Aşık olduğum kişiyi öldüre bilir misin? Onlar yapamadı. Ne Anka öldüre bildi. Ne de Doğu. Onlar yarı düşman yarı aşıktı. Ama birgün hiç beklenmeyen oldu. Anka öldü. Sonsuz uykusuna daldı dediler. İnanmadı Doğusu. "Gene gelip bende doğacak o! " Dedi herkese. Başardımı sizce Doğu, Ankası küllerinden yeniden doğdu mu? İlgini çektiyse biz "Kayıp Bağlar," Ailesiyiz armıza sende katıl.

Siz hiç evlendiğimizde Evet dedikten sorna ne düşündünüz? Mutluluk? Aşk? Hayatını geçireceğin adam? Peki ya hiç evet der demez sizi korumak için kendini öne atan kanla kaplı olan kocanızın sizin kucağına düşmesi? "Hayat bazen hiç istemediğin anda istemediğin şeyleri yaşatır ya Hejam belki ben senin istemediğin kişiyim ama sen benim istediğim istediğim zaman bana gelen en güzel lütufumsun."

Neden?Neden böyle bir oyunun içine düştüm?

"Bir kere ya, bir kere! Bir kere de ben dediğimi yapın lan! Bir kere! Dişimi kıracağım, sizin gibi lavuklar ancak bana rast gelir zaten. Şerefsizler." Asabım bozulmuştu. Neymiş efendim, şirket hisselerinin birçoğu evli ve çocukları olan abilerime verilecekmiş! Bok yerler... Ben sağ olduğum müddetçe, kimse benim olanı alamaz. O kadar! Sandalyeye daha da yayıldım, başımı ellerimin arasına alıp soluklandım. Daha şirketin yolunu bilmeyenler, bana ahbaplık kesilmekten başka bir şey bilmiyorlardı. Oysa ki ben canımı dişime takıp gece gündüz çalışmıştım. Onlar ortalıkta fink atarken, ben ter döküyordum. Onlar gece kulüplerinden çıkmazken, ben kendi çabamla yolumu çiziyordum. Onlar her gece bir kadının koynunda uyurken, ben iyi bir geleceğim olsun diye didiniyordum. Ben koskoca Kenan Azadoğlu’yum. Buraların hiçbirine yapmamıştım, yapmayacaktım da. Babam ağa olmasına rağmen, ben kendi şirketimi kurmuştum. Babamın şirketi iflas etmişken, benim şirketim her geçen gün biraz daha ihtişam kazanıyordu. İlaçlarımı içmeliydim. Doktor, ilaçlarımı ihmal edersem durumumun kötüye gideceğini açıkça söylemişti. Sakin olmalıydım. Daha 26 yaşındayken felç kalmak isteyeceğim son şeydi. Maazallah başıma bir şey gelse, beni ortadan kaldırmak için ellerinden geleni yaparlardı. Hele o Kezban cadısı... Kimseye fırsat vermeden, ilk o beni cehenneme yollar. Şeref yoksunu bir insandan farksızdı. Kimseye bir hayrı dokunmayan, aile dağıtan bir kadındı. Kadın demek bile kadınlara hakaretken, bu kadın, ortada namuslu rolü kesip göz boyamaktan başka bir bok bilmiyordu. Yedi aylık hamile annemi merdivenlerden itmiş, annemin ölümüne sebep olmuştu. Üstelik kardeşim de o olay yüzünden erken doğmuştu. Kezban yüzünden, güzeller güzeli can parçam Canan’ım tekerlekli sandalyeye mahkûm kalmıştı. Telefonum titrediğinde aramaya baktım. Can parçam arıyordu. Derin bir nefes alıp hızla kendime geldim. Onu üzmek, isteyeceğim son şeydi. Telefonu açtığımda Canan bıcır bıcır konuşmaya başlamıştı bile. Canan: Ağabeyim, nasılsın, iyi misin? Ben: Güzelim, can parçam, sen iyi misin? Canan: Abi, benim canım çiğköfte istedi. Geldikten sonra bana ellerinle çiğköfte yapıp yedirir misin? Ben: Can parçam, lafı mı olur? Ağabeyin değil miyim? Yaparım tabii. Sen iste, konağı ateşe bile veririm. Kıkırdadı Canan: Ağabeyim, sen iyi ki varsın yaa... Yine lafları uzatarak konuşuyordu. Biliyordu ki, en sevdiğim şeydi. Ben: Ağabeyin kurban olur kuzuma. Merak etmeyesin. Erken geleceğim. Sen şimdi git, bir iki bir şeyler ye. Aç kalma sakın. Canan: Ağabeyim, beni hiççç merak etmeyesin. Benim karnım yıla basa dolu. Sen gelene kadar da yerim. Ben: Yiyeceksin tabii. Ağabeyin boşuna çalışmıyor yaa. Canan: Canım ağabeyim, sen hiç merak etme. Ben senin kazandığın paraları çatır çutur yiyorum. Bugün de mağazaya gitmeyi düşünüyorum. Ben: Can parçam, hava sıcak. Sağlığın etkilenmesin. Canan: Ağabeyim, ben iyiyim. Hem tek çıkmayacağım. Korumalar da yanımda olacak. Ben: Elbette ki olacaklar. Boşuna para vermiyorum. Şöyle bir karı kız peşine düşmesinler de, yanında adam gibi dursunlar. Canan: Ağabeyim, sen hiç merak etme. Senin korkundan, bir milim bile benden uzak durmuyorlar. Ben: Can parçam, ben kartına para atacağım. Gönlünce harca, gez dolaş. Sağlığına dikkat et. Bu arada başka diyeceğin yoksa kapatmam lazım. Canan: Ağabeylerin bir tanesi, canım ağabeyim... Sen merak etme. Ben: Hadi sağlıcakla. Canan: Bye bye. Telefonu kapatır kapatmaz Cihan’ı aradım. Cihan ve Cahit… Aradığımda her zamanki gibi uzun süre çalmasını