Aşka inanmayan bir adamı inandırmak kolay mıydı? Peki ya aşktan korkan bir kadını cesaretlendirmek… Defne ve Levent’in aşkı yanlış anlaşılmalar arasında sıkışmış, kıskançlık ve öfkenin ördüğü duvarlarla sarılmıştı. Yine de gerçek bir aşk için her zaman çıkış vardı… Levent geçmişinden yaralı kalbini, çelik zırhların arkasına saklamıştı, ama Defne’nin zarif ruhunun çatlaklarından içeri sızmasını engelleyememişti. Defne ise Levent’in ateşinden köşe bucak kaçmış, ama saklanamamıştı. Bu bir adamın masumiyeti bulması, bir kadınınsa gerçek aşkı tanımasının hikayesi…

"Kimi sokaklar adımlarıyla anılır, kimi sokaklar ise gölgesinde sakladığı sırlarla... Karanlığın ve tehlikenin hüküm sürdüğü bu şehirde, kuralları bozan tek şey yasak bir tutkuydu. İki yabancı, geçmişin ezici yükü ve kanlı hesaplaşmaların ortasında yollarını kaybettiğinde; geriye sadece iki seçenek kalır: Ya bu karanlıkta kaybolmak ya da uğruna her şeyi yakacak bir vuslata ermek.
Lotus Siyah’ın kaleminden, sırlarla örülü bir dünyanın kapıları aralanıyor."

O benim için sıradan bir adam değildi. Bir bakışıyla günümü güzelleştiren, adını duymak için bahaneler aradığım, gelmeyeceğini bile bile yolunu gözlediğim adamdı.

Ama onun dünyasında ben kimdim?

Belki tanıdığı bir öğretmen, belki birkaç kez karşılaştığı bir kadın...

O, benim kalbimde koca bir hikâyeyken ben onun hayatında yalnızca küçük bir ayrıntıydım.

Yine de sevmekten vazgeçemedim.

Çünkü bazı aşklar itiraf edilmezdi. Bazı insanlar hiç haberi olmadan sevilirdi.

Ve bazı bekleyişlerin sonunda kavuşmak değil, insanın kendisiyle yüzleşmesi vardı.

Peki ya bir gün, uzaktan sevdiğin adam sana dönüp bakarsa?

0551***: Elfidaaaaa, bir belalı başımsın.

0551***: Elfidaaaaa, beni fark etme sakın.

Elfida: Pardon, siz kimsiniz?

0551***: Omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın.

Elfida: Kimsin sen kardeşim, hayırdır?

0551***: Elfida, hep aklımda kalacaksın...

Elfida: Manyak mısın sen?

0551***: Sana manyağım, Elfida:)

Saat 00:00 geçe yılbaşında intihar edecek olan birine mesaj yollarsan ne olur? bu seni sevmeyen çocuk ise.

Bembeyaz zambakların önüme serildiği, yemyeşil çimlerle kaplı bir bahçede yürüyorum. Arkama bakmıyorum, önümü görmüyorum. Sadece yürüyorum. Çünkü o an ihtiyacım olan şey o. Geçmişime sığınmıyorum, geleceğimin umuduna kapılmıyorum. Bütünüyle ana odaklıyım. Ve o an benden sana yardım etmemi istiyor. Bütün yaşanmışlıklarımızı, anılarımızı çöpe atmamı; sadece basit bir yara bandı olarak kullanılmamı. Peki ya ben? Ben ne istiyorum? Sana gerçekten yardım etmeyi mi? Yoksa hissettiğim günahkar duyguları bu kılıfa uydurup yanında kalabilmeyi mi? K-Pop dünyasının parlak idolü, PRDX grubunun yıldızı Park Seo-jin diğer adıyla Sylus. Ve onun on dokuz yıllık arkadaşı, bir su kadar güzel ve berrak Kim Ha-eun. Yaşanmışlığın üzerlerine bindirdikleri yük, kalplerindeki kor alevi bastıracak mı? Ya da anıların feryadı, ikisini de yakıp küle mi çevirecek? Uyarı! Bu kitap eser miktarda şiddet/cinayet ve çeşitli istismar öğeleri içermektedir. Bu konuda herhangi bir travmanız varsa lütfen es geçiniz. Kitabın tüm hakları, şahsım Judgement Lane`e aittir. Herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Bazı hikâyeler bir bakışla başlar, bazılarıysa tesadüf gibi görünen karşılaşmalarla... Melis, okulun kalabalığında hiç tanımadığı birine ait küçük ayrıntıları fark etmeye başladığında, hayatının sıradan günlerinin değişeceğinden habersizdi. Birkaç bakış, yarım kalan konuşmalar ve beklenmedik mesajlar... Peki ya her şey göründüğü gibi değilse? Bazen bir isim, bir insanın aklında hiç beklemediği kadar yer edebilir.

- tatlış öylemi? - evet tatlış değilmişsin Demir gibi sertsin - evet ismim de Demir - Tam da üzerinde bir isim - evet yatakta da Sertim istersen sen de dene ne dersin bak bakalım ismim gibi sertmiyim ... Ece gece sıkıldığı için numara salladı ve o numara yeraltının sahipi Demir çıkar 🔸️küfür +1& sahneler bulunmaktadır 🔸️

Zeynep Yıldırım ailesinden pek sevgi görmemisti sadece kardeşi ve iki abisinden görmüştü ama bir abisini ondan almışlardı.

