Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

Asyanın yıllar sonra gerçek ailesini bulması

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet." Eski adı,,,, Yüzbaşı`m

İki farklı hayat… İki ayrı şehir, iki ayrı kader, iki bambaşka yol… Biri geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyarak yürüdü. Diğeri duvarlarının arkasına saklanarak yaşamayı seçti. Zaman geçti. Hayaller büyüdü. Yollar uzadı. Her ikisi de kendi savaşını verirken, hayat onlara bambaşka yönler çizdi. Ama bazı insanlar ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kader aynı noktada buluşturur. Bir gün, hiç beklemedikleri anda yolları kesişti. İlk bakışta değişen şey sadece kalpleri değildi; geçmişleri, korkuları ve geleceğe dair tüm bildikleri sarsıldı. Ayrı başlayan iki hikâye… Sonunda aynı cümlede buluştu. Karan Karabey&iren Baybars

Bir berdel hikayesi.

Bana güvenmek zorunda değilsin Artemis. Ama bu yolda sırtını yaslayabileceğin tek karanlık benim. Birbirimizin yarasına dokunurken canımız yanacak, biliyorum; ama bizi avlayanların arasında hayatta kalmanın tek yolu, bu cehennemde birbirimize sığınmak

“Ama şunu sakın unutma Karan: o duvak sadece yüzümü el alemden saklamaya yarayacak, seninle aramızdaki uçurumun köprüsü olmayacak!” “Aramızdaki uçurum bir köprüyle geçilmez zaten ama bir gün seninle bu uçurumu, el ele aşağı düşerek kapatacağız.” * * * Hazal için hayat, sığındığı o sessiz limanda kendi halinde akıp giderken bir gecede, tek bir fırtınayla darmadağın oldu. İkizi Hayat’ın vefatıyla kucağına bırakılan emanet, sadece minicik bir bebek değil; kaçmaya çalıştığı o karanlık ve acımasız töre kanunlarının ta kendisiydi. Mardin’in o koca, kasvetli Özkaya konağına adım attığında karşısında sadece düşmanları değil, beş yıl önce kalbine gömdüğü o yeşil gözleri buldu: Karan Özkaya. Geçmişin hesapsız yaraları, konaktaki entrikalar ve kapıda bekleyen tehlikeler zincirine karşı, birbirlerini tanıyan ama yabancı olan Hazal ve Karan tek bir amaç için bir araya geldi: Korunmasız bir bebeği canları pahasına korumak. Biri geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir aşiret ağası, diğeri ise bir gecede anne olmak zorunda kalan yaralı bir kadın...

Rüyalarımdaki kız

iki masum adamı belkide  benim Yüzümden öldürmüştü artık nefes alamıyordum bu kadarıda fazlaydı.. Karan eğilerek kolarımdan tutup ayağa kaldırdı beni. Hiç birşey yapmıyordum kımldamıyordum bile sadece ayakta karana bakıyordum bana yaklaştı her yer karanlıktı  beni belimden tutarak kendine çekti  ve kulağıma doğru fısıladı "Sana seçim hakı sunmuştum ama sen kaybetin." Diyerek kulağımdan uzaklaştı. Belimi Çok sıkı tutuyordu donuk bir şekile ona bakıyordum  burnunu burnuma yasladı.  Kendimi  konuşmaya zorlayarak "Beni kendi karanlığına çekme.." dedim. Burnunu burnuma sürterek konuştu "Uslu durmadığın sürece seni kendi karanlığımda boğacağım."dedi. Ürperdiğimi fark etim ama kıpırdayamıyordum bile üzerimde Gelinlik niyetine giydiğim kefen vardı. Çok karanlık bir oda da Beni karanlığında boğacağını söyleyen bir adam vardı. Kumru yok oluyordu artık kumru karanlıkta kalacağından emindi artık. Belkide o karanlıkta bogulacaktım  nefeslerimiz bir birine karışıyordu burnumu burnuna sürterek konuştum. "Sana yemin olsun ki Seni kendi soyadınla yakacağım!" Dedim.    Soyadı Ateş ti onu kendi soyadıyla yakacaktım.. Gerekirse onun karanlığında   boğulacaktım.. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!!!

