Bazı gerçekler ortaya çıkmak için yıllarca bekler. Bazı insanlar ise o gerçekleri ararken kendilerini kaybeder. Bir lise öğrencisinin ölümüyle başlayan araştırma, gazeteci Zeynep Ak`ı ülkenin en güçlü ailelerinden birinin karanlık geçmişine götürür. Her adımda yeni bir sır, her cevapta yeni bir yalan vardır. Üstelik biri onu izlemektedir. Ne dost olduğu bellidir. Ne de düşman. Çünkü karanlığın içinde en tehlikeli şey, size yaklaşan kişinin niyetini bilmemektir. Yalnızlığın romantik bir tarafı olduğuna inananlar vardır. Ama bazı savaşlar, insanı yalnız bırakmak için tasarlanmıştır.

Sahnede parlıyordu. Gerçekten de yıldız ışığı vardı. Kemanını omzundan alarak selam verdi. Tüm salon onu alkışlarken içimde kıskançlığın büyümeye başladığını hissettim. Hayır, onun başarılı olmasını kıskanmıyordum. Ama kemanı çalarken o kadar ilahi görünüyordu, o kadar güzeldi ki benden başka kimse görmesin istedim. Onu tüm dünyadan saklamak ve kendime ayırmak istedim. Emir`in tek isteği Farah`tı. Ama Farah`ın istediği Emir değildi. Birisi daha çok seviyorsa buna aşk denir miydi?

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Konusu; Bir imza, bir hayatı değiştirebilir. Dilek Kural, aynı hastanede çalışan bir adamın gölgesinde yaşamaya zorlanırken, kaçmanın tek yolunun bir yabancıyla evlenmek olduğunu düşünür. Alparslan Karabora için bu sadece bir anlaşmadır. Kurallar nettir: Duygu yok. Bağ yok. Süre dolunca herkes kendi yoluna. Ama aynı evde geçirilen geceler, paylaşılan sessizlikler ve kaçınılmaz yakınlık, planlanmayan bir şeyi ortaya çıkarır: Gerçek hisleri. Ve geçmiş peşlerini bırakmadığında, artık bu evlilik bir formalite değil, bir seçim hâline gelir.

Azap, acı çeken demekti. İnsana hem bedensel hem ruhsal acı veren, süreci bir işkence haline getirendi. O uzun bir süre ızdırap çekmiş, hayatının mahvoluşuna göz yummuştu. Bundan sonra göz yumamazdı. Gücün hüküm sürdüğü bu masada en güçlüsü oldu. Artık acı çeken değil, acı çektirendi. Çektiği ızdırap onun lakabı oldu. Azap… O azabın ta kendisiydi. Bir de kalbinin en ücre köşesinde sakladığı Vârestesi vardı. Vâreste, kurtuluş demekti. Vâreste’si bir kadındı. Varlığından haberi bile olmayan bir kadın. Hep bir adım arkasındaydı. Onu uzaktan izlerken göğüs kafesinin tam ortasına bir kurşun yemiş gibi hisseden, herkese diz çöktüren adamın dizlerini titretecek kadar güzeldi. Kurtuluşu çok yakınında duruyordu ama aslında çok uzaktı. Ona bakmıyor, görmüyor hiçbir şekilde onu hissetmiyordu. Vârestesi’ne kavuşmak için can atsa da yapamadı. Ta ki ona eller uzanana kadar.

