Karadeniz`in hırçın dalgaları ve sisli dağları arasında, çeyrek asırlık kanlı bir sırrı çözmekle görevlendirilen iki gözü kara savcı: Gökçe ve Aybars. Biri geçmişin yıkıcı yalanlarıyla kalbine buzdan duvarlar örmüş tecrübeli bir adalet savaşçısı, diğeri ise gerçeğin ve koruma içgüdüsünün yükünü sessizce sırtlayan ketum bir adam. Toprağın kustuğu karanlık deliller ve 25 yıldır saklanan tekinsiz bir kaset onları aynı cübbe altında buluştururken, görev bilinci ile maziye gömülmüş kırgınlıklar amansız bir çatışmaya dönüşecek. Kıyıtepe`nin çamurlu yollarında adaleti ararken, ikisi de en büyük hesaplaşmanın geçmişin hayaletleriyle yaşanacağından habersizdir.

Ayaz: "Beni ne kadar tanıyor olabilirsin?" (22.21) İşte beni hafife almamalıydı. Siz: "Ay ne kadar tanıyacağım? " Siz: "Alt tarafı her sabah aynı saatte koşuya gittiğini, kahve içmeyi sevdiğini, tatlılarda sütlü tatlıları tercih ettiğini, genelde bir kafeye gittiğini falan biliyorum." Aynı apartman. Aynı sabahlar. Aynı kafe. Derin iki yıldır seviyor. Ayaz ise bir gece bilinmeyen bir numaradan gelen mesajla merak etmeye başlıyor. Bazen aşk kapıyı çalmaz. Yan daireden mesaj atar. 📱✨

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

​"Karanlığa adım attığında kuralları sen koymazsın. Ama hayatta kalmak istiyorsan, gölgene bile acımayacaksın." Hikaye bitmek üzere ama yeniden düzenlediğim için düzelttikçe yeni bölümleri yayınlayacağım.

Gece`nin tek bir kuralı vardı: Abisinin en yakın arkadaşına âşık olmamak. Ama kalp, kuralları dinlemeyi hiç öğrenmemişti. Bazı duygular saklanabilir, bazı bakışlar görmezden gelinebilirdi. Peki ya aradaki mesafe gerçekten kapanırsa?

İşin aslı hayatım tam bir fiyasko olma yolunda ilerliyordu.

Arkadaşlar kitabın başı biraz krinç 1 buçuk yıl önce başladım bu kitabı yazmaya o yüzden krinç yerleri geçmek istiyorsanız 15 veya 16 bölümden başlayın ⭐KİTABIMDAN ALINTI⭐ Arkama geçince ne yapacağını kestirmiştim salıncağı sallayacaktı beni hızlıca geriye çekip bıraktı ve itmeye devam etti çok mu hızlanmıştım ne çığlık atarak ayaklarımı kendime çekmeye çalışıyodum Başaramayınca denemeyi bıraktım bora bikere daha salıncağın arkasını hızlıca ittiğin de ellerim demire değiyordu çok hızlıydı salıncak çığlık attım beni durdurmasını söyledim gülerek "Korkma sevgilin burda" dedi ne hoş ama sevgilin bende altta kalmamak için "Sevgilim sevgili olduğumuzdan belli bi halta yaramıyor ki " dedim gülerek beni durdurdu hemen indim Bora önüme geldiğinden sıkıca sarıldım yanağıma öpücük kondurduğu an içimdeki kelebekler uçuşmaya başladı kafasını boyun girintime sokup derin derin nefes aldı Asla bitmesini istemeyeceğim bir andı bora uzun olduğu için eğiliyordu bana sarılırken maşallah sevgilimdede iki metre boy var acaba gerçektende iki metremiydi şaşırmazdım açıkçası "Bora" dedim merakla "hımm" halâ boynumdaydı kafası "senin boyun kaç" dediğimle kafasını kaldırıp ciddiyetimi ölçtü gayette ciddiydim --------------------⭐-------------------- Bora ve Gece`nin hikayesii☄

Nilperi, heyecanla beklediği yaz kampına katıldığında orada alaycı, huysuz, lakabı tilki olan bir çocuğa aşık olacağını tahmin etmemişti. Bunca zamandır hep korkudan hızlanan kalbi artık bir tilkinin gülüşünde atmaya başlamıştı. Bu yazın tıpkı adı gibi bir peri masalı olmasını istiyordu ama her masalda olduğu gibi inişler, çıkışlar, minik kirpiler, serseri tilkiler ve kırk kalpler vardı. Bakalım bu peri masalında Nilperi neler yaşayacak ve masal tam olarak nasıl son bulacak? Bir tilkinin kuyruğuna tutunup yaz boyu neşeyle ve arkadaşlıklarla sürüklenmek istiyorsanız sizi hikayenin içine davet ediyorum. Söz veriyorum güzel bir sürükleniş olacak. 💙🦊

