Tarlada başlayan Ağa`nın aşkı sonradan ,gelen bir berdel hikayesi

Çağla erdem: Genç bir kadın, geçmişinde ağır travmalar yaşamış. Aynı anda kaygı bozukluğu ve depresyonla da mücadele ediyor. Sessiz, içine kapanık ama içinde fırtınalar kopuyordu Mert şimşek:Alanında başarılı, sıcak ve sempatik bir psikolog. Danışanlarıyla kurduğu içten bağlarla tanınıyor. Ama Çağla... onda bambaşka bir şey uyandıracak. "Ama her aşk... Zaten insanı hazırlıksız yakalamaz mıydı?"

Suskunluk bir tercih değil, ruhun üzerine giydirilmiş kanlı bir kefendi." Evin`in dünyası, annesinin soğuyan bedeninin başında, bir kumanın zehirli fısıltısıyla karardı. "Konuşursan," demişti o ses, "canından can gider." O gün Evin, kelimelerini bir mezara gömdü. Dili vardı ama yeminliydi; sesi vardı ama lal kesilmişti. O artık Mezopotamya`nın ortasında, fırtınanın kalbindeki o ürpertici sessizlikti. Baran Ağa ise, koca bir coğrafyanın kaderini iki dudağının arasında taşıyordu. Ancak eski karısının bıraktığı o kirli leke, isminin temsil ettiği "yağmur"u ondan koparıp almıştı. Dünyanın en büyük aşiretinin başındaydı ama kısırlık iftirasıyla "kurumuş bir ağaç" muamelesi görüyordu. Onuru, bir kadının hırsına kurban edilmişti; toprağı bereketliydi ama adı "verimsiz"e çıkarılmıştı. Biri sözlerini kurban etti sevdiğine, diğeri ise yarınlarını kaybetti bir iftirada. Kader, bu iki yaralı ruhu törenin soğuk ve keskin kılıcıyla birleştirdiğinde, kadim topraklar yeni bir efsaneye gebe kalacaktı. Baran, Evin`in dilsizliğinin ardındaki çığlığı duyabilecek miydi? Evin, Baran`ın üzerine çöken o kara bulutları dağıtıp, onun kurak bırakılan kalbine can suyu olabilecek miydi? Bu; dillerin mühürlendiği, gururun hançerlendiği yerde, sadece gözlerin konuştuğu o sessiz ihtilalin hikâyesidir

Arzulardan doğan bir çocuk.. dünyaya gelmemesi gereken bir çocuk.. şanssız bir çocuk.. doğumunda hiç bir yetkisi ve kararı olmayan bir çocuk sırf doğdu diye çektiği sıkıntılar bir gün kendisine ilk defa uzanan yardım sever ellerle talihi tersine çeviriyor. İçinde geçmişi geleceği, doğaüstü durumları ve reenkarnasyon barındırıyor.

“Hayat benim “ “Kurallarda benim asya”

Her şeyini kaybedince korku da kaybolur. Ağlamak da. Yalvarmak da. Geriye sadece sessizlik kalır. Ve sessiz bir insan en tehlikeli insandır. Taras Volkov bunu bilmiyordu. Rusya`nın en karanlık adamı, en güçlü adamı. Hiç kimse ona hayır dememiş. Hiç kimse ona meydan okumamıştı. Ta ki kül sarısı saçlı, mavi gözlü, her şeyini kaybetmiş bir kız gelinceye kadar. --- 𝓑𝓪𝔃𝜾 𝓱𝓲𝓴𝓪𝓾𝓮𝓵𝓮𝓻 𝓴𝓾𝓻𝓽𝓪𝓻𝜾𝓵𝓶𝓪𝔂𝓵𝓪 𝓫𝓪𝓼̧𝓵𝓪𝓶𝓪𝔃. 𝓜𝓪𝓱𝔀𝓸𝓵𝓶𝓪𝓴𝓵𝓪 𝓫𝓪𝓼̧𝓵𝓪𝓻𝓭𝜾.

Kitaplarınızı yoruma yazın anında yaparım ama şart beni takip ederseniz

İremin üvey ailesinde olan yaşamı ve gerçek ailesi ile yaşamı nasıl olacak bakalım

Avukat Deniz Öztürk, hayatı boyunca adaleti savunan taraftı. Ancak şimdi, o adaletin buz gibi soğukluğuyla kendi bileklerinde tanışıyor. Karşısındaki adam ise hukuku bir kılıç gibi kullanan, tavizsiz ve acımasız Savcı Sarp Karaman. ​Biri masumiyetini kanıtlamak için savaşan bir mahkûm, diğeri gerçeği söküp almaya kararlı bir savcı. ​Ortada kusursuz bir suç, sarsıcı bir geçmiş ve bu enkazın tam ortasında filizlenen tehlikeli bir çekim var. Sarp Karaman’ın dünyasında herkes suçludur; ta ki Deniz Öztürk, onun tüm doğrularını yerle bir edene kadar. ​"Bu oyunda hakimiyet, sadece kuralları koyanın değil, oyunu bozanındır."

