Kaçık bir özel hareket polisi ile çılgın bir istihbarat subayının evlat edinme süreci :)

Yetimhanede büyüyün ve oraya ailesi tarfından bırakıldığımı düşününe ikiz kızlarımız yolu Mardin`e düşmüştü.  Ancak bilmedikleri birşey vardı. İş için gittikleri o toprakların onlara hem aile hem de aşk katmasıydı. Yeni buldukları, daha tanımadıkları kuzenleri yüzünden düşman aşiretin iki kardeş ağasıyla evlenen, ikizlerin yolculuğuydu bu. İkizler ya tanımadan evlendikleri bu iki ağanın acıların mahkum olacaklar ya da kadın gücüne sahip çıkacaklardı. Hayatları alt üst olan bu ikizlerin hayatlarının altları üstlerinden daha güzel olabilir miydi? Berfin~Berfu

Hacker bir kıza para karşılığında bir dosya çalınması istenir. Kız kabul eder , ardından bir polisi tehditle hırsızlık yapmaya zorlar. *video* Bunun yayılmasını istemiyorsan, komutanının evdeki dosyasını bana getir ;) Ne anlatıyorsun AP bune bu bi yapılırsa seni mahvederim 2 haftan var :] Olm bak beni sinir etme nerden buldun bu videoyu Seni s*kerim haberin olsun hayatını bitiririm bu video yayailirsa 2 hafta sonra görüşürüz cnm 😘

Üniversiteden arkadaşının doğum gününe giden Sare, gittiği partide polis baskınına uğrayarak gözaltına alınacağından habersizdi.

Mavi, her zaman huzur demek değildir. Bazen bir suskunluğun, bazen de kanla karışmış bir gerçeğin rengidir. Küçük bir kasabada işlenen bir cinayet, yıllardır saklanan sırları gün yüzüne çıkarır. Başsavcı ve bir polis, bu sessizliğin ardındaki karanlığı araladıkça, mavi artık sadece bir renk olmaktan çıkar. MAVİ, geçmişin izlerini taşıyan, karanlık ve derin bir polisiye hikâye. Çünkü bazı gerçekler, en çok saklandıkları yerde bulunur.

Her hayat bir ipliğe bağlıydı. Bazen av, Bazen avcı. Atılan bir kurşun sizi parçalayan kör kurşun olabilirdi. ♟️ "Bir oyun oynayalım, komiser." Bu bir istek değil doğrudan buyruğuydu. Ya oyna ya oyna diyordu. "Ne oyunu?" Onunla oyun oynama düşüncesi mideme kramplar sokuyor, bedenimi her saniye güçten düşünüyordu. Kısa bir düşünmeden sonra cevap verdi. "Soru cevap," Buna çoktan karar vermişti, sadece beni germek için düşünüyormuş gibi davrandığına eminim. Güldüm. "Çok klişe değil mi sence de?" Mekanik ses de güldü. "Klişeleri sevmez misin, komiser?" Alaycıl sesi sinir sistemimi bozmuştu, onu bulduktan sonra uzun bir tatile çıkacaktım. "Sonu katili yakalayan bir polisin klişesiyse neden olmasın," Kendime güvenimi yok edercesine bir sesle konuştu. "Belki de katilin avuçlarına ya da en iyi ihtimalle kucağına düşen bir polis klişesi, neden olmasın," İlkinde kucağına ikincisinde avucuna düşmüştüm. ♟️ YAYINLANMA TARİHİ: 23.01.2026

Aşk Riva`ya hiç uğramamıştı. ya da o, kapıyı hiç açmamıştı. 25 yıl boyunca kalbi sesiz kalan bir kadın... Hissetmemeyi bilmediğini sana bir ruh... Ve zamanı geldiğinde her şey değiştirecek bir karşılaşma. peki aşk, ondan bu kadar uzak kalmış birini bulduğunda ne olur? kaçılır mı... yoksa sonunda teslim mi olunur?

