Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe

Ona doğru hafifçe döndüm, başım koltuğun arkalığına düştü. Gözlerim bulanıktı ama ona bakmaya çalıştım. "Cerrah demek..." dedim, sesim bir fısıltı gibiydi ama tehditkârdı. "Size bir adım daha yaklaştım Uygar Bey. O masadaki makinenin, o dikişlerin arkasında kimin olduğunu biliyorum artık. Farkında mısınız? Çember daralıyor." Uygar, derin bir iç çekti. Bana bir suçluya değil, hasta bir çocuğa bakar gibi bakıyordu. "Alistair benim üniversiteden, Massachusetts Institute of Technology yıllarından arkadaşım Afra Hanım. En yakın dostlarımdan biridir. Kendisi bir kalp cerrahı, evet; ama bu onu sizin hayali suçlarınızın ortağı yapmaz. Zihniniz o kadar karanlık senaryolarla dolmuş ki, gerçek bir dost meclisini bile cinayet mahalli sanıyorsunuz." İnanmadım. İnanmak istemedim. Ama sesindeki o samimiyet, alkolün etkisiyle birleşince savunmamı düşürdü. Yol boyunca konuşmadık. İstanbul`un ışıkları camdan akıp giderken, yenilgi ve alkol başımı iyice ağırlaştırdı. Galata`daki evin önüne geldiğimizde araç durdu. Kapım açıldı ama ayağa kalktığımda dizlerim beni taşımadı. Sendelerken Uygar yine oradaydı. Koluma girdi, ağırlığımı ona vermeme izin verdi. Asansörde bile bana eşlik etti. Kapının önünde durduğumuzda, anahtarı çıkarmaya çalışırken elimden aldı ve kilidi çevirdi. Kapıyı açıp beni içeri buyur ettiğinde, gözlerindeki o tuhaf bakışı yakaladım. Acıma mıydı, yoksa başka bir şey mi? "İyi uykular Savcı Hanım," dedi, sesi gecenin sessizliğinde yankılandı. "Yarın sabah uyandığınızda, dünyayı bu kadar korkunç bir yer olarak görmemenizi dilerim." Arkasını dönüp gitti. Ben ise kapının pervazına yaslanmış, onun gidişini izlerken içimdeki o heyecanın yerini derin bir boşluğun aldığını hissettim. Avıma yaklaştığımı sanmıştım ama o, beni evime kadar bırakan bir centilmen rolüyle gardımı paramparça

" benden kaçabilceyini mi sandın küçük sevgilim . Sabahtan beri kokunu hiç almadım küçüğüm ve bunun ne demek olduğunu biliyormusun" Duyduğum kelimelerle daha da çok titremeye başlamıştım. O ise hala üzerime gelmeye devam ediyordu . "Ben sensiz bir saniye bile duramazdeken sen kendini benden tam 4 saat mahrum ettin bu ne demek biliyormusun bebeğim " Artık titremekten yorulmuştum bu koskocaman taht odasında herkes olan bitenin farkındaydı ama kimse bana yardım etmiyordu yada kralı durdurmaya çalışmıyordu. Ben artık tamamen onu esiri olmuştum sanki beni duymuşta bu sözleri kanıtlamak için bir kez daha konuştu . "Bu kaçışının bedelini bu gece ödeyeceksin bebeğim ve bir daha da buna yeltenmeyceksin " Duduklarımla olduğum yerde kaldım . Sanırım sonum gelmişti

" Sen benimsin benim bir daha buradan asla dışarı çıkmayacaksın Eğer sözümden çıkarsan yemin ediyorum onu gözümü kırpmadan öldürürüm Anladın mı beni" Sert ve kalın sesi kulaklarımla yankılanıyordu ellerimdeki ve bileklerindeki zincirlerin değdiği yerler hem soğuktan hem de onu korkutucu görüntüsünden ürperiyordu. Ben senin ağzını açıp tek laf bile edemiyordum Çünkü ben böyleydim konuşamıyordum kendi hakkımı bile savunamıyordum ve o bunu çok iyi bilip derin aşkı ve saplantısına beni tutsak etmişti

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Ailesi tarafından yıllarca kandıralan Aden Dila Çelik(Akkaya)in hayatı "Gerçek değil deyin!"diye bağırdım onlara"bunca zaman gözünün içine baka baka yalan söylemedik sana deyin bana!"diye avazım çıktığı kadar bağırmıştım.Hepsi yalandı hayatım bir yalan üzerine döşenmişti...

Mahalle kurgusudurrr.

"Bir pusula düşünün; iğnesi hep kuzeyi değil, celladını gösteren." On yıl önce, bir liman yangınında sadece hayallerimiz değil, birbirimize olan inancımız da kül oldu. Baran Dağhan, o geceden sonra kalbini nefrete mühürledi. Beni bir hain, ailesinin katili ve sırtından bıçaklayan bir düşman belledi. Şimdi ise her şeyimizi kaybettiğimiz bu enkazda, tek bir borç senediyle beni mahkûmu yaptı. Ona her baktığımda `Senden iğreniyorum` diye haykırırken, gömleğimin altına sakladığım pusula kalbimi tenime dağlıyordu. Ben Neva Sancaktar; celladımın evine, kendi rızamla idama gidiyorum. Peki, Baran nefretinin altında yatan o eski aşkı mı bulacaktı, yoksa beni kendi elleriyle mi yok edecekti?

