Bizi yaşayacakken hayal olan boğazımızda kalan şeyler bitirdi Yaşamış gerkelerin kalem ile buluşması

Sözlerin gücü adlı kitabında sadece anlam taşıyan sözlerin bulunduğu Varsayabiliriz kitabıma bakıp okuyanlar için buradan çok teşekkürler

Unutulmuş bir kehanet, yüzyıllardır uykuda olan saklı bir güç ve kaderin tam ortasına düşen Foxy... Dünya büyük bir değişimin eşiğindeyken, tüm dengeleri değiştirecek anahtar onun ellerinde."

Karanlığın ortasında açan bir papatya, fırtınaya ne kadar direnebilir? Karadağ ailesi için hayat, trilyoner bir gücün ve sarsılmaz bir güvencenin resmiydi. Ancak korkusuz mafya lideri Aslan Karadağ ve ailesinin tek bir zayıf noktası vardı: Evin göz bebeği, neşesi ve ilk kız çocuğu olan üç yaşındaki afacan Gece. Cıvıl cıvıl sesiyle malikaneyi şenlendiren, kimseden korkmayan o küçük kız, bir akşam yemeğinde ailesinin gözleri önünden saniyeler içinde sökülüp alındı. Arkasında sadece ikizi Pars’ın yürek parçalayan çığlıklarını ve koca bir ailenin enkazını bıraktı. Yıllar sonra Karadağ ailesi kaybettikleri kızlarını bulduğunda, karşılarında bıraktıkları neşeli Gece’yi değil; yaşadığı ağır travmaların gölgesinde kalmış, korkak, anksiyete krizleriyle boğuşan ve konuşmayı tamamen reddeden Suskun bir Papatya bulurlar. Bir yanda vicdan azabıyla dünyayı yakmaya hazır abiler ve onu korumak için ant içmiş bir aile... Diğer yanda ise ruhu kabuslarla örülmüş, sesi çalınmış kırık bir genç kız. Karadağ ailesi, düşmanlarından alacakları intikamın peşine düşerken; Gece’nin kalbindeki o derin sessizliği bozmayı başarabilecekler mi? Yoksa geçmişin karanlık gölgeleri, bu kırık papatyayı tamamen solmaya mı mahkûm edecek?

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

Elvin, öz bildiği ailesinde sorunlar yaşayan yine de en büyük abisinin varlığının verdiği huzur ile o ailede yaşamaya devam eder daha ki abisini bir kaza da kaybedene kadar. Elvin Erçil, bu benim hayatım. 05.01.2025

Bazı günahların bedelini, o günahı hiç işlemeyenler öderdi. Deniz Ege sustuğu ne varsa geceleri tellere fısıldarken, Kumsal Ada geçmişin yükünü kütüphanenin tozlu rafları arasına gizliyordu. Aynı enkazın altında, farklı acılarla büyüyen iki gencin yolları yıllar sonra yeniden kesiştiğinde, ikisi için de artık hiçbir şey saklandığı raflar ve gitarın telleri kadar güvenli olmayacaktı. Bu hikâye; karanlıkta yönünü şaşıranların değil, güpegündüz görünmez olmaya mahkûm edilenlerin hikâyesiydi. 09.01.2026

Bir sınıfın ortasında yarım kalan masum bir hayat ve o odanın duvarlarına sinen karanlık bir sır... Mihriban ve Kürşat. Aynı acının etrafında dönen, yolları her defasında kesişen iki isim. Ancak bu tesadüfler sandıklarından çok daha derin bir düğümün parçası. Özel Harekâtın gölgesinde büyüyen bu amansız mücadelede; intikam, adalet ve saklanan gerçekler karşı karşıya gelecek. "Geçmişin gölgesi, namlunun ucundadır." Kim 41. Pusat? Biliyor musunuz? Herkes kendi hikayesinin 41. Pusat’ı olursa hikayesi tarihte anılmaya değer. Ölmese bile.

❝Karadeniz hırçın fakat Asi ondan da hırçın. Ama ne derler bilirisiniz. Karadeniz`in hoyrat, hırçın, deli kızı Asi`nin sevdaya ve yaşamaya olan umudunun bittiği yerde Ural Soner`in inadı başlar.❞ 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟 𓆝 Unutmayın burası Karadeniz. Sevdaluk olmasaydı, Karadeniz de olmazdı. 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟 𓆝 ©2025

Bazen en büyük savaş, bir başkasından kaçmak değil; onun zihninde bıraktığı izlerden kurtulmaktır. Emily, geçmişiyle ve kendi benliğiyle yüzleşirken, her cevap yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Peki ya en tehlikeli insanlar, kötülüklerini gülümseyerek saklayanlarsa?

