Seni bulamadığım son gün seni kaybettim.

Kalmak mı? Gitmek mi?

Kendi hayatında bile varlığının sorgulandığı özgeçmiş adı altında yapılan manipüle ve sadist ithamlar.. Ukde..içinde her daim bir heves kırıntısı kalan kızlar içindir.Ölüm ile yaşam arasındaki çizgiye bile layık olamamış kızlaradır.. Ukde yaşasa da yaşamasa da ölümsüzdür.

"Herkes onun zihnindeki labirentlerde kaybolduğunu söylerdi. Oysa ben, o labirentlerin tam ortasında, dünyanın en saf kalbini bulmuştum." Dünya, Cevahir’i kendi kurallarına uymadığı için dışlarken; onun çocuksu gülüşünde saklanan o uçsuz bucaksız evreni sadece bir kişi görebiliyordu. Çocukluk arkadaşının eksik parçalarını kendi sevgisiyle tamamlamaya çalışan bir genç kızın, aklın sınırlarını aşan hikayesi bu. Herkesin "delilik" dediği yerde, o sadece kusursuz bir masumiyet görüyordu. Toplumun ördüğü duvarlara, acıyan bakışlara ve hayatın acımasız gerçeklerine karşı duran, hüzünle yıkanmış ama umutla yeşermiş bir ilk aşkın romanı. Çünkü bazen en büyük cevherler, en karanlık ve kimsenin bakmaya cesaret edemediği kuyularda saklıdır.

Küçük bir dans, birkaç notayla başlamıştı belki her şey, belkide başlamasını sağlayanlar vardı, oysaki kimse bilmezdi ölümün sebebini, açığa çıkan ama kanıtlayamayan insan evladını göremezlerdi , öyle bir insan evladı ki yaşadıklarına rağmen tabutunu yüzündeki güzellik parlatacaktı onun ama her şey yarımdı, kader tamamlayamamıştı sonlarını mutlu bir biçimde, yinede kader mutlu sona olan kinini yitirmişti, isterdiki her şey onun elinde olsun, isterdiki bir güzellik bir mezarda solmasın, isterdiki güzellerin mezarı olmasın. Tek bir bıçak yarası ve kan, Tek bir müzik kutusu ve balerin, Tek bir aşk yuvası ve ölüm. Bu hikayemi siz okurlara sunmadan yıllar önce yaşamıştım. Yıllar geçtikçe tozlanmıştı yapraklarım. Ama vardı tozların uçmasını sağlayan kişiler, herkesin ki farklıdır tabi ama benim ki elimi sıkıca tutan ve asla bırakmayan biricik sevgilimdi. Ölüm bana çok şey kazandırdı belki ama bir şeyi kaybetmemi sağladı. Cesaret ben cesaretimi kaybettim, siz kaybetmeyin, lütfen!

" elindeki karanfiller,unutmamışsın" Kırık bir tebessümle baktım. "Bir demetine bile unutmaya kıyamadım" elleri cebinde uçurum kenarında gözleri uçurumun uçsuz bucaksız gösterisindeydi. Susulan sessizliğe bir son verdim. "Bitti mi herşey" "Daha yeni başlıyor" elimdeki solmuş karanfillere birde yere dökülen tutamlara baktım. Bu felaketin eseriydi. Sanatın bir parçasıydı. Geçmişin döküntüleriydi... Belkide olacakların bir sonu...

Gece karnım kazındı ve mutfağa gidip kendimi yemek yapmaya başladım. Bir anda mutfakta ki telefon çaldı. Gidip açtım: "Alo." "Merhaba." "Eee kimsiniz?" "Sonra söylerim, sana bir soru soracağım?" Derin bir nefes aldım: "Tamam buyurun." "Mor size çok yakışıyor." Üstümde mor kazak vardı: "Hey sen kimsin ve neden beni izliyorsun?" "Biliyor musun benimde karnım açıktı." "Sen kimsin?" "Boşver Lena." "İsmi mi nereden biliyorsun?" "Biliyor musun?" "Neyi?" "Ne yiyeceği mi?" "Hayır bilmiyorum." "Söyleyeyim," bir kaç saniye bekledi ve en sonun da cevap verdi "senin böbreklerini." Demesiyle arkadan bana saldırdı. Döner bıçağını böbreklerim de hissediyordum. Lena üniversite öğrencisiydi. Arkadaşlarıyla takılır gezerdi tozardı eğlenirdi. Ta ki o güne kadar. Bir telefon konuşmasından sonra haytı alt üst olur. Biri tarafından takip edilir. Ve bunun sonunda hep biri yada birileri ölür. Eğer ölmezsen öldürmelisin yoksa öldürülürsün. Yaşamak istiyorsan ÖLDÜR.

Bu serinin son kitabında dünyanın en güçlü bilgisayarlarını size göstereceğim.