Kıdemli üsteğmen Mert yıldırım (Şehit)

O birini kurtarmak adına kendini feda etmişti.

Bir gün peki Zeynep yıllardır ailesi bildiği insanların aslında gerçek ailesi olmadığını öğrenince ne olucak?

Bakalım Zeynep karahan ailesine alışabilicekmi, ön yargılarını kırabilicekmi istediği sevgiyi bulabilecek mi?

Peki ya o sırlar ortaya çıkınca neler olacak.

5 abi ve 1 kardeş

"Unutmak bir hediye değildir; bazen en acımasız cezadır."
Şehrin neon ışıklarının ulaşamadığı, hatıraların birer para birimi gibi el değiştirdiği o karanlık sokaklarda, Mihra zihinlerin mimarıdır. İnsanların en utanç verici anılarını bir neşter gibi kesip atan, hafızaların derinliklerinde sessiz izler bırakan bir "Bellek Taciri"
kendi elleriyle silip attığı bir geçmişin yükü, onu şehrin en gizemli ve en tekinsiz kapısına, Alaz’ın dünyasına sürükler.
Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; gücün, soğukkanlılığın ve yalanın vücut bulmuş hali. Mihra ise bu sarayın duvarları arasında, zihinleri yeniden şekillendirmek için biçilmiş bir silah. Ancak bu evin temelleri, gün yüzüne çıkmamış anılarla ve saklanan gerçeklerle atılmış.
Mihra, Alaz’ın zihnine her dokunduğunda, sarayın gölgeleri biraz daha derinleşir. Kimin avcı, kimin av olduğu, hangi anının gerçek, hangisinin inşa edilmiş bir illüzyon olduğu birbirine karışır.
Gerçekler, sadece hatırlayanlar için değil, onları yok etmeye çalışanlar için de bir tehdittir.
Unutulmuş kan ve aşk: Hiçbir şey göründüğü gibi değil, çünkü hiçbir anı masum değil.

Sıradan bir lisenin sıradan olmayan iki öğrencisi...

İkisinin bir araya gelmesi kırmızı kar yağması kadar imkansızken -en azından Beste böyle söylüyordu- bir araya gelmişlerdi. Hem de iki baş düşmanken iki genç aşık olarak.

Kırmızı karların yağdığı o ütopik evrene hoş geldiniz.

Keyifli okumalar...

-
Bölüm günleri; Çarşamba, Pazar.

Beste Kahraman&Arda Eryavuz

21/10/26

Tanrıça Kibele’nin ihanet karşısında duyduğu derin acıyı, bir kadın üzerinden tekrar öyküleştirip; onun intikamını ve hüznünü anlatan bir cinayet öyküsü..

Sanem ve Berkenin Zorlu Sevdası. Zorlu olduğu kısmı doğru ama o Sevda gerçek olacak mı ? kavuşabilecekler mi ? birbirlerinden vazgeçecekler mi? hepsinin cevabı hikayede gizli. •Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır.•

🖤

Yanlış Emir isimli kurgudur!!!

170K okunan kurgumu yeniden yayınlıyorum.

Kalbinde aşk var bir ben görüyorum…

İkimizden biri ölmeliydi ve ben düşünmeden seni yaşatmayı seçtim kardeşim. Soğuk iliklerime işlemiş ruhumun deliklerine yama yapmıştı. Gözlerimi duvardaki çizgiden çekemiyordum. Uzun çizgi duvarı iki ayrı alana bölmüş, gidebileceği yere kadar gidiyordu. Koridorun köşesine kadar. Oturduğum sandalyemde kıpırdandım. telefonumdaki saate baktığımda bakışlarım bugünün tarihine değdi. 16 Ağustos. Bizim var oluş ve bitiş tarihimiz. İkimizin doğum onun ölüm günüydü. İçimde saklanmış cesur tarafımla gözlerimi önümdeki kapıya diktim ve yanındaki tabelayı okudum. `Morg.`

Bir görev için şehit oldu olarak gösterilen bir askerim. Mezarımın başındakileri uzaktan izliyorum. Annemi,babamı,abimi ,kardeşimi ve dığer herkesi. Herkes teker teker gidiyordu. Annemi saat çok geç olduğumda anca kaldırdılar mezarın başından. Bense gidemedim yanına. Diyemedim "Yasıyorum sen kahrolma." Biraz daha mezara bakmayı sürdürdüm. Bende artık gitmeye hazırlanıyordum ki. Bir kadın mezarın basına geldi. Önce telefondan bir ile konuştu. Konuşmayı bitirince hattı açıp çıkardı ve kırıp cebine koydu. Sonra yavaşca çömeldi. Elini mezara koydu. Yüzünü göremiyordum. Biraz o şekilde kaldı. Bir şeyler anlattı ama duyamamıştım. Ayaklandı gitmeye ihtiyacı varmış gibi. Yüzünü gördüm. Saniyelikte olsa. Kimdi bu kadın?

