"Sen 19 yaşındasın Arya. Benden fazlasıyla küçüksün. Niye evlenmek istiyorsun?" "Çünkü bu evden kurtulmak için tek çarem bu." "Benim çıkarım ne?" "İster misim bilmem ama ne istersen yaparım. Boşanana kadar." "Ne istersem mi?" Yüzünde fesat bir gülümseme oluştmuştu.

Yaşadığım günler çektiğim acıdan daha fazlaydı, ama çektiğim acılar, yaşadığım mutluluktan bin kat fazlaydı... 317 gün benim izlerimi taşıyordu. Ben ise 317 günün... 17 gün ise benim lanetimdi. Bütün acılarımın süresi 17 gündü.

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

Hyunlix var hikayeyi yazabildiğim kadar yazıcam kötü olursa kusura bakmayın.

"Yüreğinin kapılarını benden başkasına açamazsın! Bu ben bile olsam..." "Bu sözüyle deli olduğunu düşünebilirdim ama o an anladım ki bu iki adam birbirinden farklı, birbirini kıskanacak kadar da aşık..." ** "Sırrımı bildiğin için yanımdan ayrılamazsın!" dedi sert bir şekilde. "Sırrını söylemeye niyetim yoktu. Ayrıca kimse bana inanmaz," dedim ukala şekilde. "Olsun, şu sıralar sığınabileceğim en iyi bahane bu," dedi umut dolu bir sesle. ###### BU HİKÂYEDEKİ KİŞİ VE KURUMLAR HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ YA DA KURULUŞLAR İLE İLGİSİ YOKTUR

İkimizde evlenmek istemiyorum sevmediğimiz insanlarla hare ne olur teklifimi kabul et. Hare “ cihangir bir anda hayatıma girdin ve şimdi bana evlenme teklifi ediyorsun seni tanımıyorum bile.” “ tanıman önemli değil hayatlarımız kurtarıyorum ben istemiyorum amcamın kızıyla evlenmek sende istemiyorsun anladığım kadarıyla ama sen dersen ki ben sana aşık olmaktan korkuyorum orasını bilemem.” Hare kaşlarını çattı sinirle baktı nekadar kabul de etmese hare Cihangir’e çoktan aşık olmuştu..

"Her şeyin bedeli var, güzelliğin de"

Selammm(: Burası Adaletin Gölgesinde ile ilgili fotoğrafları paylaşacağım bir galeri olacak.

Geçmişin gölgesinde büyüyen Suna, ait olmadığı bir hayata sıkışmışken; görevle, disiplinle ve suskunlukla yoğrulmuş Arslan’la yolları kesişir. Arslan’ın mesleği kadar ağır olan duyguları, Suna’nın özgürlük arzusuyla çarpışır. Ayrılıklar, bekleyişler ve yanlış kararlar arasında ikisi de sevmekle kaçmak arasında kalır. Bu hikâye; aşkın bazen bir sığınak, bazen de en büyük sınav olduğunu anlatan, yaralı iki ruhun mücadelesidir.

Okuyun ve gorun

Klasik eğlence için yazılmış bir gerçek Ailem kurgusudur

...Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır...

İstanbul dışında bir köyde yaşayan Yasemin ve ailesinin hayatı, beklenmedik bir cinayetle altüst olur. Ailenin en büyük çocuğu Yaman, müebbet hapis cezasına çarptırılır ve Ağrı Patnos Kapalı Cezaevi’ne gönderilir. Yasemin, ailesini geride bırakıp abisini oradan çıkarmak için Harabî Aşireti’yle bir anlaşma yapar. Ama her şey bununla sınırlı değildir. Yasemin, planın ilk parçası olan evliliği gerçekleştirir: Candar Aslanataş ile evlenir. Ancak bilmedikleri bir şey vardır: Candar’a karşı kurdukları plan başarıya ulaşmış, kitabın ilk sayfasından itibaren başlattıkları savaşta galip gelmişlerdir . ~"Her şeyin sonu güzeldir . Eğer güzel değilse bilki hâlâ son değildir ." ~

İlya Alvarez, yıllar önce yaşadığı olayın etkisinden çıkamayan ama belli etmeyen güçlü ve tanınan bir doktordur. Yıllar önce babası ile açtığı dava karşı tarafın illegal yollarla dosyadaki savcıları tehdit etmesinden dolayı, dosya`nın belirli bir savcısı yoktur. İlya, tam umudunu kaybetmek üzereyken, işler yolunda gitmeye başlar...