Evlerde yanan ışığın bile hükümet kontrolünde olduğu Castle Combe kasabasında yaşayan Louise Frost, çocukluğundan beri her gece tekrar tekrar okuduğu Kibritçi Kız hikâyesine derinden bağlıdır. Masalın hüzünlü sıcaklığı, karanlığa gömülmüş kasabasında ona nefes veren tek şeydir. Her yıl düzenlenen panayır günü geldiğinde ise her şey umduğu gibi gitmez. Kalabalığın arasında yaşadığı hayal kırıklığı, onu kendini en güvende hissettiği yere, ahşap dönme dolabın sergilendiği fakat yıllardır kapalı tutulan eski dükkâna sürükler. Hükümet arabalarından yükselen yeni kurallar, bir kesimin ayaklanmasına yol açarken Louise kendini karşıt bir grubun içinde bulur. Ve her şeyin ölümden önceki son olduğunu anlar.

Dünyanın atmosferinde bir platformun üzerinde yaşayan insanoğlu, zaman zaman yeryüzüne türlü görevler için "dalgıçlar" yollar. Duhan Gökpınar, dalgıç olmak isteyen azimli bir gençtir. Tüm engellere rağmen bir gün dünyaya inme hayalini gerçekleştirmek için durmadan çabalar.

"IŞIK!" diye bağırdı son kalan nefesini de tüketen arda... gözünden akan o son damlanın usulca denizin soğuk sularında kayboluşunu izledi... işte o an anlamıştı, o soğuk sular sevdiği kızı ondan sonsuza kadar koparmıştı... (Son feci bisiklet grubunun bikinisinde astronomi şarkısına ithafen ve eğlencesine yazılmıştır)

Elif ve Ege`nin tanışması.Emir`in Elif`le Ege`nin arasını bozmaya çalışması.

Son Mesaj, gizemli bir telefon mesajıyla başlayan olayları anlatır. Bir karakterin aldığı son mesaj, geçmişte saklanan sırları ortaya çıkarır ve hayatları değiştirir. Hikâye; aşk, ihanet ve gizem temalarıyla ilerler ve sonunda büyük bir gerçeği açığa çıkarır.

bu fanfic kimetsu no yaiba adlı yapımdan spioler içerir ama emin olun hepimizin biraz huzura ihtiyacı var bu sana ilaç gibi gelecek (orjinalinden bağımzsızdır)

Tarih öncesinden beri Dokuz Sefirot’un koruyucuları, Valheria yıldızında evrenin dengesini tutuyordu: Keter başlatır, Gevurah budar, Tiferet dengeler… Ama bir varlık her kuralı yıktı: Valerius. Ölüm enerjisinin kaynağı haline gelen bu asi hükümdar, Valheria’yı yok olmanın eşiğine getirdi. Koruyucular onu mühürledi ama bir gün döneceğine dair korku hiç bitmedi. Binlerce yıl sonra, Malkuth’a savrulan Heissien’ler hâlâ burada. Büyü zayıf, soy tükeniyor, melez çocuklar doğuyor – ve ölüyor. Safkanlardan geriye kalan son ikisi, Victoria ve Varen, umudu yeni doğan bir melezde görüyor. “Boşluk seni izliyor. Ve göz kırpmıyor.” “Yutuyor. Ve doymuyor.” “Her şey bittiğinde, hiçbir şey kalmayacak.”

Tüm hakları sakladır. Çalınması durumunda gerekli hukuki süreç başlatılacaktır. Kapıyı araladı. Bana doğru yürürken adımları sakindi. Fazla sakin. Bir zamanlar içinde geleceğimi gördüğüm , bana dünyaları veren acı kahve gözleri bu gece öleceğimi fısıldıyordu. Üzerime doğru yürürken odada kendimi savunabileceğim bir şeyler aradım. Nefesim düzensizleşti. Her zerresini ezbere bildiğim yüzü hissizdi. Komodinin üzerinde bulunan bibloyu elime aldım. Kafasına sert bir darbeyle bu odadan çıkabilirdim değil mi? "Sakın Lavin. Bu durumda beni sinirlendirmek istemezsin." Aramızda bir adımlık mesafe kaldığında elimdeki bibloyu kafasına geçirmek için kaldırdım fakat bileğimi yakaladığı gibi beni duvara iterek diğer koluyla belimi sarıp hareket alanımı kısıtladı. "Acı çekmeni istemiyorum. Bana karşı koyma." Elimden bibloyu alıp arkadaki duvara doğru sertçe çarpmasıyla beraber biblo tuzla buz oldu. Ama ben bu gece ölmeyecektim. "Senden tiksiniyorum." Gözlerimdeki hayal kırıklığını yansıtmamaya çalışmıştım ama pek başarılı olduğum söylenemezdi. Beni ittiği duvardan hızla çekerek arkama geçtiğinde soğuk metalin baskısını boynumda hissettim. Hareketleri kendinden emindi. Hala olanları anlayamıyordum. Sırtımı göğsüne yaslandığında bana her dokunduğunda yaptığı gibi derin bir nefesle kokumu içine çekti. Eskisinden tek bir farkla; artık birbirimiz için yanmıyorduk ve bu gece onun için sadece bir cesetten ibarettim. Eski halimiz idealar evreninde bir olasılıktan ibaretti. Alayla gülümsedim. "Öldürmek isteğin bir kadının kokusundan bu kadar etkilenmemelisin." "Biliyorsun Lavin hepsi yalan değildi , senden her zaman etkilendim." "Senden nefret ediyorum." Soğuk metalin baskısı arttı , boynumda küçük bir çizik oluştuğunu hissettim. Tek bir hareketiyle işimi bitirebilirdi. "Karanlıkla kutsanmış bedenler aydınlığa çıkınca yanarlar , uğurum. Sana defalarca uzak kalmanı söylemiştim." Yanmıştık. İkimizde.

