"Bazı insanlar kışın ayazını ruhunda taşır, bazıları ise yazın güneşini... Peki ya o ayaz, bir begonvil kokusuna yenik düşerse?" Alin Bade, bu kasabanın hırçın denizi, taş duvarlarından taşan inatçı begonviliydi. Elinde fırçası, saçlarında deniz tuzu ve kalbinde babasından kalan o emektar teknenin hikâyesiyle, kendi küçük cennetinde özgürdü. Ta ki o simsiyah, soğuk ve lüks araç bu dar sokakların tozunu yutana kadar. Ayaz Barkın, gökdelenlerin soğuk camlarından, kâr tablolarından ve mutlak güçten ibaret bir dünyadan gelmişti. Onun için bu kasaba sadece bir iş dosyası, Alin Bade ise yoluna çıkan önemsiz bir pürüzdü. Yıkmaya, değiştirmeye ve betonlarla kendi krallığını kurmaya yeminliydi. Deniz ve taşın ezeli kavgasıydı onlarınki. Ayaz, sarsılmaz kibriyle her şeyi yerle bir etmeye yeminli bir fırtınaydı; Alin Bade ise o fırtınanın tam kalbinde, en sert kayaları bile çatlatarak kök salan o inatçı begonvildi. Biri sessizliğiyle üşütüyor, diğeri varlığıyla yakıyordu. Ancak Ayaz’ın kimsenin bilmediği bir kuralı vardı: Herkesin "Alin" dediği o kıza, o sadece "Bade" diyecekti. Çünkü o isim, sadece onun fethedebileceği gizli bir krallığın anahtarıydı. "Sen benim hayatıma bir yaz güneşi gibi doğmadın Bade; sen benim hiç bitmeyecek sandığım kışı, tek bir gülüşünle ateşe verdin. Şimdi küllerimin arasında bile sadece senin adını fısıldıyor.” Deniz tuzu kokan sokaklarda, nefretle başlayan bu oyunun ortasında tek bir soru kaldı: Güneş mi buzu eritecekti, yoksa buz mu güneşi söndürecekti?

Her şeye rağmen ayakta durmak zordur. En sevdiğinden en güvendiğinden darbe yemek daha da zordur. Genç kızımız Mira Soylu yaşadığı her şeye rağmen ayakta kalmayı başarmıştır. Ta ki en büyük kazığını en güvendiğinden yiyene kadar. Şimdi ise iki seçeneği vardı. Ya yediği kazığın bedelini ödeyecek yada bedelini ödetecek.

Sınır hattında yürütülen bir gece operasyonu, planlandığı gibi ilerlemez. Karanlıkta atılan her adım, görünmeyen bir başka planın içine düşer. Aynı hedef. Farklı emirler. Maskelerin ardında saklanan yüzler. Bir görev, başka bir göreve çarpar. Bir kurtarma, pusunun içine sürüklenir. Ve o geceden sonra hiçbir şey sadece “operasyon” olarak kalmaz. Yüksek güvenlikli bir tesis. Şifreli kapılar. Gölgelerin arasından ilerleyen siluetler. Kime ateş ettiğini bilmeden tetiğe dokunan parmaklar. Ve zincire vurulmuş bir kader. Bazen düşman sandığın kişiyle aynı safta yürürsün. Bazen en büyük tehdit, planın kendisidir. Bazen de tek bir kurşun, sadece bedeni değil, hayatı ikiye böler. Son İntikal, sınır ötesinde geçen bir gecenin, geri dönüşü olmayan sonuçlarını anlatıyor. Görev ile vicdanın, emirle içgüdünün, cesaret ile korkunun çarpıştığı bir hikâye… Çünkü bazı intikaller sadece bir yerden başka bir yere değil, insanın içindeki güvenli bölgeden bilinmeyene doğrudur. Ve bilinmeyen her zaman kar-