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

"Bazı ruhlar toprağa değil, fırtınaya aittir. Ve fırtınada kök salmaya çalışmak, kıyameti göğüslemektir." Aidiyet, insanın ruhuna vurulmuş en kadim mühürdür; fakat o mühür söküldüğünde, geriye sadece kanayan bir boşluk kalır. Feride, geçmişin paslı zincirlerini kırıp kaçtığında, özgürlüğe değil, koca bir hiçliğe adım attığını sanıyordu. Oysa kader, köksüz kalanların yollarını, en sert rüzgarlarda bile yıkılmayanlarla kesiştirirdi. Bir yanda; öfkesini yumruklarında, merhametini ise nasır tutmuş kalbinin en derin mahzenlerinde saklayan, sokakların kuralsız şövalyesi Aybars Ateş. Sessizliği bir yemin, bakışları ise henüz kopmamış bir kıyametin habercisi... Diğer yanda; adaletin soğuk mermerlerine sığınmış, doğruları kanunların satır aralarında arayan, mağrur ve tavizsiz Nil Kalender. Düzenin koruyucusu, kaosun tam ortasında yanmaya mahkûm bir buz dağı... Ve gölgelerin içinden, geçmişin hayaletlerini birer cellat gibi üzerlerine salan karanlık bir geçmiş. Kağıttan kaleler ile etten duvarların, kanun ile yumruğun, kaçış ile yüzleşmenin savaşı başladığında; herkes kendi arafında yanacak. Çünkü bazı umutlar filizlenmek için güneşe değil, yangına muhtaçtır. Onlar, birbirlerinin yaralarında yurt arayanlardı. Onlar, fırtınanın ortasında kök salmaya cüret edenlerdi. "Adalet, suçlunun gözlerine bakabildiğin yerde başlar; ama aşk, o gözleri kurbanın üzerinden çekebildiğin yerde biter."..

GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR! "Bazı aşklar zamanla değil , zamansızlıkla sınanır. Onun adı Hümasra`ydı. Ne bir kuştu , Ne bir kadın...Belki de sadece gökyüzüne yazılmış bir dua...

Senden büyüğüm kızım! Abin sayılırım ben senin!" demişti küçük çocuk sinirle. "Değilsin lan! Değilsin işte?" diye cırladı küçük kız. "Lan mı?" gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla kıza bakıyordu çocuk. Ne kadar değişik bir kızdı bu böyle! Daha sonra kaşları hızla çatıldı. Boyundan büyük lafları vardı bu bücürün. Tam konuşacakken; "Kızım ayıp! Lan denir mi?" diye çıkıştı annesi, karşısındaki çocuğun annesine mahcubiyet dolu bir bakış fırlatırken. Emre abisi "Anne bir de kızına yarmagül diyoruz diye kızıyorsun" deyip bir kahkaha savurdu. Bunu duyan küçük çocuk da gülmeye başlamıştı! Küçük kız kaşlarını çattı usulca, sinirlenmişti onlara. Hemen bir şeyler düşündü ve basit planını o an uygulamaya koydu: hem abisi hem de o gıcık çocuk alınlarına birer taş yemiş ve kahkahaları, yerini tüm mahalleye yayılan, acı bir feryada bırakmıştı... 🖤Leyla Gül & Ömer 🖤 Yarmagül adında yayınlanan ilk ve tek kitappad kitabıdır... Tamamen şahsıma aittir!

"aşk komiserim aşk, bildiğin delilik!"

Bir zamanlar lise yıllarında birbirlerine aşık olan Eslem ve Şahin son derece cesur kararlar alırlar.Eslem`in ailesi bu duruma şiddetle karşı çıkar ve Şahin`in ailevi durumlarıda ilişkilerini bitirir.Yıllar sonra amansız bir mücadelenin içinde buluşan ikili, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındadır.Fakat ikisinin kavuşması zamanla imkansız hale gelen aşıklar; Şahin`in mücadelesi ve Eslem`in acıları arasında sıkışıp kalacaktır.

Eskişehir`den gelen bir Tarih Öğretmeni…  Beste Suerdem.. Hayatındaki tek ciddi ilişki annesinin bastırdığı çeyiz takımıyla sınırlı. Evlilik baskısından kaçarak geldiği İstanbul’da, iki yakın arkadaşıyla birlikte kurduğu bekar evinde hayata sıfırdan başlıyor. Sadece çamaşır makinesini değil, kendi hayatını da yeniden kuruyor. Ama hayat bu ya, tam “Kendi çağımı başlatıyorum” dediği anda, üst daireye çevik kuvvet kadar çevik ama duygular konusunda yavaş çalışan bir komşu taşınıyor. “Ya Tutarsa” dediği şey evlilik değil aslında. Bir kadının hem kendini bulma, hem de kahkahalarla kaybolma hikâyesi. Nasreddin hocanın `ya tutarsa` sözünü hayat felsefesi yapan Beste`nin hikayesine sizlerde hoşgeldiniz❣️