bekledim. Beşinci çalışta açılan telefonla bir an duraksadım. Normalde pezevenk onuncu çalıştan önce açmazdı, şaşırdım. Ben: Alo. Cihan: Buyur ağam, hayrola? Ben: Canan elbise falan alacak. Yanında durun. Cihan: Ağam etme eyleme... Canan Hanım mağazaya gitti mi çıkmıyor, bir de akşam olmadan dönmüyor, bilirsin. Ben: Cihan, oraya gelirsem topuklarından asar, yarım saatte bir kafanı suya sokarım. Dediğimi yap. Cihan: Ağam, emrin ola. Ben: Ha şöyle, adam ol. Ha bu arada, Cihan, kaşın gözün oynamasın. Cihan: Ağam, benim kaşım gözüm ne zamana oynamış? Tessüf ederim. Ben: Cihan, Cahit’i sana  düz getirip yan sokmadan dediğimi yap de. Cihan: Emrin olur ağam. Telefonu kapatıp işime odaklandım. Bu ayki kazançlar epey yükselmişti. Ancak boşa harcayacak zamanım hiç yoktu. Elimdeki dosyaları alıp teker teker okumaya ve imzalamaya başladım. Hiçbir evrakı gözüm kapalı imzalamazdım. Zamanında yaşadığım tatsız olaylar, bu konuda titiz davranmamın en büyük sebebiydi. Küçüklüğümden beri tek isteğim, biricik kız kardeşimin her isteğini yerine getirmekti. Annemin yokluğunda ona en iyi şekilde bakıp, iyi bir hayat yaşamasına olanak sağlamak için elimden geleni yapıyordum. Elimdeki dosyalara gömülüp projeyi incelemeye başladım. Dosyada, gelecek vadeden bir projeye gözüm takıldığında dudaklarımda hafif bir gülümseme oluştu. Tamamen doğa dostu ve düşük maliyetle hayata geçirilecek bu proje, epey para edecek gibiydi. Hemen önümdeki telefonu aldım ve asistanımı aradım. Sen: Alo, Sezin. Bana müdürü çağır. Sezin: Tamam efendim. Telefonu kapattım, gözümü tekrar dosyaya çevirdim. Kısa süre sonra Cemil Bey kapıyı tıklattı. "Gel," dedim. İçeri çekingen adımlarla girdiğinde, karşı koltuğu işaret ettim. "Fire Oranlarını Azaltma Projesi" başlıklı dosyayı önüne bıraktım. Gözümle “bak” der gibi işaret ettim. Dosyaya göz attığında ona döndüm. "Güzel iş," dedim. Bunu beklemiyor olacak ki, şaşırdı. "Efendim, beğenmenize sevindim," dediğinde, hafifçe güldüm. Yüzüne baktım. "Bir de sen açıkla bakalım projeyi," dedim. Bana bakıp hızla konuşmaya başladı: Cemil: “Bu çalışmanın amacı, üretim hattında meydana gelen firelerin sebeplerini analiz ederek, üretim süreçlerinin iyileştirilmesi ve fire oranlarının düşürülmesine yönelik sistematik öneriler sunmaktır. Bu proje sayesinde: Maliyetler azaltılacak, Kaynak israfı önlenecek, Üretim verimliliği artırılacak ve Kalite standardı iyileştirilecektir.” Yüzüne baktım. "Aferin," dedim. "Efendim, beğenmenize çok sevindim. İnanın, güveninizi sarsmayacağım," dedi. "Bak," dedim, sesimi biraz alçaltıp sertleştirerek, "Bu proje iyi sonuç vermezse, bu belgeleri sana yediririm." Yutkundu. "Tamam efendim," deyip odadan çıktı. Saatler sonra gelen telefon aramasıyla hızla ayağa kalktım. Arayan Canan’dı ve sesi korkmuş gibiydi. Canan: Ağabey, hemen eve gel! Ben: Ne oldu canım? Bir şey mi oldu? Canan: Abi... Yaren Abla, Dağdelenlerin oğluyla kaçmış! O an yerimde donakaldım. "Osalak kızın böyle bir şey yapacağı belliydi," dedim dişlerimi sıkarak. Canan: Ağabey... Berdel kararı aldılar! Bu söz, kafamın içinde dönüp duruyordu. Bir an sustum. Canan’ın sesi beni kendime getirdi. Canan: Ağabey? Ben: Kime berdel istiyorlar?! Canan: Sana, ağabey... Boğazımdan öfkeyle gelen bir homurtu koptu. Ben: Nasıl olur bu?! Canan: Vallahi ağabey, Dağdelenlerden Burhan Ağa, kızını kolundan tutup evin önüne attı bile. Berdelin olmama gibi bir ihtimal kalmadı, herkes sus pus! Ben: Olmaz. Sertçe ve kararlı bir şekilde söyledim. Canan: Vallahi abim, gelmelisin. Hemen gel! Ortalık çok karıştı, çok! Hemen yerimden kalkıp hızlı adımlarla yürümeye başladım. Odadan çıkıp asansörün önüne geldiğimde, düğmeye bastım. Asansör hızla geldi. Biner binmez dakikalar içinde aşağı indim. "Hemen arabamı getirin!" dedim. Dakikalar sonra araba gelirken hızla kapısını açıp bindim. Emniyet kemerini bile takmadan aracı sürmeye başladım. Ellerim titriyordu. Birinin benim adıma karar vermesi, en nefret ettiğim şeydi. Böyle bir kararın da ancak Kezban cadısının başının altından çıkacağı belliydi. Trafik ışığının kırmızıda yanmasına aldırmadan geçtim. Çıkacak ceza, gram umurumda değildi. Konağın önüne geldiğimde, arabayı hızla kenara çektim ve indim. Koşar adımlarla konağa girdim. Yerde ağlayan bir kız, görüş alanıma girdi. Üstü başı toz toprak içindeydi. Üstelik giysilerinde kan lekeleri vardı...

