Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Aynı şehir, iki farklı kişi. Bir telsiz, iki farklı anons. Tek Emniyet, iki farklı alan. Benzer görünüş, zıt kişilik. Ve görünmeyenler...

​"Gerçekleri tüm şeffaflığıyla anlatın, Gece Hanım," dedi. ​Sesi pürüzsüz, alçak frekanslı ama odayı dolduracak kadar güçlüydü. Her bir kelimeyi özenle seçiyor, tartarak bana sunuyordu. ​Boğazımı temizledim. Sesimin titrememesine özen göstererek, omuzlarımı dikleştirdim. "Zaten ifadem alındı," dedim, bakışlarımı masanın üzerindeki dosyaya kaydırıp tekrar onun karanlık gözlerine dikerek. "Önünüzdeki kağıtta hepsi ayrıntısıyla yazılı." ​Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı ama bu bir gülümseme değildi. Daha çok bir meydan okumaydı. "Ben sizin ağzınızdan duymak istiyorum." ​İçimdeki huzursuzluk dalgası büyüyordu. Masanın altındaki ellerimi birbirine daha da bastırdım, tırnaklarım avuç içlerime battı. "Önemli bir şey değil," dedim, sesime olabildiğince umursamaz bir ton vermeye çalışarak. "Adam uçakta bana yürüdü. Ben de rahatsız olduğumu dile getirerek onu reddettim. O adamı öldürmek için elimde hiçbir neden yok." ​Pekiner bir an bile gerilemedi. Aksine, üzerimdeki baskısını daha da artırmak ister gibi başını hafifçe eğdi, gözlerini gözlerimin en derin noktasına sabitledi. Odadaki flüoresan lambanın cızırtısı bile durmuş gibiydi. Zaman durmuş, havadaki oksijen tükenmişti. ​"Geçmiş," dedi. ​Sesi o kadar pürüzsüz ve sakindi ki, söylediği kelime oda içerisinde yankılandı. ​Anlamayarak kaşlarımı çattım. Kirpiklerimi kırpıştırıp ona baktım. Göğsüm hızla kalkıp iniyordu. "Ne?" ​İki elini masadan çekip yavaşça dikleşti. O pürüzsüz, ürpertici sesiyle devam etti: ​"Geçmişiniz Gece Hanım... Geçmişiniz." *Tüm hakları saklıdır.

“Güneş çık üzerimi değiştireceğim dedi sert bir sesle olmaz dercesine başımı iki yana salladım sadık amcaya söz vermiştim yarasına bakacaktım Çıkmayacağımı anlayınca üzerinde ki tişörtü eteklerinden tutarak çıkardı Üzerime doğru yürüdüğünde kapıyı açarak beni dışarı iteledi ve kapıyı sertçe yüzüme kapadı ✨ Bir adam hayatında duygular yok tek yaşamı mesleği ve bir kadın her şeye rağmen mutlu bir yaşamı var bu ikilinin yolları kesişirse ne olur gelin okuyalım altta kısa açıklama var Güneş yakınlarının yönlendirmesi ile bir adamla tanışır ve görücü usulü biriyle tanışır ancak bir gün polisler gelir ve bir anda herşeyini kaybeder Alaz adı gibi bu hikayede beni yakacaktı ama tek yanan ben olmayacaktım Güneş ve Alazın hikayesine hoşgeldiniz okurken oylamayı unutmayın 🫶 Türünü seçemedim o yüzden genel kurgu şimdilik

Doğum günü partisine dinleme cihazı yerleştirmeye giden iki polisin umulmadık biri tarafından yakalanması ve devamında değişen hayatlar... Biri ters köşe mi dedi. O zaman buyurun.

