Mira Yalın, gündüzleri üniversite koridorlarında derslere yetişmeye çalışan bir Çocuk Gelişimi öğrencisi, akşamları çocuklara yaratıcı drama dersleri veren genç bir eğitmen, geceleri ise kimsenin bilmediği duygularını satırlara saklayan bir yazardır. Yaman Arca ise Gastronomi ve Mutfak Sanatları bölümünün sessiz ama herkes tarafından fark edilen öğrencisidir. Konuşmayı pek sevmez; çünkü o, hissettiklerini kelimelere değil, hazırladığı tatlılara saklar. İkisi aynı kampüste yürür. Aynı kafeden kahve alır. Aynı kütüphanede sabahlar. Hatta bazen aynı anda aynı yerden geçerler. Ama tanışmazlar. Çünkü bazı hikâyeler hemen başlamaz. Önce iki insanın ayrı ayrı kırılması, büyümesi, hayal kurması ve kendi yolunu araması gerekir. Mira kendi kitabındaki karakterlere mutlu son yazmaya çalışırken, gerçek hayatta kendi kalbinden kaçmaktadır. Yaman ise geleceğini kurmaya çalışırken, geçmişinden kalan sessizliği kimseye göstermemektedir. Sonra bir gün üniversitenin bahar festivali ikisini aynı projeye sürükler. Ve ilk karşılaşmaları, romantik bir bakışmayla değil; yere düşen tatlılar, sinirli cümleler ve birbirine hiç tahammül edemeyen iki inatçı kalple başlar. Ama bazen insan, en çok kızdığı kişiye en derinden alışır. Biri kelimelerle, diğeri lezzetlerle konuşan iki genç… Birbirlerinden habersiz başlayan yollarının, aynı hikâyenin en güzel yerine çıkacağını henüz bilmezler. Çünkü bazı insanlar hayatına sonradan girmez. Sen onları fark edene kadar, kader çoktan adlarını kalbine yazmıştır.

Güzel bir yaz tatili için arkadaşının evine giden Alara uçakta tanıştığı adamla komşu olduğunu öğrenir

Abisinin arkadaşı vardır. Ve çocuk hep onların evlerine gider. Kıza ilk görüşte aşık olur.... #abiminarkadası #sevgili

Öğretmen olarak görev yapan Tuğçe, eski sevgilisi Arda`nın onu aldatmasından 1 yıl sonra tekrar karşılaşırlar. Tuğçe hem Arda`yı kıskandırmak hemde onu pişman ettirmek için komşusu olan polis Mete ile sahte evlilik anlaşması yapar.

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

TokaAvcısı:Mavi sweatshirt. Muz toka. Sinirli kaş. Ve yine gülmemek için kendini zor tutan dudaklar. Senin o "umrumda değil" haline bile ayrı düşüyorum. MuzTokalı:?? Şey... Sen kimsin ve neden kulağımın arkasından mesaj atıyormuşsun gibi hissettim? "İki anonim hesap, binlerce kelime... Ve gerçeğe giden tek bir yol."

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Final oldu. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Kenan yıllardır peşimde olan bir mafya , beni ailemden satın aldı ama ben kaçtım aradan 5 yıl geçti okudum kendi hayatımı kurdum derken tekrardan beni kaçırdı ve bana takıntılı olan mafyaya aşık olacağımdan haberim yoktu…

Emir nerede? Emir`le konuşmak istiyorum!" dedim. ​Kapıya doğru yöneldim. Zeliha anne beni tutmaya çalışıyordu: "Kızım dur, bekle!" ​Merdivenlerden aşağıya indim, konağın avlusuna koştum. Emir`i gördüm, babasıyla vedalaşıyordu. Ömer`i de arabaya bindirmişti, Ömer de gidiyordu. Tek arkadaşım Ömer... O da gidiyordu. İkisi de arabadaydı. ​"Emir!" diye bağırdım, koştum ama arkasına bile bakmadı, yetişemedim.olduğum yere çöktüm. Serhat baba beni tuttu. Ağlıyordum, tepiniyordum. ​"Dur kızım, kurban olduğum dur!" "Bırak baba! Emir gitme, ne olursun bırakma beni Emir!" ​Serhat babanın kollarında, uzaklaşan arabanın arkasından dizlerimin üstüne çöktüm. Uğultular duyuyordum, bağrışmalar... Ama bedenim uyuşmuştu. Sonrasında hatırladığım tek şey, hastane koridorlarında geçen birkaç gün...

