Savaşçılar. Cüretkâr krallıklar ve kanlı zaferler. Ya saklan. Ya savaş. Ya da yenil.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

Bir avukatın kan davasında sonra istemediği biriyle evlenmesi ve aşık olması

"Sana bakarken bir şeyi merak ediyorum," dedi sesi düşünceli bir tona bürünerek. "Zihnimde üç farklı İzgi var ve hangisinin gerçek olduğuna karar veremiyorum." Merakla ona döndüm. "Üç farklı İzgi mi?" "Evet," dedi, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Hangisi sensin İzgi? Her gün dükkanında unların içinde kaybolan, o sade günlük elbiselerinin içindeki naif kız mı? Yoksa o gece kulüpte, o bordo elbisenin içinde etrafındaki herkesin nefesini kesen, o ateş parçası kadın mı?" Duraksadı, dudaklarının kenarında yine o muzip ama yakıcı gülümseme belirdi. Bakışları üzerimdeki Tweety pijamalarına, dağılmış topuzuma ve kızarmış yanaklarıma kaydı. "Yoksa şu anda, gece yarısı karşımda Tweety`li pijamalarıyla temizlik yaparken yakaladığım, bana çocuksu bir heyecanla boynuma atlayan şu anki İzgi mi gerçek olan?" Sorduğu soru kalbimin ritmini altüst etti. Elindeki kahve fincanını sehpaya bıraktı ve bana doğru biraz daha eğildi. Aramızdaki mesafe iyice azaldığında, o sert barut kokusuyla kahvenin aroması birbirine karıştı. "Hangisi sensin?" diye fısıldadı tekrar. "Hangi İzgi`ye bakarken kalbim bu kadar hızlı atmalı, karar veremiyorum." Gözlerinin içine bakarken yanaklarımın ısındığını hissediyordum ama bu sefer bakışlarımı kaçırmadım. Babamın bana öğrettiği o dik duruş, kalbimin çarpıntısına rağmen rehberim oldu. Hafifçe gülümsedim, parmaklarımla kahve fincanının kenarında hayali daireler çizdim. "Hepsi benim," dedim, sesim her zamankinden daha kararlı ama bir o kadar da yumuşak çıkarak. Sonra bakışlarımı tam onun o katran karası gözlerine diktim. "Dükkandaki o naif kız da benim, o gece bordo elbisenin arkasına saklanıp cesaretini toplamaya çalışan kadın da... Hatta şu an karşında bu komik pijamalarla duran, heyecandan ne yapacağını şaşıran kız da benim." Bir adım daha yaklaştım, aramızdaki o son mesafeyi de neredeyse yok ettim. "Ama aralarında bir fark var Demir... Hepsi benim, ama sadece biri tamamen senin." Demir, duyduğu cümleyle birlikte derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o yorgunluk bir anda silindi, yerini tarifi imkansız bir parıltıya bıraktı. Elini yavaşça kaldırıp, bu kez hiç tereddüt etmeden yüzüme yaklaştırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde, sanki dünyanın en nadide çiçeğine dokunuyormuş gibi usulca gezindi. "Hangi biri?" diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Hangisini görmek istersen o," dedim. "Senin yanındayken hangisi olduğumun bir önemi yok, çünkü ben senin yanındayken sadece `evinde` hisseden o kızım." Demir, bu cevabımla birlikte elini ensemden saçlarımın arasına geçirdi ve beni kendine doğru çekti. Alnını tekrar alnıma yasladığında, ikimizin de nefesi birbirine karışıyordu. Az önceki o yorgun halinden eser kalmamış, bakışları o puslu, derin ve yakıcı haline dönmüştü. "O zaman," dedi, sesi dudaklarımın üzerinde titrerken. "Benim olan hangisiyse, ona bir soru borcum var." Gözlerimi kapatmamak için kendimi zor tutuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, Demir’in bunu avuçlarının içinde hissettiğine emindim. "Kaldığımız yer tam olarak burası mıydı?" diye fısıldadı, nefesi dudaklarıma değerken içimi titretti. "Yoksa... ben gitmeden hemen önce daha mı ileri gitmiştik?" Hafifçe gülümsedi, ama bu kez gülümsemesi tamamen teslim olmuş bir adamın huzurunu taşıyordu. "Çünkü eğer burada kaldıysak, devam etmek için daha fazla beklemeye niyetim yok pastacı kız.”