Biri, adaleti terörün dondurucu gölgesinde bile dik tutmaya yemin etmiş bir Cumhuriyet Savcısı: Ela Beyoğlu. Diğeri, vatan toprağının bastığı her karışında ölümle burun buruna yaşayan, namusunu ve bayrağını her şeyin üstünde tutan bir Özel Kuvvetler komutanı: Kıdemli Üsteğmen Kutay Yazmaz. Doğu’nun en sarp, en acımasız dağlarında kurulan hain bir pusu; bir şehidin kanıyla ıslanmış gizli bir dosya ve tutsaklığın ortasında bile kırılmayan çelikten bir irade... Ela, esaretin karanlığında son nefesini vermeyi beklerken; fırtınayı yarıp gelen Pusat Timi için bu operasyon sadece bir kurtarma görevi değil, devletin namus sözüdür. Biri kalemini biledi, biri silahını kuştandı. Şimdi o unutulan dağlarda sadece fırtına değil; karda kanla, adaletle ve gözü karalıkla açan bir çiçek yeşerecek. "Karlar erir, dağlar kalır. Kurtlar ölür, devlet yaşar."

"Benden uzak dur." Sesim kararlı çıkmalıydı. Ama titredi. Gözlerini üzerimden çekmedi. Sanki söylediklerim onun için hiçbir anlam taşımıyordu. "Uzak durmamı gerçekten istiyor musun?" diye sordu sakin bir şekilde. "Evet." Hiç düşünmeden. Hiç tereddüt etmeden. Ama o... sadece gülümsedi. "Yalan söylüyorsun." Kalbim hızlandı. "Yalan söylemiyorum." Bir adım attı. Ben geri çekildim. Aramızdaki mesafe azaldıkça içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Bu his... korkudan fazlasıydı. Sanki kaçamayacağımı bilen bir yanım vardı. "Benden korkuyorsun," dedi. "Evet," dedim bu kez dürüstçe. "Çünkü normal değilsin." Bu sözüm onu durdurmadı. Aksine... daha da yaklaştırdı. "Normal olmak gibi bir derdim yok." Sesi alçaktı. Tehlikeli. Ve fazlasıyla kararlı. "Ben seni istemiyorum," dedim, son kez. Bu bir sınırdı. Bu bir reddedişti. Ama onun gözlerinde bu... sadece bir başlangıçtı. "İsteyeceksin." Nefesim kesildi. "Hayır." "İsteyeceksin," diye tekrarladı bu kez daha kesin. "Çünkü senden vazgeçmeyeceğim." İşte o an anladım. Bu bir tesadüf değildi. Bu bir karşılaşma değildi. Bu... bir saplantının başlangıcıydı. Ben uzaklaştıkça o daha çok yaklaşacaktı. Ben reddettikçe o daha da derine inecekti. Çünkü o, "hayır" kelimesini kabul etmeyen bir adamdı. Ve ben... Onun takıntısı olmuştum. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, istemediğin bir hikâyenin içine çekilmenin hikâyesi. Ve bazı hikâyelerden kaçamazsın. Ne kadar denersen dene... Sonunda seni bulurlar.

054**:Naber Siz:Kimsin? 054**:Bilmem sence kimim?

Prenses Katherine`nin efsanesini araştıran genç arkeolog Theodore Valedore`un yalnızca bir şelalenin önünde bulduğu gizemli bir kolyenin ne kadar büyük bir sırrı beraberinde getirebileceğini bilmiyordu. Ta ki hayatının bir anda değiştiği o güne kadar...Theodore kendisini hiç beklemediği bir zamanın içinde bulur. "Sevgili Prenses Katherine, ben Şövalye Theodore Valedore olarak size şunu itiraf etmeliyim ki, tek yenildiğim savaş sizsiniz"

"Beni öldüren adama dokunduğum gün, dünyanın sonu başladı." Sıradan bir sahne tasarımcısı olan Flora’nın hayatı, acımasız bir tanrının ellerinde son bulduğunda her şeyin bittiğini sanıyordu. Oysa ölüm, sadece karanlık bir uyanışın başlangıcıydı. Gözlerini başka bir bedende; on iki Olymposlu tanrının gücü, öfkesi ve baştan çıkarıcı şehvetiyle yoğrulmuş kusursuz bir kabukta açar. Zeus bu bedeni, isyankâr oğlu Prometheus’u yok etmek için tasarlamıştır. Flora artık mitlerin en büyük felaketi, tanrıların en ölümcül silahıdır. O artık Pandora’dır. Tek bir görevi vardır: Kendisini öldüren adamdan intikam almak. Fakat Prometheus’la yolları kesiştiğinde, içindeki nefret yerini dizginlenemez, zehirli bir arzuya bırakır. Aralarındaki bu tehlikeli çekim, tanrıların bile öngöremediği bir yıkımın fitilini ateşlemek üzeredir. Çünkü kutu tahtadan bir sandık değil, bir kadının ta kendisidir. Ve o mühür, ancak günahkâr bir dokunuşla kırılacaktır.

