Sevdiği adam olan nişanlısı Arat`tan ayrılmak zorunda kalan Nazen`i zorla Devran`la evlendirmişlerdi ama yine de o Arat`tan vazgeçmemişti.

Saplantı, teslim edilen haz ve masum olmayan mesajlar!

Başarılı bir boksör olan Bora nin kulübüne yapilan arama sonucunda kulübün illagal olaylar için onu kullandığını öğrenir ve savcı asli ile tanışır

Bir kadın... Aşk uğruna her şeyini geride bıraktı. Bir adam... Sevilmediği için nefret etmeyi öğrendi. Ve bir çocuk... Annesinin kanıyla büyüyen bir intikam yemini etti. Aylin... Gerçeğin peşinden giden bir gazeteci. Bir haber uğruna başladığı yolculuk, onu karanlık bir oyunun tam ortasına sürükledi. Ve bu oyunda herkesin bir sırrı vardı. İhanet, töre, aşk ve intikam... Geçmişin gölgesi Karadeniz`in hırçın dalgalarına vururken, hiçbir gerçek sonsuza kadar saklı kalmayacak. Bazı hesaplar kanla kapanır. Bazı gerçekler ise insanı kendinden eder. Peki ya en büyük düşmanın... kendi babansa? * Mardin`den Karadeniz`e uzanan bir arayış öyküsü.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Bazı hikayeler beyaz sayfalara değil, tozlu topraklara ve mühürlenmiş kaderlere yazılır. Alın Yazım, sadece iki gencin aşkını değil; yüzyıllık bir öfkenin, kan davasının ve imkansızlığın ortasında yeşermeye çalışan kırılgan bir umudun hikayesidir. Berfin, iki ateş arasında kalan bir yürek... Bir yanda sadakatle bağlı olduğu ailesi, diğer yanda düşman aşiretin oğlu Poyraz’a duyduğu, dile getiremediği o derin sızı. Onların birleşmesi, aslında iki tarafın da silahlarını gömme bedeliydi. Ancak Berfin için bu evlilik, bir barış köprüsü müydü yoksa ruhunun hapsolacağı altın bir kafes mi? Bu kitapta; aşkın gururla, törenin sevdayla ve kalbin mantıkla girdiği o amansız kavgaya şahitlik edeceksiniz. Her satırda şu sorunun yankısını duyacaksınız: "Kader bizi bir araya getirdiyse, neden kalplerimiz hala bu kadar uzak?" Keyifli okumalar dilerim.

Kendimi bir genelevin içinde bulmayı beklemiyordum. Senelerce o dört duvarın arasına hapsolacağımı da. Kaçmayı denedim. İzin vermediler. Bu dünyadan uzaklaşmayı da denedim. Engel oldular. Sonra gözlerinin ardında saklamayı başaramadığı vahşi bir hayvan taşıyan, gördüğüm en güzel gülümsemeye sahip genç bir polis geldi ve bana dışarıdaki dünyayı gösterdi. Sonsuz olasılıkları. Şansın varlığını. Hayatın belki de görmeye asla imkânım olamayacağı güzelliklerini. Karanlığın içinde bana bir umut verdi. Beni bırakmayacağını, benim için her şeyi yapacağını söyledi. Ve böylece hayatımı mahvetti.

Balahun İskender ve İskender Balahun’un birbirlerine olan yanlış anlaşılmaları, nefretleri ve sonunda nereye gider bilinmez ilişkileri… İsimlerinden de nefret etmeleri ise bildiğiniz tuzu biberi.

Kaderin ipine atılmış bir düğüm, evrenin kabul etmediği bir soy ve kendi kuyruğunu ısıran bir yılanın hikayesi. 𓍯 Başlangıçta plan basitti. Bu yabancı yerde hayatta kalıp aynayı bul ve kendi zamanına dön. Bilmedikleri şey ise onlar bu topraklara tesadüfen gelmediler. Onlar, hiç var olmaması gereken bir soyun, evrenin bir hatasının son temsilcileriydi. Kendi atalarının imkansız aşkından doğan bu çocuklar şimdi o aşkın başladığı yerde tarihin akışını değiştirmek zorundalar ve evren, kendi hatasının bedelini yedi kuşak sonra tahsil etmeye kararlıdır. Hazel`in ödemesi gereken bedelse sadece kendi varlığından değil, gözlerine her baktığında onu biraz daha küle çeviren ve tarihi baştan yazmaya hazır o adamdan vazgeçmektir. "Tarih bizi affetmeyecek Aziz" diye fısıldadı Hazel, gözlerini ondan kaçırarak. "Bizim hikayemiz en başından beri hiç yazılmamalıydı." Aziz, çenesinden tutup yüzünü kendine doğru çevirdi. Gözlerindeki kaskatı ifade yerini dipsiz bir yangına bırakmıştı. "O zaman tarihi yakarız Hazel. Küllerinin üzerinde sadece ikimiz kalana dek."