Nesquik’imle salona geçtim. Kaşığı ağzıma götürdüğüm an, arkamdaki hareketliliği duydum. Aral, üzerinde hiçbir şey olmadan, o devasa cüssesiyle kapı eşiğinde belirdi. Uykulu gözlerle beni izliyordu. "Günaydın, bebeğim," dedim gülümseyerek, kaseyi ona doğru uzattım. "İster misin? Çok güzel oldu." Aral yüzünü buruşturarak kaseye baktı. "Ben çocuk değilim, yavrum," dedi, sesi uykunun ağırlığıyla boğuk ve hırıltılıydı. "Böyle şeyleri yemem." "Hadi ama, lütfen!" dedim, kaşığı uzatarak. "Sadece bir kaşık, hatırım için?" Aral, kaşlarını kaldırıp doğrudan gözlerimin içine baktı. O anki bakışı, az önceki şakacı havayı anında yok etti. "Bir kaşık mı?" diye sordu, sesi bir anda derinleşmişti. "Bunun karşılığında ödülüm ne olacak?" "Seninle... tüm gün boyunca istediğin her şeyi yaparım," dedim, ne dediğimi tam tartmadan. Aral, elini enseme koyup başımı hafifçe kendine doğru çekti. "Anlaşma anlaştığımız gibi," diye fısıldadı, sesi adeta bir tehdit gibiydi. "Ama kaşıktan ya da tabaktan değil... Sen yedireceksin. Ama ben, doğrudan senin kaşığından, senin kaseden alacağım. Sen tutacaksın, ben yiyeceğim... senin ağzına değen o kaşığın tadına bakacağım." Gözlerim fal taşı gibi açıldı, "Ne? Hayır, Aral, saçmalama! Kendi kaşığın var senin!" Aral, elini belime dolayıp beni kendine hapsetti. "Kaşığın tadı seninle birleştiğinde başka oluyor, güzelim," dedi, dudakları tenime değerken. "Kabul ediyor musun, yoksa ödülümü başka türlü mü alayım?" "Bir şartla!" diye haykırdım, kalp atışlarım kulaklarımda çınlıyordu. "Bu şartı yerine getirirsen... tüm gün boyunca sadece benim istediklerimi yapacaksın, bir kere bile itiraz etmeyeceksin!" Aral, dudaklarını boynumda gezdirerek, "Kabul," dedi, sesi neredeyse bir inilti gibiydi. "Senin şartlarına boyun eğmek bile benim için bir ödül." Aral, kasenin başına geçti. Ben kaseyi titreyen ellerimle tutarken, o, benim dudaklarıma değen kaşığı yavaşça aldı. Gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmıyordu. Kaşığı dudaklarına götürdüğünde, sanki bir ritüel yapar gibi, kaşığın kenarındaki sütü yavaşça emdi. O anki bakışı o kadar yoğun, o kadar obsesifti ki, bacaklarımın titrediğini hissettim. "Şimdi," dedi, kaşığı tekrar kaseye daldırıp ağzıma götürürken, "sıra sende, yavrumSare’nin Bakış Açısı Aral kucağındaki kaseden bir kaşık Nesquik aldı, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan bana doğru uzattı. "Sıra sende, bebeğim," dedi, sesi boğuk ve hükmediciydi. Kaşığı dudaklarıma yaklaştırdığında, beklentiyle ağzımı hafifçe araladım. Kaşık dudaklarımın arasından içeri girdi, metalin soğukluğunu ve çikolatalı sütün o yumuşak dokusunu hissettim. Kaşık ağzımın içindeyken Aral aniden öne atıldı. Gözleri, kaşığın dudaklarımın arasındaki o ıslak, mahrem görüntüsüne takıldı. Kaşığı dudaklarımın arasından öyle bir hızla ve ustalıkla çekti ki, ağzımın içindeki o ıslaklığı, dudaklarımın kenarındaki o ince sızıyı görebiliyordu. Aral, kaşığın üzerindeki sütü ve dudaklarımdan aldığı o küçük, imkansız tadı, adeta bir avcı gibi kendi ağzına götürdü. "Mmm... Bu..." dedi, gözlerini kısıp, sanki dünyanın en nadide lezzetini tadıyormuş gibi mırıldandı. "Böyle güzel bir tat yok, yavrum. Senin ağzının içindeki o sıcaklıkla karışmış çikolata... İnsanı çıldırtıyor." Gözlerim kocaman açılmış, şaşkınlıktan ağzım bir karış açık kalmıştı. Aral’ın bu pişkinliği ve cüreti karşısında nefesim boğazımda düğümlendi. O ise, benim bu savunmasız şaşkınlığımdan istifade ediyordu. "Şaşırdın mı?" diye sordu, o obsesif ışıltı gözlerinde dans ederken. "Daha yeni başladık, güzelim." Tekrar harekete geçti. Bu sefer kaşığı doldururken, beni daha derin bir oyunun içine çektiğini biliyordum. Kaşığı bu sefer daha yavaş, daha tahrik edici bir şekilde dudaklarıma getirdi. Ben şaşkınlıktan ağzımı daha fazla, daha hazırlıksız bir şekilde açmıştım. Aral bunu fırsat bilerek kaşığı ağzımın içine, ilkinden çok daha derine soktu. Metal kaşığın ağzımın içindeki hareketlerini, çikolatalı sütün damaklarımdaki yoğunluğunu ve Aral’ın o delici bakışlarını aynı anda hissetmek beni sarsıyordu. Yine o saniyelik hamleyle, kaşığı ağzımın içinden çekti. Bu sefer dudaklarımın arasından kayıp giderken, dilimin ucuna bile değdiğini hissettim. Aral kaşığı çektiği an, benim ağzımın o açıklığı, o teslimiyeti karşısında gözleri karardı. Kaşığı kendi ağzına götürdü, bu sefer daha uzun, daha iştahlı bir şekilde yedi. "Görüyor musun, yavrum?" diye hırıldadı, yüzü yüzüme santimler uzaklıktayken. "Senin o güzel, şaşkın ağzın... Seni beslemek benim en büyük zaafım ama senden çalmak... işte bu beni tamamen ele geçiriyor. Bir kez daha yapmanı istiyorum. O ağzını bana öyle güzel aç ki, içine ne kadar girebileceğimi göreyim." Tüm vücudum o anki yoğunlukla titriyordu. Aral’ın obsesif tutkusu, o mutfaktaki sıradan bir anı, ikimizin arasındaki o görünmez bağları zorlayan, tehlikeli bir dansa dönüştürmüştü. Kaşığı tekrar kaseye daldırdığında, ona karşı koyamayacağımı, sadece onun bu karanlık ve tutkulu oyununa teslim olacağımı biliyordum. Sare’nin Bakış Açısı Aral’ın bu oyunları beni hem sarsıyor hem de nefesimi kesiyordu. Şaşkınlıktan kalbim boğazımda atarken, kaşığın üzerindeki o yoğun izleri kendi dudaklarıyla silip yavaşça yemesini izlemek, sinirlerimi iyice gerdi. Üstelik her hamlesinde, ağzımın içini inceleyen o obsesif bakışları üzerimdeydi. "Yeter!" diye bağırdım, sesim titreyerek. "Senin yediğin falan yok, sadece oyun oynuyorsun! Ver şunu, düzgün bir şekilde ben yiyeceğim, senin yüzünden ne yediğimi bile anlamadım!" Kaşığı ve kaseyi ona doğru çektim ama Aral da pes etmiyordu. "Hayır, güzelim," dedi, sesi o derin, otoriter tınısıyla odayı doldurarak. "Bende yiyeceğim, hem de senin elinden." Kaseyi bir o tarafa, bir bu tarafa çekiştirmeye başladık. Aramızdaki o gerilim, bir anda fiziksel bir çatışmaya dönüştü. "Aral, bırak şu kaseyi!" diye hırçınlaştım. O ise, "Bana bırakacaksın dedin!" diye kükredi. İkimizin arasındaki o güç savaşı doruk noktasına ulaştığı anda, kase parmaklarımızın arasından kaydı. ÇAT! Kase, mutfağın zeminine çarptığı anda büyük bir gürültüyle tuzla buz oldu. Etraf, etrafa saçılan sütlü çikolata parçaları, cam kırıkları ve Nesquik lekesiyle bir anda savaş alanına döndü

