünü onunla paylaşan, sonra ihanet eden Nizamettin mi? Yoksa kimsenin geçmişini bilmediği, sessiz ve derin bakışlı terzi çırağı İvre mi? Kasaba korku ve kuşkuyla sustu. Herkesin bir sırrı, her sırrın bir sahibi vardı. Fakat toprak, üzerinde işlenen her haksızlığı kaydeder ve bir gün sessiz çığlığını duyurur. İvre, kaçtığı geçmişin peşinde bu kasabaya sığınmıştı. Taşradaki bu küçük yerde diktiği her dikiş, kendi yaralarını da sarmaya çalışan bir kadının hikâyesiydi. Ragıp`ın ölümü, onun için bir sondan çok, karanlık bir başlangıç oldu. Çünkü katil, sadece bir adamı değil, kasabanın çürümüş kalbini de öldürmüştü. Ve İvre, bu kalbin en derin yerinde, kendisine ait bir sırrın parçalarını bulacaktı. Toprağın Sessiz Çığlığı, sadece bir cinayet romanı değil. Bir kasabanın ruhunun, umudunun, yalanlarının ve direnişinin destanı. Sırrını toprağa gömenlerin, bir gün o toprağın konuşacağını unuttuğu bir yerde, gerçeğe gebe kalmış insanların hikâyesi. Sessizlik en büyük yalandır. Ve bu kasabada herkes yalancı. Bir tutam umut, bir avuç kin ve toprağa karışmış kan... Gerçek, en beklenmedik kişinin yüreğinde saklı.

02:14`te duran bir saat... Hatırlamaması gereken bir kız... Ve saatin içinde sıkışıp kalan bir çocuk... Lavin, kasabada herkesin korktuğu eski tren istasyonuyla ilgili bir sırrı uyandırır. Zaman bozuldukça anılar parçalanır, gerçek ile hayal iç içe geçer. Bazı hatıralar unutulmak ister. Bazı suçlar ise zamanı bile durdurur. Bu hikâyede soru şu: Gerçekten kimi kurtarıyorsun... ve kimi feda ediyorsun?

Oylayın okuyun bende sizinkini düzgün bir şekilde oylayip okuyacağım hatta yorumda ywpacagim

Kâbûs gördüm yine her zamanki gibi. Yataktan kalkar kalmaz banyoya koşup elimi yüzümü yıkayıp aynaya baktım. Aynada ki kişi bensem o anıları yaşayan kimdi? Neden rüyam da nefret ettiğim o çocuğa aşık gibi bakıyordum tıpkı anılarımda ki ben gibi? Ne yaparsam yapayım anlam veremiyordum.Kahvaltı edip okula gitmeye hazırlandım hava soğuk diye şişme montumu giyip fermuarları çekerken hafızamda canlanan o görüntülerle duraksadım ellerim üşüyor diye deniz ellerimi kendi ceplerine koyuyor ben de gülümseyerek ona bakıyorum ve bir anda yanağıma bir buse kondurunca başımı sağa sola sallayıp irkilerek kendime geliyorum"Bu neydi ya?","Ben ne yaşadım önce " Denizden öyle böyle değil çok nefret ediyordum 11.sınıftayken ilk dönem onu tanımadan sadece dış görünüşünü beğenmiştim onun dışında onu ve çevresini görüp istemeden tanıyınca ondan nefret etmiştim. Şimdi ise 12ydim 11.sınıfı nedense hâyâl meyal hatırlıyorum her gün kâbûslar ve denizle yaşadığımız anılar beliriyor kafamda. Galiba deliriyorum ama kimseye bundan bahsedemiyorum. ... Gizem ve gerilim dolu anlar sizi bekliyor:)

Uke Jisung Seme Minho.Yaoi ficidir!

Sevene zordur vedalar. Sevda da ölür cesedi bulumaz.

"Bazı şarkılar vardır; sadece aşkı anlatmaz.Bu da o şarkılardan biriydi.Terk edilmiş bir kızın, babasına olan isyanı gibi.Ya da var olsa dahi hiç sevilmemiş kızların hikâyesi gibi."Bu hikaye tam da o şarkıların bir parçası.... Yıllar sonra babasının yokluğuna alışan Lila babasından gelen eski bir mektup ile sarsılır. Babası hala hayatta mı? Yıllardır neredeydi? Neden gelmemişti ? Binlerce soru ve düşünce denizinde gerçekleri bulabilecek miydi? Gerçek aşk neydi ve kimdi? Ortaya çıkan sırlar herşeyi daha da karmaşık hale getirmişti.Geçmiş ve gelecek arasına sıkışıp kalan Lila babasını bulma umuduyla eline geçen tek izin peşine düşer.

Ünlü bir savcı ve polis Hiç ruhunuzu ve bedeninizi birbirinden ayırmak istediniz mi ben istedim ama olmadı hayat çekmek zorunda kaldığım herşeye rağmen yinede izin vermedi