Gözlerini alamazsın üstünden (Türkçe)

İnsan, geçmişinde yaşadığı acıları ne kadar saklayabilir? Peki ya bir gün, bütün o suskunlukların ardında saklanan gerçekler ortaya çıkarsa? Herkesin kendine göre bir hikâyesi, kimseye anlatamadığı yaraları ve içinde büyüttüğü pişmanlıkları vardır. Kimi sevgisiz bir çocukluğun izlerini taşır, kimi ailesinin hataları yüzünden hayatını yeniden kurmaya çalışır. Kimi affedemediği insanlarla aynı sofraya oturur, kimi ise unutmak için kendinden bile kaçar. Birbirinden farklı hayatlara sahip iki insanın yolları kesiştiğinde, ikisi de geçmişlerinden kaçmanın sandıkları kadar kolay olmadığını anlayacaktır. Aralarında yavaş yavaş büyüyen bir aşk, yıllardır kapalı tuttukları kapıları aralayacak; sakladıkları duygularla, kırgınlıklarla ve korkularla yüzleşmelerine neden olacaktır. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı başkalarıyla değil, kendi geçmişiyledir. Bazı yaralar zamanla kapanır. Bazılarıysa sevilince bile acımaya devam eder.

Bazı aşklar buz üzerinde başlar, bazıları kanla son bulur. Buzun üzerinde kusursuz bir zarafetle süzülen genç bir kadın… Ve karanlığın içinde hüküm süren, adı bile insanlara korku salan bir mafya. Onun hayatı yıllarca disiplin, antrenmanlar ve şampiyonluk hayalleri üzerine kurulmuştu. Tek istediği buz pateninde zirveye ulaşmaktı. Ta ki yolları, tehlikeli sırlar taşıyan bir adamla kesişene kadar… O, insanların hayatını tek bir emriyle değiştirebilecek kadar güçlüydü. Sevdiği şeyleri korumak için her şeyi yakabilecek kadar acımasızdı. Birinin dünyası buzdan, diğerininki kandan oluşuyordu. Şimdi aynı hikâyenin içindeydiler. Bir tarafta şampiyonluk hayalleri, diğer tarafta kirli anlaşmalar, ihanetler ve ölümcül sırlar… Peki, buzun üzerinde başlayan bu dansın sonu aşk mı olacaktı, yoksa kan mı? Çünkü bazı valsler son dans olmaya mahkûmdur.

Ben Danimarka nın en büyük hukuk savcısı Adnan Karyeli nin kızı Liora Karyeli. Ben 21 yaşında ispanyada ki Altaviera üniversitesinden üstün zekamla 1. Olarak üniversitemi bitirdim ve babamın yolundan giderek avukat olmaya karar verdim ve başardım da. ama şuana kadar girdiğim davaların büyük olduğunu sanırdım taki 2026. 21 Kasım tarihindeki Hükumetin bana adadığı bir davama gelene dek. Müvvekilim in İspanyanın en büyük mafyasının lideri olduğunu nereden bilebilirdim ki.

-Hey bıcırık! Selam yok mu? Sanki dün ilan-ı aşkım’ı reddetmemiş gibi bugün selam veriyordu. Ben ise onun bu yaptığı ile yerin dibine girmek istiyordum. Aynen dün beni uyardığı gibi seslenmiştim ona. -Selam Rüzgar abi. -Selam bıcırık nasılsın? Sanki iyiyim desem iyi olcak mışım gibi! -İyi abi ödev yapacağım da Ada ile. -Ada en son odasındaydı. -Biliyorum beni bekliyor, görüşmek üzere! -Görüşürüz Benimle konuştuktan sonra, arabasına binip hızla yanımdan uzaklaştı. Sanki nasıl olduğum çok önemliydi onun için. Kendisi hem abimin arkadaşıydı hem de en yakın arkadaşım’ın abisi oluyordu.

"Bazı vedalar, kalanları gidenlerden daha çok öldürür."
Yüzbaşı Evren Merih Koçer için hayat, koordinatlardan ve emirlerden ibaretti. Ta ki en yakın arkadaşı kollarında son nefesini verene kadar. Devran’ın ona bıraktığı veda mektubu, bir helallik isteği değil, büyük bir yalanın itirafıydı.
Şehadet haberiyle yıkılan Leyla, sevdiği adamın yasını tutmaya hazırlanıyordu. Ancak Evren Komutan kapısına geldiğinde, getirdiği şey sadece bir Türk bayrağı ve bir künye değildi. Getirdiği şey, Leyla’nın tüm geçmişini silecek olan acı bir gerçekti.
Devran gitmişti ama geride, kimsenin varlığından haberdar olmadığı bir çocuk ve o çocuğu bulmak zorunda olan iki yabancı bırakmıştı.
Kırık bir künyenin birleştirdiği bu iki insan, ihanetin soğuk yüzüne rağmen birbirlerine tutunabilir mi? Yoksa o büyük sır, onları da mı parçalayacak?
Burası, sözün bittiği yer değil; yalanın bittiği, yangının başladığı yer.