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Gerçek hayat hikayesi

"Gönlümüz kırgın, ruhumuz yorgun, umutlarımız paramparçaydı. Biz hiç var olmamış gibiydik; ailelerimizin bakışlarında birer boşluk, hikayenin dışında bırakılmış çocuklardık. Kalbi yaralı, ruhu vedaya hazır, ama canı bir küçük duaya asılı kalan o kız çocuklarıydık... Yok sayılmanın karanlığında, sadece nefes almak için değil, var olmak için direndik."

Ardeşen`in sisli dağlarında, paslı bir çay fabrikasının kalbinde Türkiye`nin yer altı dünyasını yöneten dokuz damar bir araya geliyor: Vikontluk. Ama bu yıl masada bir yabancı var. Babasının faili meçhul cinayetinin izini süren Avukat Başak Karadağ, sadece bir koltuk işgal etmeye değil, bir imparatorluğu hukukun soğuk neşteriyle parçalamaya geliyor. Onun karşısında ise Vikontluk`un en keskin dişlisi, nabzı öldürürken bile hızlanmayan bir cellat duruyor: Sarp Veysel Savran. Bir yanda intikam yemini etmiş bir kadın, diğer yanda vicdanı nasır tutmuş bir infaz makinesi. Hayalet`in gölgesinde başlayan bu oyunun tek bir kuralı var: Masadan kalkan, bedelini kanla öder.

Okyanusun ortasında cehennem olabilir miydi ? Olabilirdi ve olmuştuda. Peki, bu cehennem sadece şeytanlara mı aitti ? Hayır bu cehennem, en çok da kendini yakacak olan odunu kendi sırtında taşıyan aptallara aitti. Peki ya bu cehennemde bir çiçek açabilir miydi? Kim bilir.

Kendi benliğini kaybetmiş iki ruhun birbirlerini bulmasıyla başlayan tutku dolu bir aşk. Polis bir kadının kahramanı olmak kolay olmayacaktı. ~Bazen düynadaki hikayelerimiz yarım kalırdı.Zamansız gidişlerdi bunun sebebi.Ama hiç bir hikâye yarım kalmak için yazılmazdı.Dünyada yarıda kesilen hikayelerimizin son sahnesi gökyüzünde en güzel şekilde yaşanmak için beklemekteydi.Bize düşen dünyada yarım bırakılan hikayenin son sahnesini sabırla beklemek ve bizde kalan tarafını ondan geriye kalan şeylerle süslemekti. Bu benim ondan geriye kalan hikayem.Onunla olan hikayemin yarısı ve en güzel hali...

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı… Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan… Ay, Güneş’e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay’ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay’ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay’ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş’in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş’in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay’a dedi ki; “Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes.” Ay bu sözleri anlayamadı. “Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim,” dedi. “Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın.” O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş’i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş’e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar… Güneş’in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. “Demem o ki,” dedi, “bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun.” “Adları gibi yaşasınlar.”

Yeni kurgumuz hayırlı olsunn🫀

Kitabı askıya aldım yazım dili çok kötü diye, tekrar daha sonra yazacağım.

Bir bakış... Bir an... Ve o andan sonra verilen emir. "O kızı bulun." Yanlış olan bir şeyler vardı. Doğru olmayan ve can yakıcak olan şeyler. O gün bir kız sessizliğin içinden çekilip alındı. Ama hesaplanan, planlanan gerçekleşmedi. ▪️Tüm hakları tarafıma aittir.

Görevden dönen Umay asena karıştığını öğrenirse?? (Kızımız kapalı değildir)