Feraye Güneş, Çanakkale’de İngiliz Edebiyatı okuyan, neşesiyle tanınan genç bir kızdır. Hayatındaki tek gizem, yurt dışındaki mektup arkadaşı Sebastian ile paylaştığı satırlardır. Ancak bir gece mesai çıkışında şahit olduğu cinayet, tüm neşesini karanlığa gömer. Onu saldırganlardan kurtaran ama gözünün önünde kan döken maskeli yabancı Elliot Hawthorne, Feraye’nin tehlikede olduğunu öğrenip onu koruma bahanesiyle kaçırmıştır. Feraye, Elliot’ın buz gibi soğuk duvarları arasında tutsakken, tek teselliyi mektup arkadaşı Sebastian’a yazdığı çaresiz satırlarda arar. Dışarıda onu izleyen birileri, içeride ise ona hem korku hem de tuhaf bir güven veren bir yabancı vardır. Feraye, Sebastian’ın kelimeleriyle hayata tutunurken büyük bir fırtınaya sürüklendiğinin farkında değildir. Çünkü hiç kimse göründüğü kişi değildir ve en güvenli sığınak, aslında en büyük hapishanedir.

"Buğra sabrımı taşırma benim!" "Taşarsa ne olur? Bu tehditkâr hallerin sıradan bir kız için öyle mi? Hakan kendine gel kardeşim. Sana göre mi o kız? Bu kız Camiden çıkmıyor, sen ise bardan çıkmıyorsun. Bu kız hiçbir yabancı erkeğin gözlerine bile bakmıyor, sen daldan dala konuyorsun. Bu kızın elinden Kur`an-ı Kerim düşmüyor, senin elinden içki kadehi... O kadar çok ortak yönünüz var ki sayayım mı daha?" ** Gülsima eğik başını birden kaldırarak gülümsedi. Buğulu gözleri gülüşüyle birlikte ışıl ışıl oldu. Şaşkınlığın ve sevincin verdiği değişik bir ifade vardı yüzünde. "Camiye mi gidiyorsun? Namaz kılmaya mı başladın sen?" ** "Bu asansörden mi çıkıyorum katlara? Kaçıncı katta Hakan`ın odası?" dedi sevinçle. Hakan`ı görme ümidi kalbini öyle çok heyecanlandırmıştı ki yerinde duramıyordu. Onu görmek ve ona bir bebekleri olacağının müjdesini vermek için adeta can atıyordu. "Ne diyorsunuz siz hanımefendi? Hiçbir yere gitmiyorsunuz. Hakan Bey sizinle görüşmek istemiyor. Ve sizi derhal şirketten kovmamı emrettiler..."

Alev lise son sınıf öğrencisidir, okulun son günü eve geldiğinde evin içinden silah sesi yükselir annesi artık bir katil, babası ise bir ölüdür annesinin elinden bir şekilde kurtulan Alev dış hayatla tanışmıştır ve onu kurtaran Hakan Karay ona yeni bir hayat sunmuştur. Alev`in öğrenmesi gereken sırlar vardır yeni hayatının getirdiği travmalar ve acı kayıplar Alev`in bambaşka birisi haline getirir Sizce Alev bu hayattan hakkını alıcakmı?