EFSUN ASİL Hayatım o kadar normal, o kadar sakindi ki... En büyük derdim yarın ne giyeceğim ya da kaçırdığım otobüstü. Dünyadaki kötülüklerden, yeraltı dünyasının o kanlı hesaplaşmalarından tamamen habersiz, kendi küçük masum evrenimde yaşıyordum. ​Her şey hayatımdaki tuhaf tesadüflerle başladı. Beni rahatsız eden serseriler bir gecede mahalleden taşındı, canımı sıkan kim varsa birer birer hayatımdan silindi. Ben hepsini `şans` sanıyordum. Meğer etrafıma görünmez, aşılmaz etten bir duvar örülmüş de ruhum bile duymamış. Bir gün o duvarlar daraldı, silahlar patladı ve ben kendimi hiç bilmediğim bir karanlığın tam kalbinde buldum. ​"Beni dünyadan koruyordu, beni herkesten saklıyordu; ta ki sıranın bana geleceği o güne kadar." ​SERGEİ ALEXEİ SOKOLOV Benim dünyamda merhamete yer yoktur. Moskova’nın soğuğunda, can alarak ve infazlarla büyüdüm. Benim dünyamda kurşunlar konuşur, cesetler sır saklar. Kalbim çoktan buz tutmuştu; ta ki o sıcak, lekesiz kıza çarpana kadar. Onu ilk gördüğüm an içimdeki o acımasız canavar uykusundan uyandı. O andan sonra benim için tek bir kural vardı: O benim olacaktı. ​Önce sadece izledim. Günlerce, haftalarca... Attığı her adımı, kaldırımdaki gölgesini, bindiği otobüsleri adamlarımla abluka altına aldım. O hiçbir şeyden habersiz masumca yaşarken, ben arkasında bıraktığı yolları kanla temizliyordum. Ona dokunmaya kalkan herkesi bu şehirle birlikte gömdüm. Artık onsuz nefes alamayacak hale gelince harekete geçtim.Onu kollarımın arasına aldım. Benden korkacaktı, biliyordum. Benim gibi bir psikopatın kolları onun hem sığınağı hem de geri dönüşü olmayan hapishanesi olacaktı. ​"Bana baktığında ellerimdeki kanı görecek, biliyorum. Ama yemin ederim, o kanların her damlası onun masumiyetini korumak içindi." ...... Kitabın tüm hakları bana aittir.çalınması durumunda işlem başlatılacaktır. Bu kitapta kan,vahşet,işkence,ölüm gibi sahneler vardır.

