Ben küldüm. Dokunduğu her şey biraz daha dağılan. O ise gölgeydi. Nereye gitsem sessizce peşimden gelen..." Kül yanıp bittikten sonra geriye kalandı. Gölge ise hiçbir zaman gitmeyendi.

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Çünkü her masal mutlu bitecek diye bir kural yoktur. Asıl masal, mutsuz sonu hak edenlerin hikayesidir. Vedalar aslında sarılıp, gitmek değildir. Bir gün ansızın hayata sırtımızı dönüp, bir daha geri gelmeyeceğimizi yokluğumuzula can acıtmak demektir. Ve, her imkânsız olay, imkân dahilinde değildir. Bir cümlede imkânsız geçiyorsa, bilinmeli ki; hayal kurmak bile insana zehir gibi gelir. ◇ ❝𝘌𝘭𝘣𝘦𝘵 𝘨ü𝘯𝘦ş 𝘥𝘰ğ𝘢𝘤𝘢𝘬.❞ ❝𝘎ü𝘯𝘦ş 𝘣𝘦𝘯𝘪𝘮 𝘪ç𝘪𝘯 𝘩𝘪ç 𝘥𝘰ğ𝘮𝘢𝘺𝘢𝘤𝘢𝘬.❞

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Genç bir kızın hayat mücadelesi.

Garipti. Ölmeden önce gördüğüm 7 dakikamda onlara hiç yer yoktu. Olması gereken kişilere. Annem ve babama.

Karanlıktan kaçarken daha karanlık bir adama sığınmak.... Hayatının en büyük hatasımı yoksa kaderimi ? "Tehlikenin Kucağında" onun kaçış değil yeniden doğuş hikâyesi...

* Hikayemden her hangi bir isim veya alıntı gibi benzeri şeyler alındığı taktirde yasal işlemler başlatılacaktır * * Hikayenin konusu ve fikirler tamamen bana ayitir * Yazım tarihi 15 ağustos 2025 ben HAZAL DAĞHANLI Urfa`nın büyük olan DAĞHANLI aşiretinin ağası babam MEHMET DAĞHANLI nın kızıyım. babam beni çok sever küçüklüğümden bu yana hep onun yanındaydım bana herşeyi öğretmeyi çok istediği için o ne dese onu yaptım ve bu yaptıklarımın arasında en büyük fedakarlığı da okulumu bırakmak oldu liseyi bitirdikten sonra tek sözüyle herşeyi silip attım . geleceğimi, umutlarımı ,hayellerimi ve birçok şeyden sadece babamın bir isteğiyle silip attım herşeyimi . ben dahil olmak üzere 5 kardeştik 2 abim ben ve benden küçük olan erkek kardeşim ve bir kız kardeşim vardı annem ve babam bizi en iyi şekilde yetiştirmişti saygı ,sevgi ,merhamet ,adelet bunlar çok önemliydi. ama bu topraklarda daima kız çocukları hep bir adım geride geliyordu tıpkı benim hayatımda olduğu gibi ama ben artık boyun eğme meye karar vermiştim işte benim savaşım şimdi başlıyordu. çünkü tüm aileme sırtımı dönecek herkesi yok sayacak ve bu topraklardan kurtulacaktım artık çünkü bu son olan olay beni kendime getirmiş ve ben artık hayatımın iplerini elime almaya karar vermiştim...

Kapak tasarımı için şartlar ; - Beni takip etmek -Kitabımı okuyup yorum yapmak beğenmek -Yaralı Safir kitabını okumak ve destek olmak Bu şartları yerine getirdikten sonra bana dm den yazmanız yeterli olacaktırr

Hapse girecekken ödenen yüklü tazminat ile dosyası kapatılan bir kadın ve bunu yapan ünlü bir iş adamı. Her şey daha ne kadar beklenmedik olabilir?