"Bir kere ya, bir kere! Bir kere de ben dediğimi yapın lan! Bir kere! Dişimi kıracağım, sizin gibi lavuklar ancak bana rast gelir zaten. Şerefsizler." Asabım bozulmuştu. Neymiş efendim, şirket hisselerinin birçoğu evli ve çocukları olan abilerime verilecekmiş! Bok yerler... Ben sağ olduğum müddetçe, kimse benim olanı alamaz. O kadar! Sandalyeye daha da yayıldım, başımı ellerimin arasına alıp soluklandım. Daha şirketin yolunu bilmeyenler, bana ahbaplık kesilmekten başka bir şey bilmiyorlardı. Oysa ki ben canımı dişime takıp gece gündüz çalışmıştım. Onlar ortalıkta fink atarken, ben ter döküyordum. Onlar gece kulüplerinden çıkmazken, ben kendi çabamla yolumu çiziyordum. Onlar her gece bir kadının koynunda uyurken, ben iyi bir geleceğim olsun diye didiniyordum. Ben koskoca Kenan Azadoğlu’yum. Buraların hiçbirine yapmamıştım, yapmayacaktım da. Babam ağa olmasına rağmen, ben kendi şirketimi kurmuştum. Babamın şirketi iflas etmişken, benim şirketim her geçen gün biraz daha ihtişam kazanıyordu. İlaçlarımı içmeliydim. Doktor, ilaçlarımı ihmal edersem durumumun kötüye gideceğini açıkça söylemişti. Sakin olmalıydım. Daha 26 yaşındayken felç kalmak isteyeceğim son şeydi. Maazallah başıma bir şey gelse, beni ortadan kaldırmak için ellerinden geleni yaparlardı. Hele o Kezban cadısı... Kimseye fırsat vermeden, ilk o beni cehenneme yollar. Şeref yoksunu bir insandan farksızdı. Kimseye bir hayrı dokunmayan, aile dağıtan bir kadındı. Kadın demek bile kadınlara hakaretken, bu kadın, ortada namuslu rolü kesip göz boyamaktan başka bir bok bilmiyordu. Yedi aylık hamile annemi merdivenlerden itmiş, annemin ölümüne sebep olmuştu. Üstelik kardeşim de o olay yüzünden erken doğmuştu. Kezban yüzünden, güzeller güzeli can parçam Canan’ım tekerlekli sandalyeye mahkûm kalmıştı. Telefonum titrediğinde aramaya baktım. Can parçam arıyordu. Derin bir nefes alıp hızla kendime geldim. Onu üzmek, isteyeceğim son şeydi. Telefonu açtığımda Canan bıcır bıcır konuşmaya başlamıştı bile. Canan: Ağabeyim, nasılsın, iyi misin? Ben: Güzelim, can parçam, sen iyi misin? Canan: Abi, benim canım çiğköfte istedi. Geldikten sonra bana ellerinle çiğköfte yapıp yedirir misin? Ben: Can parçam, lafı mı olur? Ağabeyin değil miyim? Yaparım tabii. Sen iste, konağı ateşe bile veririm. Kıkırdadı Canan: Ağabeyim, sen iyi ki varsın yaa... Yine lafları uzatarak konuşuyordu. Biliyordu ki, en sevdiğim şeydi. Ben: Ağabeyin kurban olur kuzuma. Merak etmeyesin. Erken geleceğim. Sen şimdi git, bir iki bir şeyler ye. Aç kalma sakın. Canan: Ağabeyim, beni hiççç merak etmeyesin. Benim karnım yıla basa dolu. Sen gelene kadar da yerim. Ben: Yiyeceksin tabii. Ağabeyin boşuna çalışmıyor yaa. Canan: Canım ağabeyim, sen hiç merak etme. Ben senin kazandığın paraları çatır çutur yiyorum. Bugün de mağazaya gitmeyi düşünüyorum. Ben: Can parçam, hava sıcak. Sağlığın etkilenmesin. Canan: Ağabeyim, ben iyiyim. Hem tek çıkmayacağım. Korumalar da yanımda olacak. Ben: Elbette ki olacaklar. Boşuna para vermiyorum. Şöyle bir karı kız peşine düşmesinler de, yanında adam gibi dursunlar. Canan: Ağabeyim, sen hiç merak etme. Senin korkundan, bir milim bile benden uzak durmuyorlar. Ben: Can parçam, ben kartına para atacağım. Gönlünce harca, gez dolaş. Sağlığına dikkat et. Bu arada başka diyeceğin yoksa kapatmam lazım. Canan: Ağabeylerin bir tanesi, canım ağabeyim... Sen merak etme. Ben: Hadi sağlıcakla. Canan: Bye bye. Telefonu kapatır kapatmaz Cihan’ı aradım. Cihan ve Cahit… Aradığımda her zamanki gibi uzun süre çalmasını bekledim. Beşinci çalışta açılan telefonla bir an duraksadım. Normalde pezevenk onuncu çalıştan önce açmazdı, şaşırdım. Ben: Alo. Cihan: Buyur ağam, hayrola? Ben: Canan elbise falan alacak. Yanında durun. Cihan: Ağam etme eyleme... Canan Hanım mağazaya gitti mi çıkmıyor, bir de akşam olmadan dönmüyor, bilirsin. Ben: Cihan, oraya gelirsem topuklarından asar, yarım saatte bir kafanı suya sokarım. Dediğimi yap. Cihan: Ağam, emrin ola. Ben: Ha şöyle, adam ol. Ha bu arada, Cihan, kaşın gözün oynamasın. Cihan: Ağam, benim kaşım gözüm ne zamana oynamış? Tessüf ederim. Ben: Cihan, Cahit’i sana  düz getirip yan sokmadan dediğimi yap de. Cihan: Emrin olur ağam. Telefonu kapatıp işime odaklandım. Bu ayki kazançlar epey yükselmişti. Ancak boşa harcayacak zamanım hiç yoktu. Elimdeki dosyaları alıp teker teker okumaya ve imzalamaya başladım. Hiçbir evrakı gözüm kapalı imzalamazdım. Zamanında yaşadığım tatsız olaylar, bu konuda titiz davranmamın en büyük sebebiydi. Küçüklüğümden beri tek isteğim, biricik kız kardeşimin her isteğini yerine getirmekti. Annemin yokluğunda ona en iyi şekilde bakıp, iyi bir hayat yaşamasına olanak sağlamak için elimden geleni yapıyordum. Elimdeki dosyalara gömülüp projeyi incelemeye başladım. Dosyada, gelecek vadeden bir projeye gözüm takıldığında dudaklarımda hafif bir gülümseme oluştu. Tamamen doğa dostu ve düşük maliyetle hayata geçirilecek bu proje, epey para edecek gibiydi. Hemen önümdeki telefonu aldım ve asistanımı aradım. Sen: Alo, Sezin. Bana müdürü çağır. Sezin: Tamam efendim. Telefonu kapattım, gözümü tekrar dosyaya çevirdim. Kısa süre sonra Cemil Bey kapıyı tıklattı. "Gel," dedim. İçeri çekingen adımlarla girdiğinde, karşı koltuğu işaret ettim. "Fire Oranlarını Azaltma Projesi" başlıklı dosyayı önüne bıraktım. Gözümle “bak” der gibi işaret ettim. Dosyaya göz attığında ona döndüm. "Güzel iş," dedim. Bunu beklemiyor olacak ki, şaşırdı. "Efendim, beğenmenize sevindim," dediğinde, hafifçe güldüm. Yüzüne baktım. "Bir de sen açıkla bakalım projeyi," dedim. Bana bakıp hızla konuşmaya başladı: Cemil: “Bu çalışmanın amacı, üretim hattında meydana gelen firelerin sebeplerini analiz ederek, üretim süreçlerinin iyileştirilmesi ve fire oranlarının düşürülmesine yönelik sistematik öneriler sunmaktır. Bu proje sayesinde: Maliyetler azaltılacak, Kaynak israfı önlenecek, Üretim verimliliği artırılacak ve Kalite standardı iyileştirilecektir.” Yüzüne baktım. "Aferin," dedim. "Efendim, beğenmenize çok sevindim. İnanın, güveninizi sarsmayacağım," dedi. "Bak," dedim, sesimi biraz alçaltıp sertleştirerek, "Bu proje iyi sonuç vermezse, bu belgeleri sana yediririm." Yutkundu. "Tamam efendim," deyip odadan çıktı. Saatler sonra gelen telefon aramasıyla hızla ayağa kalktım. Arayan Canan’dı ve sesi korkmuş gibiydi. Canan: Ağabey, hemen eve gel! Ben: Ne oldu canım? Bir şey mi oldu? Canan: Abi... Yaren Abla, Dağdelenlerin oğluyla kaçmış! O an yerimde donakaldım. "Osalak kızın böyle bir şey yapacağı belliydi," dedim dişlerimi sıkarak. Canan: Ağabey... Berdel kararı aldılar! Bu söz, kafamın içinde dönüp duruyordu. Bir an sustum. Canan’ın sesi beni kendime getirdi. Canan: Ağabey? Ben: Kime berdel istiyorlar?! Canan: Sana, ağabey... Boğazımdan öfkeyle gelen bir homurtu koptu. Ben: Nasıl olur bu?! Canan: Vallahi ağabey, Dağdelenlerden Burhan Ağa, kızını kolundan tutup evin önüne attı bile. Berdelin olmama gibi bir ihtimal kalmadı, herkes sus pus! Ben: Olmaz. Sertçe ve kararlı bir şekilde söyledim. Canan: Vallahi abim, gelmelisin. Hemen gel! Ortalık çok karıştı, çok! Hemen yerimden kalkıp hızlı adımlarla yürümeye başladım. Odadan çıkıp asansörün önüne geldiğimde, düğmeye bastım. Asansör hızla geldi. Biner binmez dakikalar içinde aşağı indim. "Hemen arabamı getirin!" dedim. Dakikalar sonra araba gelirken hızla kapısını açıp bindim. Emniyet kemerini bile takmadan aracı sürmeye başladım. Ellerim titriyordu. Birinin benim adıma karar vermesi, en nefret ettiğim şeydi. Böyle bir kararın da ancak Kezban cadısının başının altından çıkacağı belliydi. Trafik ışığının kırmızıda yanmasına aldırmadan geçtim. Çıkacak ceza, gram umurumda değildi. Konağın önüne geldiğimde, arabayı hızla kenara çektim ve indim. Koşar adımlarla konağa girdim. Yerde ağlayan bir kız, görüş alanıma girdi. Üstü başı toz toprak içindeydi. Üstelik giysilerinde kan lekeleri vardı...

