Mardin’in kavurucu sıcağı ve Midyat’ın dar taş sokaklarında, iki güçlü aşiret arasında yıllardır süren kan davası hiç bitmedi. Karahanlar ve Seyranoğulları… Bir tarafın nefesi diğerinin ölüm fermanıydı. İstanbul’dan Midyat’a dönen Umay Karahan, sakin görünen ama içi fırtınalarla dolu bir genç kadındı. Yeşil gözleri, çilleri ve kısa gri elbisesiyle geldiği ilk günden itibaren dikkat çekiyordu. Taş konakların gölgesinde yürürken, düşman aşiretin varisi Baran Seyranoğlu ile karşılaştı. Baran soğuk, sert ve kimseye güvenmeyen bir adamdı. Boynundaki dövmesi, keskin bakışları ve “Bu topraklarda kurallar bizim” diyen duruşuyla herkes ondan korkardı. İlk karşılaşmalarında Umay’ın kısa eteğine laf etti, Umay da ona “Sanane ya?” diye kafa tuttu. O günden sonra ikisi de birbirinden nefret etti… ya da öyle sanıyorlardı. Ancak bir gece, iki aşiretin arasında yeni bir olay patlak verdiğinde, Baran ve Umay istemeden aynı sırrı öğrendi: Bu kan davası aslında yıllardır saklanan büyük bir ihanetin üzerine kurulmuştu. Ve ikisi de aynı gerçeğin kurbanıydı. Artık birbirlerinden nefret etmek zorundaydılar… Ama her gizli bakış, her istemeden gerçekleşen karşılaşma, nefretin yerini başka bir şeye bırakıyordu. Aileler karşılarında, aşiretler ateş püskürürken… “Ya aileni seç, ya beni” günü yaklaşıyordu. Yasak, tehlikeli ve kanla yazılmış bir aşk… Midyat’ın taşlarında başlayan hikâye, ya ikisini de yok edecek ya da sonsuza dek bağlayacaktı.

Bazı karşılaşmalar vardır; ne başlar ne biter. Sadece olur. Rüveyda, ait olduğu hayatın içinde yürürken, Leonardo bu hayatın içine yalnızca kısa bir süreliğine uğrar. Aynı zaman, aynı şehir… Ama aynı hikâye değil. Bu, kalmakla gitmek arasındaki o ince çizginin, bir ihtimal kadar yakın, bir tesadüf kadar uzak olduğu bir hikâye.

Karanlığa kibrit çakmak için, karanlıkta olmak gerekir. Bir yanda intikam ateşiyle yanıp tutulan holding sahipleri, diğer yanda masallara inanan ama ajanlık yapmak zorunda kalan bir genç kız. Ankara`nın karlı sokaklarından İstanbul`un limanlarına uzanan, sırlar ve aşkla örülü bir masal..."

Erasmus programıyla Budapeşte’ye giden Nova, hayatının en unutulmaz yılını geçirmeye hazırlanmaktadır. Yeni bir şehir, farklı kültürler ve yepyeni deneyimlerle dolu bu serüvende, bir otobüs yolculuğu sırasında Aleksander ile tanışır. İlk bakışta sıradan bir karşılaşma gibi görünen bu an, zamanla Nova’nın hayatında derin izler bırakacak bir hikâyeye dönüşür. Fakat her güzel anın bir sonu vardır ve Nova, sonunda evine dönmek zorundadır. Peki, gerçek aşk mesafeleri aşabilir mi? Yoksa bazı insanlar sadece hayatımıza dokunup geçmek için mi vardır?

Yurt dışından İstanbul`a gelen Aslı`nın ailesi ile arasındaki ilişkinin sonucunda savcı olması ve savcı olduktan sonra bir seri katille karşı karşıya kalması. Seri katili ararken çarpık bir aşka sürüklenmesi. Bazen en büyük oyunu bize zihinlerimiz oynar... keyifli okumalarrrrrrrr

İstanbul’un göbeğinde bir başkomiser kendi evinde öldürülür. Geride neredeyse hiçbir iz yoktur. Bu davayı, sonucu ne olursa olsun aydınlatmak isteyen Savcı Mehmet Kara’nın yolu, geçmişinden kaçan eski bir istihbaratçıyla kesişir: Gökçe. Ama bu dosya bir cinayetten fazlasıdır… ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, geri dönüş yoktur.

