-sen de mi gideceksin? -ailen bile sana dayanamadı bırakıp gitti, sen hâlâ benim kalacağımı mı sanıyorsun? -onlar gibi sende gitme -önceden çok düşündüm seni niye bıraktılar diye ama şimdi daha net anladım sen belasın Savaş kime gidersen onun hayatını mahvediyorsun...

"Beni öldüren adama dokunduğum gün, dünyanın sonu başladı." Sıradan bir sahne tasarımcısı olan Flora’nın hayatı, acımasız bir tanrının ellerinde son bulduğunda her şeyin bittiğini sanıyordu. Oysa ölüm, sadece karanlık bir uyanışın başlangıcıydı. Gözlerini başka bir bedende; on iki Olymposlu tanrının gücü, öfkesi ve baştan çıkarıcı şehvetiyle yoğrulmuş kusursuz bir kabukta açar. Zeus bu bedeni, isyankâr oğlu Prometheus’u yok etmek için tasarlamıştır. Flora artık mitlerin en büyük felaketi, tanrıların en ölümcül silahıdır. O artık Pandora’dır. Tek bir görevi vardır: Kendisini öldüren adamdan intikam almak. Fakat Prometheus’la yolları kesiştiğinde, içindeki nefret yerini dizginlenemez, zehirli bir arzuya bırakır. Aralarındaki bu tehlikeli çekim, tanrıların bile öngöremediği bir yıkımın fitilini ateşlemek üzeredir. Çünkü kutu tahtadan bir sandık değil, bir kadının ta kendisidir. Ve o mühür, ancak günahkâr bir dokunuşla kırılacaktır.

"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Bütün resimler meta Al ile yapılmaktadır.“Bazı evlilikler aşkla değil, mecburiyetle başlar.” Berivan, ailesinin verdiği kararla hiç tanımadığı Boran’la evlenmek zorunda kaldı. Boran ise bu evliliği kabul etse de Berivan’a kalbinde hiçbir zaman yer vermeyeceğine emindi. İki yabancı, tek bir nikâh ve geçmişten gelen sırlar... Peki ya nefretle başlayan bu berdel, ikisinin de kaçamayacağı bir aşka dönüşürse? Berivan & Boran Bazı kaderler değiştirilmez. Bazıları ise bir insanla değişir.

Gece`nin tek bir kuralı vardı: Abisinin en yakın arkadaşına âşık olmamak. Ama kalp, kuralları dinlemeyi hiç öğrenmemişti. Bazı duygular saklanabilir, bazı bakışlar görmezden gelinebilirdi. Peki ya aradaki mesafe gerçekten kapanırsa?

Biz birbirimizi seçmedik. Ailelerimiz bizi aynı hayata mecbur bıraktı.O, benim tanımadığım bir adamdı.Ben de onun istemediği bir kadındım. Ama bazen aşk, seçimle değil; iki yabancının kaçamadığı bir kaderle başlardı... İkimiz de bu evliliği istemiyorduk. Ama kader, iki yabancıyı aynı soyadında birleştirmeye kararlıydı.

Bu kitap 1& ya? ve �zeri okurlar i�in uygundur. Hik�yede geleneksel aile yap?lar?,psikolojik ?iddet, c1nsell1k i�eren sahneler bulunmaktad?r. Baz? b�l�mler hassas okuyucular i�in rahats?z edici olabilir.

Mardin`in ta? duvarlar? yaln?zca y?llar?n izini de?il, suskun b?rak?lm?? s?rlar? da saklar.

Aslanbey ve Sancak aileleri aras?nda verilen bir s�z, iki kona??n kaderini birbirine ba?lar. Ancak d�?�ne say?l? g�nler kala saklanan bir s?r, herkesin hayat?n? alt�st edecek kadar b�y�r.

Narin Aslanbey, bir sabah uyand???nda art?k kendi hayat?n? de?il, ba?kalar?n?n verdi?i kararlar? ya?amak zorunda kalaca??n? hen�z bilmiyordur.

Peki ya bir gelin, beyaz duva??n? kendi iste?iyle de?il de bir ba?kas?n?n g�nah?n? �rtmek i�in takarsa?