Bu içerik öylesine ve tamamen gerçektir olayları bire bir ben yaşadiğim için anlatacağim. İyi okumalar.

Öğretmen öğrenci kurgusu.

İçiniz kan ağlarken size ait olmayan şeyler taşır vücudunuz... Konuşmak isterken susturulursunuz... Okumak isterken evlendirilmek zorunda kalırsınız... Direnirken o direncinizi yıkarlar...

Elzem`in 2.Kitabıdır!! Olaylar birbirine bağımlı ilk Elzem`i okuyun ----------------------------------------------------------------- Özlüyordum. Ölüyordum. Onun yandığını söylüyorlardı ama hayır, onun yokluğunda ben yanıyordum. Ölmezdi, Elzem ölmezdi ki, beni bırakmazdı Elzem. Hayatımda belki hiçbir şey bilmiyordum belki ama biliyordum ki benim sevdiğim beni bırakmazdı. Elzem öldü demişlerdi, ben de ölmek istemiştim. Hatta ölmüştüm de. Ama buna rağmen yaşamaya devam etmeliydim. Çünkü biliyordum ki o beni bir yerlerde bekliyordu ve o beni beklerken ben ölemezdim. ----------------------------------------------------------------- O yangından sonra Ulaç`ın öldüğüne inanmayan Saltan sevgilisini bulmaya çalışır.

Gerçek hayat hikayesinde uyarlanmıştır Kanadı kırık bir turnanın, kafeste geçen ömrüydü bu."

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Ben bir Mafyayım. Temizlikçiye aşık olan bir mafya. Kardeşine düşman kesilecek kadar aşk sarhoşu olan bir mafya…

Babasını öldürme suçundan yıllardır hapiste olan Elrin Karaman kuzeni Nare karaman`ın yardım almaması gereken bir örgüt liderinden yardım alarak Elrin`i çıkarır. Aslında her şey en başından beri planlıydı.

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

#gerçekaile #askeri #namaz Bu roman, gerçek mekân adları kullansa da anlatılan sistem ve olaylar yazara ait kurgusal bir evrende geçmektedir. Geçmişi karanlık, geleceği ise kendi ellerinde. Burçe Seyra, çocuk yaşta elinden alınan bir hayata rağmen ayakta kalmayı başaran genç bir kadın. Güçle büyüdü, sessizce değişti. Şimdi kader, onu geçmişiyle yeniden yüzleştirirken Burçe ilk kez kendi hikâyesini yazma şansı bulacak.

Hayatım boyunca ipler hiçbir zaman bana ait olmadı. Bileklerimde görünmez düğümler vardı; her hamlemde biraz daha sıkılan, nefesimi ölçen. Acı, beni terk etmeyen sadık bir gölge gibiydi. Nereye gitsem ardımdan sürüklendi. Özgürlüğü tattığımı sandığım anlar oldu, dudaklarımda kısa bir serap gibi dağılan anlar. O anlarda bile gerçeği biliyordum: Ben asla gerçekten özgür olmayacaktım. Çünkü karanlık, çoktan içime işlemişti. Ruhuma sinmiş o lekeyi nasıl kazıyabilirim? Hangi su, hangi ateş bunu temizleyebilir? Bazen ölüm, sessiz ve merhametli bir kapı gibi göründü gözüme. Ardından kanamayan, sızlamayan bir hiçlik. Çünkü yaşamak demek, içimde açılmış yaraların her gün yeniden yırtılması demekti. O izler kapanmıyordu. Kapanmak istemiyordu. Sanki bana ait olduklarını hatırlatmak ister gibiydiler. Ama sonra... başka bir ihtimal belirdi. Belki zincirlerimi kırabilirim. Belki beni parçalayan adamın en büyük düşmanı, kurtuluşumun anahtarıdır. Kaderin zehirli bir ironisi: Onun düşmanı, benim tek umudum. Yine de korku içimi kemiriyor. Onun karanlığından kaçıp gelen bir kadını kabul eder mi? Ellerim hâlâ başkasının günahlarıyla kirliyken, beni kendi kanatlarının altına alır mı? Yoksa beni, düşmanından kalan bir ganimet gibi mi görür? Belki de onun yanında özgürlük yoktur. Belki sadece başka bir kafes vardır ama bu kez kapısı altından yapılmıştır ve kilidi kalbime takılıdır.

