"Benden uzak dur." Sesim kararlı çıkmalıydı. Ama titredi. Gözlerini üzerimden çekmedi. Sanki söylediklerim onun için hiçbir anlam taşımıyordu. "Uzak durmamı gerçekten istiyor musun?" diye sordu sakin bir şekilde. "Evet." Hiç düşünmeden. Hiç tereddüt etmeden. Ama o... sadece gülümsedi. "Yalan söylüyorsun." Kalbim hızlandı. "Yalan söylemiyorum." Bir adım attı. Ben geri çekildim. Aramızdaki mesafe azaldıkça içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Bu his... korkudan fazlasıydı. Sanki kaçamayacağımı bilen bir yanım vardı. "Benden korkuyorsun," dedi. "Evet," dedim bu kez dürüstçe. "Çünkü normal değilsin." Bu sözüm onu durdurmadı. Aksine... daha da yaklaştırdı. "Normal olmak gibi bir derdim yok." Sesi alçaktı. Tehlikeli. Ve fazlasıyla kararlı. "Ben seni istemiyorum," dedim, son kez. Bu bir sınırdı. Bu bir reddedişti. Ama onun gözlerinde bu... sadece bir başlangıçtı. "İsteyeceksin." Nefesim kesildi. "Hayır." "İsteyeceksin," diye tekrarladı bu kez daha kesin. "Çünkü senden vazgeçmeyeceğim." İşte o an anladım. Bu bir tesadüf değildi. Bu bir karşılaşma değildi. Bu... bir saplantının başlangıcıydı. Ben uzaklaştıkça o daha çok yaklaşacaktı. Ben reddettikçe o daha da derine inecekti. Çünkü o, "hayır" kelimesini kabul etmeyen bir adamdı. Ve ben... Onun takıntısı olmuştum. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, istemediğin bir hikâyenin içine çekilmenin hikâyesi. Ve bazı hikâyelerden kaçamazsın. Ne kadar denersen dene... Sonunda seni bulurlar.

Kadınlar ezelden beri umutlarını hayatlarıyla birlikte toprağa gömmeye alışmak zorunda kaldılar. Umutsuzca kanat çırpan bir kuş gibi evlerini, ailelerini, sevdiklerini ayakta tuttular. Yükleri hep ağır mıydı? Evet. Hem de ezelden beri… Çağlar, yıllar, aylar geçti. Dünya değişti ama bazı kadınların kaderi hiç değişmedi. Emy ise bu kaderden habersiz, Amerika’da özgür bir hayat sürüyordu. Ta ki bir gün, geçmişinin onu Şanlıurfa’ya çağırdığını öğrenene kadar… Ve Emy, ailesini bulmak için çıktığı yolda, kendi kaderinin içine düşecekti.

Sadece yüzünüzü değil; adınızı , yaşınızı, nereli olduğunuz ve nerde yaşadığınız da dahil olmak üzere her şeyiniz gizli olduğu bi yayıncı olduğunuzu düşünün. Ve günün birinde kapınızı yardıma muhtaç korkmuş bi kişinin çaldığını düşünün. Ya o kıza yardım eli uzatıp kapıyı açacak ve hayatınız kökten değiştiğini göreceksiniz ya da görmezlikten gelip bir kız olarak kendini onun yerine koyacak ve hayatının sonuna kadar vicdan azabı çekeceksiniz. Bizim kız ilk seçeneğin sonuçlarını bilmiyordu tabiki ama bilseydi de yine de ilk seçeneği seçerdi:) Ve o kapıyı açtı, hayatın ona ne kapılar açacağını bilmeden…

O gece bir söz verdim. Ve ben, nâm-ı diğer Yılanın Yavrusu, yıllar önce söndürdüğünüz o ateşi tekrar yakmaya geldim... •Kitap tamamen şahsıma aittir ve tüm hakları saklıdır.

Bu kitap 1& ya? ve �zeri okurlar i�in uygundur. Hik�yede geleneksel aile yap?lar?,psikolojik ?iddet, c1nsell1k i�eren sahneler bulunmaktad?r. Baz? b�l�mler hassas okuyucular i�in rahats?z edici olabilir.

Mardin`in ta? duvarlar? yaln?zca y?llar?n izini de?il, suskun b?rak?lm?? s?rlar? da saklar.

