Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

​"Bazı günahların bedeli altınla değil, ruhun en mahrem esaretiyle ödenir." ​Alin için Palawan adası bir sığınak değil, bir mezarlıktı. Geçmişin küllerinden Isabella Flores olarak doğmuş, masumiyetini okyanusun hırçın dalgaları arasına gizlemişti. Ancak kaderin ortanca kızı Lachesis, onun için huzurlu bir son değil, kanla mühürlenmiş bir başlangıç örmüştü. ​Gaston`un ihaneti, Alin`in hayatını bir borç senedine dönüştürdüğünde; okyanusun tuzu, yerini bir imparatorluğun soğuk gölgesine bıraktı. ​Alehandro Toro Delluca... O, merhameti rafa kaldırmış bir bölge lideri; yenilgi nedir bilmeyen, bakışlarıyla ruhları dize getiren bir "Karanlık Kral"dı. Alin`i kurtarmaya gelmemişti. O, sadece adanın sükunetini değil, Alin`in varlığını da ele geçirmeye yeminliydi. Barda yaşanan o tekinsiz saniyeler, Alehandro`nun parmak uçlarının Alin`in teninde bıraktığı o iz; bir tesadüf değil, mülkiyetin ilk sessiz ilanıydı. Lachesis`in ölçü asası, Alin`in payına düşen trajediyi çoktan belirlemişti. Kaçış bitti, esaret başlıyor. Kaderin narin ağları bir kez örüldü ve bu ağların içinde sadece Alehandro`nun kuralları geçerli. ​Kurban kim? Sahip kim? ​"İsmim Isabella," dedi Alin, titremesini gizlemeye çalışarak. Alehandro, kadına doğru eğildiğinde odadaki oksijen çekilir gibi oldu. "Bana yalan söyleme Alin. Ben senin kim olduğunu, sen bile unutmak üzereyken biliyordum."

Yeni bir yapılanma devletin derinliklerinde sessizce yükselirken, Enfal Doyran yalnızca genç bir siyasetçi değildir. MİT tarafından seçilen, iki farklı kimlikle çalışan, sorumlulukları kadar sırları da ağır olan bir kadındır. 2026-2028 yılları arasında Adalet Sosyalist Partisi`nin Fatih ilçesindeki ilk kadın gençlik kolları başkanı olarak, siyasetin görünen yüzüyle, görünmeyen yüzü arasında ince bir çizgide yürür. Karşısında ise görev süresinin sonuna yaklaşan, geçmişi sırlarla dolu eski Cumhurbaşkanı Muhammed Emin Erden vardır. Yıllara yayılan dosyalar açıldıkça,güç dengeleri değişir, sadakatler sorgulanır, magazin bile bu dünyanın bir parçası hâline gelir. Ve Enfal, bu yolculukta, hayatını derinden etkileyecek bir gerçekle yüzleşir. Bu, bir kadının siyasette var olma mücadelesi kadar, devletin karanlık yüzüne tutulan bir ışıktır. "Bu kitapta geçen tüm karakterler, olaylar ve diyaloglar hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir. Herhangi bir gerçekliği temsil etmemektedir"

"Sevmediğim bir adamla evlenmek mi? Aklımın ucundan bile geçmezdi."

Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Sahra, dedesinden kalan eski bir pusulayla geçmişe gider. Kimsenin bilmediği bir yerde bulur kendini... "Kayıp bir dünya, unutulmuş sırlar ve gizli bir çağrı... Valtoria`da geçmişin derinliklerine yolculuk zamanı.."

Bazı hikayeler beyaz sayfalara değil, tozlu topraklara ve mühürlenmiş kaderlere yazılır. Alın Yazım, sadece iki gencin aşkını değil; yüzyıllık bir öfkenin, kan davasının ve imkansızlığın ortasında yeşermeye çalışan kırılgan bir umudun hikayesidir. Berfin, iki ateş arasında kalan bir yürek... Bir yanda sadakatle bağlı olduğu ailesi, diğer yanda düşman aşiretin oğlu Poyraz’a duyduğu, dile getiremediği o derin sızı. Onların birleşmesi, aslında iki tarafın da silahlarını gömme bedeliydi. Ancak Berfin için bu evlilik, bir barış köprüsü müydü yoksa ruhunun hapsolacağı altın bir kafes mi? Bu kitapta; aşkın gururla, törenin sevdayla ve kalbin mantıkla girdiği o amansız kavgaya şahitlik edeceksiniz. Her satırda şu sorunun yankısını duyacaksınız: "Kader bizi bir araya getirdiyse, neden kalplerimiz hala bu kadar uzak?" Keyifli okumalar dilerim.

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Kadın ve Adamın birbirlerine sarılarak karanlığın en dibinden çıkmasının hikayesiydi bu... En dibe doğru battığını hissediyordu kadın. Zordu. Çok zordu... Bu veballe yaşamak canını yakıyordu. Canından parça olan kız kardeşinin ve daha doğmamış bebeğinin ölümünde kendini suçlayan kadın... Melina Altuntaş Karısının ihanetinden sonra hayatını kızına adayan polis memuru Mirhan Bozdoğan... Kapak @atakanagardan `a aittir

Bir teknik direktörün yolculuğu

537: Küfür edip kaçmak. Zaten sana yakışır bir davranıştı. Valorant`tan söz ediyorum bu arada. Neden küfür edip kaçtın? Annem öldü lan benim. Annem öldü! Anneme küfür ettin sen? Terbiyemi bozmayacağım. Ama özür dilemeni bekleyeceğim. Siz:Ha? Neyden söz ediyorsunuz siz? Küfür etmek?Ben hiçbir şey yapmadım? Beyefendi ben Valorant oynuyorum ama, hiç küfür etmedim ki ben? Ne alâka şimdi? Yanlış Numaraya yazmış olabilir misiniz? Başınız sağolsun ayrıca. 537: Küfür etmediniz mi? Teşekkürler,ancak küfür ettiniz? Siz: Hayır etmedim.

