Savcı Askere kurgusudurr

"Herkes susuyordu çünkü gerçek düzeni bozar"

Çevremizi saran bu karanlık ve karanlığın içindeki bu ışık gece tüm sıkıntıları bir yük gibş taşırken aynı zamanda etrafına ışık saçıyordu onca yüke rağmen yıldızlar parlamaktan karanlığın içindeki ışık olmaktam biraz olsun vazgeçmemişti peki biz insanlar bu yüklerin neresindeydik kaldırabiliyormuyduk onca yükğ yada sadece bosmu vermiştik herşeyi derin bir boşvermişlik hayatta bu değilmiydi zaten yarısı gerçeklik yarısı derin bir boşvermişlik

Emre Kara’nın gölgesi okulun her yerindedir. Kimse onunla karşı gelmez. İrem Kaya ise görünmeyenlerden biridir… ta ki Emre onun hayatına fazla yaklaşana kadar. Bir gece, ikisinin de hayatını geri dönülmez şekilde değiştiren bir olay olur. Sonrasında İrem, kimseye söyleyemediği büyük bir gerçekle tek başına kalır. Emre ise hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam ederken, geçmiş yavaş yavaş onları tekrar aynı noktaya çeker. Ama bu kez mesele sadece nefret değildir… saklanan gerçekler, büyüyen bir sır ve kaçınılmaz bir yüzleşme vardır.

32 yaşında karıştırıldığını öğrenen Angaralı, koyu Beşiktaşlı, yaşadığı mahallenin siniriyle ve yardımlarıyla bilinen Rıza Karadağ....

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Şiddet, sadece fiziksel olmaz. Psikolojik şiddetin, fiziksel şiddetten daha büyük etkileri olabilir. Klasik ama bir o kadar da klasik olmayan bir gerçek ailem hikayesi. Şu koca ülkede binlerce kadının sessiz çığlıkları.

Bana DM `den ulaşıp kitabın konusunu vermek . Beni takip etmek . Ve Her hangi bir kitabıma oy ve yorum vermek . Canolarrr .⚜️🦋❤️

Beğendiğim Wattpad kitaplarını öneriyorum, tanıtıyorum.

İrem, kendini hiçbir zaman ait hissedemedi. Ne büyüdüğü evde, ne kurduğu hayatta, ne de aynaya baktığında gördüğü kişide… 20 yaşında, iki çocuk annesi. Giray ve Gece onun en büyük gerçeği… ama aynı zamanda en büyük sorumluluğu. Geçmişi ise karanlık bir boşluk.

Selam arkadaşlar! ✨ Harika bir haberle geldim! Uzun süredir üzerinde düşündüğüm kitap yarışmasını sonunda başlatıyorum. Aranızdaki yaratıcı ruhları görmek ve bu serüvene sizi de dahil etmek için sabırsızlanıyorum.

Aşk; üç harf bir heceydi. Gerçekten de o kadar kısamıydı aşk? Bunu görücektik. Aşk yalan mıydı, yoksa doğru muydu?

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Hayat upuzun bir yoldur; acısıyla tatlısıyla yaşanır ve sonunda ölünür. Acı, bizi kendimize getirir, intikam ateşini harlar. Hayatımızda tatlı şeyler de vardır elbet; ama her şeyin bir sonu var ya, o da son bulur işte. İnsanlar size yalanlar söyler, kandırır. Kimse sütten çıkmış ak kaşık değildir bu hayatta. En sevdiğiniz bir gün sizin felaketiniz olur, en güvendiğiniz size ihanet eder ve geriye yalnızca kararmış bir kalp bırakır. Ve en sevdiğiniz bir gün ansızın güvercin gibi göğe karışır. Ulaşmak imkânsızdır ama iyi bir yerde olduğunu bilmek güzeldir. Güzeldir ama kırar, çünkü onunla asla buluşamayacağınızı bilirsiniz.

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

"Beni koruduğuna emin misin?" diye sordum, sesimdeki o hırçınlığı bastıramayarak. Elini indirip yumruk yaparken,"Evet" dedi, sesi bu sefer daha derin, daha yaralı bir tona bürünmüştü. "Ama siz ısrarla o ateşin içine, sırf birilerine inat olsun diye yürüyorsunuz." "Babam beni böyle büyüttü." dedim bakışlarımı ondan kaçırarak. Kuzey’in göz bebekleri bakışlarımı takip ederek, yüzümde karanlık bir harita çizer gibi gezindi. "Seni mermilerden koruyabilirim Arselen," dedi, sesi hırıltılıydı. "Seni pusulardan, namlulardan, o sikik heriflerden koruyabilirim. Ama kendi hırsından, o dinmek bilmeyen öfkenden ve kendimden koruyamam." Öfkeyle soludum. "Sadece işini yap Kuzey! Sakın bir daha benim kararlarıma bu tonda müdahale etme. Fazlasını istemiyorum." "Siz fazlasını çoktan aldınız." dedi, bir adım geri çekilip mesafeyi tekrar o soğuk profesyonelliğe çekerken. Kalp atışlarım hızlanırken dediğini duyamamış gibi yaparak bakışlarımı ondan yine kaçırdım. Arkamı dönmeden önce, omzumun üzerinden ona son bir kez, en keskin bakışlarımla baktım. Bu, bu geceki son ikazımdı. ​"Ve bir şey daha," dedim, sesimdeki o otoriter tınıyı yeniden kuşanarak. "Bana sadece sinirlendiğinde sen diye hitap etmeyi kes. Ya hep, ya hiç." Ona bu kadar yakınken kuralları hatırlatmak, aramıza o aşılmaz uçurumu yeniden kazımaktı. Ben bir Arselen’dim o ise benim gölgem. Sınırları belirleyen bendim, o ise o sınırların içinde kaybolan. Seçimi ona bırakmıştım ve Kuzey Koroğlu, “hiç” olmayı seçecek kadar gururluydu.