Soğuk bakışlı bir adam… Fırtınaların ortasında savrulan genç bir kadın… Ve kaderin onları aynı kıyıya sürüklemesi. Liman Savar, hukuk fakültesinde okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki babasının karanlık bir mafya babasına borçlandığını öğrenene kadar. Borcun bedeli, imzalanmış bir senet değil; kızının hayatıydı. Tam da o anda karşısına çıktı Kuzey Arvas. Küllü buz mavisi gözleri, buz gibi duruşu ve kimseye yaklaşmayan tavrıyla soğuk bir CEO. Ama Kuzey sadece iş dünyasının güçlü bir ismi değildi; karanlık sırları, geçmişin gölgeleri ve tehlikeli bağları vardı. Bir yanda onu borcun karşılığı olarak isteyen mafya… Bir yanda istemeden de olsa Liman’ı koruyan, ama aynı zamanda en çok korkması gereken adam Kuzey. Okyanusun ortasında bir fırtına gibi, iki yabancının yolu aynı limanda kesişti. Ama her liman güvenli değildir… Bazen en tehlikeli yer, kalbin sığındığı yerdir.

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda kalacak bir aşkın hikâyesi. 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Not:Wattpad`te 195k okunması olan kurgumu buraya da düzenli bir şekilde yüklüyorum. Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin`i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Adım Aden. İnsanları anlamak ve yönlendirmek benim işim. Ama bu sefer işim, sadece bir okulun sırlarını çözmek değil… aynı zamanda hayatım boyunca hiç tanışmadığım bir grup sorunlu gençle çalışmak. Onlar mı? Hacker, dolandırıcı, kavga manyağı, yalancı, hırsız, dövüş ustası, motor çetesi lideri… ve bir de ben: manipülasyon ustası. Caner Kara adında gizemli bir adam, oğlunu öldüren kişiyi bulmam için bizi bir araya getirdi. Görevimiz basit görünebilir: okulda gizli kalıp katili bulmak. Ama bu okul… sandığımızdan çok daha tehlikeli. Ve bu ekip, işleri biraz fazla karıştıracak gibi görünüyor. Eğer komik kavgalara, zekice planlara ve gizemli sırlarla dolu bir maceraya hazırsanız… aradığınız ekip tam burada: Okuldaki Gizli Ekip.

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Ben ailenin aykırı çocuğu: Karden Saren. Babamın deyimiyle “vasıfsız Karden”… Annemin deyimiyle “daha kadın olamamış Karden”… Ben, Karden Saren… Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Ailesi tarafından öteki görülen değil; adı gibi güçlü, ayağı yere sağlam basan Karden olarak anılacaktım. Ve eğer bu topraklarda bana mutluluğu yasak kılmaya kalkarlarsa, ben onlara kendi sonlarını yaşatırdım.

Birbirlerine uyuz olan bir ikili düşünün? İnek bir öğrenci deli dolu bir kız... Tarihten 23 aldım. Çünkü bana yanlış not verildi. Uyuzun, arsızın ve ukalanın teki olan biri tarafında… •☆•°•▪︎☆▪︎•°•☆• Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci... Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaile bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

Bir mimar, bir peyzajcı, bir yanlış anlama. Kaan Aksoy, Ankara`dan Kıbrıs`a uzanan profesyonel bir yolculukta duygularını yıllar önce ardında bırakmış başarılı bir mimar. Talya Derinöz ise Kıbrıs`ın kalbinde, inatçı ruhu ve renkli hayalleriyle yaşayan genç bir peyzaj mimarı. Bir sabah tesadüfen başlayan çekişme, onları hem aynı projeye hem de aynı oyuna sürüklüyor: sahte bir sevgililik. Acaba oyun zamanla gerçeğe dönüşecek mi? Bu, kaderin çizdiği en karmaşık planın hikâyesi.