Küçük kız, yıllarca boş bir odada büyür. Oda öylesine sessizdir ki, insan kendi nefesini bile yabancı sanır. Duvarlar çıplaktır, eşya hiç yoktur, ama odanın asıl ağırlığı sessizliktedir. Çünkü o odada ona öğretilen ilk şey konuşmak değil, susmaktır. "Ses çıkarma." Bu söz, ninnilerden daha sık tekrar edilir. Çocuk zamanla öğrenir. Boş odalarda en küçük ses bile yankılanır. Bir kalemin düşüşü, bir hıçkırığın titremesi, bir nefesin düzensizliği... Hepsi duvarlardan geri dönüp büyür. Ve o yankılar birilerinin hoşuna gitmez. Bu yüzden çocuk canı yansa da susar. Bir yerine vurulduğunda gözleri dolar ama ağlamaz. Korktuğunda köşeye çekilir ama yardım istemez. Çünkü bilir; acının sesi vardır ve o ses duyulursa yankı yapar, Bir gün küçük kızın kalbi kırılır. Nedenini tam anlayamaz. Belki sert bir söz, belki görmezden gelinen bir bakış, belki de yalnızca çocuk kalbinin taşıyamadığı bir ağırlık... Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar. Ama ses çıkaramaz. Küçücük ellerini ağzına bastırır. Titreyen parmakları dudaklarını kapatırken, omuzları sessizce sarsılır. Çığlık olmak isteyen acı, boğazında düğümlenir. Gözyaşları akar ama odada tek bir ses bile duyulmaz. Çünkü küçük kız, ses çıkarmaması gerektiğini mâlesef acı çekerek öğrenmiştir. Ve bir süre sonra sessizlik onun hayat düzeni olmuştur,

Bir öğretmen öğrencisinin geleceği için ne kadar ileriye gidebilir? 1998 yılı. Erdem makina mühendisi, mahallede ismi çokça duyulan ve sevilen bir gençtir. Almanya’dan Türkiye’ye döndüğünde annesi ilk iş onu evlendirmeye kalkar. Lakin evlendirmek istediği kız Erdem’den 8 yaş küçük, okuma hayalleri olan ancak ailesi tarafından baskılanan bir kızdır. Genç bir öğretmen olan Güliz, yeni mezun ettiği bu genç kızın böyle bir evliliğe sürüklenmemesi için her yolu dener. Nihayet kendini yalan bir aşkın içinde bulur.

"Bazen yeniden başlamak için kaybetmek gerekirdi ve en büyük kazanç fark etmekti. Şunu bil ki; bu hikaye sadece kazanmayı kendisine hedef koymuş kişiler içindir. Ben Defne. Girdiğim bu zorlu süreçte hiç beklemediğim anda, ummadığım haberler aldım ve en önemlisi... Aşkı buldum...

Aksa, doğduğu günden itibaren kaderi elinden alınmış bir çocuktu. Başka bir hayata verilmiş, farklı bir adamın evinde büyütülmüştü. On yaşından sonra ise gerçek yüzü şekillenmeye başladı; disiplin, dövüş ve hayatta kalma onun dili oldu. Zamanla hem silahı hem de kelimeleri birer savunma aracına dönüştü... ve bazen en derin yaraları mermiler değil, onun sözleri açtı. "İz" lakabı ise bir efsaneden doğar: Geride bıraktığı olaylar ve çöktürdüğü iki kardeşin ardından, onların hikâyesinde silinmeyecek bir "iz" gibi kalmasından. Artık adı yoktur; sadece bıraktığı etki vardır. Ve insanlar ona bu yüzden "İz" der. Yankı, kendini bildi bileli sokaklarda tek başına büyümüş, hayatta kalmayı kimseye ihtiyaç duymadan öğrenmiş biriydi. Soğuk geceler, yarım kalan hayaller ve bitmeyen yalnızlık onun çocukluğu olmuştu... ta ki 7 yaşında Arya, Baran Ardıç ve Nehir ile karşılaşana kadar. O günden sonra yalnızlık, yavaş yavaş yerini bir `aile` hissine bıraktı. Bu grubun temelini yıllar önce onları sokaktan çekip alan Kara Uluç kurmuştu. Arya ve Nehir`i zaten kendi yanında büyütmüş, Baran`ı da sonradan bu düzene dahil etmişti. Kara, zamanla bu yapının içinde gerçek liderin Yankı olduğunu fark etti; çünkü Yankı bağırmazdı ama sustuğu an bile herkes geri adım atardı.

