Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

Eğlencesine yazılıyor! Alanın piskiystridwn eve döndükten sonra öğrendiği gerçekle herşey değişir

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Bir mektup... Bir kumarhane... Ve tehlikenin gölgesinde yalnız bir genç kadın. Ceylan, genç ve kırılgan bir kadın, annesinden aldığı gizemli bir mektubu Vurgun Kaya`ya ulaştırmak için tehlikeli bir kumarhaneye girer. Elindeki mektubu teslim etmek için girdiği bu dünyada, tanımadığı ve korkutucu güçlerle karşı karşıya kalır. Artık her adımı ölümle dans, her nefesi gerilim dolu... Mektubun içeriğini bilmemektedir ve tek amacı, emanetini güvenle ulaştırmak ve buradan sağ çıkmaktır. Ama bu gece, basit bir görev sandığı şey, hayatını değiştirecek olayların zincirini başlatır. Kim dost, kim düşman? Hangi bakış gerçek tehdidi gizliyor, hangisi sadece bir oyun? Ceylan`ın hikayesi, güç, korku ve cesaret arasındaki mücadeleyi, genç bir kadının tehlikeli dünyalarla başa çıkmaya çalışmasını ve kendi sınırlarını keşfetmesini anlatır. Bu hikaye Ceylan ve Sungur`un hikayesi. Av ve avcının.

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

"sen Nilüferin nasıl büyüdüğünü biliyormusun" Dedi. Sesindeki o yabancı tını hiç hoşuma gitmemişti. "Nerde büyürmüş nilüferler" dedim. Cevabını bildiğim bir soruyu sormuştum. "Bataklıkta, öyle güzel büyümüşsün ki bataklıkta değdiğin ilk çamurla çiçek açıvermişsin" sesinde ki bilmiş tavır sinir etmişti. "Sen ne bilirsin ki nilüferleri" kin içinde cevap verdim. "Nice nilüferler geçti bu diyardan tek yaşayan da sensin Asu" Tek yaşayan bendim. Ben Asu adı gibi berrak kalmak isteyen asuyum. Bu hikayede sadece temiz kalmak isteyen bir nilüferdim. Temiz kalan nilüfere çamur attılar. Bu nilüferler çamurdan doğdu. Bu nilüfer çamurda yaşamayı bildi...

20 yıl sonra gerçek ailemle tanıştım onlarla yaşamaya kabul ettikten sonra yaşanan olaylar...

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Masum bir sevdaya dahil olmak Suedâ’nın yolcuğuna eşlik etmeye hazır mısınız? O halde bağlayın kemerleri uçuşa geçiyoruz. ••• “Kedi misin sen neden miyavlıyorsun?” Dedi genç adam. Genç kız utançla başını kaldırıp usulca baktı yanakları çoktan kızarmıştı. “Şey halinden anlamaya çalışıyorum.” Dedi usulca. Genç adam gülümseyerek; “Keşke benim de biraz halimden anlasan.”

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

​"Herkesin kaçtığı o cehennem, benim tek sığınağımdı."

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır. Yazgı henüz başına geleceklerden habersizdir.

Zambak gurubunda işler karışık ! Yılar sonra kayıp kızlarını bulan taşkıran ailesi ve her şeyi bilip sesiz kalan lâl ailesiyle aynı gurupta olan lâl`ın sakladı sırlar çıkıçak mı ? Peki taşkıran`lar lâl`la anlaşabiliçek mi ?

Gerçek ailesini yeni bulan bir ünlü dansçının hikayesi....( şiddet unsuru vardır)

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Kimliğini kaybetmiş bir kız olan Adelina, ünlü balerin olan Adelina ve gizli boksör Asalet aynı beden üç ruh. Gerçek ailesini bulan Adelina bunca yaşamı boyunca uğraşmıştı. Ve artık bütün uğraşı boşunaydı. Ne yapabilirdi ki... Bütün hayatı sarpa sarmıştı resmen.

İlk defa kitap yazıyorum bir şans vermenizi rica ederim karakter isimleri bazı Wattpad karaktetleridir

Bana bir dilek hakkı verilmişti. Bir dilek, nasıl bir kabusa dönüşebilirdi?

Gerçek ailem kurgusudur, çok az klişe vardır, gerisi şahsıma aittir. !!! Kadına şiddet ve hakaret normalleştirilmemiştir!!!!!!Hassas okuyucuların rahatsız olabileceği unsurlar (şiddet,kan, küfür,taciz, intihar vb.) içerir!!!

Aslan ailesinin `sözde` kayıp ikizleri. Bir katil, bir kukla ve bir kurban... Düşman dışarıda değil, bir nefes kadar yakınında. Var mısın bu kurguda tamamen kaybolmaya?

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Altuğ ailesi öldü sandıkları kızının ölmediğini öğrenir. DAHA FAZLASINI MERAK EDENLERİ KİTABIMA BEKLİYORUM.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

Senden hiç bir sorumluluk istemiyorum" "Sınır ihlali yapıp çok yanlış surlara girdin. Bu gece yapacağımız hatanın içinde duygu yok, sorumluluk yok sadece bir birimizin ihtiyaçlarını gidereceğiz.." Fısıldayarak devam etti "Ve bugün olanları unutsan bile sınırı zorlayıp benim topraklarıma girmeyi sen istedin. Bunu unutmayacaksın.." Gülümsedim. "Sen unut desende ben unutmayacağım."