2000 senesinde kurulan ve sekiz üyeden oluşan Akrep Teşkilatı`nın geçmişe dayanan iki düşman üyesi, evlatları üzerinden yeniden karşı karşıya geliyor. Onların düşmanlığı ve güç hırsları, Aslan ve Nefes`in zorlukla dolu aşkının üzerine karanlık bir sâye gibi çökerken, nelerle karşı karşıya gelecekler? Aşk ve güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Önlerinde iki yol vardı: Ya geçmişin ve zehirli gücün aşklarının üzerine çöken karanlık sâyesinden kurtulacaklardı ya da o sâyeye hapsolup yüreklerindeki kor ateşte yanacaklardı. Ancak ya yanıp kül olmak, o sâyeden kurtulmaktan daha kolaysa?

“Tek bir göreviniz var. Ne olursa olsun savcının kızını alıp bana getireceksiniz.” Marin Mila Soykan babasının ısrarı sonucu katıldığı oteldeki bir düğünde Storonniki lideri Alihan Sancaktar tarafından kaçırılacağını öğrenir. Önünde iki seçenek vardır: Ya kaçacak ya da savaşacak. Marin savaşmayı seçer. Alihan Sancaktar’ın peşine taktığı diğer üç yandaşın elinden kaçıp hiç kimsenin beklemediği bir şeyi yapar: Kendisini kaçırmak isteyen adamı bizzat alıkoyar. Eskinin dişli avukatı ile Rus mafyasının lideri arasında başlayan restleşmenin sonucu ağır olur. Esaret ile örülen bir kader, karanlık sırlar, kanlı bir savaş ve çok daha fazlası…

Pamuk prenses ona verilen elmanın zehirli olduğunu zaten biliyorsa? İlk ısırık. İntihar mı? Kaderi Kabulleniş mi? 🔱

Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

Bazı insanlar kırılmaz. Sadece daha tehlikeli hale gelir. Barlas Arhan Çelik, karanlığın içinde büyümüş bir adamdı. Kuralların işlemediği bir dünyada, tek bir şey öğrenmişti: Güçlüysen hayatta kalırsın. Zayıfsan yok olursun. Ve o… asla zayıf olmamıştı. Ta ki o geceye kadar. İlk kez kaybettiğinde, kanının sokaklara karıştığı o anda, karşısına çıkan kişi kaderi değiştirecek son insandı. Ahu Atasay. Soğukkanlı, keskin ve tehlikeli derecede sakin. Onu kurtarmaya çalışmadı. Onu değiştirmeye de. Sadece… gitmedi. Ama bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı insanlar hayatına girmek için değil, her şeyi yıkmak için gelir. Barlas için Ahu bir zaaf değildi. Olmamalıydı. Ahu için Barlas bir tehlikeydi. Uzak durması gerekiyordu. Ama karanlık, birbirine benzeyenleri her zaman bulur. Ve bazı bağlar… kırıldığında bile kopmaz. Çünkü bu hikâyede aşk, kurtuluş değil. Bir savaş. Ve her savaşın sonunda… kan dökülür.

1.Seri◇ Kalabalığın içinde yalnızlık.Biraz garip değil mi bu cümle.... evet garip ama doğru.İnsanların sana bakınca iğrenip geri çekilmesi, acı verici dimi.... evet acı verici Yalanlar,sırlar,acılar, İhanetler. "Ben o gün... kaybolmadım. Ben o gün... içimden silindim 16 yıl önce kızlarını kaybeden SOYKAN ailesi yıllar sonra kaçırılan kızını buldu ama bir sorun vardı; Kızları ailesini istemiyordu. Emel yıllar sonra bulduğu ailesine alışabilecek miydi? Yaşadığı olaylar buna izin verecek? Geçmişin izleri ne olacaktı? Emel aynı anda hem ailesine alışabilecek,hemde onu ilk gördüğü andan beri onu seven Ayaz ile ilişkileri ne duruma gelecekti?

Kan davaları olan iki düşman, yıllar sonra bir genç kızın hayatı için karşılaşırlar. Ama tek ortak noktaları o değildir. Yıllar önce yapılan bir güzel bir hatanında bedeldir.

"Sınırını zorluyorsun." "Zorlasam yine öper misin?"