#mahalle #çocuklukaşkı #yetişkiniçerik Çocukluktan gelen bir bir aşka sahip olan iki genç birlikte geçiremedikleri yılları hiç unutmadılar. Aydilge farklı yerlere savruldu zorluklarla karşılaştı. Yaman ise onu aramaktan asla vazgeçmedi. Ve zaferi yalnızca vazgeçmeyenler kazanırdı.

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

"Karanlık mı ışığı tüketir, yoksa ışık mı karanlığa diz çöktürür ?" Bir adam, ondan çalınan hayatın hesabını sessizce biriktirdi; karanlığını büyüttü, öfkesini bekletti. Geri döndüğünde ise en zayıf noktayı hedef aldı: Bir babanın dünyasını... bir kızın kaderini. Işığın içinden çekilip gölgelerin kucağına bırakılan genç kadın, bir anda korkunun, çaresizliğin ve tutkuya dönüşen bir esaretin ortasında kaldı. Babası, yıllar sonra fark ettiği hatalarının ağırlığıyla kızını geri almak için kirli oyunlara başvururken; adam, kalbine sinsice sızan o ışıltının, planlarını yakıp kül etmeye başladığını anlayacaktı. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı o yerde, ihanetin, öfkenin ve yasak duyguların hükmettiği bir savaş başladı. Ve hiçbiri şunu hesaplayamadı. Bazen en büyük tehdit, tutulmaması gereken bir kalptir.

Acı dolu geçmişine rağmen dimdik durabilen güçlü kadın karakterin hayatı...

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

"Adalet bazen gecikirdi, ama 02.17 asla sekmezdi." Zaman, herkes için aynı hızda akmazdı. Bizim için her şey, o puslu karakol odasında, saatin yelkovanı son bir gayretle yerinden oynadığında durdu: 02.17. Önümde duran ceset bir son değil, yıllar önce üzerine "Kapatıldı" damgası vurulmuş bir geçmişin kanlı bir davetiydi. Mutfak tezgahında bulduğum ve üzerine kendi baş harflerimin kazındığı o not, beni sadece bir katilin peşine düşürmedi; kendi vicdanımın karanlık dehlizlerine geri itti. Beş kişilik ekibimiz dağılmanın eşiğinde, güven ise en büyük lüksümüzdü. Bu kaosta tutunabildiğim tek el, liderimiz Soykan’ın sarsılmaz güveniydi. O yanımdayken adaletin yerini bulacağına inanıyordum. Ama bilmediğim bir şey vardı: Bazı kapıları açmak için anahtar yetmezdi; bazen o kapının ardındaki karanlığın bizzat kendisine dönüşmeniz gerekirdi. Ben Serra Aksoy. Ve bu, 02.17’de donmuş bir hayatın, küllerinden yeniden doğma ya da tamamen yanma hikayesi.

Berdel ile evliliğe kurban giden özel harekat polisi İdil Diana Makrou ile Yüzbaşı Asır Kayra Arslanın hikayesi

Ben:abi nöbetim bitti, gelip beni alabilirmisin Abim:Benimde işlerim var Ahu, seni alamam Ben:Tek başımamı dönücem yani😓 Abim:Betül alsın Ben:benim yerime o geçti zaten Abim:zeynep alsın Ben:Onun arabası yokki abi, bizde para ne arasın Abim:Maaşınızı aldığınız an alışverişe koştuğunuz için olabilirmi Ahu Ben:yaaa ergün abiii Abim:tamam ben birini bulursam seni alması  için gönderirim Ben:tam olarak  ne kadar sürer acaba Abim:Acelenmi var ahu Ben:var, uyuyucam Abim:tamam ahu, ben sana haber veririm işlerim var Ben:👍🏿