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

gerçek ailem hikayesidir ama farklı dört çocuk var hepsi karıştırılmış

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu

Güneşin yıllar önce doğmayı bıraktığı bir dünyada, sessizliğe mahkûm edilmiş çocuklar ve baskı altında yaşayan halk, hayatta kalmanın yollarını arıyor. Cemre Nehy, yetimhaneden kaçan bir kız, gölgelerde ve yasaklarda kendi yolunu bulmaya çalışırken, küçük bir kıvılcım büyük değişimlerin habercisi oluyor.

Selammm(: Burası Adaletin Gölgesinde ile ilgili fotoğrafları paylaşacağım bir galeri olacak.

"Bazı kız çocukları doğarken masallarla değil, yaralarla sarılır… Onların hikâyesi `bir varmış bir yokmuş`la değil, `hep yok sayıldım`la başlar."

Aslı abisinin arkadaşı merte aşık olması

Gülşah 17 yaşında annesini kaybetmesi ve babasının başka bir kadınla evlenmesi üzerine Ankara`dan İstanbul`a abisinin yanına gider. Abisi 80 darbesinden sonra hapse girer ve babasının yanına Ankara`ya geri döner. Babası Gülşah ve kardeşini kabul etmeyince Gülşah`ın hayatta kalma mücadelesi başlar. Toplum baskısı yüzünden kardeşinin ustası Iraz Fazlıoğlu ile evlenmek zorunda kalır. Gülşah`ın ayakta kalma mücadelesi evlendikten sonrada devam etmektedir. 1980 yılında geçen bir mahalle hikayesi Instagram Singularity_mybook

"Hayat, nefes sayısıyla ölçülür…" 15 yaşındaki Barış, ölümcül bir hastalıkla mücadele ederken, aşkı ve hayalleri için zamanla yarışıyor. Yeni okulunda tanıştığı Nalan’a kalbini kaptırır, ama mutluluk kısa sürer; ihanet ve kıskançlık, hayatını altüst eder. Arkadaşları, hastalığı ve duygusal fırtınaları arasında ona destek olmaya çalışırken, Barış’ın zamanı giderek daralır. “Son Nefes”, bir gencin yaşamın acımasız gerçekleriyle yüzleşirken, aşkı, kıskançlığı ve affetmeyi öğrenmesini anlatan dokunaklı bir hikâye. Her nefes bir hikâye, her nefes bir vedadır…

#gerçekaile #askeri #namaz Geçmişi karanlık, geleceği ise kendi ellerinde. Burçe Seyra, çocuk yaşta elinden alınan bir hayata rağmen ayakta kalmayı başaran genç bir kadın. Güçle büyüdü, sessizce değişti. Şimdi kader, onu geçmişiyle yeniden yüzleştirirken Burçe ilk kez kendi hikâyesini yazma şansı bulacak.

Vatanın nabzı:Altay Timi

Bazen içindekileri haykırmak istersin ya hani böyle ses tellerin yırtılana kadar bağırıp, ağlamak içinde ki bütün nefreti acıyı kusmak... Her şey bitsin istersin her şeyin bir kabus olmasını ve uyanınca tekrardan eski günlere geri dönmek istersin... "Sen kalpsizsin bende senin kalpsizliğini göremeyecek canavar yönünü fark edemeyecek kadar salağım." dedim gözlerimin içi yanıyordu "Ben bir günahkarım sende benim günahlarımı göremeyecek kadar salak değil masumsun..." dedi ve bir adım daha yaklaşıp çenemi yukarı doğru kaldırdı... "Benden başka yolun yok Yeşim, bu saatten sonra seçeneğim değil seçimimsin, en başta seni kendimden korumak istediğimde pes etmeden kalbime girmek istedin değil mi? artık istesen de çıkamazsın çıkartmam." Aynı mahallede yaşayan iki dost ailenin çocukları birbirine aşık olur fakat Yeşim Vural`ın bilmediği bir şey vardır Savaş Özdemir hiç de göründüğü gibi biri değildir ve onun kollarına bir kez giden bir daha o kollardan çıkamaz.. İLK AŞKLAR HİÇ BİR ZAMAN UNUTULMAZ... Yeşim ve Savaş`ın Gizli Saklı Aşkı...

Bir ev, bir sır ve susturulan gerçekler… Murat, gündüzleri kendi dükkânında çalışan, geceleri ise kimsenin bilmediği bir hayatı yaşayan bir adamdır. Annesinin evlilik hayalleri, mahalle baskısı ve gizlenen ilişkiler, tek bir akşamda iç içe geçer. Söylenen bir yalan, kapanan bir kapı ve geride kalan kırık kalpler… Bazı gerçekler saklandıkça büyür. Bazı suskunluklar ise en yüksek çığlıktır. Bu hikâye; aşk, korku ve cesaretsizlik arasında sıkışmış hayatların, bir çay masasında dağılan dengelerin ve “şimdi değil” denilen anların romanı.

Her insanın hayatında bir an gelir; nefes almak bile ağır gelirken kalbin çırpınışları duyulur. İçimizdeki umut ışığı sönmeye yüz tuttuğunda, yolun sonuna geldiğimizi sandığımızda… İşte o anlarda, en beklenmedik yerden bir ses, bir dokunuş, bir cümle yeniden can verir yüreğimize. Okurken belki kendinden bir parça bulacak, belki de hiç tanımadığın bir duygunun içine düşeceksin. Ama her satırda sana fısıldamak istediğim tek bir şey var: “Tam umudum bitti derken, aslında her şey yeniden başlar.” Sevgiyle, Meltem Yılmaz

Ben arya sevilmeyen herkesin nefret ettiği Arya nerde bile bile bilirdim ilk defa dışarı çıktığım için hayatımın değişeceğini

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.