Gözlerini açtığında her şeyin, hatta bizzat kendisinin bir kitabın parçası olduğunu fark etti. Ona biçilen rol basitti: hikâyenin ilerlemesi için ölmesi gereken önemsiz bir figür. Ama Fatih bunu kabul etmedi. Başkasının yazdığı bir sonu yaşamaktansa, kendi kaderini kendi elleriyle yazmaya karar verdi.

Onun gözlerinde ne bir hatıra ne de bir merhamet vardı; soğuktu, acımasızdı, karanlıktı. Unutulmuşlar Prensi’nin karşısında koca bir evrenin gözyaşları boyun eğecekti. Luna, gözyaşı toplayıcısı, bu uçurum krallığının tek şahidiydi. Elleri binlerce ruhun anısıyla titrerken, ilk kez kendi biriktirdiği dünyaların altında ezildiğini hissetti. Prens’in boşluğu, Luna’nın her damlasını yutmaya hazırdı; çünkü o, unutulmuşluğun hükümdarıydı ve Luna’nın toplayacağı son yaş, bu karanlığı aydınlatacak tek felaketti.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musunuz?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmediniz mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldiniz o zaman?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Yılların Sessizliği, huzurevinde başlayan ve yıllar öncesinde uzanan yarım kalmış bir hikayeyi anlatıyor. Ayçin`in tanıştığı Sezen hanım`ın geçmişinde küçük bir köy, genç bir doktor, köyün sessiz öğretmeni ve hiç söylenememiş duygular vardır. Bir yol ararken başlayan karşılaşma, yıllarca unutulmayan bir sessizliğe dönüşür. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider ama kalbinizden hiç çıkmaz...

Her şey Cafede Almina `nın yanlış verdiği numara ile başlar...

“Deniz Ateş ve Fırat Demir’in öyküsü, sanki edebiyatın sakin bir nehirde akıp giden bir destanı gibi. Deniz, suyun huzurunu ve derinliğini taşıyan bir karakter iken, Fırat ise ateşin coşkusunu ve enerjisini yansıtan biri. Onların hikâyesi, her satırda su ve ateşin dans ettiği, masumiyetle örülmüş bir aşkın izini sürüyor. Her sayfada bu iki karakterin iç dünyalarına daha derinlemesine dalacak, onların zarif ve tutkulu romantizminin her tonunu hissedeceksiniz. Bu roman, edebiyatın zarif diliyle, su ile ateşin harmanlandığı bir aşk öyküsü sunuyor. İyi okumalar.”

Her sabah aynı rutinle geçen günlerim o kafemin kapısından girene kadar böyleydi.Ben Meira bu benim hikayem.. #yetişkiniçerik

Doğum gününde yeni bir mekâna gitmek sadece eğlenmek içindi. Vera için bu gece, geçmişe inat atılmış küçük bir adımdı. Biraz alkol, biraz müzik, biraz da unutma isteği… Sarhoşluğun cesaretiyle mekânın alt katındaki dövmecinin kapısını araladığında tek düşündüğü şey basitti. Sadece bir dövme yaptıracaktı. Ne olabilirdi ki? Ama bazı seçimler geri dönüşsüzdür. Adam, kendi tenindeki sembolün aynısını Vera’nın derisine işlediğinde, o sadece mürekkep değildi. Farkında olmadan onu bir çetenin lideri ilan etmişti. Artık Vera sadece soyadı yüzünden ölümle lanetlendiğine inanılan bir kız değildi. O, karanlığın tam merkezindeydi. Peki ölümle anılan bir soyadının taşıyıcısı… Birine hayat olabilir miydi? Birine nefes? + 1,8

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Mizgin Kalyoncu, şımarık ve prenses gibi yetiştirilmiş bir ressamdır. Gümüşhane`nin bir köyünde yaşamaktadır. Sıcak bir yaz gününde, festivalde horon teperken yanında oynamaya başlayıp kavga ettiği askerin, aslında küçükken evlenip Almanya`ya gitme sözü verdiği çocukluk arkadaşı olduğunu bilmemektedir. Ağır başlı Yüzbaşı Sadi Ilgaz ile patavatsız Mizgin`in atışmalı aşk hikayesini okumaya ne dersiniz?

(KİTAP KAPAĞI BANA AİTTİR) Selamm yeni kitabıma hepiniz hoş geldinizzz. Umarım seversinizz iyi okumalar dilerimm.

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

İki dünyanın arasında sıkışmış hayatlar… Farklı acılar, farklı seçimler, farklı kaderler. Ateşin tam ortasında yarım kalmış bir aşk duruyor: Söylenmemiş sözlerin, tutulmamış sözlerin, bitmemiş bir hikâyenin külleri şimdi yeniden kıvılcımlanıyor. Onların aşkı ilk adımını atarken, geçmiş peşlerinden koşuyor, sırlar kanatlarını açıyor ve kader—intikamla, tutkuyla, yasaklarla yeniden yazılıyor. Bu hikâyede herkes yanacak… Ama kim küllerinden doğacak?🔥

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Henüz altı yaşında Topkapı Sarayı`na girmişti. Bir sultanın manevi kızı mı yoksa şehzadenin sırdaşı mı yahut hepsinden azade pür bir aşk mıydı bu kız? Geçmişinden taşıdığı sırları bütün dengeleri alt üst etmeye yüz tutmuşken savaşmaya devam edebilecek miydi Ayşah?

Wattpad`in 123 bin okunan ve binlerce beğeni alan hikayesi düzenlenmiş haliyle Kitappad`de. ​"Güneş yerinde, her şey yolunda mı gerçekten?" ​Sıla, hayatını milimetrik hesaplar ve aşılmaz duvarlar üzerine kurmuş bir mimardı. Dokuz yıldır kalbinin kapılarını kimseye açmamış, yasını bir saç örgüsünde saklamıştı. Ta ki o "Allı Turnam" dediği kırmızı arabası ve topraksı portakal kokusuyla Can, Sıla’nın sessiz şantiyesine dalana kadar. ​Biri yıkmak için gelmişti, diğeri korumak için. ​"Sen aslında istediğinde nazik de olabiliyorsun," dedi Can kaşlarını kaldırarak. "Sen de istediğinde ciddi olabiliyorsun, bence o daha zor," diyerek karşılık verdi Sıla. ​Peki, bir aşkın inşaatı, geçmişin enkazı üzerinde yükselebilir miydi? #romantik #enemiestolovers #kavga #düşman #sertkız

​"Bazı sesler sığınaktır, bazı bakışlar ise fırtına..." ​Sancak Mir Karer için hayat, çizdiği mimari projeler kadar keskin ve hatasızdı. Kusursuz imparatorluğunda tesadüflere yer yoktu. Ta ki bir gece, karanlığını dağıtan o duru sese rastlayana kadar. Kim olduğunu bilmediği o kadın, Sancak’ın ruhundaki en sert duvarları tek bir cümlesiyle sarsıyordu. ​Verda Lavin ise sadece sesini paylaşıyordu dünyayla. Hayatının bir radyo frekansına sığacağını sanırken, kaderin onun için çok daha büyük bir projesi olduğundan habersizdi. ​Biri şehri inşa eden adam, diğeri o şehre ruhunu fısıldayan kadın. ​Asalet ve gururla örülü duvarlar, bir sesin kıyısında ne kadar güçlü kalabilir? Aralarındaki çekim bir tesadüf mü, yoksa inşa edilen her şeyin yıkılmasına sebep olacak o büyük fırtına mı? ​"Çünkü bazen sadece dinlemek yetmez, kıyısına vurmak istersin."

Sıradan bir günde çalıştığı kafede görevini yaparken bir terör saldırısı meydana gelir. Bunun üzerine kaos anında saklanan Efsun`a her iki taraftanda yardım eli uzatılır. Efsun hangisini seçecektir? Gökhan Alp mi? Dante mi?

Valerya İmparatorluğu’nda aşk, düzeni bozan bir zayıflık sayılarak yüzyıllar önce yasaklanmıştır. Kraliçe Elowen’in buyruğuyla insanların kalpleri susturulmuş, evlilikler yalnızca güç ve ittifak için yapılmıştır. Kuzey Orduları Komutanı Kael Ardent kusursuz disiplinin simgesi olarak yaşarken, sarayın arşiv kulesinde çalışan Nora Valen geçmiş kayıtların satır aralarında unutulmuş bir gerçeğin izini sürmeye başlar. Eski bir parşömenle gevşeyen görünmez zincir, yalnızca iki insanın değil bütün imparatorluğun kaderini değiştirecek bir uyanışı başlatır.

Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

​"Her şey bir anda oluyor; önce bir haber, ardından bir sürü kayıp... Maral’ın yaşadıkları onu duygusal bir boşluğa sokuyor. Hiçbir şey onu mutlu edemezken, bir arkadaş grubuna katılıyor. Onu en çok mutlu eden şeyin o grup olduğunu sanıyordu; ama aslında kendisini en çok üzecek şeyin o grup olacağını nereden bilebilirdi?"

“İntizar,bir şeyi ya da bir olayı uzun bir süre beklemek demekmiş.” Eylül ve Alpay, babaları görev arkadaşı olan iki çocukluk arkadaşıdır.Yıllar önce Şırnak’ta, babasının şehadet haberini alan Eylül’ün bir gece yarısı apar topar lojmandan gitmesiyle yolları ayrılır. Eylül henüz 7, Alpay ise 10 yaşındadır. Aradan tam 20 yıl geçer. Eylül artık Ankara’da, Gülhane Hastanesi’nin askeri biriminde görev yapmaktadır. Hayatına devam etse de çocukluk arkadaşını ve o son geceyi hiç unutmamış,yıllarca rüyalarında görmüştür. Bir gece hastaneye helikopterle çok ağır yaralı bir asker getirilir. Eylül, kim olduğunu bilmeden müdahale ettiği o askerin künyesinde çocukluk aşkının ismini görür: Alpay Yiğit Ertürk. Alpay, Özel Kuvvetler askeri olarak girdiği çatışmadan ağır yaralı çıkmış ve 20 yıl sonra, Eylül’ün ellerine geri dönmüştür. Ancak ikisi de artık çocukluklarındaki o masum kişiler değildir. Aralarına giren yıllar, sırlar ve askeri hayatın sertliği, bu kavuşmayı bir mucizeden çok zorlu bir savaşa dönüştürecektir.

Emlakçı dayınız sizi dolandırıp başka insanların evini size boş diye satsaydı ve o parayla kaçsaydı n`apardınız? - Çok kitap okumak? Evet! Hafif kafadan kırıklık? Evet! O kişi Yazgıydı! Ha birde İnsanları tersleyen, millete bok atan bakışlar fırlatan Asaf vardı. -