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

+90 559 Uyudun mu güzelim? Ada Sanırım yanlış numaraya yazdınız. +90 559 Bence çok doğru kişiye yazdım.

Ölüm ve hayat arasındaki tek fark bir harfti. Ben artık hayat değil ölüm olmak istiyordum... Mafyalar kralından hayatın hikayesi sizlerle..

Bir gecede bütün hayatımız değişti Bir gece....... İki kaçırılış Ama en sonunda aşk 1&

Safir kitabımdaki Bulut Yağız Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir. "Tavrını sevmedim, Duru. Çocuklar için düzgün bir aile ortamı oluşturmak istiyorum, diyorum. Ve dalga mı geçiyorsun?" Demişti Bulut Yağız sinirlenmeye başlarken. Kızın bu düşüncesiyle boynuna atlamasını beklememişti. Evet, boynuna atlasa hoşuna giderdi ama aralarında bu kadar duvarlar varken beklememişti, Bulut Yağız. Yine de bu kadar alaycı bir ton da beklediği bir nokta değildi. "Yağız, bizim bir aile olma ihtimalimiz o kadar yok ki. Yani seninle bir ilişkim olacağına, gider babamın çocukları öğrenince bulduğu adamla evlenirim daha iyi.." Demişti Duru gülüşünü yavaş yavaş keserken.

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

Kitapta her zaman ki gibi kıza el koyan bir mafya var ama bu kız onlara boyun eğecek mi acaba. Belki onlar kıza boyun eğer bilemeyiz. Bunu ilerleyen bölümlerde öğreneceğiz. ... "Onlar beni av sandı. Oysa ben avcıydım; onlar da benim avımdı."

