İki ayrı dünya, bir tesadüf ve `bizden olmaz` denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

"Arkın... Ben seni seviyorum... Ama bir arkadaş olarak değil... Sen sadece bir arkadaş olmayacak kadar özelsin benim için..." "Beril, sen ciddi misin?.. Ben de seni seviyorum ama bu hiçbir zaman arkadaşlıktan öteye gitmedi. Gidemez... Ben seni hiçbir zaman o anlamda sevemem... Buna dair bir umudun olsun istemiyorum. Benim için değerlisin. Ama seni kandıramam doğru olmaz. Üzgünüm kalbin kırılacak belki ama ben seni sadece bir lise arkadaşı olarak görüyorum. Lise bittikten sonra bir daha görüşmeyeceğim diğer arkadaşlarım gibisin benim için..." & Arkın ve Beril on ikinci sınıfa giden iki lise öğrencisidir. Aynı okullarda olmalarına rağmen son sınıfa gelene kadar birbirleriyle çok da iletişimleri olmaz. Taki Beril`in Arkın`ı bir okul etkinliği sırasında bahçede futbol oynarken görmesine kadar. Beril ilk defa o gün kalbinde bir sıcaklığın yayıldığını hisseder. İlk kez kalbi bu kadar hızlı atıyordur...O gün kaçamak gözlerle Arkın`ı izlemeye dalar. Birbirini kovalayan günlerde ondan hoşlandığını anlamasıyla bu hislerle ne yapacağına karar veremez.En sonunda arkadaşlarının da desteğiyle ona mesaj atmaya karar verir. Beril`in haberi olmasada bu mesaj uzun süreli bir arkadaşlığı başlatan ilk adım olacaktır... "Merhaba Arkın... Ben Beril 12-A`dan. Şey...hocamız ödev için gurp oluşturmamızı söylemişti. Bizim grupta olmak ister misin?" Bu basit mesaj her şeyin başlangıcı olacaktır... Tüm güzel anıların ve hayal kırıklıklarının başlangıcı... Aslında bu hikaye bir lise aşkının masumluğunu, karşılıksız aşkı ve ikinci şansı anlatıyor. Yıllar sonra yaşanan denk gelişle hislerin tekrardan uyanmasını ve bu sefer geriye kalan son kar tanesini korumak için ikisinin de harcadığı çabayı okuyacaksınız. Kırılan bir kalbi onarmak için hacanan çabayı ve tüm kırgınlıklara rağmen yeniden filizlenen aşka şahit olacaksınız. Umarım okurken keyif alırsınız... ❄️ ~Texting bulunacak..:)

Zombi salgını ilk olduğunda önce ne oluyor dedik. Sonra dünyanın sonu geldi dedik. Sizin dünyanın sonu senaryonuzda online dersler var mı bilmem ama benim yok. Baktık karantina falan da olsa hayat devam ediyor. Alışmaya başladık. İnsanlar evde çok yalnız kalınca canları da sıkıldı. Zombi hakları yükselmeye başladı. Pardon öhöm Yeni İnsanlar. Bu fikir bayağı bir karşılık buldu. Öyle ki politikayı bile etkiledi. Hatta o kadar etkiledi ki 6 yıllık karantina son buldu. Şimdi... şimdi ne mi olacak? Ben okula gideceğim. Pek bir şey olmayacak benim için. Ne sandınız? Bu The Walking Dead değil. Bu benim gerçek hayatım.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Duru Asal, sessiz kalmanın onu koruyacağına inanan bir lise öğrencisidir. Olanları izler, karışmaz ve kendi dünyasında güvende kalmaya çalışır. Okulun korkulan ismi Koray Bağcı ise sözleriyle insanları hedef alan, sınır tanımayan bir zorbadır. Kimse ona karşı gelmez. Çünkü herkes susar. Ta ki Duru, ilk kez susmamayı seçene kadar… Bu tek karar, sadece iki kişinin hayatını değil; okulun dengesini de altüst eder. Görmezden gelinen her şey gün yüzüne çıkmaya başlar. Ve bazı insanlar için en tehlikeli şey, artık susmayan birine denk gelmektir. "Civciv sus" dedi, "Susmam" dedim yüzümde sinsi bir sırıtış vardı.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

beleş karekter isteyen varmı Buradaaa okudum kitaplara kendim karakter bulucan Yıldızlı bölümlerde direk karakter fotosu koycam alabilirsiniz Bende bı oyunuz alırım dimi ?? -ortaasya *portiiii

Not:Wattpad`te 195k okunması olan kurgumu buraya da düzenli bir şekilde yüklüyorum. Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

Sadece bir geceydi; sadece tek bir akşam yemeği için o mutfağa girmişti ama ocağın altını değil, tüm şehrin altını üstüne getirecek bir savaşın tam ortasına düştüğünden habersizdi. Zeynep, hayallerini bir fast-food dükkanının mutfağında tüketirken önüne sunulan o gizemli teklifi kabul ettiğinde geri dönüşü olmayan bir yola girdi; o gece o masada sadece yemekler değil, hayatlar da servis ediliyordu. İki acımasız lider, Y ve M kişileri, kıyasıya bir güç savaşı verirken araya sıkışan bir `muhbir` adayı olarak kaçması gerekirken, o tehlikeli adamın dizinin dibinde esir kalmayı seçti; çünkü dışarısı ölüm kokuyordu, adamın bakışları ise o ölümden daha yakıcı bir gerçeği saklıyordu. İntikam soğuk yenen bir yemek değildir; o gece o mutfakta intikam, ateşle harmanlandı.