Merhaba kitabima bir sans vermelisin Kitabın konusu italyada yasayan alisa izel viran ve ikiz cocuklariyla gercek ailesi bulunuyor o sira aile dostlari olan karan miran mirzanoglu kizinin babasida karsilari cikar Karan miran mirzanoglu mirzanoglu asiretin agasidir alisayla yurt disinda karsilasirla ve gece birlikte gecirirler sabahinda da haber vermeden turkiyeye donmek zorunda kaldi Kizindan haberi yok heryerde aradi ama bulamadi

Işığın Yankısından: Kusursuz Mesafe ​"Onun dünyası stadyum dolusu çığlıklardan, benimki ise odamdaki sağır edici sessizlikten ibaretti. O binlerce ışığın odağındaki ulaşılamaz bir yıldızdı; bense o ışığın çarptığı, fark edilmeyen bir yankı... ​O gece, sırılsıklam olmuş sweatshirt`ümün içine sakladığım titreyen kalbimle en öndeydim. Herkes adını haykırırken, ben sadece dudaklarımı oynatabildim. Göz göze geldiğimizi sandığım o saniyede, aslında sadece devasa bir kalabalığa baktığını biliyordum. O, milyonların sevgilisi Axel`di; ben ise sadece o milyonlardan biri. ​Telefonun ekranındaki o bildirim her şeyi değiştirene kadar, ben sadece yörüngesini kaybetmiş bir hayaldim. Ama şimdi sesim her yerde yankılanıyordu. Herkes `Hira Yamaç` ismini konuşurken, benim aklımda tek bir soru vardı: ​Mesafe, kavuşmak için miydi yoksa sadece kusursuz bir hayal olarak kalmak için mi? ​Ben senin sadece hayranın değilim Axel; ben senin hiç duymadığın, ama senin ruhuna en benzeyen şarkınım."

Ayakta kalmak için söylenen her yalan, hayatta kalmak için kendinden verilen bir tavizdir. Bazen kurtulmak, kendi yıkıntılarında kim olduğunu unutmaktır. Kimliğini kaybetmiş bir kadının hikayesi.

“Beni öldürmek istiyorlar. Çünkü hatırlarsam… dünya değişecek.” Yazar ağır bir depresyon döneminde olduğu için bir kaç ay ara vermeye karar verdi. Kitap hâlâ devam ediyor. Bilgi için;@kitapseveninsan hesabına yazın.

Bir akşam yemeği. Yanlış bir kapı. Ve geri dönülmeyen bir an. Işılay Ömür, arkadaşlarıyla gittiği restoran Laguna’da, görmemesi gereken bir şeye tanık olur. O geceden sonra susmak zorunda kaldığı gerçek, onu yavaş yavaş karanlık bir dünyanın içine çeker. Adını bilmediği, yüzünü unutamadığı bir adam ve anlamını sonradan kavrayacağı tek bir cümle vardır: “Ben bir Avcıyım.” Aile sırları, suç ve sadakatle örülü bir düzenin ortasında kalan Işılay, korkuyla aşk arasındaki çizginin sandığından çok daha ince olduğunu fark eder. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir ve bazı günahlar, sessizce işlenir. Ailesinden ve geçmişinden yaralı herkese...

Abisinee mesaj atacakken yanlışlıkla okulda ki sevdiği çocuğa mesaj atan Neva`nın başına en fazla ne gelebilir ki

Derin abilerini kaybetmiş biri peki ya gerçek ailesiyle yaşarken sevdiği çocuğun abisi yüzünden sevdiği çocuğuda kaybederse

Karanlığa gömülen şehrin üzerinde şimşekler dans ediyordu. Gök gürültüsü ise sağır eden cinstendi. Sanki ben konuşmadıkça gökyüzü konuşuyor, günahlarımı haykırıyordu adeta. İçimde... Beyaz ve Siyah. Aydınlık ve Karanlık vardı. Hangisinin büyüklüğü daha fazla kestiremiyorum. Terasta duyduğum adım sesleriyle irkilerek çıkışa doğru döndüm. Karan... Panikle geri adım atsamda terasın pervazına yaslanmıştım. Kaçışım yok. Kalbim deli gibi atarken telaşla bir çıkış yolu arıyordum. Ben kafamda bahaneler sıralarken o çoktan sınırlarımı ihlal etmiş bana yaklaşmıştı bile. "Saye!" Kullanmadığım ikinci ismimle seslenince tüylerim diken diken oldu. Herkes, "İclal" olan ilk ismimle seslenirdi. O beni tanıdığından beri hep ıslarla "Saye" diye seslenip durdu. "Bu havada ancak senin gibi biri, bu gökyüzüne kadar uzanan binanın terasına çıkar." Eliyle yanağımı okşamaya başlayınca bir an kalbim yerinden çıkacakmış gibi hissettim. "Saye, sen gerçeği benden ne kadar saklarsan sakla." yüzünü yüzüme yakınlaştırarak "Gözlerinin ardında ki gerçek yüzünü görüyorum." Ve tekrar yineledi sözlerini "Sakladığın o yüzü görüyorum.! "

