Dört yıl… Bir kardeş için unutulamayacak kadar uzun, affedilemeyecek kadar sessiz bir süre. Buğu, yıllar sonra kardeşi Eren’le yeniden karşılaştığında bunun bir kavuşma değil, bir saklanış olduğunu bilir. Çünkü Eren’i gören her göz, onu tehlikeye bir adım daha yaklaştırmaktadır. Bu yüzden Buğu, kardeşini bir adamın gölgesine emanet eder. Onu dünyadan, düşmandan ve en çok da Baran’dan saklar. Ama saklamak, korumak anlamına gelmez. Baran tarafında alınan gardlar, kurulan savunmalar ve yaklaşan fırtına, Buğu’nun içindeki korkuyu her geçen gün büyütür. Sokaklarda yükselen kavgalar, bastırılamayan öfke ve kalabalıkların arasına karışan tehdit… Her şey, normal görünen bir hayatın altında pusuda bekleyen karanlığı haber verir. Futbol maçları bir kaçış gibi başlar. Kalabalık, ses, tezahürat… Ama bazı maçlar yalnızca skorla bitmez. Bir maçta Buğu, hem kardeşine hem de gerçeğe gerçek anlamda kavuşur. Ve o an anlar: Mutlu bir hayat bazen huzurlu değildir; sessiz, temkinli ve korkutucu olabilir. Çünkü bu hikâyede mutlu son vardır. Ama mutluluk bile arkasını kollayarak yaşar.

"Mert malmısın gecenin 3 de aranırmı " " Ateş ne olduğuna inanamicaksın " " Uykumdan önemlimi " " Evet " dediğinde derin bir nefes verdim " Tamam konuş " " Ben doğumda karıstırılmısım , beni sabah aradılar hastaneden . Bebeği ölen bir hemşire  bebekleri  karıştırmış" " Eeee " " Dna mena dediler gitmiyiçem " Dundan bana ne ? Uykum var y-LAN Bİ DAKİKA #B×B#GERÇEK AİLEM

Daha önce hiç yaşamadığım duyguları neden abimin arkadaşına karşı hiss ediyordum?

Moretti ailesinin göz kamaştırıcı dünyasında her şey kusursuz görünüyordu. Zenginlik, güç ve saygı… Ama bu kusursuz hayatın içinde kimsenin görmek istemediği bir gölge vardı. Valerio Moretti. Aynı gün doğmuş iki kardeşten biri. Ama biri ışıkta büyürken diğeri karanlıkta bırakıldı. Yıllarca saklanan, görmezden gelinen ve unutturulmaya çalışılan Valerio artık geri dönüyor. Bu kez gölgelerden değil… doğrudan ışığın içine. Leandro’nun hayatını, gücünü ve yerini almak için. Ama planının en tehlikeli kısmı güç değil. Celestina. Çünkü Celestina, Valerio’nun asla sahip olmaması gereken tek şeydi. Ve bazı gölgeler… Işığa çıktığında her şeyi yok eder.

Açıklamayı yedimm :)

Safir kitabımın devam kitabıdır. Bağımsız okunabilir. "Tavrını sevmedim, Duru. Çocuklar için düzgün bir aile ortamı oluşturmak istiyorum, diyorum. Ve dalga mı geçiyorsun?" Demişti Bulut Yağız sinirlenmeye başlarken. Kızın bu düşüncesiyle boynuna atlamasını beklememişti. Evet, boynuna atlasa hoşuna giderdi ama aralarında bu kadar duvarlar varken beklememişti, Bulut Yağız. Yine de bu kadar alaycı bir ton da beklediği bir nokta değildi. "Yağız, bizim bir aile olma ihtimalimiz o kadar yok ki. Yani seninle bir ilişkim olacağına, gider babamın çocukları öğrenince bulduğu adamla evlenirim daha iyi.." Demişti Duru gülüşünü yavaş yavaş keserken.

Bilinmeyen Numara: Limandaki nöbetçileri indirin, kamyonlar girmeden önce kameraları tamamen devre dışı bırakın. Sıkıntı istemiyorum. ​ Lavin: Limandaki nöbetçilere benden birer oralet söyledim, kameralara da el salladık canım. Sıkıntı çıkmaz, rahat ol. Kamyonlar bende. ​ Bilinmeyen Numara: Erdem? Ağzını topla ve işini yap. Kameralar hala açık görünüyor sistemde. Beni delirtme. ​ Lavin: Ah, patron... Kameralar açık çünkü arkada çok güzel bir fon müziği çalıyor, ortamı bozmak istemedim. Hem kamyonların rengi kırmızıysa geçirmiyorum, benim kırmızı takıntım var biliyorsun. ​ Bilinmeyen Numara: Kırmızı takıntısı olan bir Erdem... Çok yaratıcı. Kimsin sen ve Erdem nerede? ​Lavin: Erdem şu an limanda oraletinin dibini sıyırıyor, telsizi de bana bıraktı. Telsiz nöbetçisiyim ben. Telsiz başında kırmızı kamyon bekliyorum. ​ Bilinmeyen Numara: Güzel oyun. Ama kötü haber; Erdem şu an tam karşımda duruyor ve telefonu elinde. Bu gece benimle kimin eğlendiğini bulduğumda, o kırmızı kamyonun arkasına ilk seni bindireceğim.

-Beni delirtmek mi istiyorsun? Büzme o dudaklarını.+Üzdü mü? -Hayır, delirtti.

Defne, Kerem’le birbirlerinden nefret ettiklerini sanıyordur. Aynı sınıf, aynı grup, aynı tarih projesi… Kaçış yoktur. Ortaokuldan beri aileleri yüzünden yolları kesişen bu iki kişi, zorunlu sohbetlerle birlikte sandıkları duyguların aslında hiç de sandıkları gibi olmadığını fark etmeye başlar. Bir nefret yanılgısı, beklenmedik bir yakınlığa dönüşmek üzeredir.

Gücün sesinle duruşunla ve seçimlerinle parlar. Kendini küçümseme. Dünya senin ışığını görmeli... Ben onu çok sevmiştim. Oda beni çok sevmişti. Peki aşk gerçekten bu muydu. Önce ayaklarını yerden kesip sonra seni yerin dibine sokan bir şey miydi? & Emir küçük yaşlardan bu yana Fulya`ya takıntılı ve saplantılıdır. Yanı sıra yaptığı karanlık işleri ve babasının evlenirse kızdan uzak durur düşüncesiyle evlenmiştir. Fulya`nın hayatın da ki olan sevgilisinden türlü oyunlarla ayırır ve Fulya ile sevgili olurlar. Fulya ile dillere destan bir aşk yaşarlarken bir gün Fulya Emir`in evli hatta onun bir uyuşturucu baronu olduğunu öğrenir ve anında Emir`i terk eder. Bunu hazmedemeyen Emir Fulya`yı kaçırıp aylarca bir evde ona hapis hayatı yaşatır. İlerleyen süreçte Fulya bir şekilde evden kaçmayı başarır ve hukuk mücadelesi başlar. Peki sizce Fulya bu hukuk mücadelesini kazanabilecek mi?

"Boyun uzun diye hava mı atıyorsun?" Gözlerini yüzümden ayırmadan üzerime doğru eğildi, o tehlikeli ve alaycı tebessümüyle fısıldadı: "Boyumla değil, şu an seni düşünüyor olmamla hava atıyorum. Şemsiye sende kalsın... Yarın beni bulursun."

Bir isimle başladı her şey. Bir soyadından geriye kalan tek parçayla. Piraye, kendisine anlatılan hayatın aslında kendi hayatı olmadığını öğrendiğinde, her şey bir anda değişir. Bildiği insanlar, güvendiği ev, “aile” diye bildiği düzen… hepsi yerinden oynar. Gerçeğin peşine düştüğünde ise onu tek bir şey bekler: kaçış. Ama bazı kaçışlar özgürlüğe değil, daha büyük bir karanlığa çıkar. Yabancı bir hayatın içinde büyütülmüş bir kız… Saklanan bir anne… Hiç bilmediği bir baba… Ve gerçeği kendi düzeni gibi kuran bir adam. Piraye, hem kendisinden kaçarken hem de kendini bulmaya çalışırken, gerçeğin sandığından çok daha tehlikeli olduğunu fark eder. Çünkü bazı aileler bağla değil, sırla kurulur. Ve bazı gerçekler, öğrenildiğinde insanı özgür bırakmaz.

Ani taşınması yüzünden kimseyle vedalaşamayan Sevde Su Akel 3 yıl sonra geri döner, bilmediği şey ise geride bıraktığı en yakın arkadaşı aynı zamanda ilk aşkı olan Giray Alp Sarsılmaz`ın ondan nefret ettiğidir...

Alev ve Ateş Lara`nın ailesini bulmaya çalışır ama bilmezler ki ailesini bulduktan sonra başlarına gelecek şeyleri...

Bir taç… bir krallık.. ve yasak bir aşk.