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

Sakinliğin ve sabrın ete kemiğe bürünüp bedenlendiğini ama ruhun da yalandan ibaret olduğunu düşünün. İçinde zerre kadar kötülük yok ama iyi diye nitelendirebileceğin bir tarafın da yok. Bu belki de hepimizin ortak noktası. Hira Taşdelen; sabrın, sakinliğin, yalanın ve dengenin bütün uçlarından tutan biridir. Bütün bunların yanında, olmayan özgürlüğüne inanılmaz derecede düşkün olduğu halde, kendi hayatında bir türlü söz sahibi olamaz. Her seferinde bir dış etmen ile karşılaşır ve işler giderek çığırından çıkar çünkü açığa çıkan her yeni sır bir önceki sırları yalanlar niteliktedir. Ortada elle tutulur hiçbir şey yoktur, Söz Sahipleri tutarsız kişilerdir. Söz sahiplerinin bir kısmı kendilerini açığa çıkardığında ip yumağının tutulabilen ucu da kaybolur ve her şey bir kördüğümdür artık. Tehditler ağızda bir fermuar çeker, aileyi koruma iç güdüsü bir adım geride tutar insanı. Bir gün, ip yumağını kördüğüm haline getiren, yüzlerini de siyah kar maskeleriyle gizleyen insanlardan ötürü bütün Mehmet Fuat Köprülü Lisesi öğrencileri bir üniversitenin ek binasına geçmek durumunda kalırlar. Ve Hira Taşdelen, orada yeni yüzler keşfeder. Veya keşfettiğini sanır çünkü ruhların mesafesi azaldıkça hepsinin ortak noktasının geçmiş olduğunu fark eder. Tanışılan her yeni insan yeni bir anahtarın kilidini açar. Her insan yeni bir kelimedir. Her kişi yeni bir hikâyedir. Hira Taşdelen, hepsinden birer kavram öğrenir. Yeri gelir aksiyonun dibine vururlar yeri gelir ailevi sorunları ile ilgilenmek durumunda kalırlar, Hira bir yandan yeni tanıştığı kişileri çözümlemeye odaklanır bir yandan da etrafında dönüp duran sırlarla yüzleşir. Hira için bir diğer gizem de siyah kar maskesi takarak yüzünü gizleyenler arasından dikkatini çeken adamın kimliğini öğrenebilmektir.

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil`in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar.

Bir imza… Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Ülkü Korhan, kendi hayatını yaşadığını sanıyordu. Ta ki Altay Koral’la evlenene kadar. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir anlaşma da değil. Bu… kaçamayacağı bir bağ. Çünkü bazı evlilikler güven üzerine kurulmaz. Sırlar, güç ve tehlike üzerine kurulur. Ve bu hikâyede… En büyük hata, kalbini devreye sokmak olabilir.

Hem kitap tanıtımı hemde eleştiri

Bana DM `den ulaşıp kitabın konusunu vermek . Beni takip etmek .

"Sınırını zorluyorsun." "Zorlasam yine öper misin?"

Bir canavar olmak kolaydır. Asıl zor olan, canavar olarak yaşamaktır. O, ellerini kana bulamaktan çekinmeyen bir katil. Ama kimsenin yapmaya cesaret edemediğini yapan biri: çocukları, kadınları ve bu karanlık dünyanın altında ezilenleri koruyan son kalkan. Her görev, onu biraz daha parçalıyor. Her karar, vicdanıyla hayatta kalma içgüdüsü arasında bir savaşa dönüşüyor. Ve şimdi… kendi kurallarını çiğnemek zorunda. Mafya düzeninin yazılı olmayan yasaları, ihanetle örülmüş ittifaklar ve ölümle sonuçlanan bir ceza. Bu dünyada hayatta kalmak için bazen canavar olmayı kabul etmen gerekir. Çünkü o ölürse, kimse geriye kalan masumları korumayacak. Ve bu yüzden… ölme lüksü yok.

En büyük aşklar nefretle başlamaz mıydı?

Senin sustuğun her vaveyla, benim boynuma vurulmuş bir prangadır; ya bu zincirleri beraber kıracağız ya da bu sessizlikte beraber boğulacağız.

Karanlıktan kaçarken daha karanlık bir adama sığınmak.... Hayatının en büyük hatasımı yoksa kaderimi ? "Tehlikenin Kucağında" onun kaçış değil yeniden doğuş hikâyesi...

Didem: Peki tahminen ne zaman konuşuruz bunları? Ozan: Dudak dudağa olduğumuz bir zaman diliminde ••• Bolca kahkahanın olduğu bir mahalle hikayesi Yarı texting

Platonik bir aşk ve mahalle konulu. Bir mesajla başladı hikayemiz... Yıllardır içinde filizlenen aşkı nihayet onun avuçlarına bırakmıştım