Patroniçe Serisi III. Kitap ⚜️ İçeceğini içerken, "Bunu tatmalısın," dedi, benimle sohbet etmeyi amaçlayarak. Pamir Alp, "Bu dünyada cehennemle tanıştıracağım o iti." dediğinde, içtiğim limonlu soda neredeyse boğazımda kalacaktı. Hamza, beklemediğim bir ilgiyle, "Helal helal, iyi misin Yenge?" diye sorduğunda, girdiğim öksürük krizine bir yenisi daha eklendi. Yenge mi? Öksürmekten yaşaran gözlerime elimle hava yaparken ona döndüm ve hayret içinde, "Benimle mi konuşuyorsun?" diye sordum, hitap şeklinden dolayı onu sorgulayarak. Pamir Alp sırtıma hafifçe (!) birkaç kez vurdu ve saçlarımın arasına fısıltıyla, "Heyecandan boğuluyordun az kalsın, karıcığım." dediğinde, kaskatı kesildim. Karıcığım? Yapay bir kahkahayla, "Heyecandan dilimi yutacaktım az kalsın." dedim, son sözlerimi bastırarak söyleyerek. Tuğçe ikimize şüpheyle bakarken Hamza`ya döndüm. "Hamza?" "Evet, Yenge?" "Yengen kadar başına taş düşsün, Hamza." dedim sinirle. Hâlâ bana yenge diyordu. Tuğçe bu söylediğime çekinmeden gülerken başımı bıkkınlıkla iki yana salladım ve, "Hâlâ susuyorsun!" deyip, öfkeyle Pamir Alp`e döndüm. Evden çıkmadan önce de böyle yapmıştı. Konu biz olunca susup sadece dinliyordu. Şaşkınca, "Ben ne dedim şimdi?" dediğinde, sertçe soludum. "Bana Yenge diyor ve sen ağzını açıp ona hiçbir şey söylemiyorsun!" dedim, homurdanarak. Bana gelince `bak kızım biz düşmanız` bla bla demeyi biliyordu ama! Hamza`ya kısa bir bakış atıp tekrardan bana döndü ve sinsice kıvrılan dudaklarıyla, "Çocuk, bizi yakıştırmış ne diyeyim şimdi?" deyip, rahat bir tavırla konuştu. Ağzım neredeyse bir karış açılırken öfkeden deliye dönmek üzereydim. Yakıştırmışmış! Tembihledim demiyor da yakıştırmış diyor. Benimle dalga mı geçiyordu? "Sa-" diyordum ki, içeceğimi önümden alıp -benim içtiğim tarafından- dudaklarına yaslayıp yudumlamasıyla beni zahmetsizce susturmayı başardı. • Devam kitabıdır.

"Ben kim miyim? Sadece mizahı yerlerde sürünen bir lise öğrencisi... Ciddi bir kişiliğim yok; biriyle kavga etsem bile asla agresifleşmem. Hayatta bir amacım var elbet ama dürüst olmam gerekirse, ben buraya sadece taşak geçmek için geldim. Ben `Arka Sıradakiler`im. Dünyama hoş geldiniz! Burada hem asosyal hem sosyal kelebek, hem utanmaz hem de utangaç bir kızı okuyacaksınız. Evet, ortası yok; ya fazla ya az, tam arafta gibi... Ne dersiniz? Hikayem sizi bekliyor."

beleş karekter isteyen varmı Buradaaa okudum kitaplara kendim karakter bulucan Yıldızlı bölümlerde direk karakter fotosu koycam alabilirsiniz Bende bı oyunuz alırım dimi ?? -ortaasya *portiiii

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

İll görüşte aşka inanmayanlar. Bence inanın çünkü, Gerçek...

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

0507*****: 2 paket vanilya, 1 paket kabartma tozu. yazıyor... Siz: Sen de kimsin? 0507*****: Annesi tarafından A101`e zorla yollanan bir gariban. Siz:???

Sadece annesinin zoruyla gittiği partide bir çatışmaya yakalanan Nicole, üvey babasının en büyük düşmanlarından biri olan mafya Vantor Zoya`nın oğlu Miran Zoya ile yolları kesişir. Miran bir sebepten dolayı Nico`yu himayesi altına alır.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Kuzgun uçtu, evini aradı. Kuzgun uçtu, tuzağa düştü. Kar yağdı, bir ev tüm ihtişamına rağmen yok oldu. Sesleri içine çekti, içindekileri kovdu. Deva gelene kadar. Deva Kuzgun, hayatın kıyısında tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Umutsuzca bir sığınak ararken, karşısına çıkan şüpheli derecede ucuz lüks bir villa, ona hem umut hem de huzursuzluk getirir. Seçeneksiz kalan Deva, bu fırsatı kaçırmaz… İzan Karavezir’in parmakları masaya vurdu kendini. Tak. Deva’yı gördü. Tak. Evi karşısına çıkardı. Tak. Kuzgun tuzağa düştü. Tak. Onunla tanışma zamanı gelmişti. İzan Karavezir, bir planını daha başarıyla sonuçlandırmıştı. Sırada kendini tanıtmak ve Kuzgun’un sınırlarını keşfetmek vardı. ** ÇALINTI VE KOPYALAMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR. Kapak tasarımı atesemiliter`e aittir. Kendisine emekleri için teşekkür ediyorum.