"Herşeyimsin be Adam oldu mu?" •Kitap tamamen sahsime aittir. •Tamamen hayal ürünüdür.

Gece ya kuzenine yazmak yerine yanlışlıka, Mahalle abisi olan karan`a yazarsa. Eğlence amacıyla yazılmıştırrr.

öylesine yazdığım bir kitap umarım beğenirsiniz :))

Kapının açılmasıyla içeriye giren adamıma döndüm. Beklenti içinde baktığımda yüzünde ki piç sırıtışı hayra alametti demek ki. Bulmuştu. "Abi, buldum. 24 yaşında , okuyormuş ondan görmemişsin bu zamana kadar. Abisinin düğünü için gelmiş. Temelli dönüş . Adil Beyin en küçük kızı , görüştüğü kimse yok diye biliniyor . Soruşturdum biraz ama anneleri Zeren hanımdan çok yengeden çekiniyor herkes. Abileri çok üzerine düşüyor."dedi Kadir "Adı?"diye sordum sadece "Adı. Saye, Saye Yağızoğlu. Yağız aşiretinin gözdesi" dediğinde gönlüme ektiğim tomurcuk büyüdü. Saye... Benim Sayem... Bir düğünde gördüğüm kara gözlüm. Bu zamandan sonra bırakır mıyım seni?

Cemre:Yeni matematikçi geliyormuş. Gece: Sıkıntı yok onu da yollarız Göz kırptığım anda yanımdan geçen adam ile göz göze geldim o çekip giderken ben gözlerimi tekrar benimkilerle çevirdim.Ama nerden bilecektim Matematik hocamın bana bela olacağını?

"Herkes lavin çiçeğini koparmaya çalıştı... Çiçeğin yaprakları döküldü. Ama hâlâ toprağa kök salmış bir şekilde kokmaya devam ediyor.” Ayça, geçmişin küllerinden yeniden doğmaya çalışan, yara almış ama hâlâ dimdik duran bir lavin çiçeği. Karan ise... kaderin karanlık yüzünde onu bekleyen bir soru işareti. Bir klinikte başlayan sessiz seanslar, bir çetenin gölgesinde cevaplara dönüşürken, her adım Ayça`yı geçmişinin tam ortasına çeker. Bu hikâyede: Babalar hayalet, Aşklar tehlikeli, Ve sessizlik, en yüksek çığlıktır. “Yaralı Kalbin Çiçeği”, bir lavin çiçeğinin kanla sulanmış köklerinden doğan bir hikâye. Okumaya cesaretin var mı?

ve sonra... "Sen bundan sonra benim gecemsin,Gece" dedi adımı bastırarak. Nefesini dudaklarımda hissedebiliyordum. Eğer kafasını milim hareket ettirirse, birbiri için yanan dudaklarımız birleşicekti. O anda onun hiç beklemeyeceği,doğrusunu söylemek gerekirse benim de kendimden beklemediğim o hareketi yaptım. Birbiri için yanan dudaklarımızı birleştirmiştim. Kasıldığını hissedebiliyordum. Ne yaptığımı anladığında öpüşü sertleşmişti. Ama bir sorunumuz vardı, az önce birbiri için yanan dudaklarımız, bu sefer bizimle birlikte yanıyordu...

Babası tarafından tacize uğrayan,yıllarca eziyet gören,annesi korkunç bir şekilde babası tarafından öldürülen bir kadın düşünün... Ben Çilem Buse ÖZTÜRK kendi hayatı için adaleti sağlayamamış kadın avukat olup başka kadınlar için adaleti sağlamak istiyordum...