Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Tatlı mı? Evet. Belalı mı? Kesinlikle..:) ✮⋆˙✮⋆˙✮⋆˙ "Bana nasıl oldu da sadece Tuna dedin sen demin?" Merakına yenik düşerek sorduğu soruyla yüzümde minik bir tebessüm belirmişti. "Hmm, bilmem o an sadece Tuna gibiydin. Şef maskenden arınmış ve biraz daha az sinir bozucu. Bu yüzden Tuna dedim." Verdiğim yanıtla ufak bir gülüş döküldü dudaklarından. Ben de eşlik ettim o gülüşe. "Demek öyle tatlıcı hanım. Siz de şu an daha Irmak gibisiniz. Hem bugünkü performansınız takdire şayandı. Tebrik ederim." "Teşekkür ederim şef bozuntusu. Her zamanki halim." "Tabii ona ne şüphe." Sözlerimi inkar etmek yerine bana katılmasıyla eğlenerek güldüm. "Benimle bir gün bile vakit geçirmek size yaradı valla. Daha eğlenceli birisine dönüştünüz." Sözlerim üzerine yapay bir üzüntüyle dudak bükerek beni yanıtladı. "Ne yani eskiden sıkıcı bir adam olduğumu mu söylüyorsun şu an? Çok alındım." "Yani çok da eğlenceli birisi olduğunuz söylenemezdi ama merak etmeyin ben olduğum sürece hâlâ umut var." "Kızıl Irmak, Tuna Nehri`ne öğretir diyorsun yani." "Hıhım, öyle diyorum."

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Bir anlık can sıkıntısı,rastgele tuşlanan numaralar ve ekrana düşen tek bir mesaj... lise öğrencisi Sıla Yıldırım için her şey sıradan bir oyun gibi başlamıştı. Ancak o mesajın, hayatının akışını tamamen değiştiricek o "Yanlış Numara"ya ulaşacağını habersizdi. Kadere inanmazdı, ta ki o numaranın arkasındaki ses hayatının tam merkezine oturana kadar. Tesadüfen başlayan,ama vazgeçilmesi imkansız hale gelen sıra dışı bir aşk hikayesi

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Ademelması hareket etti. "Neden?" Sessiz kaldım. "Cevap ver." Yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" Sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu; korkunç mu, güzel mi?" dedi, sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansam da bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum: "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

“Buraya gelmeden önce beni neden takip ediyordun?” diye sordum yutkunarak. Barlas sorumu kelimenin tam anlamıyla katıksız bir dürüstlükle cevapladı. Öyle ki duyduklarımı doğru anladığımdan bir an emin olamadım. Yorgun yüzüne rağmen gözleri alev alev yanarken düz, buz gibi bir sesle cevap verdi. “Öldürmek için.” Bir solukta bitirmek isteyeceğiniz sürükleyici ve nefes kesici bir hikaye…

Nüket Kozcu, kendi halinde üvey annesinin yaptıklarından hoşnutsuz bir üniversite öğrencisidir. Bir gece bara gider ve tanımadığı bir adamla beraber olur. Ah, yanlış oldu; adamı çok iyi tanıyordur fakat sarhoşluğundan kim olduğunu anlamamıştır. Yakın arkadaşının abisi olduğunu farkettiğindeyse çoktan olayların akışına istemeden de olsa sürüklenmiştir. Nüket Kozcu bu geceyi aklından çıkarmayı planlarken, planları Savaş Akduman`ın planlarına toslar. Savaş Akduman, o gecenin etkisinden kurtulamaz ve Nüket`i beklenmedik bir şekilde kendi dünyasına davet eder. Nüket tarafından aldığı olumsuz yanıtlar ise Savaş`ı durdurmaya yetmeyecektir. Savaş için her şey `Şehvetten` ibarettir, Nüket ise `Aşk` istemektedir. Ya şehvet kazanacaktı, ya da aşk. Arası yok! "Sen satranç oyuncusu gibisin Savaş, hedefi değil hedefe giden yolu seviyorsun." (Nüket Kozcu) "Sen etrafına at gözlüğüyle bakarken birinin de çüş demesi bir zahmet zoruna gitmesin, güzelim." (Savaş Akduman)

Ya Bal gözlerde acıya karışımalı Ya mavi gözlerde Fırtınalara.... Geçmişi unutup iyileşmeye çalışan şeyda geçmişin peşinde getirdiği sırlar ile yüz yüze gelir ve sırlar onu en hakiki gerçeğe eriştiği vakit hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktır...

“Hande Yılmaz ve Boran Sayer” Bilinmezliklerin başladığı o geceden sonra bir iş görüşmesinde her şey sona erer.

ESKİ SEVGİLİME ATACAGIM AYRILIK MESAJINI YANLIŞLIKLA ABİMİN ARKADAŞINA ATTIM. EN FAZLA NE OLABİLİR Kİ?

Aleda: Numaranız nasıl olduysa cebinde kalmış? 053**: O nasıl olmuş ki?

KIRILMA NOKTASI Dört aylık bir bebekken cami avlusuna bırakılan o kızın hayatında iki isim vardı: Nefret ettiği mirası Su ve sığındığı Kader. Geçmişin acılarını gömdüğünü sanırken, uğradığı ihanetle en büyük sırrı tüm okulun önüne serilir. Karanlığın eşiğindeyken gözlerini açtığında ise karşısında okulun ulaşılmaz ikizleri Mert ve Ayaz’ı bulur. Ayaz, onun için sırlarla dolu güvenli bir sığınaktır. Mert ise öfkesiyle duvarlar ören karanlık bir fırtına... Okulun dışlanmış "evlatlık" kızı olacağını düşünürken, kendini bu tehlikeli grubun tam merkezinde bulur. Ancak bu grupta herkesin sakladığı ağır bedeller, dokunulmaz kurallar ve ardında büyük nefretler barındıran gizli isimler vardır. Su, daha ilk adımda o kuralların tam üstüne basar. Üstelik grubun en tekinsizi Cesur’un karanlık bakışları, Su`yun boynundaki doğum lekesine kilitlendiğinde geçmişin ve geleceğin tüm dengesi sarsılır. Fırtınaya karşı duran mı olacaksın, yoksa o fırtınanın kendisi mi? Unutmayın bu kurgu gerçek değil karakterleri örnek almayın.

" Sorma durum leyla o sesler yok aslında birden çıka gelse yok yok olmaz asla leyla" Lalin Ersoy ve Atlas Demir`in hikayesi

Hayalle gerçek arasında bir rüya... Bu benim yaşamım değil; bana emanet edilen trajik bir sonla hapishanede ölen eski bir hocanın, bir mahkumun sigara kağıdına yazıp biriktirdiği notlardan.... Bu bir aşk romanı, dram... Rüya ile başlayan Hülya`yla devam eden ve Hayal ile yolları aşkla ve dramatik biçimde kesişen roman kahramanımızın (adı en sonda çıkacak) hazin sonu...

“Seni daha önce hiç görmedim… ama neden gözlerin bana evimi hatırlatıyor?” Elara, bir prenses olarak doğdu. Tahtı, krallığı ve uğruna savaşması gereken bir halkı vardı. Ama sahip olduğu her şeyin arasında, kendisinden saklanan bir gerçek de vardı. Sonra Rowan çıktı karşısına. Tanımadığı bir adamdı. En azından öyle olması gerekiyordu. Çünkü bazı insanlar hayatınıza ilk kez girmez. Sadece onları hatırlamanız biraz zaman alır. Savaşlar yaklaşırken, sırlar birer birer ortaya çıkarken Elara artık yalnızca krallığını değil, kendi geçmişini de korumak zorunda kalacaktır. Ve belki de en büyük savaş, düşmanla değil… İnsanın kendi kalbiyle verdiği savaştır. Peki ya yıllardır tanımadığını sandığın kişi, aslında hayatının en tanıdık parçasıysa? Tanımadığın birine güvenebilir misin? Ya onu çoktan sevdiysen?

