Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

Hamile kurgusudur klişe sahneler olabilir. Yazım yanlışları olabilir keyfi yazdığım bir kurgu olacaktır

Elzem`in 2.Kitabıdır!! Olaylar birbirine bağımlı ilk Elzem`i okuyun ----------------------------------------------------------------- Özlüyordum. Ölüyordum. Onun yandığını söylüyorlardı ama hayır, onun yokluğunda ben yanıyordum. Ölmezdi, Elzem ölmezdi ki, beni bırakmazdı Elzem. Hayatımda belki hiçbir şey bilmiyordum belki ama biliyordum ki benim sevdiğim beni bırakmazdı. Elzem öldü demişlerdi, ben de ölmek istemiştim. Hatta ölmüştüm de. Ama buna rağmen yaşamaya devam etmeliydim. Çünkü biliyordum ki o beni bir yerlerde bekliyordu ve o beni beklerken ben ölemezdim. ----------------------------------------------------------------- O yangından sonra Ulaç`ın öldüğüne inanmayan Saltan sevgilisini bulmaya çalışır.

Bazı hikayeler beyaz sayfalara değil, tozlu topraklara ve mühürlenmiş kaderlere yazılır. Alın Yazım, sadece iki gencin aşkını değil; yüzyıllık bir öfkenin, kan davasının ve imkansızlığın ortasında yeşermeye çalışan kırılgan bir umudun hikayesidir. Berfin, iki ateş arasında kalan bir yürek... Bir yanda sadakatle bağlı olduğu ailesi, diğer yanda düşman aşiretin oğlu Poyraz’a duyduğu, dile getiremediği o derin sızı. Onların birleşmesi, aslında iki tarafın da silahlarını gömme bedeliydi. Ancak Berfin için bu evlilik, bir barış köprüsü müydü yoksa ruhunun hapsolacağı altın bir kafes mi? Bu kitapta; aşkın gururla, törenin sevdayla ve kalbin mantıkla girdiği o amansız kavgaya şahitlik edeceksiniz. Her satırda şu sorunun yankısını duyacaksınız: "Kader bizi bir araya getirdiyse, neden kalplerimiz hala bu kadar uzak?" Keyifli okumalar dilerim.

17 yıl boyunca şiddet gören Ada Yılmaz (Karakurt) yılar sonra gerçek ailesine ve abilerine kavuşması.

Avukat Deniz Öztürk, hayatı boyunca adaleti savunan taraftı. Ancak şimdi, o adaletin buz gibi soğukluğuyla kendi bileklerinde tanışıyor. Karşısındaki adam ise hukuku bir kılıç gibi kullanan, tavizsiz ve acımasız Savcı Sarp Karaman. ​Biri masumiyetini kanıtlamak için savaşan bir mahkûm, diğeri gerçeği söküp almaya kararlı bir savcı. ​Ortada kusursuz bir suç, sarsıcı bir geçmiş ve bu enkazın tam ortasında filizlenen tehlikeli bir çekim var. Sarp Karaman’ın dünyasında herkes suçludur; ta ki Deniz Öztürk, onun tüm doğrularını yerle bir edene kadar. ​"Bu oyunda hakimiyet, sadece kuralları koyanın değil, oyunu bozanındır."

Bir çocuk, bir ev, dört kardeş… Ve kimsenin gönüllü olmadığı bir bağ. Can, bir gecede ait olmadığı bir ailenin içine bırakılır. Onu bu eve getiren şey sevgi değildir; ölen bir annenin geride bıraktığı son istektir. Bir vasiyet.

537: Küfür edip kaçmak. Zaten sana yakışır bir davranıştı. Valorant`tan söz ediyorum bu arada. Neden küfür edip kaçtın? Annem öldü lan benim. Annem öldü! Anneme küfür ettin sen? Terbiyemi bozmayacağım. Ama özür dilemeni bekleyeceğim. Siz:Ha? Neyden söz ediyorsunuz siz? Küfür etmek?Ben hiçbir şey yapmadım? Beyefendi ben Valorant oynuyorum ama, hiç küfür etmedim ki ben? Ne alâka şimdi? Yanlış Numaraya yazmış olabilir misiniz? Başınız sağolsun ayrıca. 537: Küfür etmediniz mi? Teşekkürler,ancak küfür ettiniz? Siz: Hayır etmedim.

Bir fırtınayla açıldı kapı. Selim elindeki kitabı bıraktı. Diğer hikâyelerden alakasını kesecek efsunlu bir okyanusa düştü. Korkusu boğulmak değildi. Okyanusun yalnızlığına üzüldü sadece. Ve kıyılarında gezinmeye hevesliydi. Sağanak yağmura, karanlık geceye rağmen...

Beğendiğim Wattpad kitaplarını öneriyorum, tanıtıyorum.

