"Ben kim miyim? Sadece mizahı yerlerde sürünen bir lise öğrencisi... Ciddi bir kişiliğim yok; biriyle kavga etsem bile asla agresifleşmem. Hayatta bir amacım var elbet ama dürüst olmam gerekirse, ben buraya sadece taşak geçmek için geldim. Ben `Arka Sıradakiler`im. Dünyama hoş geldiniz! Burada hem asosyal hem sosyal kelebek, hem utanmaz hem de utangaç bir kızı okuyacaksınız. Evet, ortası yok; ya fazla ya az, tam arafta gibi... Ne dersiniz? Hikayem sizi bekliyor."

On yedi yıl boyunca yaşadığınız hayatın koca bir yalan olduğunu öğrenseniz ne yapardınız? Alem için dünya, bir DNA raporuyla tepetaklak oldu. Büyüdüğü mahalle, sığındığı anılar ve "ailem" dediği insanlar artık birer yabancıydı. Şimdi o şehrin en köklü ve karanlık ailelerinden biri olan Yılmazerlerin kayıp kızıydı. Ancak bu yeni hayat, bir peri masalı değil; mermer sütunlar ve kristal avizeler arasına gizlenmiş buz gibi bir savaştı. Girdiği o devasa malikanede onu bekleyen sıcak bir kucaklama değil, geçmişin hayaletleriyle örülmüş üç çift nefret dolu göz vardı. 🕳️Bu hikayenin kapağı yapay zeka tarafından hazırlanmıştır. 🕳️Bu hikayeyi 2022 yılında yazıp taslaklar da beklemiştim. Şimdi kurgu düzenini ve olay örgüsünü bozmadan olabildiğince düzenledim, yeniden yazdım. 🕳️Kurgu fazlasıyla klişe içerir.

Geçmişte yaşadıkları yüzünden kaç kere hastanelik olan küçük Çağın, doktorların koyduğu tehşis ile yaşamaya mecbur bırakılır. Yavaş yavaş tanıştığı insanların yüzünü,ismini hatta nerede olduğunu bile unutur hâle gelen Çağın,2021 yılında kütüphanede ders çalışırken yanında kıpırtı sezer. Açık kumral teni ve lüle lüle saçları ile bir "Afet`i" andıran kıza gönlünü kaptırır. Uzun zaman kalbinde yaranan boşluğu fark eden Çağın`ın hatırladığı tek şey, kızın en sevdiği şarkı ve okuduğu okuldur. Peki, kafasına koyduğu şeyi yapmaya niyetli bir genci kim durdurabilir? ~~~~ Sınıfın sessiz ve kendisini alzheimer diye tanıtan çocuğunu merak eden Afet,okulun düzenlediği şarkı yarışmasına katılır fakat çocuğun da katıldığından bihaberdir. Öğretmenlerden numarasını alıp konuşturmaya çalışan Afet`in aklında neler vardır?

✎ᝰ. Yüzündeki doğum lekeleri yüzünden dışlanan İdil`in, katıldığı okulundaki karma voleybol takımıyla, hayatı değişmişti... Ailesinden hiç ilgi görememiş, annesinin geninden gelen doğum lekelerini kusur gibi benimsemiş İdil, zengin olsada diğer insanlara yaranamamıştı. Her gün koluna attığı çizikler, bir vakit sonra bağımlılık olmuş ve bundan kurtulmanın çözümünü aramıştı. Umut görüp, ardından umutları boşa çıkan İdil, artık hayatından bir ümidi kalmamış bir vaziyetteydi. Ancak bir serviste tanıştığı üç genç hayatını değiştirmişti. Onlara kollarındaki çizikleri gizleyememiş, kendini saklayamamıştı. Onların teşviki ile okulun karma voleybol kulübüne katılıvermişti. O voleybol kulübü hayatı, içindekiler ise umudu olmuştu. On bir kişinin ona yuva gibi olması artık kaçınılmazdı...

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

beleş karekter isteyen varmı Buradaaa okudum kitaplara kendim karakter bulucan Yıldızlı bölümlerde direk karakter fotosu koycam alabilirsiniz Bende bı oyunuz alırım dimi ?? -ortaasya *portiiii

sürücü kursuna yazılmak isteyen eslem, bir dolandırıcıya denk gelirse neler olur? alp: bu inat ve hırs hoşuma gitmedi değil umarım sadece bana karşı böyle değilsindir eslem: neyse ne adresi veriyor musun alp: vermiyorum çünkü güzelsin ve ben güzel kızları dolandırmıyorum not: kitabın tüm hakları şahsıma aittir. herhangi bir kopyalama, çalma, alıntılama durumunda yasal işlem başlatılacaktır. bilginize.

Bazen sadece mutlu olmak ister. Sadece bir an olsun hiçbir şey düşünmek istemez. Kafasının içinde bulunan bütün düşüncelerden sıyrılıp atmak ister. Hiçbir şey yaşanmamış gibi davranmak ister. Çabalar durur, asla pes etmez, ümitsizliğe kapılmaz. Daima çabalar. Hayat bana hep acımasız davranmıştı. Hep zorluklarla tek başıma savaşmıştım. Bu daha ne kadar sürektir, kim bilir? Ya da son bulacak mıydı o bir soru işareti…

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

​"Bastığın yerleri toprak diyerek geçme, tanı..." ​Yaren Akın için hayat, sekiz yaşında babasının şahadetinin ardından renklerini yitirdi. Geriye sadece iki renk kaldı: Gri ve Siyah. Babasından kalan son emirle büyüdü: “Toprağa narin bas Yaren kız, altındakiler incinmesin.” ​Yıllar sonra, geçmişin hayaletleri ve deşifre olan kimliğiyle yüzleşen Kıdemli Üsteğmen Yaren, nam-ı diğer Alaca, kendi cehenneminde tek başına yürüyor. Bir yanda bitmek bilmeyen bir intikam ateşi, diğer yanda vatanın emaneti ve karşısında sarsılmaz bir duvar gibi duran Gökhan Yüzbaşı... ​Emanetin canın, sadakatin kalkanın olduğu bu yolda; Alaca ya küllerinden doğacak ya da o siyahın içinde tamamen kaybolacak.

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

İll görüşte aşka inanmayanlar. Bence inanın çünkü, Gerçek...

Yapılmaya geç kalınmış aşk itirafı, mezarda ölü hâlde yatan ruha dokunur. Kendini birden dört yıl öncesinde bulan Kardelen, hem hayatını düzeltme hem de platonik olduğu Yalkın`ın hayatını kurtarma fırsatı bulur. Milli yüzücü olan Yalkın`ın hayatında tek bir pürüz görünmüyordu. Öyleyse ona 𝘨𝘦𝘳𝘤̧𝘦𝘬𝘵𝘦 ne oldu?

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

"Herkesin bir celladı vardır. Bazıları canınızı alır, bazıları ise canınız olur." Bir yanda ihanetin gölgesinde büyüyen Ada, diğer yanda buzdan bir imparatorluğun tek sahibi Cihan Soykan. Bu hikaye, bitmiş bir sonun değil, küllerinden doğan bir başlangıcın hikayesi.

Zombi salgını ilk olduğunda önce ne oluyor dedik. Sonra dünyanın sonu geldi dedik. Sizin dünyanın sonu senaryonuzda online dersler var mı bilmem ama benim yok. Baktık karantina falan da olsa hayat devam ediyor. Alışmaya başladık. İnsanlar evde çok yalnız kalınca canları da sıkıldı. Zombi hakları yükselmeye başladı. Pardon öhöm Yeni İnsanlar. Bu fikir bayağı bir karşılık buldu. Öyle ki politikayı bile etkiledi. Hatta o kadar etkiledi ki 6 yıllık karantina son buldu. Şimdi... şimdi ne mi olacak? Ben okula gideceğim. Pek bir şey olmayacak benim için. Ne sandınız? Bu The Walking Dead değil. Bu benim gerçek hayatım.

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Bu sessizlik yalnızca dilimi değil hislerimi de lâl etmişti... Ölüm çiçeğim lavinia... Kaderime bulaşmış sessiz felaketim, neden diye sorma hakkımın bile alındığı bu hayat nasıl olur da yüzüme gülümsemeyi yerleştirebilir ki. belkide bu hakkı ben kendime vermek istemedim,bu acı dolu kaderi belki de ben kendime reva gördüm... Belki asıl intikamım kendimeydi... Ben Nilda... _______ Konuşamayan bir kızın evine aniden daha yeni birinin daha ölümüne sebep olmuş ve polislerin peşinde olduğu bir Mafya girerse en fazla ne olabilir ki... _______

5 yaşındayken anne ve babasını bir trafik kazasında kaybeden Derin teyzesi ile yaşamaya başlar. ilkokulda arkadaşlarından gördüğü zorbalık ve dışlanmayla sessiz kendi halinde biri olur. Lisede de bu halini sürdürürken okulun ilk gününde gördüğü Parla`ya aşık olur ve tüm lise boyunca onu takip eder. Lise sonunda ise yanlişlikla Parla`nın dikkatini üstüne çekmesi ile onunla tanışıp tanışmama konusunda ikilemde kalır. Parla ise hayatı boyunca okul harici hiç zorluklarla karşılaşmamıştır. Güzel ve sevgi dolu bir ailede büyümüştür. Ailenin tek kızı olduğu için babası kardeşlerine göre onun üstünde biraz daha durmuştur. Durum ne kadar böyle de olsa Parla şımarık bir kız değil aksine daha çok yardımsever ve cömert biridir. Liseye geçtiğinde ortaokulda hoşlandığı çocukla aynı okulda olmanın stresi vardı üstünde. Liseye onu unutma hayalleri ile geçmiştir ama bu durum yüzünden lise boyunca hala unutamamıştır. Taki lise sonun da dikkatini çeken çocuğun, onun varlığını bir nebze de olsa unutturana kadar. Şimdi bir yanda ne olcak diye düşünen Derin diğer yandan o kimdi diye düşünen Parla var bakalım hikayenin devamında aldıkları cevaptan memnun olcaklar mi?

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Ravza dışarıdan bakınca sakin ve zarif biri gibi görünüyor. Şalı düzgün, duruşu ciddi… Ama aslında o çok güçlü bir kız. Elindeki bilgisayar onun için sıradan bir şey değil. O bilgisayarla insanların göremediği şeyleri görüyor, gizli olanları ortaya çıkarıyor. O bir yazılım mühendisi ama aynı zamanda vatanı için çalışan biri. Silah yerine zekâsını kullanıyor. Kodların ardından savaşıyor. Gözleri ekrana bakarken aslında çok büyük bir sorumluluğu taşıyor. Hem inancına bağlı hem de cesur. İçinde korkuları olsa da belli etmiyor. Ravza’nın hikayesi biraz mücadele, biraz sabır ve biraz da güçlü durmaya çalışmanın hikayesi.