dark romance. Meksikalı bir çete liderinin onu kurtaran kıza âşık olması ve kızla tekrar karşılaşması. Testiyi kenara koyduktan sonra etrafı son kez kolaçan edip soyundum ama iç çamaşırlarımı çıkarmamıştım. Suyun içine girdim, dere şelaleye bağlıydı ve çok güzel bir görseli vardı. Yüzerek yıkanırken ilerideki ağacın arkasından ses geldi. Suyun içine iyice girip sakladım bedenimi. "Kimse var mı orada?" diye sordum. Korktum biraz. Eğer ki benden bedeni olarak yapılı biri gelse boku yerdim. Aferin bana! Ailem öldükten sonra ormanda tek yaşamak da ayrı delilikti. Tekrar bir ses gelince çıktım dikkatlice sudan. Hızlıca üzerime uzun fistanımı giydim. "Kimse var mı?" diye tekrar sordum. Metal tabaklarımdan birini alıp ilerledim. Ağacın arkasına bir hışımla dönüp baktıktan sonra karşılaştığım manzara pek de iç açıcı değildi. "Aa?" diye istemsiz ve şaşkın bir nida döküldü dudaklarımdan. Karşımda yaralı gözüken esmer ve uzun bir adam vardı. İşte şimdi sıçtım. MEKSİKALI-ANTEPLİ ERKEK~ MUĞLALI KIZ insanlardan uzak bir ormanda tek yaşayan, Lara dereye çıktığı vakit gözüne çarpan detayla birden kendini yaralı bir adama bakarken bulur. Enzo Erim Rojas, Lara`ya aşık olur. ama oradan ayrılmak zorunda kalır. 1 sene sonra tekrar asla olmadık bir yerde karşılaşırlar. Enzo`nun liderliğini yaptığı Cartel Del Fuego`da. polisin bile girmeye korktuğu yere düşen Lara`nın oradan kurtulma çabaları Enzo`nun onu fark etmesiyle son bulur. TAKINTILI BİR ERKEK KARAKTER VARDIR ONA GORE OKUYUN. NEFRETTEN ASKA

Herkesin içinde öptüğüm adam meğer.. Bana takıntılıymış

İki aşk, İki farklı boyut. Bir tek gerçek. Aşkım için her şeyi yaparım diyorsan bir daha düşün. Çağlar kadar cesaretli olabilir misin? Onun için tüm engelleri aşarım diyorsan bir daha düşün. Amir kadar zorluklara dayanabilir misin? Tek gerçeğim o olsun yeter diyorsan bir daha düşün. Eftelya gibi arafta kalıp tüm gücünle sevebilir misin? Bu kitabı okumaya cesaretliysen, bildiğin tüm duaları et ve onların seni ele geçirmesine asla izin verme!

역전된 새장 (Yeokjeon-doen Saejang) | Tersine Dönen Kafes "Kendi ellerimle inşa ettiğim kafese, avımı değil; asıl avcıyı hapsettiğimi sanıyordum." Chae Ah-in için hayat, başkalarının hayatında sadece bir figüran olmaktan ibaretti. Ta ki o güne kadar. Seul`ün pırıltılı sokaklarının, barınaktaki kahve kokularının ve bastırılmış çığlıklarının ardında, bir gün Han Se-jin’i kendi karanlık dünyasına çekmeye karar verdi. Her şey planlıydı; her saniye, her hareket, her yalan... Ancak bir kara panterin pençesine düştüğünüzde, kafesin kapısını kimin kilitlediğinin bir önemi kalmaz. Ünlü ve kusursuz yönetmen Han Se-jin, maskesinin ardında sadece sanatı değil, karanlık geçmişine dair kanlı sırları da saklıyordu. Ah-in onu kaçırdığını sandığı an, aslında bambaşka bir senaryonun parçası haline geldi. Otoparkta başlayan bu gerilim, dağ evinin izole karanlığında şehvet ve acıyla mühürlenen suç ortaklığına evrildi. İki yanderenin birbirini yok etme pahasına birbirine tutunduğu bu labirentte; av kim, avcı kim? İnsan ruhunun en derinindeki o tekinsiz arzular, mülkiyetin mutlaklığıyla çarpışırken, geriye sadece tek bir soru kalıyor: Kafes kapandığında, içeride kalan son kişi kim olacak? Birbirini yutmak için yaratılmış iki ruhun, imkansız ve tehlikeli suç ortaklığına hoş geldiniz. Mücahidem Şehide-i Cahide