" Unutmak mı daha zor, yoksa hatırlamak mı?" CANHIRAŞ •DİLDAR• DEVAMI...❤️‍🔥

Beni o fener kulesine götüren yolu kendi ellerinizle inşa ettiniz. Her biriniz bir köşede sustunuz, her biriniz paçanızı kurtarmak için beni o canavarların önüne bir başınıza fırlattınız. Şimdi arkanıza yaslanın ve kendi günahlarınızı dinleyin. Çünkü bu kutuda hepinizin adı var." İrem, zifiri karanlık bir gecede, hırçın dalgaların dövdüğü o fener kulesinden atlayarak hayatına son verdi. Arkasında ne bir mektup bıraktı ne de bir intihar notu... Sadece eski, kahverengi bir paket ve içinde numaralandırılmış kasetler. Kasetlerin tek bir acımasız kuralı vardı: Her katil kendi günahını sonuna kadar dinleyecek ve kutuyu bir sonrakine devredecek. Kıskançlığıyla ilk darbeyi vuranlar, "el alem ne der" diye sırtını dönenler, kendi geleceğini kurtarmak için mahremiyeti altın tepside sunan dostlar ve şefkatli bir maskenin arkasına sığınan akbabalar... Koridorlarında yürüdüğünüz o sessiz kampüs, aslında İrem’i diri diri gömen suç ortaklarıyla dolu. Şimdi o eski kasetçarda manyetik şeritler yeniden dönüyor. İrem’in buz gibi sesi, karanlık odaların duvarlarında yankılanıyor ve her "Play" tuşu yeni bir infaz emrine dönüşüyor. Kaçış yok, inkâr yok, sığınacak hiçbir duvar kalmadı. Zincir başladı. Son Kaset dönüyor. Ve bu, katillerine bir çağrı.

Hayatına böyle girsem ne yapabilirsin ki?

Bazı insanlar geceyi kendine yakıştırırdı. Ayaz her gece aynı koltuğa oturup yıldızları izliyordu. Saye ise planetaryumun karanlık kubbesinin altında onu izlememesi gerektiğini bildiği hâlde gözlerini ondan alamıyordu. Sonra bir gece, Saye ona anonim bir mesaj attı. Ve bazı hikâyeler gökyüzünde değil, gece 03.17’de atılan mesajlarda başladı.

Kuzgun uçtu, evini aradı. Kuzgun uçtu, tuzağa düştü. Kar yağdı, bir ev tüm ihtişamına rağmen yok oldu. Sesleri içine çekti, içindekileri kovdu. Deva gelene kadar. Deva Kuzgun, hayatın kıyısında tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Umutsuzca bir sığınak ararken, karşısına çıkan şüpheli derecede ucuz lüks bir villa, ona hem umut hem de huzursuzluk getirir. Seçeneksiz kalan Deva, bu fırsatı kaçırmaz… İzan Karavezir’in parmakları masaya vurdu kendini. Tak. Deva’yı gördü. Tak. Evi karşısına çıkardı. Tak. Kuzgun tuzağa düştü. Tak. Onunla tanışma zamanı gelmişti. İzan Karavezir, bir planını daha başarıyla sonuçlandırmıştı. Sırada kendini tanıtmak ve Kuzgun’un sınırlarını keşfetmek vardı. ** ÇALINTI VE KOPYALAMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR. Kapak tasarımı atesemiliter`e aittir. Kendisine emekleri için teşekkür ediyorum.

ailesinin yılardır öldü diye bildikleri ispanyol kızları Tatum Mio hayatını anlatıyor yazım hatası olabilir kusura bakmayın

Gökçe’nin zihninde kurduğu aşk, kitapların arasından sızmış bir hayal gibiydi. Sayfaların arasında büyüyen, cümlelerin içinde şekillenen, her “bir gün” ile beslenen bir hayal… Ama gerçek, her zaman en beklenmedik yerden gelirdi. Koridorun ortasında duran o çocukla birlikte. Aras Koray. Ne bir roman kahramanıydı o, ne de hayal gücünün dikkatlice seçilmiş bir parçası… Gerçekti. Ve bu, Gökçe’nin bütün kurgusunu sessizce yerinden oynatıyordu. Ne de olsa “edebiyatçı kız” sadece aşkı kitaplardan okumuştu. Aşkın nasıl olması gerektiğini satırlardan öğrenmiş, cümlelerin güvenli alanına sığınmıştı. Ama şimdi… O satırların dışına taşan bir hikâyenin içindeydi. Koray Özel Lisesi Koleji’nin duvarları arasında, kendi kurduğu hayallerle hiçbir ilgisi olmayan bir gerçeklik onu bekliyordu. Aras sınıfta öylece duruyordu. Sanki oraya aitmiş gibi… Sanki hikâyenin yeni bölümü onunla başlamış gibi… Gökçe ise ilk kez, yazdığı hiçbir kitabın bu anı hazırlamadığını fark etti. Çünkü bazı karşılaşmalar planlanmazdı. Bazı insanlar hikâyeye girmezdi… Hikâyeyi baştan yazardı.

Bir gerçek ailem kurgusu!Boksör kızın hayatı Tek gecelik ilişkide olan Aria’nın gerçek babası tarafından bulunması ele alınan bu hikayede gerçekten kendim yaşıyormuş gibi hissederek yazmaya çalıştım.Düzenli bölüm atmaya çalışırım. Hayalet okuyucu olunmaması rica edilir. Tamamen kendi düşünce ve hayal gücüyle yapılmıştır. Yenisi türetilemez.

Siz: benim salak yeğenim acil pelerin kumaş lazım yoksa bu tüylerin hepsi dökülücek Sera: burası askeriye pelerinimız yok

Ne yazacağımı bilemedim Öylesine bir gerçek ailem kurgusu