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Gölcük Tersane Komutanlığı’nın coşkulu kalabalığı içinde, binlerce sesin ve ışığın arasında başlayan sıradan bir konser akşamı... Talya için her şey müziğin ritmine kapılıp eğlenmekten ibaretti. Ta ki sahnede şarkısını söyleyen Ewre ile göz göze geldikleri o ilk ana kadar. Tek bir bakışla zamanın durduğu, koca bir kalabalığın aniden yok olduğu o büyülü gecede; korkulukların ardından uzanan bir el ve fısıldanan bir isim, unutulmaz bir hikayenin ilk sayfası olur. Sahne ışıklarının arkasında devam eden merak, beklenmedik anlarda gelen mesajlar ve kalbi durduracak kadar yakın ama bir o kadar da uzak hissettiren belirsizlikler... "Seni Gördüğüm An", kalbin ritmini değiştiren tesadüflerin, sahneden hayatın gerçeklerine uzanan tatlı bir heyecanının ve tutkulu bir arayışın hikayesi. Bir bakışla başlayan masal, hayatın gerçekleriyle karşılaştığında nasıl devam eder?

Bir hayatı birlikte kurmaya söz vermişti. Ama kalbine, başkasını sevmemesi gerektiğini anlatamadı. Doğru insanın yanında, yanlış kişiye âşık olmak… Bazı aşklar yaşanmak için değil, insanın içinde sonsuza kadar kalmak için vardır. İMKANSIZIM, sevgiyle sadakat arasında sıkışan bir kalbin hikâyesi.

Belladonna bitkisinin bir damlası gözlerini etkileyici bir şekilde büyütür, seni hiç olmadığın kadar güzel gösterirdi. Fakat etkisine kapıldığın her damla senin ölümün olurdu. Belladonna onun için ekilmişti. O bir zehirdi, o etki altına almayı seviyordu, o bir yanılsamaydı. Zarar vermekten, katletmekten doyasıya zevk alıyordu. Yüzüne sıçrayan, kıyafetinden dökülen kanların görüntüsü hiç bu kadar hoş olmamıştı. Onu içten içe arzulamanın verdiği sonuçları düşünmedi. Yalnızca büyülenmişti, çenesine doğru uzanan siyah saçlar, erik kırmızısı gözler onun en büyük düş kapanı olmuştu. Düş kapanından çıkan ağlar, onun tüm bedenini sarmıştı. Direnmedi, çünkü görebileceği en güzel rüyayı görüyordu. "Bugün ölmem gerekiyordu. Dünyaya gelmek için hiçbir sebebim yoktu, inanın bana, neden doğduğuma bile anlam veremiyorum. Bana biçilmiş elbiselerin hiçbiri bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Lütfen, bana şimdi bir iyilik yapın, bu gece öldürün beni."

Hayatını kurtarmak için tüm sonuçları göze alan Miryam`ın evinden ayrılışı planladığı gibi gitmedi. Bir güverteye bindirilip yabancı kimseler tarafından kaçırıldığında özgürlüğün yalnızca hayal olabileceğini düşünüyordu. ÖDH`de görev yapmış tecrübeli asker o gün onu kurtarmak için özel olarak görevlendirildiğinde bir kadına umut ışığı olacağını bilmeden sarıldı silahına. Kader yıllar sonra ikisini yeniden bir araya getirdi, bu defa bir asker ve rehineden çok daha fazlasıydılar. Adını koyamadıkları bir hisse karşı kör kalmayı tercih ederlerken aldıkları kararlar kendileriyle başlattıkları bir savaştı aslında. Miryam kurtuluşu bir çift mavi gözde buldu, o gün cesaretli olmayı denedi ve topuklu ayakkabısını çıkarıp askerin sırtına atarken ilk defa derin düşünmeyi reddetti. "Evlen işte diyorum benimle!"

Reyhan, genç yaşta anne olmuş, dünyasını oğlunun etrafında kurmuş bekar bir kadındır. Cihan ise hayatın bütün zorluklarına rağmen kızına hem anne hem baba olmaya çalışan, bunu başarabilmek için hayatla oldukça inatlaşan bekar bir babadır. İkisi de aşkı çoktan geride bıraktıklarını sanarken, bir doğum gününde karşılaşırlar. Yıllarca kendi kalplerini susturup çocuklarını her şeyin önüne koyan iki insanın yolları kesiştiğinde, ilk kez birbirlerinin önceliği olmayı öğrenirler. Ne var ki bazı aşklar, başlamadan önce bile sınanmaya mahkûmdur.