Bir kadın düşünün hiç büyüdüğünü görmediği, koklayamadığı kardeşinin ölümünden sonra doktor olmaya kendince yemin edip dedesinin onu konaktan kovmasına rağmen kardeşine verdiği söz uğruna kendi ayaklarının üzerinde durup tıp fakültesini kazanıp bir yandan da hayatla mücadele ederken yıllarca buz tutan kalbi bi tek o adama erimişti... ( Kitabımın tüm hakları bana aittir, kitabımın kopyalanmasına veya kullanılmasına asla iznim yoktur!) Asker & doktor ilişkisi; imkansızlıklar peşlerini bırakmasa da onlar imkansızlıklar için doğup tüm siyahı beyaza çevirenlerdir🤍 okuduktan sonra asla pişman olmazsınız şimdiden iyi okumalar dilerim hepinize❣️

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Yeni cerrah olan Aylin, görev için Mardin`e gelir. Ancak bilmediği bir gerçek vardır... Bu şehir sadece sokaklardan ibaret değildir. İki büyük aşiret, görünmeyen bir savaşın içindedir. Ve Aylin, daha ilk gecesinde kendini bu savaşın tam ortasında bulur. Güç, sırlar, ihanet ve kader... Bazı karşılaşmalar hayatı değiştirir. Bazıları ise kaderi.

Bazı karşılaşmalar vardır; ne başlar ne biter. Sadece olur. Rüveyda, ait olduğu hayatın içinde yürürken, Leonardo bu hayatın içine yalnızca kısa bir süreliğine uğrar. Aynı zaman, aynı şehir… Ama aynı hikâye değil. Bu, kalmakla gitmek arasındaki o ince çizginin, bir ihtimal kadar yakın, bir tesadüf kadar uzak olduğu bir hikâye.

"Doğduğunda kalbinde saklı olan gerçekle bir ömür yaşarsın." Estelle, 1700`lü yıllarda, köylü bir ailede doğup cadı avlarından hayatta kalmaya çabalayan genç bir kızdır, ama onu bekleyen kaderden habersizdir. Şehirden gizlenen Manastır, Manastır`ın kuralları ve Manastır`ı koruyan Krallıktan habersizdir. Bu yolculuğunda Theodore Marsei ile tanışır ve tüm hayatı birden altüst olur. Şimdiye kadar alışık olduğu her şeye ters olan bu adam, onun hayatını değiştirir. Krallık`ın yöneticileri, cadı mahkemeleri ve manastır hayatı artık Estelle`i hedef alır ve hikâyeleri başlar. Estelle`in kaderi doğduğu an yazılmıştır ve geriye kalan her şey, tarih kitaplarına kazınması için onları yaşamaktır. Estelle insanlardan ne kadar kaçmak istese de ruhunun çağırdıklarından kaçabilecek miydi? Peki ya insanların inançlarından dolayı onu sokmaya çalıştığı cehennemden kurtulabilecek miydi? "Bir insanın inançları yüzünden cehenneme gidebilecek olması bana hep garip gelmişti. Peki ya dünyada yaşayan insanların sizi o cehenneme sokması? Bu da imkânsız gelirdi. Beni ele geçirdiklerinde daha 20`lerimdeydim, Dünyada sadece peri tozlarını yakalamaya çalışır, Yüreğim parladığı zamanlarda da ibadetlerimi yapardım. Ama hiç kalbimden dolayı avlanacağım aklıma gelmemiști. Beni yakaladılar. Çığlıklar içerisinde sesimi, Sesimle birlikte ruhumu kaybettigimde, Çığlıklarım manastırın duvarlarına kazındı. Ama kimse duyamadı."

Arel Korkmaz Eczacılık 3.sınıf öğrencisidir. İki yıldır platonik olduğu kızla bir proje için eşleştikten sonra hayatı başlarda iyi anlamda değişmeye başlar. Ama bu değişim iyi şekilde devam edecek mi?

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

Ben doğduğumdan beri onu seviyorum! Başka hiç kimse bu sokakta ya da mahalle de umrumda bile değil! Sadece Sarp ve ben olsak Dünya bile umrumda değil!