ortasında tam yıkılmak üzereydi... Naz, sekiz yıl sonra ilk kez Serkan`ın kollarında teselli bulmuş; Serkan ise kalbini donduran buzların o masum gözyaşlarıyla eridiğini hissetmişti. Ancak kader, en acımasız oyununu oynamakta gecikmedi.Geçirdiği feci kaza sonrası hayata tutunan Melisa, uyandığında geçmişine dair her şeyi unuttu. Annesini, hayatını, holdingi... Hatırladığı, sığındığı ve adını çaresizce sayıkladığı tek bir kişi vardı: Serkan.Şimdi kartlar yeniden dağıtılıyor. Bir yanda sekiz yıllık gizli aşkının tam karşılık bulacağı an, büyük bir suçluluk duygusuyla geriye çekilmek zorunda kalan Naz... Diğer yanda, kalbi başka bir kadın için atmaya başlamışken, yatakta çaresizce elini tutan nişanlısına karşı devasa bir vicdan azabıyla kelepçelenen Serkan...Holding koridorlarında başlayan bu hikaye, şimdi bir hastane odasının loş ışığında, aşk ile vicdanın en büyük savaşına sahne olacak."Git Serkan... Onun şu an sadece sana ihtiyacı var. Bu durumda senin onun yanında olmaman, ikimizi de ömür boyu bu suçlulukla yaşatır..."

Bazı sırlar herkesi yakar. 🏫 Lise çağındaki Helin kendisine gelen bir notla dünyası başına yıkılır. Küçükken kendisini terk edip giden annesinin Yıldırım kasabasında olduğunu öğrenir. Helin kaldığı yurttan çıkıp, yıldırım kasabasında ki bir yurda taşınır. Ancak hesap etmediği bir şey vardır. Zira annesini bulmak Helinin sandığı gibi kolay olmayacaktır. Yıldırım Kolejinde burslu bir şekilde okumaya başlar. Okulun basketbol kaptanı Metehan Yıldırımla karşılaşırlar. Aralarında bir arkadaşlık değil bir zorbalık meydana gelir. Peki sizce Helin annesini bulup, zorbasından kurtulabilecek mi?

`SANA DIŞARI ÇIKMA DEMEDİM Mİ? NİYE DİNLENMİYOR SÖZÜM!?` Küçük kız çok korkuyor ve titriyor `S-sen i-izin vermeyin-`Sözü kesildi küçük kızın `Kurallarımızı unuttun galiba? Tekrar mı hatırlatayım? Hm?` Diyerek kızın yüzüne tısladı,küçük kızın ağlaması artmıştı,bunu kayle almayan genç adam küçüğünü kolundan tutup sürüklemeye başladı... Lütfen saçma yorumlar yapmayın! Yoksa kitabımı silerim bilginiz olsun

En sevdiğim renk siyahtı taki bir çift mavi göze denk gelene kadar.Bu güzel irisler aşkmıydı yoksa öfkemiydi... Karan Aras Bozkurt

İki dünya vardı benim için. Biri, içinde bana dair tek bir gram sevgi barındırmayan ama yine de uğruna her şeyimi feda edebileceğim o karanlık geçmişimdi. Adına ne dendiğini bilmiyordum, bilmek de istemiyordum. Hayatım hep sevgisiz, hep buz gibi geçmişti. Kimsesizliğe o kadar alışmıştım ki, yalnız kalmaya mecbur bırakılarak öğrenmiştim yalnızlığı. Ama şimdi... Şimdi biri çıkıp gelmişti ve sanki hayatımı, inancımı, tüm doğrularımı tek bir hamlede tepe taklak etmeye ant içmişti. Benim kaderimde mutlak bir yalnızlık vardı ve o adam, benim kader çizgimde asla yoktu. Ama hayat beni öyle bir yerden vurdu ki... Sanırım artık kaderim bile tamamen onun ellerindeydi. — Cengiz KAYALI

TAKINTI ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!