Bazen bir yemin, yüksek sesle edilmez. Bazen en derin sözler, sessiz kalır. Firuze… Yoksulluğun içinde ayakta durmaya çalışan genç bir kız. Ailesi için çalışan, hayallerini ertelerken bile umut etmeyi bırakmayan… ama kalbinde kimsenin bilmediği bir geçmişi taşıyan biri. Ender… Devletin bile çekindiği, adı fısıltıyla anılan bir adam. Soğuk, mesafeli ve ulaşılması zor. Her adımı hesaplı, her bakışı tehlikeli. Yolları bir zamanlar kesişmişti. Ama hayat… onları birbirinden kopardı. Söylenmemiş sözler. Bir yanda kendisini izleyen gölgeler, diğer yanda geçmişinden gelen bir adam… Firuze, kalbi ile hayatta kalma mücadelesi arasında sıkışırken, Ender ise bilmeden kendi geçmişinin izlerini yeniden bulur. Ama bazı bağlar kopmaz. Bazı yeminler unutulmaz. Ve bazı karşılaşmalar… bir kaderi baştan yazar.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Bazı aileler dışarıdan kusursuz görünür. Bazı sırlar ise aynı çatı altında büyür. İstanbul`un en köklü ailelerinden Hazeranlar... Güç, itibar ve sessizlikle ayakta duran bir soyadı. Şehrin yeni düzenini kuran Sancaklar... Zekâ, teknoloji ve kontrol üzerine inşa edilmiş bir imparatorluk. Ve bu iki dünya, kimsenin fark etmediği bir yerde çoktan birbirine bağlanmıştır. Ahuzar Hazeran geceleri kimliğini gizleyerek bir uygulamaya yazar. Onu dinleyen kişinin yalnızca bir yapay zekâ olduğunu sanır. Ama o mesajların diğer ucunda, insan zihnini çözmek için bir sistem kuran Arel Sancak vardır. Onlar henüz tanışmadan birbirlerinin en kırılgan hâlini bilir. Fakat bu hikâye yalnızca onların değil Güçlü görünmek zorunda kalan bir abinin, görülmek için yanlış insanlara tutunan bir kız kardeşin, sevgiyle var olmaya çalışan bir kadının, ailesinin gölgesinde kaybolan kardeşlerin, geçmişten vazgeçemeyenlerin ve yanlış kişilere doğru zamanda rastlayanların hikâyesi. Aşkın başladığı yerde rekabet, sadakatin yanında ihanet, gerçeğin arkasında ise izlenen hayatlar vardır. Çünkü bazı hikâyelerde mesele kimin haklı olduğu değildir... kimin daha geç kırıldığıdır. Ve bir gün, tek bir skandal her şeyi ortaya çıkaracaktır. O gün geldiğinde hiç kimse masum kalmayacak.

“Bir kabus kadar korkunç, bir rüya kadar gerçek…”

Geçmişte evli olan bir çiftin ayrılması ve doğan ikiz çocukları... Kadın başka bir adamla evlenip ülkeyi terk ederse ne olur? Peki ya yıllar sonra dönerse? Hem de eski eşiyle komşu olursa? Meva yaşayacak ve görecek neler olabileceğini, neler olacağını...

"Ölmek için doğmuştur insan; o yüzden bayılır yağmur sonrası toprak kokusuna..."

Aşk Riva`ya hiç uğramamıştı. ya da o, kapıyı hiç açmamıştı. 25 yıl boyunca kalbi sesiz kalan bir kadın... Hissetmemeyi bilmediğini sana bir ruh... Ve zamanı geldiğinde her şey değiştirecek bir karşılaşma. peki aşk, ondan bu kadar uzak kalmış birini bulduğunda ne olur? kaçılır mı... yoksa sonunda teslim mi olunur?

İstanbul’un gölgesinde büyüyen Gülşah, bir paşanın hanımı olarak girdiği yabancı konakta yalnızca yeni bir hayata değil, suskunluklarla örülü bir yazgıya adım atar. Mor menekşelerin, yarım kalmış ezgilerin ve saklanan acıların arasında; görülmek, ait olmak ve kendi kalabilmek arasında ince bir çizgide yürümek zorundadır. Osmanlı’nın son demlerinde, bir konağın duvarları ardında herkes bir başkasına bakarken, Gülşah ilk kez kendine bakmayı öğrenecektir.

Gündüz sessiz bir memur, gece adaletin celladı. Bedri, kâğıt üzerinde yarım kalan hesapları kendi yöntemleriyle kapatıyor. Ancak bu kez takip ettiği iz, 23 yıldır kilitli duran kendi geçmişine çıkıyor. Bir adam, bir sır, geri dönüşü olmayan bir yol.