İçiniz kan ağlarken size ait olmayan şeyler taşır vücudunuz... Konuşmak isterken susturulursunuz... Okumak isterken evlendirilmek zorunda kalırsınız... Direnirken o direncinizi yıkarlar...

"Her şey yaşandı ve bitti...." - Bergüzar Aksoy "O geceyi hatırlamak için tekrar yaşamak zorundayız!"- Arvas Kozcuoğlu "Sen, beni aldattın!" -Meltem Kozcuoğlu Bir gecede ortaya çıkan görüntüler, Arvas Kozcuoğlu`nun hayatını geri dönülmez biçimde değiştirir. Hatırlamadığı bir gecenin tanığı olan kameralar, onu herkesin gözünde suçlu ilan etmeye yeterlidir. Beş yıllık evliliği, ailesi ve itibarı bu görüntülerle sarsılırken; Arvas, kendisine ait olmayan bir hikâyenin başrolünde bulur kendini. Hafızasında boşluklar, etrafında ise kesin yargılar vardır. Herkes ne olduğundan emindir. Bir tek o değildir. O gecenin ardında kalan kadın da ortadan kaybolmuştur. Geride kalan ise yarım görüntüler, çelişkili ifadeler ve sessizliğe gömülen gerçeklerdir. Arvas gerçeği aradıkça, yaşananların basit bir ihanet hikâyesinden çok daha fazlası olduğunu fark eder. Çünkü bazen bir gecede yaşananlar değil, o gecenin nasıl kurgulandığı her şeyi belirler. Bu hikâye; ihanetin, fedakârlığın, planlanmış tesadüflerin ve karanlık bir sırrın etrafında dönen nefes kesici bir gerilim. Hiç kimsenin sandığı gibi olmadığı, herkesin bir şey gizlediği bir dünya...ve bazen geri dönüp karanlığı yeniden yaşamak, gerçeğe ulaşmanın tek yoludur. "Gerçeğe en yakın duran bile, aslında en büyük yalanın içindedir."

-Seni özledim. -Beni gömdün.

Vanilla ailesiyle gittiği gemi tatilinde geçirdiği bir kaza sonucu komaya girer. Uyandığında ise bütün ailesini kaybettiğini öğrenir ve hafızasını kaybetmiştir. Hayatına giren Samuel ile hayatı değişir...