Yazdığım mektuplar yüzünden başıma ne gelebilir ki diye düşünmeyin eğer yerinde duramayan bir kardeşiniz varsa kimseye vermediğiniz iki mektup sizi tüm okula rezil edebilir (tecrübeyle sabit.)

Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

YETİŞKİN OKURLAR İÇİN GİRİFT SERİSİ`NİN İLK KİTABI " Yapar tabii baharım. Söyle bakalım nasıl olsun hançerin ? " Hazan kısa bir an düşündü. Alparslan`ın yeşil gözlerine hayranlıkla baktı ve aklına gelen fikirle gülümsedi. " Seninkinin aynısı olsun. Ama tek farkla; taşlar siyah değil yeşil olacak. Gözlerinin yeşili. "

O başkasının bıraktığı hayatı taşıyordu

Merhaba lar bu benim ilk kitabım lütfen hatam olursa güzel bir dille söyleyin iyi okuma lar

​"Herkesin kaçtığı o cehennem, benim tek sığınağımdı."

Bir tutulma aynı anda kaç hayatı etkileyebilir?. 💕 Gerçek miydi herşey yoksa yalan mı? Bir araç mıydım onun için yoksa gerçekten sevmişmiydi beni? 🖤 Vatan mı Aşk mı? Hangisini seçersem seçeyim kahrolan ben olacaktım..

Şarjörü doldurup atış kulaklığımı taktım. Karşımdaki hedefin kırmızı alanını delik deşik ederken rahatladığımı hissediyordum. Şarjördeki mermi bittiğinde atış kulaklığımı enseme indirip masanın üzerindeki mermilere uzandım. O sırada kulağıma dolan tok postal sesleri bana kimin geldiğini müjdeliyordu. Bir adamı yürüyüşünden tanıyor olmak garipti. Üsteğmen hala yanıma gelmemişti, merakla başımı geriye çevirdim. Arkamdaki masaya yaslanmış anlamlandıramadığım bakışlarla beni izliyordu. Bir eli yaslandığı masada, diğer eli de palaskasındaydı. Genelde omzuna asmaktan hoşlanmadığı bordo beresi ise tıpkı benimki gibi omzundaydı. Başımla kısa bir selam verip önüme döndüm. Tekrar pozisyon alıp hedefime odaklandım. Ben atış yaparken üsteğmen de yanımdaki alana girip atışa başlamıştı. Kavga eder gibiydik o an, kurşun seslerimiz ise sustuğumuz kelimelerimizi ifade ediyordu. İkimizin de kurşunları bitmişti, bakışlarımız birbirini bulduğunda yine o gizemli karaları karşıladı beni. Ben savaşmaya devam etmek ister gibi mermilere uzattım elimi, ama susmayı da beceremedim işte. ``Yurdunuzu arıyor gibisiniz üsteğmenim, gözleriniz sürekli bir arayışta sanki.`` Ona bir cevap hakkı tanımadan atış yapmaya başladım, silahımın tetiğine basmaya devam ederken yanımdaki adamın da pür dikkat beni izlediğini biliyordum. Son mermime de veda etmiştim. Başımı çevirdiğimde yine o bakışlara mahkum edildim. Aramızdaki birkaç adımlık mesafeyi sonlandırıp yanıma geldi, elini uzatıp atış kulaklığımı çıkardı. Aramızdaki tek engel o kulaklıkmış gibi biraz daha yaklaştı bana, gözlerime daha yakından baktı. ``Belki de yurdumu bulduğum için sürekli gözlerine bakıyorumdur teğmenim.`` Bordoya boyanırken aşka karışan iki yürekli askerin hikâyesi...

