Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Sınırda kurulan bir hayat… bekleyişle büyüyen bir aşk… ve geri dönülmez bir gece.

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

Sadece kendime güveniyordum

Başkasının günlüğünü yazan bir kız hakkında.

"Aşkın unutuşa, geçmişin ihanete yenik düştüğü bir hikâyede; gerçekle yalan, kalple akıl arasında kalan bir aşkın savaşı..." Unutulmaya mahkum bırakılan bir aşk… Saklanan bir hayat… Ve yeniden atan bir kalp… "Biz birbirimizin sıfır noktasıydık" Deva Alkım Erendiz & Ferman Erendiz

"Kelimeler çok uzak bir yoldan gelir dile; önce yaşamak gerekir. İnsan anlaşılmak ister oysa, fakat anlaşılmadığındandır belki de intikam hırsı. Gözler konuştukça kalp sükût eyler; lâkin konuşursa dil, ne kalbin sesi duyulur ne de gözün... Her dost bir seçim değildir belki de. Bazıları Allah (c.c.) tarafından bir hediyedir bize, biz istemediğimiz halde... Verâ yalnız olmayı sevmezdi, yalnız ölmekten de korkardı. Cesurdu fakat dayanacak ne bir duvarı vardı ne de bir ağacı. Verâ biraz fazla yorulurdu; kimseler fark etmezdi ama gözlerinin altı mordu. Verâ, hiçe sayılmak nedir çok iyi bilirdi. Fakat hiçbir zaman hiçe saymayacaktı ne bir kimseyi, ne bir fikri, ne de bir düzeni... O, hiçe saymaktansa düzeltecekti yanlış olan her şeyi. Yanlış olmak ise uzun bir meseleydi, tıpkı doğru olmak gibi... O bir dosttu; hepimizin kalbinden geçti ve gitti..."

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

kız hastanede değiştirilir üvey ailesi kız erkek ayrımcılığı yapar bir çok şiddet uğrar abisi de şehit düşünce tahammülü tükenir yetimhanede yaşar bir anda gerçek ailesi ortaya çıkar şimdi gerçek ailesiyle zincirleri kırılır⛓️‍💥🖤

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını sağlamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Ben kimim? Yıllarca bu soruyu sordum kendime. Her gün, her saat, her dakika. Durmadan sordum çünkü sormak zorundaydım. Ben Mahinur Soydan bu soruyla büyümek zorunda kalan Mahinur Soydan. Bu da benim hikayem —————-

"Bazı insanlar hayatına geç kalmaz... Sadece yarım kalan yerini tamamlamak için gelir. Bir adam... Bir kız... Ve yıllar önce başlayan, kimsenin bilmediği bir hikâye. Doğduğu gün bir yetimhanenin kapısına bırakılan Derin, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Hayata karşı güçlü durmayı öğrenirken tek dayanağı, seçilmiş kız kardeşi Elif oldu. Diğer tarafta ise herkesin hayran olduğu başarılı cerrah Karan Saral vardı. Kusursuz görünen hayatının arkasında, duvarlarla örülmüş bir adam... Bir konferans günü kesişen yollar, geçmişin sırlarını, yıllarca saklanan gerçekleri ve kaçınılmaz bir bağı ortaya çıkarmaya başlayacak. Derin, ait olduğu yeri arıyordu. Karan ise yıllardır hissetmediği bir şeyi... Bazı aşklar kaderle karşılaşır... Ama emekle gerçek olur."

Gümüş Kanat kulesinin gölgesinde saklanan sırlar, bir saç tokasının içindeki haritayla gün yüzüne çıkıyor. Ranya, babasından kalan bu tehlikeli mirası devralırken, sarayın derinliklerindeki "Gölge Konseyi" şehri karanlığa boğmak için harekete geçiyor. Alaric zindanın soğuk zincirleri arasında gücünü toplarken, uçurumun kıyısındaki bu bekleyiş krallığın kaderini belirleyecek. Gölgeler uyanıyor ve son kilidi açacak olan tek şey, geçmişin mühürlenmiş hafızası.

Esma 17 yaşında, geçmişini bilmeden büyümüş sıradan bir hayat sürmektedir. Yetimhaneden sonra evlat edinilmiş, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan güçlü ama içine kapanık bir kızdır. Her şey normal giderken, hayatına hiç beklemediği bir adam girer: Kartal. Kartal onu bulur… ama neden bulduğunu Esma bilmez. Zamanla Esma, geçmişinin sandığı gibi “basit bir kayıp” olmadığını öğrenir. Gerçek ailesi, yıllar önce parçalanmış bir hikâyenin içindedir. Ve Esma’nın dönüşü sadece onun hayatını değil, herkesin dengesini bozar.

On yedi yıl önce bir hastane odasında "öldü" denilerek ailesinden koparılan Zeynep Soylu`nun, gerçek ailesi olan Karaaslanlar ile kesişen kaderini ve sırlarla dolu geçmişini anlatan sürükleyici bir dram. Bir yanda onu koruyup kollayan yoksul üvey abileri, diğer yanda ona kavuşmak için her şeyi yapacak olan güçlü biyolojik abileri arasında sıkışan bir kızın hikayesi.

Umarım mektubumu almışsındır.

Ekran karardıktan sonra kimse konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Vera, yaz başında küçük bir sahil kasabasına taşındığında geceleri denizden gelen fısıltıları duymaya başlar. Araştırdıkça, denizin her gece 8 yıl önce gizemli bir tekne faciasında kaybolan gençlerin isimlerini fısıldadığını fark eder. Kasabadaki herkes bu olayı unutmuş gibi davranırken, Vera kendini geçmişin karanlık sırlarının içinde bulur. Ta ki bir gece deniz kendi adını söyleyene kadar.

Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."

Kendi benliğini kendi içerisinde kaybedenler, kim olduğunu unutanlar ve kendisine, hayata yetişemeyenler. Hoşgeldiniz...

Asude okulda zorbalık gören depresif bir kızdır. Okula yeni gelen çocuk bunu değiştirecek mi, yoksa her şeyi daha da mı zorlaştıracak?

on yaşında, mavi saçlı bir kız her şeyini kaybeder. Ailesini bulmak için kasabanın korktuğu bir cadıyla antlaşma yapar. Bu yolculuk ,onu büyünün izine, karanlık sırların ve değişen kaderinin içine sürükler.

Hayır yok ben rüya gördüm dimi az önce sen bir kür değildin ben çok yoruldum ondan ayakta rüya gördüm tam

tomris bayram günü klasik akraba ziyareti yaparken 3 yıl önce kaybolan çok sevdiği kuzeninin onun yüzünden kaybolduğunu öğrenince gerçekleri araştırmaya başladı ve asla tahmin bile etmediği şeyler ile karşılaştı.