Kanla atılmış iki imza, kaç insanın canına mal olabilirdi? Bir evlilik, kaç hayatı geri dönülemez bir karanlığa sonsuza dek gömebilirdi? Peki ya bir sır? Nereye kadar saklanırdı? Saklanan her sır, bir gün mutlaka gün yüzüne çıkar mıydı? Kanla atılan bu imzalar, küllerinden bir aşkı doğurabilir miydi?" Bir insan kaç kere yanarsa o kadar yanmış, küllerimin oluşmasına izin vermiş, ardından da Anka kuşları misali küllerimden tekrar tekrar dirilmiştim. Beni yakmak için can atan düşmanlarımsa bunu hala anlayamamışlardı. Ateş saçan mermiler diledikleri kadar bedenimi delip geçebilirdi. Ben Anka kuşuydum ölmezdim. Zümrüdüankaydım ölsem bile tekrar dirilmesini bilirdim. Ben Simurg kuşuydum. Beni yakmaya çalışanları diri diri yakar küllerini de koleksiyonuma eklerdim. Tüm Hakları Saklıdır Keyifli okumalar

(Küfür bulunur) Gerçek ailem kitabı. Alçin Elis GÜVEN mi demeliyiz yoksa Alçin Elis AZİZHAN mı? 16 yaşında olan Alçin Elis`in ailesiyle arası iyi değildi. Ailesinin gerçek olmadığını, gerçek ailesinin ise Mardin`de büyük AZİZHAN aşireti olduğunu öğrendiğinde hayatı tepetaklak olmuştur. Azıcık dram. Bolca eğlence. Bolca aksiyon. Bir tutam da kaos. Daha ne olsun ki???? Benimle yeni bir evrene var mısınız??

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

Valserin Aevara’nın karanlıkla yoğrulmuş büyülü topraklarında, her şey Elserin soyunun ikiye ayrılmasıyla başlar. Bir zamanlar tek olan bu köklü soy, yıllar önce iki farklı yola savrulmuştur. Elserin’in iki başı ve Valerion ailesi artık birbirine uzak olsa da, kadim bir kehanet onları yeniden birleştirmeye mahkûmdur. Maria Afet Elserin ve Draco Elserin Valerion, daha doğmadan nişanlandırılmıştır. Yirmi yıl boyunca birbirlerinin varlığından haberder ama tamamen uzak ancak kaderleri 20 yıl sonra Valserin Aevara’da kesişmiştir. Afet, büyücülük okuluna geç gelen gizemli öğrenci; Draco ise ailesinin gölgesinde yetişmiş  çocukluğundan beri kendi başına yaşayan kendi gücünü kazanan savaşcı bir askerdir  karşılaşmalarındaki yoğun çekim, onları hem birbirine hem de büyük tehlikelere bağlar. Ancak her ikisinin de sakladığı sırlar vardır: Afet geçmişini gizlerken, Draco onun gerçeği öğrendiğinde terk edilmekten korkar. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değildir. Geçmişin karanlık sırları, pusuda bekleyen düşmanlar ve kehanetlerle örülü bir felâket zinciri onları beklemektedir. Draco, Afet’in geçmişine dair öğrendiği büyük sır yüzünden verdiği bir sözü bozmak zorunda kalır. Bu sır yalnızca bir hayatı değil, tüm büyü dünyasını değiştirecek kadar güçlüdür.Valserin’in beş binası, öğrencilerin doğasına göre şekillenir Elserin Valdereth (Su) Caelthar Myrr (Ateş) Tharvus Eiden (Toprak) Nisara Veylen (Hava) Nocterra (Savaşçı Ruh) Özellikle Nocterra, öfkenin ve savaşçı ruhların binası olarak tanınır. Bu karanlık dünyanın merkezinde, tüm ülkenin tanıdığı bir birlik yer alır: Sır Katili Timi. Elserin ve Valerion ailelerinin büyükbabaları tarafından adalet için kurulan bu birlik, zamanla efsaneleşmiştir. Fakat şimdi karşılarında, barışı temsil ettiğini iddia eden ama perde arkasında adaleti bastıran karanlık bir düşman vardır: Auravest Elementler Konseyi. Draco ve Afet, yalnızca geçmişin lanetlerini değil, geleceği tehdit eden büyük bir ihaneti de çözmek zorundadır. Görünürde dost olanlar, “Valocrus Maskurum Panthera” imzasıyla gelen tehdit mektuplarıyla maskelerini düşürmektedir. Bazı yüzler tanıdık, bazı ihanetler ise çoktan başlamıştır… ve ailelerin sakladığı sırlar acıyı hatta ölümü getirir Bazı kehanetler kaderi değiştirir. Bazı maskeler yalnızca ölümle düşer. Geçmişi inşa eden kanlı eller masum olabilir mi? Geleceği yazan eller, bir gün temizlenebilir mi?..