Zombi salgını ilk olduğunda önce ne oluyor dedik. Sonra dünyanın sonu geldi dedik. Sizin dünyanın sonu senaryonuzda online dersler var mı bilmem ama benim yok. Baktık karantina falan da olsa hayat devam ediyor. Alışmaya başladık. İnsanlar evde çok yalnız kalınca canları da sıkıldı. Zombi hakları yükselmeye başladı. Pardon öhöm Yeni İnsanlar. Bu fikir bayağı bir karşılık buldu. Öyle ki politikayı bile etkiledi. Hatta o kadar etkiledi ki 6 yıllık karantina son buldu. Şimdi... şimdi ne mi olacak? Ben okula gideceğim. Pek bir şey olmayacak benim için. Ne sandınız? Bu The Walking Dead değil. Bu benim gerçek hayatım.

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

"Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge, Giray ve Ufuk okullarından kovulur. Yeni okullarında ise öğrenecekleri bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. 🦈 0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen?

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

"Benim yaşamam için senin ölmen gerek..." Sadem, 17. yaşının sonlarında hayatını düzene sokmak için çalışan bir kızdır. Yaşadığı onlarca olayın üzerine bir de aynı okulda okuduğu İnanç`a aşık olur. Fakat bilmediği, farkında olmadığı, hatırlamadığı şeyler vardır. Birgün İnanç da Sadem`e aşık olduğunu itiraf eder ve sevgili olurlar. Ama hesaba katmadıkları bir şey vardır. Ne kadar uğraşsalarda kurdukları bu aşk hep inişli çıkışlı olacaktır. Birlikte olmalarını doğup batan Güneş bile istemiyordur. "O gün de böyleydi. Güneş batıyordu, hayallerim gibi." 19.01.2023

“Herkesin bir zaafı, zayıf noktası vardır. Oraya değdiğin anda tüm yaraları görürsün. Kabuk bağlamış olanları, iyileşmiş olanları ve hâlâ açık olan yaraları görürsün.” Dosya açıldı. Işıklar biraz daha kısıldı. Sesler biraz daha alçaltıldı. Ve saatler sonra bir karar alındı. O gece orada bir urgan düğümlendi; Lavin Kartav o urganı boynuna kendi elleriyle geçirecekti. Zaman boğaza dayanan bıçak gibi tehditkar bir şekilde işliyordu; geçmiş ve gelecek çoktan aynı yarada birleşmişti. •Bu kitapta geçen her şey kurgudan ibaret olup gerçek kişiler, olaylar ve kurumlarla hiçbir ilgisi yoktur. TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Bu sessizlik yalnızca dilimi değil hislerimi de lâl etmişti... Ölüm çiçeğim lavinia... Kaderime bulaşmış sessiz felaketim, neden diye sorma hakkımın bile alındığı bu hayat nasıl olur da yüzüme gülümsemeyi yerleştirebilir ki. belkide bu hakkı ben kendime vermek istemedim,bu acı dolu kaderi belki de ben kendime reva gördüm... Belki asıl intikamım kendimeydi... Ben Nilda... _______ Konuşamayan bir kızın evine aniden daha yeni birinin daha ölümüne sebep olmuş ve polislerin peşinde olduğu bir Mafya girerse en fazla ne olabilir ki... _______

