"Kar... İsmin neden bu?" "Ben bir kışın soğuk ayaz`ında doğdum." Titrek bir soluk verip konuşmaya devam ettim. "Bedenimi saran bir anne kucağı yoktu. Bir çöp konteynırının yanında ciyaklaya ciyaklaya ağlamışım." Bunun en acı yanına gelmek istersek. "Başımda, bedenime dişlerini geçiren bir köpek varmış, siyah, ağzından salyalar akıtan koca bir köpek." Ve an acısıda ne biliyor musunuz? Peşinizden gelip sizi bağrına basan bir anne kucağı yoktu. Ve ben Kar Aktan, geceyi sabaha bağlayan o çetin kışın ortasında zorla direndim. Ve başardım, Kar Aktan. Ben ilk kez bir şeyi başarmıştım.

Eviniz neresiydi ya da ev kelimesinin sizin için anlamı neydi? Kendimle ilgili hatırladığım tek şey 18 yaşıma girdiğim gündü.Ondan sonra doğum günümü kutlamaya zamanım bile olmamıştı. Her şeyin sizin zihninizle varolduğu bir hayat düşünün.bir ağacın kökleri gibi evrenin her yerine kök salmış duygular karmaşasının ortasındanız.Bilmecede sizsiniz,cevapta. Peki bu sonsuz labirentin çıkışı neresi? Distopyalara inanın,Fenrirlere Maranlara bu zamana kadar duymuş olduğunuz tüm halk efsanelerine inanın. Çünkü inanmadığımız,imkansız olduğundan emin olduğumuz her şey bu hayatın en ücra köşesinde bizimle birlikte nefes alıyorlar. Gerçeklikten şüphe edin şu anınızın gerçek olup olmadığını sorgulayın. Yaşadıklarımız sanrıdan mı ibaret yoksa bizlerde başka evrenlerdeki insanlar için ücra köşelerde olanlardan mıyız? Gerçeklik herkeste farklı bir anlam bulacaksa eğer,bizim gerçekliğimizi öğrenmek için efsanenin en başına gitmemiz gerekiyor. Araf`ın Güncelerinde ben bile yolumu bulamamışken benimle birlikte kaybolmaya hazır mısınız?

Sıradan bir hayat. Sıradan seçimler.. Kendisininde sıradanlardan biri olduğunu düşünürken içindeki kristallerden habersiz büyümüş bir kız aslında ne kadar sıradışı olduğunu bilseydi ne yapardı... Taşların içinde dış görünüşü nedeniyle kendini taş sanan bir kristal...

Tanrıların sesi sustuğunda, bir kadının gözyaşı göğe yükselir ve ışık olur. Bu ışık masum bir kalbe saklandığında ya dünyayı kurtarır ya da onu üzerindekiler ile birlikte yok eder. “Bütün şehir karanlıktı, ama onun kalbinden bir ışık sızıyordu. Herkes onun ışığına koştu, ben gölgesinde kaldım…”