Küçüklükten beri ailesinden psikolojik ve fiziksel şiddet gören Asya`nın bir gece babası tarafından evden kovulmasi sonucu bir parka gitmesi. Gittiğinde babası kızına birşey gelmesinden değilde başına bela almamak için kızının peşinden gelmesi orda çıkan ikisi arasındaki kavgaya ise bir kişinin daha katılması bu kişi ise en başta ABD olmak üzere birçok ülkede aranan seri katil Ayaz Demir Algan olmasıdır.

Yazgı ve Ece, bu yazı unutulmaz kılacaklarına söz vermişlerdi. Planları basitti: Yaz festivalinde çalışmak, bol bol eğlenmek ve yazın tadını çıkarmak. Fakat yan villaya taşınan altı kişilik arkadaş grubu, bütün planlarını beklenmedik şekilde değiştirdi. Bir anda kalabalıklaşan masalar, gece yarısı sahil yürüyüşleri, bitmeyen grup sohbetleri, festival telaşı ve her gün bir yenisi eklenen anılar... Bazı insanlar hayatına büyük olaylarla girmez. Bazen bir bakışla, bazen bir şakayla, bazen de kendini hiç beklemediğin bir grubun içinde bulduğun bir yaz günü ile hayatının parçası olurlar. Bu; dostluğun, kahkahaların, ilk heyecanların ve güneşin hiç batmayacakmış gibi hissettirdiği günlerin hikâyesi. Çünkü bazı yazlar sadece güzel geçmez. Bazı yazlar, yıllar sonra bile özlenir. HİKAYE YARI/TEXTİNG BİR HİKAYEDİR

Bir düşünün;İntikam için tekrar geldiğiniz mahallenizde bir kaza geçirip, buradan gitmeden önceki zamanlarınıza döndüğünüzü,Siz neleri değiştirirsiniz bilmem ama Efsun çok şey değiştirdi..

Boynunda ülkesine kazandırdığı altın madalya, kulaklarında binlerce kişinin alkış tufanı ve gözlerinde her şeyini borçlu olduğu abisinin koltuğu... Asya için hayatının en büyük zaferi, sahne arkasından gelen bir telefonla saniyeler içinde en büyük tragedyasına dönüştü. ​ "Abiniz ağır bir kaza geçirdi. Durumu kritik." ​Hayatı boyunca düşe kalka, kendi tırnaklarıyla kazıyarak var olan inatçı bir patenci kız; abisini yaşatmak için gururunu, öfkesini ve geçmişini satmak zorunda kalırsa ne olur? gerçek ailem kurgusudur.

"Bazı erkekler kuralları yıkar, bazıları ise kuralların ta kendisidir; onun hayatına girmek, sonu baştan belli olan mükemmel bir günaha gözü kapalı yürümek demekti." Alparslan, sevilmeye hiç layık olmayan bir adamdı. Frezya, dünya üzerinde sevmeyi en iyi bilen kadındı. Kaderin çarkları siyahı beyaz ile yıkamak için aynı yönde milyonlarca yıl dönüp durdu. Erkek, kadını hiçbir zaman tam anlamıyla hak etmedi... "Dünyadaki tüm kadınlar onun bir gülüşüyle diz çökeceğini sanırken, o aslında kendi inşa ettiği kusursuz ve yasak krallığın tek hükümdarıydı. Belki de tüm kadınlar sadece bunun için dizinin dibindeydi."

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

Hiç kimseye boyun eğmeyen insanlara boyun eğdiren insanlar vardır ya onlar kalpsizdir o hiç boyun eğmeyen insan kırılsa bile dışarı yansıtmayan insana boyun eğdirtmişti. O gün İklim Karaca il defa birine yalvarıyordu "Yapma!" diye bağırdı yalvarırcasına karşısında acımasızca, duygudan yoksun ona bakan Eymen Atagül`e "Yapma artık acıtıyorsun yapma" diye haykırdı. "Yapma n`olursun yapma bırakta yerimi doldursun yapma!" o gün İklim ikinci ve son defa yalvarmıştı birisine ve o gün boyun eğişinin Eymen için bir zafer gibi görünse de yalvaran İklim yalvartacaktı kendine...