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

O bu dünyanın en güzeli. O gri gözlü bir seri katil. O çocukların kahramanı. O bir kimsesiz, herkesin aradığı bir kimliksiz. O Gri. O Ateş Atakanlı. Ve o karanlık gecede her şey değişti. Aşk ise bu denklemde en yeri olmayan şeydi.

Aşk,öğretir.. İnanç, iyileştirir.. Ve bazı çiçekler... Beyaz zambaklar gibi, Kalpte açar. Bazı yollar, kalpten geçer. Bazı vedalar, sonsuza dek öğretir. Ayaz Barın Kordağlı Buğlem Ada Arslan Hikayesi nasıl devam edecek..??

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri`nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir`in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Kör Nokta`nı bulduklarında, artık kaçacak yerin kalmaz. Çünkü Kör Nokta`n, ölümündür... Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Morozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı? Not: Mafya klişesi okumaktan beyni erimiş bireylerin bu kitaba gelmemesi önemle rica olunur.

"Kaybetmekten korkmuyor musun?" dedim aceleyle,konudan kaçmaya çalışır gibi. "Bu davayı,yetkilerini,her şeyi." Aras çok kısa, neredeyse duyulmayan bir sesle güldü. Sonra başını biraz daha eğdi. Dudakları kulaklarıma çok yakındı. Sıcak nefesi tenime işleniyordu. "Kaybetmekten korktuğum tek şey" diye fısıldadı. "sensin" Bu bir evlilikti. Aşk için değil,mecburiyet için. Aksa adaleti arıyordu. Aras ise geçmişinin peşinden kaçıyordu. Bir dosya,bir vasiyet ve karanlıkta kalmış bir ölüm... Onları aynı soyadının altına hapsetti. Ama rol yaparken gerçeğe dönüşen davranışlar,hisler, planda yoktu. Çünkü bazı kalpler,yalnızca gölgelerde atmaya cesaret eder.

" Belkide özgürlük bu dünya da değildir? Belki de özgürlüğüm ve kurtuluşum için hayatımı feda etmeliyimdir ?"

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ? Yayın: 25.01.2025

Soğuk bakışlı bir adam… Fırtınaların ortasında savrulan genç bir kadın… Ve kaderin onları aynı kıyıya sürüklemesi. Liman Savar, hukuk fakültesinde okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki babasının karanlık bir mafya babasına borçlandığını öğrenene kadar. Borcun bedeli, imzalanmış bir senet değil; kızının hayatıydı. Tam da o anda karşısına çıktı Kuzey Arvas. Küllü buz mavisi gözleri, buz gibi duruşu ve kimseye yaklaşmayan tavrıyla soğuk bir CEO. Ama Kuzey sadece iş dünyasının güçlü bir ismi değildi; karanlık sırları, geçmişin gölgeleri ve tehlikeli bağları vardı. Bir yanda onu borcun karşılığı olarak isteyen mafya… Bir yanda istemeden de olsa Liman’ı koruyan, ama aynı zamanda en çok korkması gereken adam Kuzey. Okyanusun ortasında bir fırtına gibi, iki yabancının yolu aynı limanda kesişti. Ama her liman güvenli değildir… Bazen en tehlikeli yer, kalbin sığındığı yerdir.

Kitabı yazdıkça bölüm bölüm yayınlayacağım. Hikaye genel olarak intikam arzusu ile ülkesini bırakıp Amerika`ya giden bir kız ile onun peşine düşüp istemeden aşık olan bir katilden bahsedecek.

Ben Sonay çocukluğu acı ve zorlukla geçmiş küçük bir kızdım. Bir tarafım hep eksiklik içinde büyümüştü, şimdi o eksiklikleri bir bir kapatma zamanıydı. Kader beni Aksan Mahallesine yönlendirmişti. Burayı seviyor musun diye soracak olursanız, size objektif bir cevap veremeyebilirim ama sizlere verebileceğim tek net cevabım ise kesinlikle o kaba ve hödük heriften nefret ettiğim olurdu. "Can sıkıcı herifin tekisin, karşıma çıkıp durmasana artık!" Saç uçlarıma kadar sinirle dolmuştum, neydi benim bu çektiğim? Çatık kaşlarımla ondan bir cevap bekliyodum. Bir kaç saniye sonra ondan bir cevap almıştım ama o cevap beni bi şok dalgasının içine çekmişti. "Ulan, Can kim?" Elindeki tesbihi çekmeyi bırakmış ve bana en boş bakışlarını atıyordu.

Karadeniz gibi hırçın bir aşk hikayesi. Karadenizin bir ilçesine öğretmen olarak atana Aybüke ve yıllar sonra memleketine dönen Ömer Halisin hikayesi. Ispartanın gülü ve Rizenin fındığıydı onlar. Birbirinden inatçı olan iki aşıkları.