Ben Melina. Otuz yaşındayım. Savcıyım. On yaşında bir kızım var. Hayat bana hiç kolay davranmadı. Yirmi yaşımdayken hamile olduğumu öğrendiğimde eşim bebeğimizi istemedi. Bana çocuğumu aldırmamı söyledi. Ben ise kızımı seçtim. O gün eşimi geride bıraktım. Kızımı tek başıma büyüttüm. Gecemi gündüzüme kattım, hukuk fakültesini bitirdim ve savcı oldum. Şimdi ise yeni bir görev beni bekliyor. Mardin`e tayinim çıktı. Beni orada neyin beklediğini bilmiyorum. Belki çözeceğim zorlu davalar... Belki de otuz yıldır saklanan gerçekler... Ama bildiğim tek bir şey var. Ben Melina. Adalet benim mesleğim değil, yaşam biçimim. Ve ne olursa olsun, doğruluktan asla vazgeçmeyeceğim.

Ailesi ile oldukça mutlu bir hayatı olan Ecre`nin yolu Mardin`e düşer. Burda hem hayatının aşkını hemde biyolojik ailesini bulucaktır. Ama zaten canından çok sevdiği bir ailesi varken onu terk ettiklerini düşündüğü ailesi ile ilişkisi nasıl olucaktır Ecre`nin?? Onlara bir şans verebilecek mi? Ecre oldukça kindar, biraz şımarık, ve gerektiği yerde SAYGISIZ olucaktır, bunları dikkate alarak okuyalım.

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

17 yıl sonra hastanede karıştığını öğrenen İnci`nin hikayesi. Ya ailesi sandığı cehennemin içerisinden başka bir cehenneme girdiyse... iyi okumalar dilerim...

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"

Ece: Bir iyiliğine ihtiyacım var. Mert: Kulağa tehlikeli geliyor. Ece: Sadece iki haftalığına sevgilim olur musun? Mert: Sen benim en yakın arkadaşımın kız kardeşisin. Ece: Tam da bu yüzden kimse şüphelenmez. Mert: Ben bu fikri hiç sevmedim. Ece: Lütfen... Eski sevgilimi kıskandırmam lazım. Mert: Bu işin sonu başımıza bela açacak.

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

Geçmişinle yüzleşecek kadar temiz misin? O kirliydi. Ve ona bu lakabı veren yıllar sonra tekrar geri geldiğinde, geçmişiyle tekrar yüzleşmek dışında başka bir şansı yoktu. ~ "Kirliyim." dedim, yüzüne bakarak. Tıpkı küçüklüğümüzde ki gibi. Fakat o, benim aksime gülümsemedi.

Her şey daha ne kadar kötü olabilir dedikçe dahada kötüsü olması ne kadar hoştu, değil mi? Gerçek ailemi bulduğumda her şeyin düzelebileceğine bir an olsun inanmıştım ama geçmişim ve geçmişimdeki insanlar beni bırakmamıştı. Üvey babam hayatımı mahvetmişti. Ama o mahvettikçe, gerçek ailem ve sevdiğim adam beni toparladı. //You drew stars around my scars But now I`m bleedin`//

... Geçmiş, karanlık bir sokak gibidir; arkanı döndüğünü sanırsın ama ayak sesleri hep peşindedir. Unutulduğunu sandığın anılar, bir silahın soğuk namlusu gibi ensene dayanır. Adalet gecikir, aşk kanar, intikam sabırla bekler. Bir kazanın ardından kalan enkazda yalnız bedenler değil, yeminler, sırlar ve bastırılmış çığlıklar da vardır. Zaman her şeyi almaz; bazı şeyleri keskinleştirir. Ve o an geldiğinde kalbin göğsüne sığmaz, nefesin hızlanır, çünkü geçmiş geri dönmüştür... kaçmak için değil, hesap sormak için. 👉 Başlayalım o zaman>>>>

17 yaşındaki Alçin`in gerçek ailesini bulması,yaşadıkları ve yaşayacakları... Onu her şeyden çok sevdiğini düşünen ailesi tarafından kandırılan sonra gerçek ailesi ortaya çıkan genç bir kızın hikayesi... Kurgu şahsıma aittir kullanılmasına iznim yoktur.

17 yıl sonra hastanede karıştığını öğrenir ve DNA testi ile kendisini tanımadığı birçok yüzün içinde bulur. Herkesin bildiği gerçek ailem kurgusu. Bence şans vermelisiniz.

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

17 yıl kendini aile sanan kişilerle bir arada yaşayan İzgi yılların ardından kendini bir karmaşanın içinde bulursa voleybol oynamak onun bu acısını da bastırabilecek mi? Üvey ailesi hayatı İzgi`ye dar ederken İzgi onların aksine umursamazlığıyla onların kararlarının bir değeri olmadığını hissettirebiliyordu.

Bir haber küpürü başlatmıştı hikayemi. Gerçekliğim parçalanırken, hayatta kalmaya çalışan bendim.

"Mert malmısın gecenin 3 de aranırmı " " Ateş ne olduğuna inanamicaksın " " Uykumdan önemlimi " " Evet " dediğinde derin bir nefes verdim " Tamam konuş " " Ben doğumda karıstırılmısım , beni sabah aradılar hastaneden . Bebeği ölen bir hemşire  bebekleri  karıştırmış" " Eeee " " Dna mena dediler gitmiyiçem " Dundan bana ne ? Uykum var y-LAN Bİ DAKİKA #B×B#GERÇEK AİLEM

17 yaşına yeni girmiş olan ve hayatın zoelu koşullarıyla yüzleşmiş olan Carla. Vurdumduymaz ve kaba abilerinin kalbini ısıtacak mı?

Ladin_212:Çocuğumun babası evimin direği olur musunuz? Olmazsanız anlarım ama sizin gibi birini bulmuşum bırakmam haberiniz olsun Alex10_19: sapık olma ihtimaliniz var mı? Ladin_212: Sadece size gönlünü açan biriyim beyfendi nasıl sapık olabilirim

Türkiye`nin en köklü ve en zengin ailesi Uluzadeler`in büyük oğlu Atilla, ailesinin başına geçmek zorunda kaldığı andan sonra Türkiye`deki güç dengeleri aynı kalmaz. Türkiye`nin en büyük kabadayılarından biri olarak anılmaya başlar. Ünü hızla yayılır ve bu durumu kullanmak isteyen gizli, tehlikeli güçlerin hedefi haline gelir. Zamanla o gücün ardındandakiler saklandıkları yerden çıkar ve ona istediğini verirler. Amacına ulaşan Atilla Uluzade, Dünya`daki en kritik bölgeleri bile elinin altına alacak kadar güçlenir. O gücün ardındakilerden biri olur. Sonra kader yolunu Süheyla ile kesiştirir. Süheyla, aitlik duygusunu kaybetmiş, güveni parçalanmış ve sürekli tetikte yaşamayı öğrenmiş bir genç kadındır. Üzerine kurulan baskılardan kurtulmak için bir güç arayışına girer ve bu gücü Atilla`nın dünyasında bulacağına kendini inandırır. Onun dünyasına aşktan çok, var olmak için adım atar.

Manolya Yıldızın gerçek ailesini bulması ✨

Zambak gurubunda işler karışık ! Yılar sonra kayıp kızlarını bulan taşkıran ailesi ve her şeyi bilip sesiz kalan lâl ailesiyle aynı gurupta olan lâl`ın sakladı sırlar çıkıçak mı ? Peki taşkıran`lar lâl`la anlaşabiliçek mi ?

KİRAZ MAHALLESİ🍒 Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi`nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi İyileştirir. Bu kitap, bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.