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

Ben Leyla, 5 senelik güzel giden bir ilişkim var sanıyordum. Sadece ben sanıyordum. Ailem, arkadaşlarım onun doğru insan olmadığını söylüyorlardı. Bunlara pek kulak astığım söylenemezdi. Haklılarmış, malesef bunu çok kötü tecrübelerle öğrenmek zorunda kaldım. Şimdi ise sadece işime odaklandım. Sadece iş. Aşk yok. "Leylaa, Leylaa !" Evet bu ses patronumdan başkasına ait değildi. Her zamanki gibi masanın başında oturmuş ve bir şeylere sinirleniyordu. "Buyrun Mete Bey."

Arkadaşları ile oyun oynarken yanlış numara tuşlayan Mavişin hayatında acaba neler olucak. Arhan bu yanlışa nasıl bir tepki verecek acaba...

054**:Naber Siz:Kimsin? 054**:Bilmem sence kimim?

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakterler, kelimeler ve olaylar tamamen kurgudan ibarettir. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

Yeni texting türü kitabımla sizlerleyim.

Aşka inanmayan bir adamı inandırmak kolay mıydı? Peki ya aşktan korkan bir kadını cesaretlendirmek… Defne ve Levent’in aşkı yanlış anlaşılmalar arasında sıkışmış, kıskançlık ve öfkenin ördüğü duvarlarla sarılmıştı. Yine de gerçek bir aşk için her zaman çıkış vardı… Levent geçmişinden yaralı kalbini, çelik zırhların arkasına saklamıştı, ama Defne’nin zarif ruhunun çatlaklarından içeri sızmasını engelleyememişti. Defne ise Levent’in ateşinden köşe bucak kaçmış, ama saklanamamıştı. Bu bir adamın masumiyeti bulması, bir kadınınsa gerçek aşkı tanımasının hikayesi…

Gözlerimi sıkıca kapatıp durdum ve arkamı döndüm. Karşımda bulunduğumuz durumdan oldukça keyif alan bir adet Taner Sancaroğlu vardı. "Beni rahat bırak Taner abi," dediğimde yüzündeki gülüş sanki daha fazla büyüyebilirmiş gibi genişledi. Taner "Tamam abisinin gülü," diyerek yanağımdan bir makas alıp yanımdan sırıtarak geçip gittiğinde şaşkınca arkasından bakıyordum.

"Sırılsıklam oldum, Yasemin. Adını dilimde gezdirmedim kirlenmesin diye ama gelirken sevdiğin çiçeklerden aldım. Yasemin, aç kapıyı beni sevdiğim çiçekten esirgeme." *** Şehre yeni biri geldi, sınırı küçülttü. Evimin içinde ayak seslerini duyabileceğim kadar yakınıma girdi. Önce bir yalan dinledi sonra kalbini saran damarlardan birini ellerime verip "Al." dedi. "Düğüm at." *** Özgürlüğü uğruna her şeyi göğüsleyebilecek tüm kadınlara...

"Önden buyur, fırtınam. Ben hemen arkandayım." ​Birlikte kraterin merkezine doğru ilerlerken, aramızdaki bu yasak ve derin çekimin bizi beklemediğimiz kadar büyük felaketlere mi yoksa mucizelere mi götüreceğini henüz bilmiyorduk. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaelen yanımda olduğu sürece, cehennemin kendisine bile yürümeye hazırdım.