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

053*: bizim için bir şarkı çalar mısın güzellik?

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

Yıllarca öyle anıldı. `Katilin kızı` Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakarak... aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef"dedim dik bakışlarımı çekmeden. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi nefesini hissettim. "Katilin kızı"dedim. Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsındı....

Gece, şehrin üzerine sessizce çökmüştü.Sokak lambaları yanıyor ama karanlığı dağıtmıyordu; sadece onun nerede başladığını daha belirgin hâle getiriyordu.Plansızlık, onun dünyasında ölümle eş anlamlıydı.Onun için bu bir intikam meselesi değildi.O adaletide aramıyordu.O kendi adaletini yaratıyordu.Eclipse arkasına bakmadı. Hiç bakmazdı. Çünkü geçmişe dönmek, onun için zayıflıktı. -14 Yıl önce-Kapı kilitliydi. Anahtar sesi yoktu. Hiçbir zaman olmazdı zaten. O kapı, içeriden açılmazdı. Duvarlar dar değildi ama üstüme geliyordu. Hava ağırdı; nefes aldıkça boğazıma toz doluyordu. Çocukluğumun kokusu buydu: küf ve korku .Yedi yaşındaydım. Yatağın köşesine sinmiş halde oturuyordum. Dizlerimi göğsüme çekmişim. Üzerimde ince bir gecelik vardı, kollarım morluklarla doluydu. Hangisi eski, hangisi yeni bilmiyordum. Zaten ayırt etmeyi de öğrenmemiştim.O sırada kapıdan tekrar ses geldi. Bu açılma sesiydi. Elinde pasta vardı meyveliydi. Takvime baktım doğum günümdü. Doğum günlerimi hiç kutlamazdım. Elindeki pastayı görünce ne olursa olsun sevinmiştim, çoçuktum. Pasta masaya konmadı. Gülümsediğini sandım. Ama gözleri gülmüyordu. Hiçbir zaman gülmezdi. Elini uzattığında pastaya değil, koluma dokundu. O an sevinç diye bir şeyin ne kadar çabuk sönebileceğini öğrendim. İçimde bir şey küçüldü, büzüldü. Nefesim kesildi. Oda daha da daraldı. Zaten masamız da yoktu. Babam elindekini yatağın kenarına bıraktı; kreması biraz yana aktı. Mum yoktu. Dilek de yoktu. Sadece o ağır sessizlik.Ve sonra biri konuştu. Kapının öbür tarafından “Abi… polisler aşağıda.” Babam bir an durdu küfretti. Kapıdan dışarı çıktı. O anda penceren ses geldi. “Hey sen, gel” Ses inceydi. Titriyordu ama kararlıydı. Onu daha önce görmüştüm. Sokağın köşesinde, elinde eski bir top olurdu hep. Bazen bana bakardı. Hiç konuşmamıştık. Beni kolumdan tuttu. Acıtmayacak kadar dikkatliydi. İlk kez biri bana öyle dokunuyordu. “Şimdi,” dedi fısıltıyla. “Aşağı in seni kurtarıcam.” Yatağın köşesinden çıktım. Kapıya değil, pencereye yöneldim. Çocuk elimi bırakmadı. Sokağın arka tarafına doğru koştuk. Nefesim yanıyordu. Geceliğim rüzgârda savruluyordu. Bunu başarmıştım, kaçabilmiştim.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

Bu katran buzduvar kalpli bir kadının ateşe düşmeden yanmasının hikayesi, Bu bir adamın sizi tüm zorluklara rağmen seveceğinin hikayesi…

Gonca Altıntaş İstanbul`da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır`dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır`a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

Gizli gerçekler

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

“Arada kalanlar”aile bağları,sırlar ve dram dolu bir hikâye;gerçeklerin acı ama kaçınılmaz yüzleşmesini anlatıyor.

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

Instagram: azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklıdır ve tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s olursa hukuki işlemler başlatılacaktır. ******* Bildiginiz bütün beşik kertmesi hikâyelerini unutun. Babaları askerde söz verdi, Kadir ve Kader`in geleceği yazıldı. Peki onlar bunu kabul edecekler mi?

Instagram: azimet340 Bu hikayemin bütün hakları saklıdır ve tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s olursa hukuki işlemler başlatılacaktır. ******* Bildiginiz bütün beşik kertmesi hikâyelerini unutun. Babaları askerde söz verdi, Kadir ve Kader`in geleceği yazıldı. Peki onlar bunu kabul edecekler mi?

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç “kızım” demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar… Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi… Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi’yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar… doğduğunda başlar.

Kader mahkumu bir kadın....

Kaya kardeşler her kitapta aşk, aile, inanç ve kendi kalpleriyle sınanacaklar.