Bir imparatorluğun kalbinde, gölgeler ve ışık arasındaki ince çizgide doğmuş bir genç kız: Aurelia. Hayatını, güç ve fedakârlıkla örülü bir dünyada sürdüren Aurelia, sadece kendisinin değil, etrafındaki tüm sevdiklerinin kaderini de taşıyor. Paralel evrenlerde, her biri kendi acısını ve sırrını taşıyan karakterler: Rhagor, gölgeyle dans eden bir savaşçı; Valerian ve Eiravel, kaybettiklerinin bedelini ödemek zorunda kalan ruhlar; Clara, Lysera ve Kael… Hepsi, geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek, hatalarını ve kayıplarını kabul etmek zorunda. Ama gerçek dünya onları bekliyor: Lisenin koridorlarında yeniden tanışacak, mesleklerinde adaleti, güvenliği ve hayatı yeniden inşa edecekler. Geçmişin izleri, sıradan bir hayatın içinde bile peşlerinden gelecek. Ve bazı kararlar, hem eski hem yeni dünyada hayatları sonsuza dek değiştirecek. Aşk, ihanet, fedakârlık ve kader… İki farklı dünya, tek bir hikâye. Her bir kararın bedeli var. Ve bazı mutlu sonlar… beklenmedik yollarla geliyor

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Arzulardan doğan bir çocuk.. dünyaya gelmemesi gereken bir çocuk.. şanssız bir çocuk.. doğumunda hiç bir yetkisi ve kararı olmayan bir çocuk sırf doğdu diye çektiği sıkıntılar bir gün kendisine ilk defa uzanan yardım sever ellerle talihi tersine çeviriyor. İçinde geçmişi geleceği, doğaüstü durumları ve reenkarnasyon barındırıyor.

Karşımda benim yaşlarıma yakın bir adam vardı ona; "Sen kimsin?" Diye sorduğumda o da bana; -Kaderin... Diye cevap vermişti. "Kaderim mi? Ya nerdeyim ben, neresi burası?" Ve bir ses yükseldi; -Burası kaderimizin değişeceği yer! "Nasıl yani ben zaten kaderimi yaşamıyor muyum?" -Kaderini yaşayıp yaşamadığını hissederek öğrenirsin yaşayarak değil..." "Hissetmekte yaşamak değil midir?" Sesinde hafif bir tebessüm vardı adamın. -:" ya hissederek yaşarsın yada hissederek öldürürsün?" -kimi öldürürüm?" -:" kalbini, duygularını, ruhunu..." -ama onlar canlı değil ki kalp dışında." Kafasını iki yana olumsuzca salladı; -:" bu saydıklarımı öldürmek bir insanı öldürmekle eş değerdir küçük hanım.!" ( Kitabımın tüm hakları bana aittir, kitabımın kopyalanmasına veya kullanılmasına asla iznim yoktur!) Asker erkek doktor kadın ilişkisi; imkansızlıklar peşlerini bırakmasa da onlar imkansızlıklar için doğup tüm siyahı beyaza çevirenlerdir🤍 asla pişman olmazsınız şimdiden iyi okumalar dilerim hepinize❣️

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

“Üç yaşında kaçırıldı. Hafızasında silik hatıralardan başka bir şey yoktu. Gerçek ailesini, geçmişini, kim olduğunu bile unuttu. Ona öğretilen her şey mutlak gerçekti—ya da o öyle sanıyordu. Ama bir gün, hiç sormadığı sorular cevaplarını aramaya başladı. 22 yıl boyunca inandığı gerçekler sarsılınca, kendini tehlikeli bir oyunun içinde buldu. Peki, geçmiş onu kurtaracak mı, yoksa geri dönülmez bir karanlığa mı sürükleyecek?”