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı

Hanzer olmak; Seçmeden içine doğduğun, İstesen de sırtından atamadığın bir hayattır. İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu belki bir kan davasıydı ama ne kin tamamen susmuştu ne de aşk masum kalabilecek kadar güçlüydü.. Alıntı; Kız arkasını dönüp gidecekken Miran kolundan tutup kendine çevirdi. -Daha söyleyeceklerim bitmedi. Sare dolu gözlerle başı dik bir şekilde kocasına bakıyordu, ne yaparsa yapsın yıldıramayacaktı onu. -Daha sıkacak kurşunun var yani. Miran karşısında ki karısının gözlerinin içine baktı. -Sen artık bir HANZER`sin o ÖZKAN`lardan kimse senin bir şeyin değil artık, kardeşlerinde dahil hiçbiriyle görüşmeyeceksin bundan sonra. Sare acıyla kapattı gözlerini. Korktuğu şey başına gelmişti, kardeşlerini de göremeyecekse daha ne için katlanacaktı bu evliliğe?

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

kitap cinsellik,şiddet,ve küfür içeriyor yaş sınırı koymadım çünkü bu uygulamayı her yaşta insan kullanıyor ve yaşa bakmadan okuyorlar herneys eiyi okumalar

“Bir hatanın bedelini binlerce kez ödeyebiliriz…Ama sevgi, doğru zamanda gelir ve her şeyi değiştirir.Güler, acı ve baskı içinde büyüdü.Sinan ise onu gördü, korudu ve sevdi.Zamanla Güler de öğrenecek:Sevmek, güvenmek ve hayallerin peşinden gitmek mümkün.Bu hikâye, kırılmaların ardından gelen umut ve sevginin hikâyesi.” .... Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır .

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç “kızım” demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar… Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi… Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi’yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar… doğduğunda başlar.

Afra, bir doktorun kızı olarak büyüdüğü o steril hayatın, aslında bir mezarlığın üzerine inşa edildiğinden habersizdi. Yusuf; babasının en büyük günahı, bir zihin temizliğinin enkazı ve Afra`nın tek kurtuluşuydu. Ya o sahte geçmişin enkazında ölecekti ya da babasının yarattığı o karanlık canavarla birlikte, cellatlarının peşine düşecekti. Çünkü bazı sırlar, ancak kanla mühürlendiğinde susar.

Babası amcasının intikamını almak isterken bunun için kızını öne atmaktan çekinmez. Hazen ya bu uçuruma kendisini ya da babasını kaybeden kuzenini atacaktır. Hazen`in seçimi tüm olayları başlatmayacak ancak ateşi harlayacaktır.

Büyük evin çalışma odası, sadece dışarıdaki fırtınanın uğultusuyla doluydu. İçeride ne bir ışık yanıyordu ne de bir ses vardı. Emir, pencerenin önündeki o ağır deri koltukta, sırtı kapıya dönük bir şekilde oturuyordu. Heykelden tek farkı, parmaklarının arasındaki sönmek üzere olan sigaranın ince dumanıydı. ​Kapı hafifçe aralandı. Asya, elinde bir tepsiyle içeri girdi. Adımları halının üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu ama Emir’in o keskin, askerden kalma kulakları onun geldiğini çoktan anlamıştı. Yine de ne başını çevirdi ne de bir tepki verdi. ​Asya tepsiyi masanın kenarına bıraktı. "Yemek yemedin," dedi sesi bir ricadan çok, bitmek üzere olan bir sabrın son kırıntısı gibiydi. "İlaçlarını da içmen lazım Emir. Lütfen." ​Emir cevap vermedi. Bakışları, camın üzerindeki yağmur damlalarındaydı. O an Asya için Emir, dokunabileceği kadar yakın ama ulaşamayacağı kadar uzaktı. Sanki ruhu o samanlıkta, o yangının içinde kalmıştı da buradaki sadece bir kılıftı. ​Asya dayanamayıp koltuğun yanına geldi, önüne diz çöktü. Emir’in ellerini tutmak istedi ama Emir, ellerini yavaşça dizlerinin üzerine çekti. Reddedilmenin o soğuk sızısı Asya’nın kalbine bir kez daha oturdu. ​"Bana bakmayacak mısın?" diye fısıldadı Asya. "Buradayım. Yanındayım. Yalvarırım, tek bir kelime et. Küfret, bağır, kır dök ama böyle yapma. Bir gölgeyle yaşamaktan yoruldum Emir." ​Emir o an başını çok yavaş bir hareketle Asya’ya doğru çevirdi. Gözleri kapkaraydı; içinde ne bir nefret ne de bir sevgi vardı. Sadece derin, uçsuz bucaksız bir hiçlik... Bakışları Asya’nın üzerinde bir saniye bile durmadan geçip gitti, yine camdaki yağmura çakıldı. ​Dudakları hafifçe kıpırdadı ama ses çıkmadı. Söylemek istediği her şey o boğazdaki düğümde boğulup gitti. Asya o an anladı; Emir o cam kafesi kendi üzerine sadece kilitlememiş, anahtarı da o yangının tam ortasına atmıştı. ​Asya ayağa kalktı, gözyaşlarını sildi. Odadan çıkarken arkasında kalan tek şey, karanlıkta parlayan o küçük sigara ateşi ve yaşayan bir adamın ölü sessizliğiydi.

Ordu`nun hırçın dalgaları kadar hırçındı aşkları...