Spot ışıkları başkalarının üzerindeydi. Ama gerçek hikâye sahne arkasındaydı… Siena Cruels duygularıyla baş etmeye çalışırken, Luna Hale enerjisiyle her ortama ışık saçıyordu. Rowan Skye, her zamanki gibi herkesi korumaya çalışırken, Nova Blair kendi iç savaşlarıyla boğuşuyordu. Zane ve Milo Carter ikizdiler—biri sahnenin yıldızı, diğeri arka plandaki kahkaha. Kai Vexley geçmişinden kaçıyordu, Eli Rowe ise ilk defa bir yere ait hissetmek istiyordu. Bir kurs. Bir sahne. Birbirinden bambaşka hayatlar. Hayal Sahnesi sadece bir kulüp değildi, onları değiştiren yerdi. Dans ettikleri yalnızlıkları vardı. Yazıya dökülmüş kırıkları. Müziğe gizlenmiş sırlar, dramaya taşınmış kalpler... Aşk, dostluk, hayal kırıklığı ve yeniden başlama cesareti. Bu hikâyede roller değişebilir, ama bir gerçek var: Sahne arkası bizdik.

Yirmi dört yaşındaki okuma yazma bilmeyen Altay, anne ve babanın yokluğunda dört kardeşine ve ablasına hem anne hem baba olmak zorundadır. Büyük sorumlulukların, görünmez fedakarlıkların ve her şeye rağmen birbirine tutunmaya çalışan bir ailenin samimi, sert ama sıcacık hikayesi...

Birkaç adım attım. Sonra birine çarptım. Hayır. Birine değil. Ona. Kalbim panikle göğsüme vururken başımı kaldırdım. Yeşil gözler. Alaycı bir gülümseme. Ve bütün Karasmanları diz çöktürebilecek kadar tehlikeli bir adam. Gurur Birkan Karasman. "Dikkatli olamaz mısın küçük?" Küçük. Bana ikinci kez böyle sesleniyordu. Avucumdaki köstekli saati biraz daha sıktım. Gözleri anında elimdeki saate kaydı. "O nedir?" "Köstekli saatim." "Peki ne işe yarıyor?" "Agorafobim olduğu zamanlarda sakinleşmemi sağlıyor." Kaşları çatıldı. Bir süre sustu. Sonra elini uzattı. "Bakabilir miyim?" Saati ona verdim. Ve o an her şey değişti. Gurur Birkan Karasman saatin kapağını açtı. Dudaklarındaki o umursamaz gülümseme silindi. Yeşil gözleri büyüdü. Yüzüne küfür gibi bir ifade yerleşti. "Hassiktir..." Başımı kaldırdım. "Ne oldu?" Bana baktı. Uzun. Sessiz. Rahatsız edici bir bakıştı. Sonra sadece tek bir soru sordu. "Sen onun kızısın değil mi?" "Kimin?" "Ünal Timurtoz`un." O gece anlamadığım şey şuydu: Bazı insanlar kaderine yavaşça girmez. Kapıyı kırarak hayatına dalarlar. Gurur Birkan Karasman da tam olarak öyle bir adamdı.

Bir Prens ve bir Leydi... ~By Sena Sekmani

Dikili’de başlayan zombi salgını, Mert`in hayatını sonsuza dek değiştirir. Mert, arkadaşları ve ailesiyle birlikte hayatta kalmaya çalışırken büyük bir savaşın içine çekilir. Antik dünya dışı varlıklar, mor damarlı mutant zombiler ve kadim mühürler arasında geçen mücadelede Mert, ihanetlere, kayıplara ve kendi içindeki karanlığa karşı savaşır.

Bir rakkase ve bir asker. Bazı aşklar sahneden izlenmez... yaşanır, yakar, tüketir. Meyhanenin loş ışıkları altında dans eden bir kadın... Her adımında geçmişin gölgeleri, her tebessümünde içi kanayan bir sır. Ve o gece, izleyen kalabalığın arasında gözlerini ondan alamayan bir adam... Bir asker. Ne dans planlıydı o gece, ne kader. ------- RAKKASE. All Rights Reserved

Bazı insanlar önce rüyalarımıza girer sonra hayatımıza… Bir adam bir çiçek ve rüyaları gerçek olan bir kadın…

İnsanlar çocukluklarını sıcak hatıralarla anar. O ise yalnızca küllerini hatırlıyordu. Sessiz bir evde büyüyen, kalabalıkların içinde görünmez hâle gelen bir genç… Onun dünyasında sevgi eksik, insanlar kırıcı, hatıralar ise paslı bir bıçak kadar keskindi. Yangınların içinden geçerken, eski okulunun alevlere teslim oluşunu izlerken ve geceleri zihnindeki seslerle savaşırken tek bir düşünce zihnine yerleşti: “Belki de ben bu dünyaya ait değilim.” Fakat bazı geceler insanı sadece uykuya değil, bambaşka âlemlere götürür. Bir gece gözlerini kapattığında kendini hiç var olmamış bir şehirde buldu. Sokakları ay ışığıyla yaşayan, insanların düşüncelerini saklayamadığı, gökyüzünün bile canlı olduğu bu şehir gerçek dünyanın tüm kurallarını reddediyordu. Burada herkesin bir geçmişi değil, bir “öz”ü vardı. Ama her ütopyanın derinlerinde saklanan karanlık sırlar bulunur. Gerçek dünyada kaybolmuş bir ruhun, hayal ile hakikat arasında parçalanışını anlatan bu hikâye; yalnızlık, aidiyet, toplum ve insan zihninin en karanlık taraflarına dair unutulmayacak bir yolculuk sunuyor. “Bazı insanlar yaşadıkları dünyaya ait değildir. Bazıları ise kendi dünyalarını yaratır.”

kitap okumayı seven kız, gitar çalan yan komşu erkek.

akıl hastanesine düştüm. sırf farklı olduğum için, kaç yerden kovuldum, ya da kaç kişiden dayak yedim saymadım ama ben hem ağır hem de umutsuz bir vakayım genetik bir hastalık yüzünden sürekli canavar olarak görüldüm. 14 yaşıma kadar sokaklarda büyümüştüm sokaklar bana acımamıştı şimdi bende insanlara acımıyordum. geçmişin intikamını bugün çıkartıyordum

Bir şehir, herkesin bildiği yalanla sarılı. Sessizce saklanan sırlar, yıllar sonra ortaya çıktığında herşey değişir. Kriminolog Alp Kerem AKSOY ve Psikolog Lâl Deniz KARAN, geçmişin karanlık gölgeleriyle yüzleşmek zorunda. Gerçek, sandığınız kadar masum değil

Tür: Lise kurgusu / gençlik – duygusal drama Konu: Hikâye, aile içinde yaşadığı kırılmalar ve güven kaybı nedeniyle içine kapanmış olan Lina’nın yeni okulunda yeniden hayata tutunma sürecini anlatır. Annesiyle uzaktan ama güçlü bir bağ kurarken, aylar sonra yeniden ortaya çıkan babasının gölgesi Lina’nın iç dünyasını sarsar. Lise ortamında geçen hikâyede dostluk, güven, görülme ihtiyacı ve yavaş gelişen duygular ön plandadır. Elisa’nın enerjik ve koruyucu arkadaşlığı, Giray’ın dengeli yaklaşım ve Aras’la kurulan sessiz ama derin bağ, Lina’nın değişim yolculuğunu şekillendirir. Küçük anlar, günlük sahneler ve iç monologlarla ilerleyen hikâye; gençlik, aidiyet ve kalpten kurulan bağlar üzerine kuruludur. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye gönderildiğinde bavuluna yalnızca eşyalarını değil, söylenmemiş cümlelerini, yarım kalan duygularını ve ait olamadığı bir hayatıda koydu. Yeni bir okul, yabancı bakışlar ve sessizliğiyle tanınan bir çocuk. Kitabım Wattpaddede yayınlanmaktadır!!

Patroniçe Serisi 2. Kitap Gül Kanat ⚜️ Pamir Alp, "Bu kattaki bir odaya girer yatarız." deyip, içki kokulu nefesini yüzüme üflediğinde sinirle yüzümü buruşturdum. "Bana bak, pis sarhoş! Doğru, odana çıkıyorsun!" dedim ve kollarının altından çıkıp merdiven basamaklarını tırmanmaya başladım. Ta ki homurtusunu duyana kadar. Üçüncü basamakta dururken, omzumun üzerinden onun yere yığılan bedenine baktım ve, "Merdivenleri çıkmayı başarırsan eğer, sen uyuyana kadar yanında dururum." dedim, ona istediğini vererek. Zaten en fazla birkaç dakika sürerdi uykuya dalması. O uyuduktan sonra da ben kendi odama gider ve bu geceyi hiç yaşanmamış gibi yaparak kalbime gömerdim. Çünkü biliyorum; beynin yaşananları unutsa da kalbin ne hissettiğini hiçbir zaman unutmaz. "Doğruyu mu söylüyorsun?" diye sorduğunda, yönümü ona çevirerek durup gözlerine baktım. Ona yalan söylediğimi mi düşünüyordu? Benim hakkımda ne düşündüğünü öğrenme isteğiyle savaştım. Kendimle. Boğazımı temizleyerek, "Sana yalan söylediğimi mi düşünüyorsun?" dedim, sorgulayıcı bir ifadeyle. Pamir Alp yerinde doğrulmaya çalışarak tırabzanlardan destek aldı ve ayağa kalkmayı sarsak adımlarla başardı. Uzun boyuyla karşıma geçtiğinde ne hissetmem gerektiğini bilemedim. Korku mu, heyecan mı yoksa bambaşka bir duygu mu karar veremiyordum. "Bana tam anlamıyla dürüst de değilsin." dediğinde, kuruyan dudaklarımı ıslatma ihtiyacıyla dolup taştım. "Sen de öyle." "Evimdeki yabancı sensin." "Sen de bana yabancısın." dediğimde, merdiven basamaklarını dengesizce tırmanmaya başladı. Her bir adımında boğazımın yandığını hissederken, bedenim gerginlikle kasılmıştı. Bana daha çok yaklaştı ve derinden çıkan tok sesiyle, "Ben, senin evin miyim?" diye sordu.