Hamile kurgusudur klişe sahneler olabilir. Yazım yanlışları olabilir keyfi yazdığım bir kurgu olacaktır

Patroniçe Serisi 2. Kitap Lavinia

Her pusula kuzeyi gösterir. Ama bazıları birini... Geçmiş, gömüldüğü yerde kalmaz. Hele ki tanıklar hâlâ nefes alıyorsa. Hazan, Abant’ın sararmış yaprakları arasında kendi sessizliğine sığınmış bir kadındır. Fakat sessizlik bazen huzur değil, yalnızca fırtınadan önceki uğultudur. Güney ise Londra’nın soğuk sokaklarında geçmişini susturmaya çalışarak büyür. Bir cinayet suçlamasıyla kaçırılan çocukluğunu ve geride bıraktığı tek dostunu; Arda’yı… Ama bazı geçmişler kaçmakla silinmez. Büyüyüp geri döner. Türkiye`ye adım attığında, Güney’in tek bir hedefi vardır: O gece olanların cevabını bulmak. Fakat cevabın olduğu yerde Hazan vardır. Onun sessizliğinde bir bağ, gözlerinde bir yön vardır. Birbirlerinin yaralarını tanıyan bu iki yabancı, aynı sonbaharda kesişir. Pusulalar kuzeyi gösterir. Ama Hazan`ın pusulası hep Güney`i göstermiştir. Ya senin pusulan kimi gösteriyor?

Mahalle kurgusudur

"Yüzünü saklayabilirsin ama kaderini asla." Yeraltı dünyasının karanlık dehlizlerinde, kimsenin yüzünü görmediği bir efsane yükseliyor: Valkyrie. Yarım bir maskenin ardına gizlenmiş ela gözler, sadece rakiplerinin sonunu değil, kendi geçmişinin küllerini de izliyor. Eris için ring, sadece bir ekmek teknesiydi. Ta ki karşısına onun gibi bir "canavar" çıkana kadar. Varlas Keskin; nam-ı diğer Berserker. Gözü döndüğünde dünyayı yakacak kadar vahşi, kalbi ise başkasına ait bir yüzükle mühürlü. İki maske, iki yaralı ruh ve tek bir arena. Bir yanda sadakat, diğer yanda tutku. Kafes kapandığında, maskeler düştüğünde ve ilk kan döküldüğünde; geriye sadece gerçekler kalacak.

Ela dışarıdan bakıldığında sakin, nazik ve masum bir kızdır. Ama bazı yaralar bağırmaz… sadece içten içe kanar. Geçmişinin izlerini kimseye göstermeden yaşamayı öğrenmiştir. Terk edilmenin sessizliğini, güvenmenin bedelini küçük yaşta ödemiştir. Ta ki karşısına, kalbinden daha soğuk bir adam çıkana kadar… Ona uzak durması söylenen bir adam. Ve yine de kalbine en yakın olan. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, masumiyetin ardındaki yaranın hikâyesi.

Bazı sevdalar geç kalır… Ama hiç eskimez. Nevşehir’in sessiz sokaklarında, çocuk yaşta verilen bir söz yıllar boyunca bir kalpte sessizce büyüdü. Karan Alp Akay, on iki yıl boyunca uzaktan sevdiği Kadem Yıldız’ı bekledi. Bir kere bile adını anmadan, kalbinden bir kez bile silmeden… Kadem ise şehirde kendi hayatını kurdu. Geçmişin masal gibi kalan anılarını çoktan geride bırakmıştı. Ta ki hayat, onu bir kez daha başladığı yere döndürüp, hiç planlamadığı bir evliliğin eşiğine getirdiğinde… Bu evlilik belki aşkla başlamadı. Ama bazen kalp, kaderin fısıldadığı yerden konuşmaya başlar. Üstelik Karan’ın başına bela olan ikiz kardeşleri de devreye girince işler sadece duygusal değil, fazlasıyla karışık ve komik bir hâl alır. "Sonsuz Sevda", geçmişin yüküyle bugünün karmaşasını, sabırla beklenen bir aşkın kahkaha ve gözyaşıyla örülmüş hikâyesini anlatıyor. Kimi aşk ilk bakışta doğar, Kimi ise yıllarca içte büyür, zamanı geldiğinde dile gelir… Ve asla bitmez. Sonsuz olur.