Vuslat Serisi 2. Kitap "Vuslatın ardından geriye, sadece kırık bir kalp kaldı." Hayattaki en büyük korkusuyla bir kez daha yüzleşmek zorunda kalan Erva, Kerem`in kaybıyla yeniden sarsılmıştı. Onun yokluğunda geçirdiği aylar, ömründen yıllar çalmış gibiydi. Sözleri yarım kalmış, duası yarım kalmış, kalbi ise sessizce paramparça olmuştu. "Kaderin sustuğu yerde, sabır konuşur," derlermiş. Erva, acının içinde yeniden nefes almayı, yarım kalmış duaların ardında bir anlam bulmayı öğrenirken, kalbinde hâlâ sönmemiş bir ışık vardı. Acılarına eklenen kötü rüyalar, onu sürekli bir karanlığa sürüklerken o her seferinde minik de olsa bir umuda tutunuyordu. Ne kadar derin bir kayıp yaşarsa yaşasın, bir yerlerde onun için atan bir kalbin varlığını hissediyordu. Gün yeniden doğarken başkalarına umut olsa da onlar için tehlike artıyordu. Silahlar patlamaya, geçmişin acısı bir bir ortaya çıkmaya devam ediyordu. Belki de vuslat, her zaman kavuşmak demek değildir. Bazen vuslat, bir kalbin diğerine ulaşabilmesi için sessizce sabretmesidir. Erva’nın yolu, kayıplarla, sırlarla ve yeniden doğan umutlarla örülmüş bir yoldu. Ve bu yolun sonunda bir ihtimal, kalbinin gerçek sahibine yeniden kavuşacaktı. ... Kitabımın tüm hakları bana aittir. (Ç)alınması veya kopyalanması durumunda hukuken gerekli işlemler yapılacaktır. Başlangıç: 03.11.2025

--- İntikam Kokusu Derya Nur Kürkçü Her şey bir ağlama sesiyle başladı... Fulya, henüz 12 yaşındayken babasının şehit olduğu haberini aldı. O an kendine bir söz verdi: "Babamı öldürenleri bulacağım." Yıllar sonra Fulya, polis olmak için yola çıkar. Bu yol onu, birbirinden farklı ama karanlık sırlarla dolu üç kişiyle tanıştırır: Defne, korkularının gölgesinde saklanırken... Deniz, babasından intikam almaya yemin etmiş genç bir savcıdır. Ve Eren... Fulya`nın hiç tanımadığı ama geçmişin karanlık sayfalarında adı gizlenmiş biri. Fulya ile Eren`in yolları kesişir, ama ikisi de birbirinin düşmanı olduklarını bilmez. Ol Dostluk, sırlar ve intikamın birbirine karıştığı bu hikâyede... Hiç kimse göründüğü gibi değil. Ve bazı kokular... Zamandan silinmez.

Kaçmak istiyordu. Kendisine yaklaşan kişinin tehlikeli biri olma ihtimaline az önce duyduğu gök gürültüsünden daha fazla korkuyor ve bir an önce kaçmak istiyordu. Ama ellerini yere bastırıp kalkmaya çalıştığında son derece güçsüzleşen bedeninin koşmaya takati kalmadığını anladı. "Hanımefendi?" Kulaklarına ulaşan sesin ardından görüş alanına kocaman siyah botlar girdi. Güçlükle ayağa kalkıp başını ağır ağır kaldırdı. Genç bir adam, yağmurda ıslanıp ıslanmadığına aldırmadan endişeli sayılabilecek bir yüz ifadesiyle kendisine bakıyordu. Çatık kaşların altındaki ela gözler, araba farının ışığı altında parlarken; hayatına kabus gibi çöken başka bir adamın mavi gözlerini anımsayıp yeniden yırtıcı bir korkuyla bağırmak istedi. Fakat sanki sesini bile yitirmişti. Önce genç adamın montundan akıp giden su damlalarına ardından da  kendisine tereddütlü adımlarla yaklaşan iri botlarına baktı. Sadece tek bir adım geriye gidebildi. Vücudundaki uyuşukluk artıyor, başında nabız atması gibi zonklayıp duran o ağrı şiddetleniyordu. O, bir adım geriye gider gitmez adamın botları son kez çamura batmış, başka bir adım atmaktan çekinmişti. Duraksayan adımlara bakıp bu adamın kötü biri olmadığına hükmetmek istedi. Ama karşısındaki bir yabancıydı ve ona ne kadar güvenebileceğini; doğrusu güvenip güvenmemesi gerektiğini kestiremiyordu.