Açelya Demir, çocukluğundan beri babasının karanlık dünyasının içinde büyümüştür. Babasının bir mafya olduğunu ve onun hayatında aşk evliliğine yer olmadığını çok küçük yaşta öğrenmiştir. Bir gün, ailesinin işlerini güçlendirmek için Onur Karahan ile evlendirileceğini öğrendiğinde ise hayatının tamamen değişeceğini anlar. Onur Karahan… Adı bile insanların susmasına yeten, acımasızlığıyla tanınan ve istediğini elde etmek için hiçbir sınır tanımayan bir adamdır. Açelya, onun hakkında duyduklarından sonra bu evliliği kabul etmeyeceğine karar verir. Ve kaçar. Peşindeki korumalardan kurtulmaya çalışırken sokakta tanımadığı bir adama çarpar. Adam ona yardım edebileceğini söyler. Açelya ise haklı olarak ona güvenmez. “Senin sözüne neden güveneyim?” Adamın cevabı, Açelya’nın kaçtığı her şeyi bir anda önüne getirir. “Çünkü gelecekteki kocan benim.” O adam… Onur Karahan’dır. Açelya, kendisini kurtardığını sandığı adamın aslında kaçtığı kişi olduğunu öğrendiğinde artık geri dönüş olmadığını anlar. Fakat Onur’un yanında geçirdiği her gün, onun hakkında bildiğini sandığı her şeyin sorgulanmasına neden olacaktır. Bazen insan, hayatının en büyük korkusuyla yüzleştiğinde kendini bulur. Açelya için bu evlilik bir son mu olacaktır? Yoksa hayatındaki her şeyi değiştirecek bir yeniden başlangıç mı?

Şeytan, soyunu devam ettirmek istedi ve kendine birkaç tane kurban buldu. Dyavolov ailesi, Bratva`nın bile adını söylemek istemediği bir lanetti. Ve Şeytan, kurbanlarından birini bu aile olarak seçti. Bu lanetin içinde, ona bir isim bile verilmemiş bir kız doğdu. Ona bir isim verilmedi çünkü isimler, basit insanlar içindi. O, Şeytan`ın Çırağıydı. Şeytan`ın Soy`unu devam ettirecek kişiydi o. Bazı insanlar onu Şeytan sandı. Ama o Şeytan`ın Soy`undan gelendi. Şeytan`ın en sevdiği çırağıydı o. İnsanlar onu hiç görmedi... Bazı aptallar ise onu gördüğünü sandı. Ama herkes bir şeyi biliyordu: Dyavolov ailesi, Şeytan için bir çırak dünyaya getirdi. * Yelena, doğduğundan beri güçlü bir Rus ailesi Dyavolov`ların gizemli varisi olarak büyüdü. O sadece bir varis değildi. Bir kararın bedeliydi. Babasının gururuydu. Bir soyun karanlık devamıydı. Şeytan`ın Soyu`nun karanlık devamıydı. * Yelena`nın babası hedef seçerdi, Yelena bu hedefi parçalardı. Çünkü o böyle büyütüldü. Yelena`nın babası yine bir hedef seçti: Polonya`nın yeraltı dünyasındaki en güçlü lider Nikodem Volski. Yelena`dan istenilen basitti: Nikodem Volski`yi ortadan kaldırmak. Yelena, bir kere daha Şeytan`a çıraklık yapmaya hazırlandı. Nikodem Volski, Polonya`nın yeraltı dünyasını kontrol ettiğini sandı. Ama Nikodem`in düzenine, Yelena Dyavolova`nın gölgesini saklayan bir kadın sızdı: Alicja Kowalska. Yelena, Şeytan`a tekrardan çıraklık yapmak için kimliğinden bir kere daha vazgeçti. Yelena Dyavolova, babasının seçtiği hedefi parçalamak için kimsenin bilmediği kimliğinden bir kez daha vazgeçerek Alicja Kowalska olarak Nikodem`in düzenine sızdı.

Kör Nokta`nı bulduklarında, artık kaçacak yerin kalmaz. Çünkü Kör Nokta`n, ölümündür... Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Morozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı? Not: Mafya klişesi okumaktan beyni erimiş bireylerin bu kitaba gelmemesi önemle rica olunur.

Damla`nın lisenin başından beri birincilik için yarıştığı, hayatta en çok nefret ettiği Deniz bir gün ondan kendisine özel ders vermesini ister. Bir yandan yaptıkları dersler bir yandan arkadaş gruplarından iki kişinin sevgili olmasıyla iki grubun yakınlaşması onlar için bazı şeyleri kaçınılmaz yapar.

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

Ufak bir lise aşkı

"Zenciler Birliği" adlı gruba alındınız