Annesinin ölümüyle dönüşü olmaz bir depresyona sürüklenen Batı Alp hayatın çıkmazındadır. Zihnini sürekli meşgul eden tek bir düşünce vardır. İntihar... Buna kalkıştığı bir akşam ise kapısını yanlışlıkla çalan kurye bir kız sayesinde hayatının değişeceğinden habersizdi. Kurye olan Neşe`de onun hayatını ikinci kez kurtardığından habersizdi. Onlar hayatın karşılaştırdığı birbirlerine ilaç olacak iki insandı. Fakat bu mutluluk ne kadar sürecekti?

Ailesini trajedik bir şekilde kaybeden bir genç kız. Ona ailesinden kalan tek şeyin abisi olduğunu düşünür. Her şeyden habersiz abisi ile birlikte güzel tatlı bir yaşam sürdürmektedir. Ama taki o güne kadar. Çünkü henüz hayatın gerçek yüzüyle karşılaşmamıştır. Öğrendiği sırlar başına gelenlerle hayatı tepetaklak olur.

Aşk ,imkansızlıklar,küçük bir mahalle bir veteriner bir pilot ve onların karşı koyulamaz aşkı…

Bazı aylar insanın üstüne çöker. Bazı aylar ise insanın içinden sessizce geçip gider, geriye ne bıraktığını ancak çok sonra anlarsın. Temmuz… bende ikisini de yaptı. O yazın başında kendimi “değiştim” sanıyordum.

Bazı geceler vardır, içine girdiğinde artık aynı insan olarak çıkamazsın. Parıltılı görünen bir dünyanın içinde, her şeyin düzenli ve güvenli olduğu sanılırken aslında en büyük kırılmalar tam da o düzenin ortasında başlar. Bir davet, sıradan bir an gibi görünürken, tek bir yanlış anlaşılma iki farklı hayatı aynı noktada çarpıştırır. Biri gücün ve kontrolün gölgesinde yaşamaya alışmıştır, diğeri ise merhametle büyütülmüş ama hiç bilmediği bir karanlığın içine çekilmek üzeredir. İlk bakışta tesadüf gibi duran o karşılaşma, zamanla hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gösterir. İnsanların sakladığı şeyler büyüdükçe, gerçekler de o kadar ağırlaşır. Ve bazı bağlar vardır; ne doğru zamanda başlar ne de yanlış zamanda biter… sadece insanı kendi içinde değiştirir. Ve her şeyin altında, kimsenin yüksek sesle söylemediği bir gerçek yatar: bazı sözler söylenmez, sadece tutulur. Ama o sözler tutuldukça, sessizlik bile bir tür yemine dönüşür.

Öldü sandığı eşi Tam şu an Kanlı canlı karşısında

Siz: Rahat bırakırmısın? 053**7**8*9:Ben ölene kadar sana rahat yok bir tanem...

Aşk,öğretir.. İnanç, iyileştirir.. Ve bazı çiçekler... Beyaz zambaklar gibi, Kalpte açar. Bazı yollar, kalpten geçer. Bazı vedalar, sonsuza dek öğretir. Ayaz Barın Kordağlı Buğlem Ada Arslan Hikayesi nasıl devam edecek..??

Hazel okul harçlığını çıkarmak için kafede çalışan bir kızdır,bir gün babası hazeli işi için bir mafyayla evlendirir bu evliliği ikiside istemedi ama yapacak bir şey yoktu,kaderlerinde bu varmış "İnsan kaderinden kaçabilir mi?"

Sadece askerler mi şehit olur? Yüreği vatan aşkıyla yanan bir kadın da o şerefe nail olamaz mı?" Musab Umeyr Pusat; sınır ötesinin soğuk gölgesi, sınır tanımayan bir asker. Cennet Asel Saygın; naif bir öğretmen, ancak derinlerinde kilitli bir geçmişi olan bir dava kadını. Mücahit Eymen`in güvenliği için atılan imzalar, onları İstanbul`un soğuk bir malikanesinde, mecburiyetten doğan bir evliliğe hapsetti. Herkes onları mutlu bir aile sanıyor ama gerçekler kapının ardında saklı. Dışarıda hainlerin namluları, içeride ise birbirini henüz tanımayan iki yabancının sessiz savaşı... Maskelerin ardındaki gerçekler gün yüzüne çıktığında, bu evlilik küle mi dönecek, yoksa bir aşka mı dönüşecek?