Karen Riyan, sevgilisi Fred Stuffer tarafından dolandırılır. Elindeki avucundaki her şeyi kaybeden Karen, sevgilisinin arkadaşı olan Vincent Moarlo Klein’den yardım ister. Aralarında anlaşma yaptıklarında, Vincent sonunda yardım talebini geri çevirmez. Karen, dolandırıcı sevgilisinin peşine düşmeyi seçim sanır, kendi isteği ile gerçekleştirdiği bir ihtimal ama bir gün telefonuna gelen aramayla seçimleri zorundalıklara dönüşür. ‘Benimle oyun oynamak ister misin?’

Sessiz sakin bir şekilde kendi hayatınızı yaşarken birden gökyüzünden geldiğini iddia eden ve prens olduğunu söyleyen bir adamın evlilik teklifini kabul eder miydiniz?

Bazı aşklar sessiz başlar ve en derin izleri de onlar bırakır. Nevra, Enver’i yıllardır kimsenin fark etmediği bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle sever. Onun için bu aşk, dile gelmeyen ama her gün biraz daha büyüyen bir histir. Enver ise Nevra’nın varlığına alışmıştır; yanındadır ama hiç sorgulamadığı kadar uzaktır. Mezuniyet yaklaşırken herkes geleceğini planlar, Nevra ise sevdiği çocuğu ardında bırakacağını düşünür. Oysa kader, ikisi için de aynı yolu çoktan çizmiştir. Aynı üniversiteyi, aynı şehri ve aynı bölümü birbirlerinden habersiz kazanırlar. Geçmişte söylenemeyen her şey, üniversite koridorlarında yeniden karşılarına çıktığında bu kez kaçmak mümkün olmayacaktır. Bu bir tesadüf hikâyesi değil; zamanı gelince filizlenen, sabırla beklemiş bir aşkın hikâyesidir.

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

sürücü kursuna yazılmak isteyen eslem, bir dolandırıcıya denk gelirse neler olur? alp: bu inat ve hırs hoşuma gitmedi değil umarım sadece bana karşı böyle değilsindir eslem: neyse ne adresi veriyor musun alp: vermiyorum çünkü güzelsin ve ben güzel kızları dolandırmıyorum not: kitabın tüm hakları şahsıma aittir. herhangi bir kopyalama, çalma, alıntılama durumunda yasal işlem başlatılacaktır. bilginize.

tatlı bir mahalle kurgusu dur Aysel mahallenin gözde güzel kızlarından kıyafetler diken bir kizimizdir mutludur aysel ama tek bir yarası vardır meltemin abisi mert , mert askerden dönmesine çok az kalmıştır artık onu eskisi gibi göre bilecek ama mert onu fark edecek mi mert annesi ve kızkardesine babalık yapmış Bi adamdır hayatında olan kadınlar bellidir ve evlenemke ve aşık olmak istememektedir o arabaları ve ailesi ile mutludur o sert duvarı aysel icin yikabilecek mi

𝘎𝘦𝘳𝘤𝘦𝘬 𝘈𝘪𝘭𝘦𝘮 | 𝘈𝘴𝘬𝘦𝘳 | 𝘓𝘪𝘴𝘦 𝘬𝘶𝘳𝘨𝘶𝘴𝘶𝘥𝘶𝘳. Bazı hikayeler suskunlukla başlar, Bazılarıysa sessizliğin içinde fırtına saklar. Tomris Mehir Alaca, kayıp bir geçmişin yükünü taşıyan savaşçı bir kızdı. Hayatı bir düğüme dönüşse bile, o düğümü çözer; yine de yıkılmazdı. Aile, aşk ve vatan onun dünyasının anahtar kelimeleriydi. Hepsinin kapısını açmak ise zorlukları da beraberinde getirecekti. "Bazı insanlar karanlıkta kaybolur. Bazılarıysa o karanlığın tam ortasında parlar; tıpkı Ay Parçası gibi." ~~~ Hikayem tüm kurgusuyla bana aittir. Argo ve küfür içermektedir

Kainat Sayra, bir kere zehirli kan damarlarında gezinmeye başladığında; ondan tiksinmemiş onu benimsemişti. Mafya babasının trajedi ölümünün ardından onun mirasını ve namını devam ettiren Kainat Sayra yıllar sonra onunla karşılaşır Babasının katili; ezelden gelen düşmanı Birkan Bora Yüksel Ve bundan sonra iki tarafında hayatı eskisi gibi olmayacaktır Ya da belki hiç olmamıştır? Mafyatik bir kurgu lütfen şans verinin.

Evlilik vaadiyle kurulan kusursuz tuzaklar... Ancak bu kez, kendi oyununda tutsak kalan bir kadının ve onu tuzaklarında boğan adamın hikayesi.

Siz: Sarılsak geçer gibiydi bu arada. Siz: Hem şarkı hem ima. Siz: Çok güzel bir şarkıdır, dinle. Siz: Ve konuya dönecek olursak evet, sarılsak belki geçerdi. Yunus: İlayda. Yunus: İyi misin? Siz: Değilim Yunus. Siz: Bir kere. Siz: Sadece bir kere. Siz: Sarılsaydım sana ha Siz: Belki böyle olmazdık. Yunus: Konum at geliyorum. Siz: Babam var. Yunus: Çöpe diye çık gel. Siz: Yunus istediğim bu değildi, şimdi değildi. Yunus: Ben şimdi istiyorum İlayda, üzülmena dayanamam. Siz: Yunus, yapma. Yunus: İlayda. Siz: Ne İlayda. Siz: İçimi dökmek istiyorum ben, kapıma gelmeni değil. Yunus: Balkondan atlıyorum içeri? Siz: Lan sakın!

Savaşçılar. Cüretkâr krallıklar ve kanlı zaferler. Ya saklan. Ya savaş. Ya da yenil.

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi`de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.