​"Bazı dosyalar tozlanınca değil, kan kuruyunca açılır." ​On altı yaşındaki bir kız çocuğu, kardeşini buz gibi bir ceset torbasına mahkûm ettiğinde sadece yas tutmaz; bir intikam yeminini ruhuna kazır. Alara Güz Valente Yıllar sonra İstanbul`a indiğinde, bu kadim şehir onu bir dost gibi değil, bir alacaklı gibi karşıladı. Çünkü bu bir dönüş hikâyesi değil; bir infaz planıydı.​Kapısına bırakılan isimsiz bir kutu, zihnindeki mühürleri paramparça etti. Kız kardeşi Alçin`in dosyası bitmemişti, örtbas edilmişti. Karşısında her kapıyı kilitleyen karanlık bir ağ var. ​Alara Güz Valente, sustuğu yerden çığlık atmaya, tozlu rafları kendi damarlarını kanatarak temizlemeye geldi. Unutmayın, kan sustuğunda geçmiş bağırmaya başlar. "Kimseye gün yüzü göstermeyeceğim. Bundan sonra sadece GüzYüzü"

Küçüklü?ünden beri eksik olan manevi yanlar?yla birlikte normal bir hayat sürdü?ünü sanan Liva, can borcu oldu?u arkada??na yard?m etmek için ç?kt??? yolun her bir ad?m?nda kendinden birer izler bulur. Son s?n?f moda tasar?m ögrencisi olan Liva, ?zmir`in sokaklar?nda hayat?n? altüst eden adamla tan??t???n? dü?ünüyordur ancak henüz adam?n Ispanya`n?n yeni yer alt? lideri oldu?undan bir haberdir.

Bugün tam bir ay oldu buraya geleli. Dört duvarın arasındayım. Küf kokuyor burası, biraz da is. Derin bir koku çekiyorum içime, işte diyorum kendime; İşte benim yaşama sebebim bu. Zar zor sığdığım yatak bu gece bana dar olmakta kararlı, uyku denen o lanet şey girmiyor gözüme. Bedenim bir külçeden farksız, dört gündür uyumamışım. Yine girmiyor. Gözümü her kapattığımda cesetler beliriyor o karanlıkta. Ceset denmez ona, olsa olsa leştir o. Derdi amcam yanımda olsaydı. Haklı, leşti her biri. `İlk günler kusarsın sürekli, uyuyamazsın, rüyana girer kabus ederler.` Demişti amcam, şimdi söylediği her şeyi yaşıyorum. Apansız bir ürperti geliyor engel olamadığım, rüyalarımı kabus ediyorlar epey bir vakittir. Bunların hepsi birkaç aya mazi olacak, biliyorum. Ne artık rüyama girecekler, ne de leşlerini görünce kusacağım. Ben artık öldürmek için yaşayacağım. Ben kim miyim? Ben Dinçer, Dinçer Demirsoy. Başka da hiçbir şey değilim zaten. Hayatta bir şey olmak için işte şimdi tam da buradayım. Tek bir kelimeyle anlatamadığım bu şehirdeyim. Ölü kentteyim, ölü zırhlarının içindeyim, leşlerin her gün daha da arttığı bir mezarlıktayım.

Tıp öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar. Karşı komşularının iki kardeş olduğunu ve içlerinden komiser olan Selim`in sevgilisi, onun kardeşi Sude`nin ise en yakın arkadaşı olacağından henüz haberi yoktur. ... Ben önüme dönmüş ve düşüncelerimle boğuşurken omzumda hissettim az önce elinde tuttuğu ceketi. Yavaşça omuzlarımın üzerine bırakmıştı. Hareketiyle ona döndüm, o zaten bana bakıyordu. "Üşüyor gibiydin. " dedi. "Biliyorsun, komşu ko- " Gülerek böldüm onu, lafını devam ettirdim. "Komşu komşunun ceketine muhtaçmış. " Sözünü tamamlamamla gözlerinde parıltılar oluştu sanki ya da bana öyle geliyordu. Ama sırıttığı kesindi. Cekete sarıldım iyice. "Üşüyordum, evet. " dedim. "Sen gelmeden önce... " Güldü, bu lafım hoşuna gitmişti. Ceketin altında kalan saçlarıma uzandı eli. Yaklaştı bana doğru ve altta kalan saçlarımı ceketin üzerine çıkardı. "Üşüyordun. Ben gelmeden önce... " diye tekrarladı beni elini çekerken.

Mutluluk histir, bazende kiÅŸidir...