Valserin Aevara’nın karanlıkla yoğrulmuş büyülü topraklarında, her şey Elserin soyunun ikiye ayrılmasıyla başlar. Bir zamanlar tek olan bu köklü soy, yıllar önce iki farklı yola savrulmuştur. Elserin’in iki başı ve Valerion ailesi artık birbirine uzak olsa da, kadim bir kehanet onları yeniden birleştirmeye mahkûmdur. Maria Afet Elserin ve Draco Elserin Valerion, daha doğmadan nişanlandırılmıştır. Yirmi yıl boyunca birbirlerinin varlığından haberder ama tamamen uzak ancak kaderleri 20 yıl sonra Valserin Aevara’da kesişmiştir. Afet, büyücülük okuluna geç gelen gizemli öğrenci; Draco ise ailesinin gölgesinde yetişmiş  çocukluğundan beri kendi başına yaşayan kendi gücünü kazanan savaşcı bir askerdir  karşılaşmalarındaki yoğun çekim, onları hem birbirine hem de büyük tehlikelere bağlar. Ancak her ikisinin de sakladığı sırlar vardır: Afet geçmişini gizlerken, Draco onun gerçeği öğrendiğinde terk edilmekten korkar. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değildir. Geçmişin karanlık sırları, pusuda bekleyen düşmanlar ve kehanetlerle örülü bir felâket zinciri onları beklemektedir. Draco, Afet’in geçmişine dair öğrendiği büyük sır yüzünden verdiği bir sözü bozmak zorunda kalır. Bu sır yalnızca bir hayatı değil, tüm büyü dünyasını değiştirecek kadar güçlüdür.Valserin’in beş binası, öğrencilerin doğasına göre şekillenir Elserin Valdereth (Su) Caelthar Myrr (Ateş) Tharvus Eiden (Toprak) Nisara Veylen (Hava) Nocterra (Savaşçı Ruh) Özellikle Nocterra, öfkenin ve savaşçı ruhların binası olarak tanınır. Bu karanlık dünyanın merkezinde, tüm ülkenin tanıdığı bir birlik yer alır: Sır Katili Timi. Elserin ve Valerion ailelerinin büyükbabaları tarafından adalet için kurulan bu birlik, zamanla efsaneleşmiştir. Fakat şimdi karşılarında, barışı temsil ettiğini iddia eden ama perde arkasında adaleti bastıran karanlık bir düşman vardır: Auravest Elementler Konseyi. Draco ve Afet, yalnızca geçmişin lanetlerini değil, geleceği tehdit eden büyük bir ihaneti de çözmek zorundadır. Görünürde dost olanlar, “Valocrus Maskurum Panthera” imzasıyla gelen tehdit mektuplarıyla maskelerini düşürmektedir. Bazı yüzler tanıdık, bazı ihanetler ise çoktan başlamıştır… ve ailelerin sakladığı sırlar acıyı hatta ölümü getirir Bazı kehanetler kaderi değiştirir. Bazı maskeler yalnızca ölümle düşer. Geçmişi inşa eden kanlı eller masum olabilir mi? Geleceği yazan eller, bir gün temizlenebilir mi?..

Selammm(: Burası Adaletin Gölgesinde ile ilgili fotoğrafları paylaşacağım bir galeri olacak.

Annesi bir kaza sonucunda kaybettiğini düşünen Leyla’nın bir anda tüm gerçekleri öğrenmesiyle devam eden hikayesi.

Biraz dram biraz edebiyat ve romantiklik seviyorsanız, Ahsen`in hayatına bir şans vermenizi tavsiye ederim. İyi okumalar.💙✨ Okuduğunuz her şey hayal ürünüdür.

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç “kızım” demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar… Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi… Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi’yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar… doğduğunda başlar.

Arda küçüklüğümüzde olduğu gibi hafifçe omzuma vurdu "Sonuna kadar seninleyim ikiz"

İlk bölüm kısa süre sonra yayınlanıcak.

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir