Yeni texting türü kitabımla sizlerleyim.

Telkinler verip durdum kendime. “Çocuk senin farkında bile değil, Damla.” “Boş hayaller kurma.” Aşk bir çözüm müdür yoksa bir kaçış mı?

Bazen aşk, büyük planlarla değil; pijamalarla, bir fırın yolunda ve elde patlayan bir torpille başlar. Annesinin zoruyla ekmek almaya çıkan bir kız... Mahalle arasında torpil oynayan çocuklar... Çikolata karşılığında alınan bir cesaret parçası. Ve yanlışlıkla atılan bir torpilin, yoldan geçen bir arabanın içine düşmesiyle altüst olan bir an. Ve o patlama, sadece bir torpili değil, iki kalbi de ateşler. Tesadüf mü? Hemde abisinin arkadaşı çıkması? Yoksa aşk, gerçekten biraz torpil ister mi?

17 Eylül 1998`de, hamilelik sürecini daha sağlıklı geçirmek için eğitim veren bir kurumda çıkan yangın sebebiyle sekiz ayını doldurmuş hamile kadınlardan birkaçı, yangından etkilenip erken doğum yaparlar. Bu sebeple İzmit Seka Devlet Hastanesi`nde, 17 Eylül 1998 gününde toplam 11 çocuk dünyaya gelir. Seneler sonra bir seri katil, 17 Eylül 1998, İzmit Seka Devlet Hastanesi doğumlu iki adamı peş peşe iki sene doğum günlerinde öldürür; biri 17 Eylül 2025`te, diğeri ise 17 Eylül 2026`da vahşice katledilir. Davanın savcısı Erkin Gümüşpala, bunun bir seri cinayet olduğunu kavrar kavramaz deliye döner çünkü yakın arkadaşı Cumhuriyet Savcısı Varan Alp Çakmak da aynı gün, aynı hastanede dünyaya gelmiştir. 17 Eylül 1998, Seka Devlet Hastanesi doğumlu yetişkinler tehlikededir. 2027`ye kadar çözülemeyen dava, gelip çatmıştır. Peki bu tarihten itibaren neler yaşanacaktır? Bir araya gelen kuvöz arkadaşları, seneler sonra anlaşabilecek midir? Üstelik kimi avukat, kimi savcı, kimi polis memuru, kimi doktor olmuşken... BU KİTAPTA GEÇEN KİŞİ, KURUM VE OLAYLARIN TÜMÜ KURGU GEREĞİ YAZARIN HAYAL ÜRÜNÜDÜR, GERÇEĞİ ASLA YANSITMAMAKTADIR. TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Pls kitab 👍🤗 by by

Kalp hastası kız kaçırılırsa...

“Adalet mi önce gelir, aşk mı? Ya kalp ikisine de dayanmazsa?” Komiser Varkan Eren Erel, disiplinli, zeki ve görevine sadık bir polis. Onun için hiçbir dosya kişisel değildir — ta ki Beliz Türkmen’in adı bir suçun ortasında geçene dek… Beliz, kalp rahatsızlığıyla yaşamaya çalışan genç bir kadın. Sessizdir ama içine attığı çığlıklar büyüktür. Tek bir yanlış adım, onun sadece özgürlüğünü değil, canını da alabilir. Ve o adım, bir sabah sorgu odasında atılır. Yasa dışı örgütlere para aktarımıyla suçlanan Beliz, aslında masumdur. Ama gerçek ortaya çıkmadan kalbi durmak üzeredir. Varkan Eren için artık her şey değişmiştir. Bu bir görev değil; bir kurtarma savaşıdır.

Bazı boşluklar vardır… Ne kadar görmezden gelirsen gel, içinden çıkıp seni bulur. Güneşin en parlak olduğu günlerde bile insanın içi üşüyebilir. Deniz kıyısında otururken, dalgaların sesiyle huzur bulman gerekirken, nedenini bilmediğin bir eksiklik gelip yerleşir kalbine. Herkes yazı yaşarken, sen sadece geçip giden anların içinde sıkışıp kalırsın. Bir şeyler eksiktir ama ne olduğunu tam hatırlayamazsın. Sanki yarım kalmış bir anı, tamamlanmamış bir cümle ya da hiç yaşanmamış bir geçmiş gibi…. Zaman ilerler, insanlar değişir, mevsimler geçer. Ama bazı hisler yerinde kalır. Adını koyamadığın, susturamadığın, en beklenmedik anda ortaya çıkan o tanıdık yabancılık hissi… Ve bir gün hiçbir şey değişmemiş gibi görünen bir anda, içinde yıllardır sessiz kalan bir şey uyanır. Belki bir sesle… Belki bir bakışla… Belki de sadece bir hisle. O an anlarsın; insan bazen geçmişini hatırlamaz ama kalbi asla unutmaz. Ve bazı yazlar vardır… Sadece güneşle değil, içinde sakladığın gerçeklerle yakar insanı.

Bir yanda geçmişin küllerinden doğan, susturulmaya çalışıldıkça daha çok bağıran Defne; diğer yanda merhameti liman baskınlarında kurşuna dizmiş, ruhu barut kokan Ateş Aras. Bu, bir aşk masalı değil; iki nefretin aynı namlu ucunda buluşma hikayesi. Birinin "itibar" dediği yerde diğeri "özgürlük" diye haykırıyor. Ama her ikisi de biliyor ki; bu evde en çok canı yanan, en çok direnendir. _________________________ "İnsanlar ne der sanıyorsun? `Koskoca mafya, zengin Ateş Aras’ın karısı neden bir kafede çalışıyor?` diye dedikodu çıkarmayacaklar mı? Benim itibarımı iki paralık mı edeceksin o önlüğü takıp?" "Sansınlar!" dedi inatla. "Bende açıklama yaparım, kimseden korkum yok." "Neyle?" dedim, sesimi iyice alçaltarak. "Neyle açıklama yapacaksın?" dedim alaylı bir tavırla. "Neyle olabilir? Ağzım var, dilim var Allah Allah! Konuşarak herhalde!" dedi diklenerek. "Biraz daha dırdır edersen," dedim, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "O ağzını sustururum Defne." Defne geri adım atmadı, aksine çenesini yukarı kaldırdı. "Ne yaparsın? Bir ağzımı bantlamadığın kalmıştı, yapsana! Hadi, sustursana beni!" Dudaklarımda tehlikeli, çarpık bir gülümseme belirdi. "Belki ben bantlamayacağım... Belki başka bir şekilde sustururum," dedim tekrar dudaklarına bakarak.

Sıradan bir günde çalıştığı kafede görevini yaparken bir terör saldırısı meydana gelir. Bunun üzerine kaos anında saklanan Efsun`a her iki taraftanda yardım eli uzatılır. Efsun hangisini seçecektir? Gökhan Alp mi? Dante mi?

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

10. yüzyıl Orta Asya`sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi`ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan`ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz`un, Kara Budun ve Ak Budun`un hikayesi. Tiktok`taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon`un romanlaştırılmış halidir.

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

O gün, o sınıfa giren sadece bir matematik öğretmeni değildi. O gün, bir Şeytan bin yıllık uykusundan uyanmış ve rüyasında gördüğü o tek parlak ruhu geri almaya gelmişti. Lavin`in hayatı, siyah bir gömleğin ardına saklanmış o karanlık Lord`un gözlerinde, daha ilk saniyede bir kadehe dolduruldu ve tek hamlede içildi.

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Dünya, merhametin zerresini dahi barındırmayan keskin bir bıçakla üç parçaya bölündü. Varlıklar, damarlarındaki kudrete göre ya bir hiç uğruna yok edildi ya da tanrısal bir tahtta yüceltildi: İnsanlar, melekler ve şeytanlar. ​Bu yeni düzende, güven artık soyu tükenmiş bir efsaneydi. En ufak bir iş, sıradan bir söz ya da tek bir kaçamak bakış bile ruhun derinliklerine saplanan birer ihanetti. Kanunu karanlık yazdı: Avcı her daim pençesini bileyen, av ise kaçınılmaz sonuna mahkum olandı... ​Gün doğdu, en günahsız o gün bütün günahlarının içinde boğuldu.

Bir kadın düşünün hiç büyüdüğünü görmediği, koklayamadığı kardeşinin ölümünden sonra doktor olmaya kendince yemin edip dedesinin onu konaktan kovmasına rağmen kardeşine verdiği söz uğruna kendi ayaklarının üzerinde durup tıp fakültesini kazanıp bir yandan da hayatla mücadele ederken yıllarca buz tutan kalbi bi tek o adama erimişti... ( Kitabımın tüm hakları bana aittir, kitabımın kopyalanmasına veya kullanılmasına asla iznim yoktur!) Asker & doktor ilişkisi; imkansızlıklar peşlerini bırakmasa da onlar imkansızlıklar için doğup tüm siyahı beyaza çevirenlerdir🤍 okuduktan sonra asla pişman olmazsınız şimdiden iyi okumalar dilerim hepinize❣️

O, unutulmuşluğun hükümdarıydı ve Luna’nın toplayacağı son yaş, bu karanlığı aydınlatacak tek felaketti. Onun gözlerinde ne bir hatıra ne de bir merhamet vardı; soğuktu, acımasızdı, karanlıktı. Unutulmuşlar Prensi’nin karşısında koca bir evrenin gözyaşları boyun eğecekti. Luna, gözyaşı toplayıcısı, bu uçurum krallığının tek şahidiydi. Elleri binlerce ruhun anısıyla titrerken, ilk kez kendi biriktirdiği dünyaların altında ezildiğini hissetti. Prens’in boşluğu, Luna’nın her damlasını yutmaya hazırdı.

Babasının gölgesinde büyüyen Eflin Öztürk, küçük yaşta babası yüzünden annesi ve kardeşini kaybetmiştir. Hayatını altüst eden babasına karşı savaş açmıştır. Gecenin Gölgesi lakabıyla 24 büyük liderin en büyük korkusu haline gelen Eflin Öztürk’ün asıl amacı masumların canını alan bu insanları hakettiği cezayı vermeleridir. Planları kusursuz işlenmeye devam ediyordur ancak babasının onu Batı bölgesinin lideri Demir Ateş’e bir borç uğruna satması ile herşey altüst olur. ~~~ “Kadına saygı, erkeğin onurudur. Onursuzların yeri gölgemin önüdür.”

“İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım her şeyin boşuna olduğunu anlayıp yok olacağım zamanı hatırlamak…” Sura Efsun ve Aslan Karahan Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle büyüdü. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklıklarının arkasında bir çift beyaz renk gözümde parladı. Bir gece Sura, rastgele oturduğu bir kaldırımda izlendiğini hissediyordu. Küçük bir akıl karışıklığıyla telefonunu oturduğu yerde unuttu. Telefonunu geri almak için geri döndüğünde, ummadığı bir hikâye onun için yazılacaktı. Zengin bir iş adamının manevi kızı ve mafyanın oğlu, MMA dövüşçüsünün hikâyesi…

Kaderin ipine atılmış bir düğüm, evrenin kabul etmediği bir soy ve kendi kuyruğunu ısıran bir yılanın hikayesi. 𓍯 Başlangıçta plan basitti. Bu yabancı yerde hayatta kalıp aynayı bul ve kendi zamanına dön. Bilmedikleri şey ise onlar bu topraklara tesadüfen gelmediler. Onlar, hiç var olmaması gereken bir soyun, evrenin bir hatasının son temsilcileriydi. Kendi atalarının imkansız aşkından doğan bu çocuklar şimdi o aşkın başladığı yerde tarihin akışını değiştirmek zorundalar ve evren, kendi hatasının bedelini yedi kuşak sonra tahsil etmeye kararlıdır. Hazel`in ödemesi gereken bedelse sadece kendi varlığından değil, gözlerine her baktığında onu biraz daha küle çeviren ve tarihi baştan yazmaya hazır o adamdan vazgeçmektir. "Tarih bizi affetmeyecek Aziz" diye fısıldadı Hazel, gözlerini ondan kaçırarak. "Bizim hikayemiz en başından beri hiç yazılmamalıydı." Aziz, çenesinden tutup yüzünü kendine doğru çevirdi. Gözlerindeki kaskatı ifade yerini dipsiz bir yangına bırakmıştı. "O zaman tarihi yakarız Hazel. Küllerinin üzerinde sadece ikimiz kalana dek."