Babasının annesini öldurmesiyle yeni bir hayat kurmaya çalışan inci, babasının hapisten çıkıp onun hayatını zehir etmeye yemin ettiği gün, karşılaştığı polis hakan ile yolları ilerlemektedir. Zorlu zamanlar ve kötü günlerin ardından birbirini sevdiğini anlayan inci ve hakan. Yollarını beraber ilerletemeye başlar. Ama kader onları beraber yapmaya niyetli değildir. Sizce kitabın sonunda inci ve hakan kadere karşı gelip birlikte ömür boyu yaşamışlarmıdır yoksa kadere inanıp birbirlerinden sonsuza kadar uzaklaşmışlarmıdır?

Başkomiser Emir Aslan, adaleti her şeyin önünde tutan, görevine tutkuyla bağlı bir polistir. Yıllardır peşinde olduğu suç örgütünün lideri Rauf Konakçı`yı yakalamak, kariyerinin en büyük operasyonu olacaktır. Ancak Rauf`un en büyük gücü silahları ya da adamları değil; tüm kirli işlerini kusursuzca yöneten, kimseye güvenmeyen gizemli kadın Gece Yıldırım`dır. Emir, Gece`nin suç dünyasının bir parçası olmaktan çok, o dünyanın içinde hayatta kalmaya çalışan biri olduğunu fark eder. Onu Rauf`un gölgesinden kurtarmak ister. Fakat Gece`nin Rauf`un yanında kalmasının ardında kimsenin bilmediği, hayatına mal olabilecek kadar büyük bir sır vardır. Rauf ise Gece`yi ne polise ne de ölüme teslim etmeye niyetlidir. Adalet, sadakat ve aşkın birbirine karıştığı bu tehlikeli oyunda herkesin sakladığı bir gerçek vardır. Ve o gerçek ortaya çıktığında, kimin kahraman, kimin suçlu olduğu artık hiçbir anlam ifade etmeyecektir. Çünkü herkes bir şey saklar. Bazıları ise hayatını...

Berdel ile evliliğe kurban giden özel harekat polisi İdil Diana Makrou ile Yüzbaşı Asır Kayra Arslanın hikayesi

Üniversite zamanlarında tanışıp zamanla fikir ayrılığına düşen Egemen ve Sinem o günden sonra tekrarı olmayan bir şekilde ayrılırlar. Psikolog olarak küçük bir ilçeye atanan Sinem ve Polis olarak karakolda çalışan Egemen`in uzun bir ayrılık sonrası karşılaşmaları küçük bir seansa bakacaktır.

"Evlendin..." dedi. "En büyük pişmanlığım." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti. "Neden bana böyle umursamazca davranıyorsun? Ne hale geldiğimi görmüyor musun? Yeşim neden bana bunu yapıyorsun? Kurbanın olayım yapma."  "Bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını verir Savaş Özdemir. Tekrardan uyarıyorum bu saatten sonra benim adım senin diline senin adın benim dilime yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu hep böyle olacak. Son konuşmamız son hesaplaşmamızdı."  Bitmişti, bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde kalbim hızla çarpmaya başladı. Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

"Bazı gerçekler, en yakınının ardında saklıdır."

Aralarındaki tek şey ince bir duvardı. Biri adaletin soğuk, karanlık yüzünü temsil eden bir başkomiser; diğeri kendi sınırlarını çizmeye çalışan asi bir iç mimarlık öğrencisi. ​Gece yarısı çalınan bir kapı, hırsız sanılan bir yanılsama ve jilet gibi keskin bir nefret... Barlas`ın kurallarla örülü dünyası, Peri`nin geri adım atmayan cesaretiyle sarsıldığında; kaçış imkansızlaşır.