Annemin ölümü... Babamın cinayeti... Mahvolan eğitim hayatım... Ve beni motive eden, destekleyen halam... İşte onun sayesinde şimdi gazeteci olarak buradayım. Bir dolandırıcının haberini yapmak için gittiğim gece kulübünde dolandırıcı yerine cinayetlerin fotoğraflarıyla döndüm. Beni aldatan eski sözlümün tacizinden beni kurtaran o kahraman aslında aranan örgütün suikastcısı... SON MANŞET gizem, gerilim, sır, macera, ve daha birçok olayla karşı karşıya iyi keyifli okumalar... :)

Evleneceğin adamla aramda 7 yaş var.Biraz çok değil mi? Babam beni Bi mafyaya para karşılığı sattı. Ben Efsun Karaca düşünürüm

Maskesinin ardında yenilmez bir dövüşçü, pistlerde usta bir motorcu… Sıfırdan yükselip servetini kendi elleriyle kurmuş genç bir milyoner… Bir virajda kesişen yollar, ikisini de gizli sırlarla dolu tehlikeli bir oyuna sürükler. Çözüm ararken kalplerini sınayacak, ayrılık yemini etseler de kader onları yeniden bir araya getirecektir. Bazı sırlar gizlenemez, bazı aşklar ertelenemez…

Funda `nın annesinden gördüğü eziyetlere maruz kalıp en son çare olarak halasına güvenip başka bir yerde yeni bir hayatta başlamasıydı tek kurtuluşu halası demet`le gitmesiydi.

-2 Bölümlüktür.- Seni satırlarıma bu yüzden yazıyorum sevgilim, bu yüzden seni anlatıyorum satırlarıma, bendeki en kıymetli parçaların asla kaybolmasın, seni asla unutmayayım diye yazıyorum, seni bana unutturmayacak bir parçaya sahibim ama anılarımızı unutmak istemiyorum. Sen ilkin sonusun, bense toprağındaki ölü çiçek. İlk Yayımlama Tarihi: 1 Şubat 2020

1496... İnsanlar saklanabilecekleri her yere sığınmış bir şekilde dışarıda yok olacaklarını bildiren o siren sesini dinliyorlardı. Haber kanalları bile canlı yayınları açık bırakıp kaçmışlardı. Evler güvenli miydi? Milyarlarca insan evinde sevgilisine, eşine, çocuğuna sarılmış korkuyla titriyordu. Televizyon çızırdadı ve ekrana askeri üniforma giyen bir adam çıktı. Bir şeyler anlattı ve yayın sona erdi. İnsanoğlunun aklında kalan tek ortak şey, sonlarının geldiği ve sonlarını getiren şeyin yok edilmesi imkansız olan yaratıklar olduğuydu. Kaç, saklan, savaş ya da öl. Kimseye güvenemezsin. Kuralına uy, yalnız silahına güven.

Yorumlarınızı yaparsanız sevinirim❤️

Hani birini ilk gördüğümüzde o kişiye yabancı oluruz ya peki ya son görüşümüzde de bu durum böyle olabilirmi? Ben nazlı uysal bence her insanın hayatı hikayedir giriş gelişme sonuçtan oluşur Peki ya hayatınızda hiç giriş ve sonuç bölümünde aynı kelimeyi kullandığınız oldumu benim oldu onu ilk gördüğümde ona yabancı demiştim son görüşümde de öyle...

Bir gencin başından geçenleri, hayattan öğrendiği gerçekleri ve yaşadığı farkındalıkların altında ezildiği bir savaş. Herkes Azrail`i bekleyecek diye bir gerçek yok. Bazen onu sen davet edersin. Bu benim intihar mektubum. Hayatımı sonlandıracağım güne kadar başımdan geçenleri yetiştirebildiğim kadarıyla sizlere sunacağım. Bence fena bir hayat yaşamadım. Tanımadığım sen, kendine çok iyi bak.