Aslanbey ve Sancak aileleri aras?nda verilen bir s�z, iki kona??n kaderini birbirine ba?lar. Ancak d�?�ne say?l? g�nler kala saklanan bir s?r, herkesin hayat?n? alt�st edecek kadar b�y�r.

Narin Aslanbey, bir sabah uyand???nda art?k kendi hayat?n? de?il, ba?kalar?n?n verdi?i kararlar? ya?amak zorunda kalaca??n? hen�z bilmiyordur.

Peki ya bir gelin, beyaz duva??n? kendi iste?iyle de?il de bir ba?kas?n?n g�nah?n? �rtmek i�in takarsa?

Bir ispiyoncu neden düşmanını korur? Belki cevap basitti. Belki de hayatının en büyük hatasını çoktan yapmıştı. Çünkü güvenmek aptallıktı. Hele ki o insan, sizi satabilecek tek kişiyse.

Levan, can? u?runa Korsanlarla bile i? birli?i yapa bilecek ars?zl??a sahip bir h?rs?zd?.

Üniversite zamanlarında tanışıp zamanla fikir ayrılığına düşen Egemen ve Sinem o günden sonra tekrarı olmayan bir şekilde ayrılırlar. Psikolog olarak küçük bir ilçeye atanan Sinem ve Polis olarak karakolda çalışan Egemen`in uzun bir ayrılık sonrası karşılaşmaları küçük bir seansa bakacaktır.

Hangi hayat gerçek? Yaşayacağım mı yoksa yaşadığım mı? Ne zaman biter hayat? Işıklar kapanınca mı yoksa sana doğrultulunca mı? Ne zaman sevdim seni? Bundan önce mi yoksa bundan sonra mı? Yaşamayı öğrenebilir mi bir prenses, her şeyi elinden alındıktan sonra? Sevmeyi öğrenebilir mi bir adam, her şey bittikten sonra? Belkide bizim hikayemiz bittiği yerde başlamıştır, ha?

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

"Unutmak bir hediye de?ildir; bazen en ac?mas?z cezad?r."
?ehrin neon ???klar?n?n ula?amad???, hat?ralar?n birer para birimi gibi el de?i?tirdi?i o karanl?k sokaklarda, Mihra zihinlerin mimar?d?r. ?nsanlar?n en utan� verici an?lar?n? bir ne?ter gibi kesip atan, haf?zalar?n derinliklerinde sessiz izler b?rakan bir "Bellek Taciri"
kendi elleriyle silip att??? bir ge�mi?in y�k�, onu ?ehrin en gizemli ve en tekinsiz kap?s?na, Alaz�?n d�nyas?na s�r�kler.
Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; g�c�n, so?ukkanl?l???n ve yalan?n v�cut bulmu? hali. Mihra ise bu saray?n duvarlar? aras?nda, zihinleri yeniden ?ekillendirmek i�in bi�ilmi? bir silah. Ancak bu evin temelleri, g�n y�z�ne �?kmam?? an?larla ve saklanan ger�eklerle at?lm??.
Mihra, Alaz�?n zihnine her dokundu?unda, saray?n g�lgeleri biraz daha derinle?ir. Kimin avc?, kimin av oldu?u, hangi an?n?n ger�ek, hangisinin in?a edilmi? bir ill�zyon oldu?u birbirine kar???r.
Ger�ekler, sadece hat?rlayanlar i�in de?il, onlar? yok etmeye �al??anlar i�in de bir tehdittir.
Unutulmu? kan ve a?k: Hi�bir ?ey g�r�nd�?� gibi de?il, ��nk� hi�bir an? masum de?il.

Berk:hızlı gel özledim Bende özlemiştim. Biz daha dün beraber değilmiydik ya İnsan sevdiğini özlermiş Bende sevdiğimi özlemiştim İki kaptan aşkı ve çılgın arkadaşlar mıııı????

Bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Bazıları, en çok düştüğünüz anda karşınıza çıkar. Nehir, kaybettiği hayallerinin yasını tutarken karşısına çıkan yabancının hayatını bu kadar değiştireceğini bilmiyordu. Ama her yaranın bir izi, her hikâyenin bir bedeli vardı. Ve bazı sonlar, en başından beri kaçınılmazdı. Peki bir kuğu, son kez dans etmeden önce ne kadar ileri gidebilir?

Bazı günahların bedelini, o günahı hiç işlemeyenler öderdi. Deniz Ege sustuğu ne varsa geceleri tellere fısıldarken, Kumsal Ada geçmişin yükünü kütüphanenin tozlu rafları arasına gizliyordu. Aynı enkazın altında, farklı acılarla büyüyen iki gencin yolları yıllar sonra yeniden kesiştiğinde, ikisi için de artık hiçbir şey saklandığı raflar ve gitarın telleri kadar güvenli olmayacaktı. Bu hikâye; karanlıkta yönünü şaşıranların değil, güpegündüz görünmez olmaya mahkûm edilenlerin hikâyesiydi. 09.01.2026

"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

" Belkide özgürlük bu dünya da değildir? Belki de özgürlüğüm ve kurtuluşum için hayatımı feda etmeliyimdir ?"

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

Kitabı yazdıkça bölüm bölüm yayınlayacağım. Hikaye genel olarak intikam arzusu ile ülkesini bırakıp Amerika`ya giden bir kız ile onun peşine düşüp istemeden aşık olan bir katilden bahsedecek.

Ayaz: "Beni ne kadar tanıyor olabilirsin?" (22.21) İşte beni hafife almamalıydı. Siz: "Ay ne kadar tanıyacağım? " Siz: "Alt tarafı her sabah aynı saatte koşuya gittiğini, kahve içmeyi sevdiğini, tatlılarda sütlü tatlıları tercih ettiğini, genelde bir kafeye gittiğini falan biliyorum." Aynı apartman. Aynı sabahlar. Aynı kafe. Derin iki yıldır seviyor. Ayaz ise bir gece bilinmeyen bir numaradan gelen mesajla merak etmeye başlıyor. Bazen aşk kapıyı çalmaz. Yan daireden mesaj atar. 📱✨

A?k,�?retir..

?nan�, iyile?tirir..

Ve baz? �i�ekler...

Beyaz zambaklar gibi,

Kalpte a�ar.

Baz? yollar, kalpten ge�er.

Baz? vedalar, sonsuza dek �?retir.

Ayaz Bar?n Korda?l?

Bu?lem Ada Arslan

Hikayesi nas?l devam edecek..??

Nilperi, heyecanla beklediği yaz kampına katıldığında orada alaycı, huysuz, lakabı tilki olan bir çocuğa aşık olacağını tahmin etmemişti. Bunca zamandır hep korkudan hızlanan kalbi artık bir tilkinin gülüşünde atmaya başlamıştı. Bu yazın tıpkı adı gibi bir peri masalı olmasını istiyordu ama her masalda olduğu gibi inişler, çıkışlar, minik kirpiler, serseri tilkiler ve kırk kalpler vardı. Bakalım bu peri masalında Nilperi neler yaşayacak ve masal tam olarak nasıl son bulacak? Bir tilkinin kuyruğuna tutunup yaz boyu neşeyle ve arkadaşlıklarla sürüklenmek istiyorsanız sizi hikayenin içine davet ediyorum. Söz veriyorum güzel bir sürükleniş olacak. 💙🦊

Yeni texting türü kitabımla sizlerleyim.

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

Dudaklar?n?n kenar? hafif�e k?vr?ld?.

�Bak,� dedi al�ak bir sesle.

�?nsanlar ne g�r�yor biliyor musun?�

Cevap vermedim.

�Romantik bir �ift.�

Sesi sakindi.

Yine.

S?radanm?? gibi.

�Peki ya sen ne g�r�yorsun?�

Bo?az?m kurudu.

�Kontrol manya?? bir adam,� dedim.

Hi� d�?�nmeden.

G�zleri karard?.

Beni o pozisyonda bir saniye daha tuttu.

?ki.

��.

"Yanl??,� dedi.

Sesi bu sefer daha d�?�kt�.

�Ben� kendine ait olan? koruyan bir adam?m.�

?stemsizce nefesimi tuttum.

�Ben sana ait de?ilim,� dedim hemen.

Ama sesim... d�?�nd�?�m kadar g��l� �?kmad?.

Uzun uzun g�zlerime bakt?.

Sanki s�yledi?im ?eyin do?ru olup olmad???n? tart?yormu? gibi.

---Kitap ?ark?lar?---
Alyona shvets - vredina
Guses n roses- This I love
Nova Norda - A?ka �arem yok
AQTAII - Herkesim
An?l Emre Daldal- B.
Gripin - Yaln?zl???n �aresini bulmu?lar
Britney Spears- criminal
G�k?in Derin - Romeo`nun k?r?k kalbi
Frxzbie-Romeo ve Juliet