Aşka inanmayan bir adamı inandırmak kolay mıydı? Peki ya aşktan korkan bir kadını cesaretlendirmek… Defne ve Levent’in aşkı yanlış anlaşılmalar arasında sıkışmış, kıskançlık ve öfkenin ördüğü duvarlarla sarılmıştı. Yine de gerçek bir aşk için her zaman çıkış vardı… Levent geçmişinden yaralı kalbini, çelik zırhların arkasına saklamıştı, ama Defne’nin zarif ruhunun çatlaklarından içeri sızmasını engelleyememişti. Defne ise Levent’in ateşinden köşe bucak kaçmış, ama saklanamamıştı. Bu bir adamın masumiyeti bulması, bir kadınınsa gerçek aşkı tanımasının hikayesi…

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

Portakal fidesinden yeşerecek bir hikâye... Bu yalnızca bir aşk hikâyesi olmayacaktı. Gizli bir operasyonda şehit düşen iki arkadaş ve onlardan geriye kalan, yıllarca saklı kalmış bir geçmiş... Yıllar sonra, onların çocuklarının yolları yeniden kesişecekti. Her portakal fidesi geçmişin bir sırrı, bir hüznüydü. Babasından kalan sözü yaşatmaya çalışan Gülnihal, aniden gelen portakal fidesi siparişlerinin ardındaki kişiyi önce anlamlandıramayacak, sonra bu fidelerin sahibi Ertürk`le karşılaşacaktı. Gülnihal ve Ertürk arasında başlayan bir anlaşma, onları geçmişin tehlikeli izlerinin peşine sürükleyecekti. Biri babasının yasını tutarken, diğeri geçmişin kanlı izlerinin peşindeydi. Oysa onların geçmişleri birbirine çoktan bağlanmıştı. Her portakal fidesi geçmişin esiri, geleceğin eseriydi.

Acı dolu geçmişine rağmen dimdik durabilen güçlü kadın karakterin hayatı...

Gözlerimi kapattım fotoğrafa bakabilmek için cesaretimi topladım. Zaten bakacaktım başka şansım yoktu. Önce ona bakacak daha sonra da o fotoğrafın nasıl çekildiğini öğrenecektim. Gözlerimi açıp fotoğrafa baktım. Kanım dondu, nefesim tekledi. Bu….bu çok başkaydı. Bu kez gördüğüm şey kendi odamdı .Masam, yatağım, pencerem… Yerde boylu boyunca yatıyordum. Göğüs kafesim yarıktı. Kalbim dışardaydı. Midemin yandığını hissettim. Nefes alamıyordum. Başımda birisi vardı. Simsiyahtı. Siyah palto, siyah pantolon, siyah rugan ayakkabılar. Bana bakıyordu sırtı kameraya dönüktü. Duvara kaydı gözlerim. Kırmızı bir boyayla yazılmış on dört harf. İki kelime. Belki de bütün hayatımın daha da mahvolmasını sağlayacak iki kelime. ‘’SIRADAKİ SENSİN’’ ...... Eski eşya tezgahında satılan basit, kırık bir kameranın ona ölüm getireceğini bilse Mert yine de o kamerayı alır mıydı?

yanlış numara bu sefer kadın rus ( gerçek ailem)

Senden büyüğüm kızım! Abin sayılırım ben senin!" demişti küçük çocuk sinirle. "Değilsin lan! Değilsin işte?" diye cırladı küçük kız. "Lan mı?" gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla kıza bakıyordu çocuk. Ne kadar değişik bir kızdı bu böyle! Daha sonra kaşları hızla çatıldı. Boyundan büyük lafları vardı bu bücürün. Tam konuşacakken; "Kızım ayıp! Lan denir mi?" diye çıkıştı annesi, karşısındaki çocuğun annesine mahcubiyet dolu bir bakış fırlatırken. Emre abisi "Anne bir de kızına yarmagül diyoruz diye kızıyorsun" deyip bir kahkaha savurdu. Bunu duyan küçük çocuk da gülmeye başlamıştı! Küçük kız kaşlarını çattı usulca, sinirlenmişti onlara. Hemen bir şeyler düşündü ve basit planını o an uygulamaya koydu: hem abisi hem de o gıcık çocuk alınlarına birer taş yemiş ve kahkahaları, yerini tüm mahalleye yayılan, acı bir feryada bırakmıştı... 🖤Leyla Gül & Ömer 🖤 Yarmagül adında yayınlanan ilk ve tek kitappad kitabıdır... Tamamen şahsıma aittir!