Her kız gibi büyüyünce prenses olmak istiyordum. Prenses olunca da prensimi bulup mutlu bir hayat geçirmek istiyordum.Tabi ki bunlar hep masallarda olur. Gerçek hayata dönelim o halde.

"Siz onu hiç tanımadınız tabii. Bilmezsiniz kollarının arasında olmanın verdiği güveni. Öyle bir sarardı ki o kolları, o zamanlar kumral olan şu bembayaz saçlarımdan bir koku çekerdi içine, sonra yeşil gözlerime iki buse kondururdu... Ben babamın evinde, annemin dizinin dibinde küçük bir kız çocuğuyken dahi öyle huzurlu, korkusuz, güvende hissetmemiştim. Ev onun olduğu her yerdi, kollarının arasıydı, sıcak sinesiydi. Huzur, o varsa vardı. Beni öyle severdi ki hayatında hiç sevilmemişsin sen Süheyla derdim kendime. Derdim de bilmezdim işte o sevginin kıymetini. Kör, cahil, aklını kaybetmiş biriydim. Şeyda Bülbüldüm. Size hikâyeyi anlatacağım ancak bilmelisiniz ki bu hikâye benim hikayem değil. Size bir adamın hikayesinden bahsedeceğim." 🍁 "Seni Süheyla... Sadece seni... Bir seni Süheyla, bir seni. Bir seni her şeye rağmen, bir seni hâlâ... " 🦋 Ömrünü yanlış bir aşkın uğruna heba eden herkese.

"Mən sözümün ağasıyam, Rüzgar. Hazar’ın dalgası bir kez kıyıya vurdu mu, bir daha geri dönmez." Biri doğduğu kasabayı kendi hapishanesi olarak gören, kurallara meydan okuyan Ege’nin serseri beyi: Rüzgar. Diğeri tüm çocukluğunu, anılarını ve kalbini Bakü’de bırakıp Söke’nin kuru sıcağına sürgün edilen hırçın bir Hazar dalgası: Maral. Sınıfın ortasına tebeşirle çizilen o kırmızı çizgiyle başladı her şey. En sert sataşmaların, okul koridorlarını inleten inatlaşmaların arkasında gizli bir bağ örüldü. Rüzgar, Maral’ın dünyasına girmek için onun dilini öğrenmeye başladığında; aralarındaki savaş yerini dünyaya karşı açılan bir başkaldırıya bıraktı. Ayrı coğrafyaların, aynı ritimle çarpan iki hırçın kalbi... Duvarlar yıkıldı, yeminler edildi. Şimdi iki şehrin arasında esen bu ölümsüz fırtınaya ortak olma vakti. “Sen benim içimdeki tek doğrusun Bakülü kız. Bu rüzgar, eninde sonunda kendi denizine geri dönecek.”

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Alayça Aladağ ne kadar reddedilirse reddedilsin vazgeçmeyenlerden olmuştu. Gönderdiği dosyalar geri çevrilmiş, hayalleri küçümsenmişti. Ama o pes etmek yerine kendi yolunu çizmiş, kendi yayınevini kurmuş ve adını herkesin duyduğu bir yazara dönüşmüştü. Başarısını kimseye borçlu değildi. Bu yüzden, her şeyi hazır bulan insanlara tahammül edemiyordu. Özellikle de Alpay Demirhan`a. Başarılı bir iş insanı olan Alpay, Alayça`nın gözünde yalnızca ailesinin soyadının ve servetinin sağladığı ayrıcalıklarla bulunduğu yere gelmiş biriydi. Alpay ise Alayça`nın kendisi hakkında verdiği hükümlerden fazlasıyla sıkılmıştı. Bir ödül gecesinde çekilen tek bir fotoğraf, ikisini de hiç istemedikleri bir oyunun içine sürükledi. Magazin çoktan kararını vermişti. Artık herkes Alayça Aladağ ve Alpay Demirhan`ın birlikte olduğuna inanıyordu. Çıkan haberlerin önüne geçebilmek için sevgili rolü yapmak zorunda kaldıklarında, birbirlerinden hoşlanmadıkları gerçeğini saklamak sandıklarından çok daha zor hâle geldi. Çünkü bazı hikâyeler bir yanlış anlaşılmayla başlar. Bazı duygular ise ne kadar inkâr edilirse edilsin büyümeye devam eder. Ve bazen en büyük hata, bir insanı tanımadan onun hakkında hüküm vermektir. ORENDA