Tamay, bebekliğinden itibaren yaşamını sürdüğü yetimhanede her şeyden habersiz son günlerini geçiriyordu. Teyzesinin yıllar süren aramasının sonucunda kendisini bulmasıyla bir aileye sahip olan Tamay, geçmişini annesinin ölmeden önce ona yazdığı defterden öğrenirken büyük sarsıntılar yaşıyordu. Bunun yanında teyzesiyle yaşama mücadelesine girdi ve hayat onu yoğun bir temponun içine iteledi. ... Zorlu ve fırtınalı bu süreçte geçmişin ona getireceği bu duyguya hiç hazır değildi: aşk. Somer Bozoğlu, isminin de anlamını taşıyarak bütün gücüyle ve yiğitliğiyle girdi Tamay`ın hayatına. Baktığında kaybolabileceğin kahverengi gözleriyle ve onu hem karizmatik hem de sempatik gösteren kıvırcık saçları ile aniden çıkmıştı genç kızın karşısına. Kendi yaşamının bir gününü bile ciddiye almayan bu zengin genç çocuk yıkım yaşayan bir kızın hayatını nasıl etkilerdi? ... Geçmiş ile gelecek arasına sıkışan, kendine birtakım sözler verip "2. Gazal" olma hayali kuran güçlü bir kızın hikayesi...

Amerika`da başarılı bir estetik cerrahı olan Ahu Soydan annesinin rahatsızlığı üzerine yıllar sonra İstanbul`a döner. Geçmişiyle ve bastırdığı duygularla Ahu için dönüş, bir kaçış değil; yeni bir başlangıcın sancısıdır. Annesinin ortağı olduğu, İstanbul`un en prestijli estetik kliniğinde göreve başladığında karşısına kibirli, ukala bir o kadar egoist ama aynı zamanda yakışıklı bir çapkın çıkar: Yiğit Arslan. Aynı kliniği devralacak bu iki doktor yalnızca işlerini değil aralarındaki üstünlüğü de paylaşamaz. Kelimelerin ardında bastırılan duygular çatışmanın içinde kor gibi yanmaya başlar. İstanbul`un kalbinde yaşayan iki yalnız ruh... Bazı kalpler iyileşmek için değil kırılmak için yeniden atar.

İstanbula gelen bir kız Onunla yolda karşılaşıp ona ilk görüşte aşık olan adam... Kızın bu adam hakkında öğrendiklerinden sonra ondan nefret etmesi Sonra yumuşamasama defne nasıl yumuşayacak ve gizemli adam kim...

Her şey daha ne kadar kötü olabilir dedikçe dahada kötüsü olması ne kadar hoştu, değil mi? Gerçek ailemi bulduğumda her şeyin düzelebileceğine bir an olsun inanmıştım ama geçmişim ve geçmişimdeki insanlar beni bırakmamıştı. Üvey babam hayatımı mahvetmişti. Ama o mahvettikçe, gerçek ailem ve sevdiğim adam beni toparladı. //You drew stars around my scars But now I`m bleedin`//

Şanlıurfa’dan, adına yazılmış bir kaderden kaçtı. Berdelin sessizliğine, mecburiyetin ağırlığına boyun eğmemek için ardına bakmadan İstanbul’a sığındı. Büyük bir şehir, yabancı sokaklar ve tutunması gereken tek bir iş… Asistan olarak girdiği ofiste, geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdi. Patronu, yıllar önce kaybettiği eşinin yasını hâlâ taşıyan bir adamdı. Onu işe almasının sebebi ne yeteneğiydi ne de tesadüf… Bu kadın, ölen karısına fazlasıyla benziyordu. Bir yanda kaçtığı geçmiş, diğer yanda başkasının yarım kalmış hatırası… İki şehir, iki adam ve tek bir kadın arasında sıkışan bir hayat. Bu hikâye; kaderden kaçmanın, benzemekle ait olmanın ve geçmişin gölgesinde yeniden doğmaya çalışmanın hikâyesi.