Şiddet, sadece fiziksel olmaz. Psikolojik şiddetin, fiziksel şiddetten daha büyük etkileri olabilir. Klasik ama bir o kadar da klasik olmayan bir gerçek ailem hikayesi. Şu koca ülkede binlerce kadının sessiz çığlıkları.

1.Seri◇ Kalabalığın içinde yalnızlık.Biraz garip değil mi bu cümle.... evet garip ama doğru.İnsanların sana bakınca iğrenip geri çekilmesi, acı verici dimi.... evet acı verici Yalanlar,sırlar,acılar, İhanetler. "Ben o gün... kaybolmadım. Ben o gün... içimden silindim 16 yıl önce kızlarını kaybeden SOYKAN ailesi yıllar sonra kaçırılan kızını buldu ama bir sorun vardı; Kızları ailesini istemiyordu. Emel yıllar sonra bulduğu ailesine alışabilecek miydi? Yaşadığı olaylar buna izin verecek? Geçmişin izleri ne olacaktı? Emel aynı anda hem ailesine alışabilecek,hemde onu ilk gördüğü andan beri onu seven Ayaz ile ilişkileri ne duruma gelecekti?

Yüksek Ateşli bir arzu fırtınası 🔥

Annesine verdiği sözü tutan Hazal, yıllar sonra doktor olarak memleketi Adana’ya döner. Ama geldiği köyde sadece bakımsız bir sağlık ocağı değil; sert kuralları ve yakıcı bakışlarıyla Yaman Ağa onu beklemektedir. ​Biri hayat kurtarmaya yeminli bir doktor, diğeri bu toprakların dediğim dedik ağası... ​Adana sıcağında inatla başlayan bu hikaye, kaçınılmaz bir tutkuya dönüşmek üzere. ​"Senin ağalığın benim odamın kapısında biter Yaman Ağa!"

Eskici bir adamla nazende bir kızın kesişen yollarını anlatan bir hikaye

Hikaye göründüğü gibi değil tavsiye ederim

En güvenli limanın, seni fırtınanın tam ortasında terk ederse ne yaparsın?" Arel için mezuniyet gecesi, hayatının en mutlu anı olmalıydı. Ancak en yakın arkadaşının elleri onu en büyük korkusuna, zifiri karanlığa ittiğinde her şey değişti. Sığınağın soğuk duvarları arasında yankılanan o ses, sadece bir lakap değil, geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcıydı. "Beni tanımadın mı ha, zehirli sarmaşığım?" Güvendiğin herkes birer yabancıya dönüştüğünde, kime sığınırsın? Geçmişin kırık izleri üzerinde yürümeye hazır mısınız?

iki masum adamı belkide  benim Yüzümden öldürmüştü artık nefes alamıyordum bu kadarıda fazlaydı.. Karan eğilerek kolarımdan tutup ayağa kaldırdı beni. Hiç birşey yapmıyordum kımldamıyordum bile sadece ayakta karana bakıyordum bana yaklaştı her yer karanlıktı  beni belimden tutarak kendine çekti  ve kulağıma doğru fısıladı "Sana seçim hakı sunmuştum ama sen kaybetin." Diyerek kulağımdan uzaklaştı. Belimi Çok sıkı tutuyordu donuk bir şekile ona bakıyordum  burnunu burnuma yasladı.  Kendimi  konuşmaya zorlayarak "Beni kendi karanlığına çekme.." dedim. Burnunu burnuma sürterek konuştu "Uslu durmadığın sürece seni kendi karanlığımda boğacağım."dedi. Ürperdiğimi fark etim ama kıpırdayamıyordum bile üzerimde Gelinlik niyetine giydiğim kefen vardı. Çok karanlık bir oda da Beni karanlığında boğacağını söyleyen bir adam vardı. Kumru yok oluyordu artık kumru karanlıkta kalacağından emindi artık. Belkide o karanlıkta bogulacaktım  nefeslerimiz bir birine karışıyordu burnumu burnuna sürterek konuştum. "Sana yemin olsun ki Seni kendi soyadınla yakacağım!" Dedim.    Soyadı Ateş ti onu kendi soyadıyla yakacaktım.. Gerekirse onun karanlığında   boğulacaktım.. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!!!