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Yanan bir aşk, bazen insanın bile isteye atlayacağı kor bir çukurdan ibaretti. Belki tahammül edemeyişinin, onu gördüğündeki o kabarışının sebebi; kontrol edemediğin çarpıntı hislerindi. Hırs, insanın kendine koyduğu çizgi ve doğruyu ayırt edemeyişinin en büyük engeliydi. O, bazen karşıma geçip yüreğimi yakan bir bakış yolladığında dudaklarım sadece şu kelimeleri dile getirmek istiyordu; "Gönlümdesin, ama cehennem gibisin..."

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade`yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin`in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

"Celladının merhametiyle büyüyen bir çocuk, adaleti kendi elleriyle yazmaya mahkûmdur." Eğer müzikle kitap okumayı seviyorsanız, Vebal`in ruhunu yansıtan şarkılar; Cem Adrian, Kül Beni Hatırladın mı Herkes Gider mi Hüküm Biz Senle Kendine İyi Bak Beni Affet Bu Gece Ne Ağlarsın İpek Açar, Ninni

Bir kadın düşünün hiç büyüdüğünü görmediği, koklayamadığı kardeşinin ölümünden sonra doktor olmaya kendince yemin edip dedesinin onu konaktan kovmasına rağmen kardeşine verdiği söz uğruna kendi ayaklarının üzerinde durup tıp fakültesini kazanıp bir yandan da hayatla mücadele ederken yıllarca buz tutan kalbi bi tek o adama erimişti... ( Kitabımın tüm hakları bana aittir, kitabımın kopyalanmasına veya kullanılmasına asla iznim yoktur!) Asker & doktor ilişkisi; imkansızlıklar peşlerini bırakmasa da onlar imkansızlıklar için doğup tüm siyahı beyaza çevirenlerdir🤍 okuduktan sonra asla pişman olmazsınız şimdiden iyi okumalar dilerim hepinize❣️

Defne, Kerem’le birbirlerinden nefret ettiklerini sanıyordur. Aynı sınıf, aynı grup, aynı tarih projesi… Kaçış yoktur. Ortaokuldan beri aileleri yüzünden yolları kesişen bu iki kişi, zorunlu sohbetlerle birlikte sandıkları duyguların aslında hiç de sandıkları gibi olmadığını fark etmeye başlar. Bir nefret yanılgısı, beklenmedik bir yakınlığa dönüşmek üzeredir.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

5 yaşındayken anne ve babasını bir trafik kazasında kaybeden Derin teyzesi ile yaşamaya başlar. ilkokulda arkadaşlarından gördüğü zorbalık ve dışlanmayla sessiz kendi halinde biri olur. Lisede de bu halini sürdürürken okulun ilk gününde gördüğü Parla`ya aşık olur ve tüm lise boyunca onu takip eder. Lise sonunda ise yanlişlikla Parla`nın dikkatini üstüne çekmesi ile onunla tanışıp tanışmama konusunda ikilemde kalır. Parla ise hayatı boyunca okul harici hiç zorluklarla karşılaşmamıştır. Güzel ve sevgi dolu bir ailede büyümüştür. Ailenin tek kızı olduğu için babası kardeşlerine göre onun üstünde biraz daha durmuştur. Durum ne kadar böyle de olsa Parla şımarık bir kız değil aksine daha çok yardımsever ve cömert biridir. Liseye geçtiğinde ortaokulda hoşlandığı çocukla aynı okulda olmanın stresi vardı üstünde. Liseye onu unutma hayalleri ile geçmiştir ama bu durum yüzünden lise boyunca hala unutamamıştır. Taki lise sonun da dikkatini çeken çocuğun, onun varlığını bir nebze de olsa unutturana kadar. Şimdi bir yanda ne olcak diye düşünen Derin diğer yandan o kimdi diye düşünen Parla var bakalım hikayenin devamında aldıkları cevaptan memnun olcaklar mi?

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

Arel Korkmaz Eczacılık 3.sınıf öğrencisidir. İki yıldır platonik olduğu kızla bir proje için eşleştikten sonra hayatı başlarda iyi anlamda değişmeye başlar. Ama bu değişim iyi şekilde devam edecek mi?

Solcu bir edebiyat öğretmeni ile sağcı bir mühendis arasında geçen romantik dönem kurgusu iyi okumalarr

“Sözler sözlere karıştı. Kavga iyice büyüdü ve alevlendi. Kor bir alev gibi sönmesi imkânsız oldu.” “Ve bu olayda yanan Alina oldu”

Bazı duygular, kelimelerle ifade edilemez. Bazı aşklar ise suskunlukta saklı kalır. Lalin’in kalbinde fısıldayan hisler, yazdığı mektuplarda ortaya dökülür; ama kimse onları okumaz... Henüz. Okul koridorlarında başlayan küçük bakışlar, gizli gülüşler ve yanlış anlaşılmalar arasında, Lalin ve Arın’ın hikayesi sessiz bir heyecanla ilerler. Bu hikaye, sevginin, cesaretin ve içtenliğin gücünü; kalbin bazen sessiz ama çok güçlü olabileceğini anlatır. ~•~•~ “Beni tutan el bırakmadı belki, ama ben kalacak kadar güçlü değildim.”