Bir çift lacivert gözlerinde; bir Karadeniz acısı geçti. Acısı aslında sevdiği kadının bu topraklarda ölmesiydi. "Bu topraklar sevdiğimi alırken nasıl sevebilirim burayı?" diye haykırdı,var gücüyle. Sesi tüm Karadeniz dağlarında yankı etmişti. Sanki dağlara hesap soruyor,bir cevap bekliyordu. Ama aldığı cevap,yankı eden sesiydi... "Belki de bazı şeyler geri alınmalıydı?" diye sordum,sesim onun yanında bir fısıltı gibi çıkmıştı. Bana döndü ve söylediği sözler, kalbimi uçurumdan atmış kadar olmuştu. "O zaman seni de almalıydı bu topraklar!" diye bağırdı, yüzüme. Her bir kelimesi içimdeki kalbin kan pompalamasına engel oluyordu. Dudaklarımı birbirine bastırıp onun bana karşı olan nefretine sadece gülümsedim. Tıpkı her zaman yaptığım gibi. Gülümsedim... Dilara & Arslan Başlangıç tarihi: 01/02/2024 Bitiş tarihi: 29/04/2024

On yıllık bekleyişin ilk daveti

İstanbul’da görünmeyen bir düzen var. İnsanların korkusundan, acısından ve yalnızlığından beslenen bir güç… Adı konmamış, ama her yerde. Lâl Arman, geceleri insanların en karanlık anlarına kulak veren sıradan bir kadın. Gücünün farkında değil. Ama onun yanında korku susuyor, sistem aksıyor, şehir tökezliyor. Karan Aksoy ise bu düzenin en etkili silahlarından biri. Korkuyu yönlendirmeyi bilen bir ajan. Görevi basit: Arızayı tespit et, kontrol altına al… gerekirse yok et. Ama bazı arızalar düzeltilmez. Bazıları hissedilir. Lâl ve Karan’ın yolları kesiştiğinde, İstanbul’da elektrikler değil, denge kesilir. Çünkü bu dünyada aşk bir duygu değil; tehlikeli bir bozulmadır. Takipler, ihanetler, gizli deneyler ve şehir altına gömülmüş bir gerçek arasında iki insan şunu keşfeder: Büyü korkuyla ayakta durur… Ama aşk, onu yıkabilecek tek şeydir. Ve herkesin sorduğu soru aynıdır: Bu şehir aşkı kaldıramazken, onlar kaldırabilecek mi?

"Kızın profili müze gibi, senin hayatın sanayi sitesi." Mert, aşkı Yeşilçam filmlerindeki gibi sanan, bir "naber" mesajına hayaller kuran o saf çocuk. Selin, kaosun kraliçesi, "Ben ilişki insanı değilim" diyip eski sevgilisinin storysini stalklayan o şehirli prenses. Kaan ve Sinan ise, enkazı kaldırmakla görevli, ağzı bozuk ama yüreği sağlam o mahalle arkadaşları. Bir WhatsApp bildirimiyle başlayan, gece yarısı sahil kenarında sönmüş bir sigarayla biten; filtresiz, sansürsüz ve tamamen gerçek bir hikaye. Burada süslü cümleler yok, burada "ayrıldık ama arkadaşız" yalanları yok. Burada sadece görüldü yiyen mesajlar, ödenen hesaplar ve harcanan umutlar var. Aşkın en "kek" haliyle tanışmaya hazır mısın?

Bir aşk, iki yalan ve yedi yıllık bir suskunluk. İstanbul’un eski, buğulu Çukurcuma sokaklarında, antikacı dükkânının loş ışığına sığınan Dildâde, kalbini kilitli bir sandıkta tutmaktadır. Adı "gönül vermiş" anlamına gelse de, Dildâde en çok hüznün dürüst rengine inanır. Ta ki, hayatına Akdeniz`in tüm aydınlık tonlarını taşıyan ressam Râmiz girene dek. Râmiz, Dildâde’ye, boş bir kırmızı albümü neşeyle doldurmayı ve bir geleceğe inanmayı öğretir. Ancak aşkları, bir İstanbul yazınının sonu gibi, aniden ve sessizce biter. Râmiz’in vedası, Dildâde`nin kalbine, ne iyileşen ne de atılabilen cam kırığı bir sızı bırakır. Yedi yıl süren yalnızlığın ardından, Râmiz’den kalan son bir mühürlü kutu ve beklenmedik bir ziyaretçi, tüm acının ardındaki büyük sır perdesini aralar. Dildâde, Râmiz’in ölümünün, sadece bir hastalık değil, aynı zamanda iki kadının paylaştığı acı bir fedakârlık olduğunu keşfeder. "Dildâde: Cam Kırığı Sızı," aşkın en büyük yalanının bazen en derin merhamet olduğunu anlatan, yüreğinize işleyecek bir kayıp, kabul ve umut hikayesidir. Gönül vermek mi? Yoksa gönül alıp, o gönlü sonsuza dek korumak mı?