Hayat çok başka ve ben aile evinden ayrılıp başka şehre gidiyorum çünkü hep tehlikenin içindeyim ve hayatım boyunca korkuyla yaşayamam her şeyden uzaklaşıp yeni ve sakin bir hayat kuracağım ne olursa olsun hayallerinizin peşinden gidin ölümlü dünya ne olacağı belirsiz bari hayallerimizi yaşayarak ölelim ve hayat yoluna engel koysa bile ilerleyin her şeyin çözümü olduğu gibi o engelleri aşmanın da bir çözümü vardır ve hayat bir anda öyle bir şey koyar ki önünüze hayallerinizin dengesini kaybeder kendinizi bam başka bir yerde bulursunuz her şey ve herkes yabancı ve sen yapa yalnızsındır işte bazen bir yolculuk bin yol açabilir

Kalbim yine anlaşılamamanın verdiği hisle sızladı. Herkes için mükemmel olmalıydım. Annem için doktor, babam için iyi bir iş adamı, öğretmenlerim için sınavlarda başarılı olan öğrenci olmalıydım. Herkes için bir şeyler olurken kendi düşüncelerimde kaybolmamalıydım.

Bazı kadınlar kaçar. Bazıları savaşır. Yıldız, tahtı devraldı. Mafya dünyasının en karanlık adamlarından biriyle evli olan Yıldız, ihanetin ortasında sadece bir evliliği değil, hayatını da kaybettiğini sandığı bir gecede gerçeği öğrendi: Kendisini seven bir adam değil, sahiplenmek isteyen bir cellat vardı karşısında. Boşanmak istedi. Ama mafyada boşanmak yoktur. Sadece ölüm ya da teslimiyet vardır. Alihan’ın takıntısı, Yıldız’ın inşa ettiği imparatorluğu yerle bir etmeye çalışırken; tüm yeraltı dünyasının başındaki isim, Alaz Soykan sahneye çıkar. Güçlü, acımasız ve tehlikeli… ama Yıldız’a baktığında gördüğü şey bir kurban değil, doğuştan bir kraliçedir. Bir teklif yapılır. Bir evlilik. Bir koruma. Ve geri dönüşü olmayan bir kader. Yıldız, çocuğunu kurtarmak için bir canavarın karanlığına girer. Ama bilmediği şey şudur: Bazen karanlık, ışığı yutmaz… ona taç takar. Bu kitap; aşk sanılan takıntıyı, koruma sanılan esareti ve gücün gerçek bedelini anlatan bir hikâye. İhanetin küllerinden doğan bir kadının, mafya dünyasında kendi adını kanla yazmasının öyküsü. Çünkü bazı kadınlar kurtarılmaz. Tahta çıkar.

Vera Lalin Kora, geçmişin gölgesinde kaybolmuş bir isimdi. Artık Derin Lara Koral olarak doğmuş, kendi cenazesini izledikten sonra yeniden hayata tutunmuştu. Ama geçmiş sadece unutulmamıştı; Noir’in sessiz ve acımasız bakışı, her adımı takip eden bir gölge gibi üzerindeydi. Şimdi Derin, tanımadığı bir ekiple birlikte, görünmeyen düşmanların ve kendi sınırlarının içine çekileceği bir oyunun tam ortasında. Her nefes bir risk, her bakış bir sınav… Ve tek gerçek var: hayatta kalmak için birbirlerine güvenmek zorundalar. Zamanla insanlar girdi hayatına. Birbirlerini nereden tanıdıklarını bilmeden aynı masaya oturanlar. Gülüşleriyle geçmişi hafifleten, susarak da anlaşabilen bir grup. Dostluk, onlar için bir kelime değil, bir tutunma biçimiydi. SAMSARA, insanın kendini başkalarında bulduğu bir hikâye. Yeniden doğuşun sessiz hâli. Küller savrulmadan önce hissedilen sıcaklık. o samsarayla bir bütün olduğunu düşünürken aslında Noir ile bütün olduğunu bilmiyordu. "Sen Derin… Samsara’nın ta kendisisin…" "Ve ben o Samsara’da kaybolmak isteyecek kadar vurgunum…"

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

“Bazı sabahlar sadece geç kalmazsın; birine, bir ihtimale, kendinin başka bir hâline yakalanırsın. Ben o gün okula değil, Mavi’ye geç kaldım.” ... Bu bir geç kalma hikâyesi değil. Bu, yanlış zamanda doğru sınıfa girmenin, unutulan bir projenin, hiç planlanmayan bir bağa dönüşmesinin hikâyesi. Hayat bazen seni cezalandırmaz; sadece seni birine yönlendirir. Benimki bir Pazartesi sabahı başladı. Ve bazı şeyler, Mavi’den sonra eskisi gibi olmadı.

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

Senden hiç bir sorumluluk istemiyorum" "Sınır ihlali yapıp çok yanlış surlara girdin. Bu gece yapacağımız hatanın içinde duygu yok, sorumluluk yok sadece bir birimizin ihtiyaçlarını gidereceğiz.." Fısıldayarak devam etti "Ve bugün olanları unutsan bile sınırı zorlayıp benim topraklarıma girmeyi sen istedin. Bunu unutmayacaksın.." Gülümsedim. "Sen unut desende ben unutmayacağım."

"Kadın ağadır erkekler paçavra.Bu törenin dedigidir. Erkek kısmısı çok konuşmaz keje! Çok yüz verirsen tepene çıkar. Nerde görülmüş erkegin ikinci kadını aldığı!? Neuzibillah! Namusumuz elden gider! Cehennem ateşlerinde yanarız." Dedi Xalte Ağa

"Sevmediğim bir adamla evlenmek mi? Aklımın ucundan bile geçmezdi."

Şehrini korumak için yemin eden bir Fransız askeriyle, onu işgal etmek için emir alan bir Nazi askerinin yolları kesişir. ﹏𓊝﹏𓂁﹏

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü