Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

Bazı anlaşmalar vardır,asla unutulmaz. Bazı borçlar ise yalnızca kanla ödenir. Kimi neye imza attığını bilir,kimi ise her şey bitene kadar hiçbir şeyin farkına varmaz. Bu hikaye ise son ana kadar hiçbir şeyi göremeyenlerin hikayesi. Eğlencenin,aşkın ve kaosun içinde kaybolanların hikayesi. Belki de o son,en başından beri ortadadır ama kimse bakmayı akıl edememiştir. Sen fark eder miydin?

Bir gün Feriha Doctor Who ile karşılaşır ve hayatı tamamen değişir

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Not: Haftada bir yeni bölüm gelecek.Dünyama, zihnimin kuytu köşelerine hoş geldiniz ****

Hatırlamadığın bir aşk,seni hâlâ bulabilir mi? Liya ve Arven,aynı sorunun peşinden uçurumun kenarına sürüklenir. Belki Yine Sen, zamanın silemediklerini anlatan ve kaderin yeniden yazılabileceğine inananlar için.

O, geceleri sokaklarda şarkı söyleyen isimsiz bir kızdı.Bir mikrofonu, birkaç bozuk parası ve sesinden başka hiçbir şeyi yoktu.Ta ki o adam onu dinleyene kadar. O ise gücün, paranın ve korkunun hüküm sürdüğü bir dünyanın adıydı.Dokunduğu her şey susar, baktığı herkes geri çekilirdi. Ama onun sesi…Annesinin hatırasını, geçmişin kırık notalarını ve kendi zaafını uyandırdı. Bir bakış magazin manşetlerine,bir yanlış mafyanın gölgesine dönüştü.Ve gerçeği saklamanın tek yolu vardı: Sahte bir aşk. "Sesin benim zaafım, Çalgıcı kız."

Selam Sevgilim; Bugün doğum günün. İyi ki doğdun... Demek isterdim ölüm yıldönümünde. Bilirsin önem vermem pek doğum günlerine ama ölüm yıldönümünü kutlamak benim için bir şereftir. Tüh, bak ölümünden bahsetmeyecektim ama konu açılmışken fikrimi belirteyim. Değil mi? Çok erken gittin. Hiç böyle diyeceğim aklıma gelmezdi. Sen ve... Ölüm! Cidden çok komik. Sen mezardasın, en yakın arkadaşın ise hapishanede. Ne acıklı bir hikaye. Öyle değil mi?? En yakın arkadaşından beklemezdin böyle bir şey. Eee beklemezdin sen. Çünkü herkesi kendin gibi sanırdın. Yazık oldu sana. Belki de kankin öldürmedi seni, belki de böyle bir şeyi yapacağını düşünmediğin biri öldürdü ve suçu bana takıntılı en yakın arkadaşına attı. Böylesi daha kolayına geldi, belki de. Belki de... Bendim seni öldüren. Son anında var mıydım? Desene bana! Kimseye güvenilmeyeceğini söylemedi mi annen sana? Hah, duyamadım? Şuan mezarının yanındayım. Parçalanmış kemiklerin var sadece şurada. Bir bütün halinde bile değilsin! De hadi bana, "Hak etmedim!" de! Yoook. Hak ettin! Sen de biliyorsun bunu. En yakın arkadaşınla aynı kızı sevmenin cezası bu olsa gerek! İkinizde hayatınızı doğru düzgün yaşayamadınız bile. Yazık! Çok yazık! Kahkahalar atıyorum, bunu yazarken sana. Biliyorum, okuyamayacaksın bunu. Ama çok eğlenceli. Sen de denemelisin. Son bir soru. Sen neden öldün ya da öldürüldün? Sahi en yakın arkadaşın neden hapishanede? Neyse seni çoook çok öpüyorum. İyi geceler sana sevgilim. Geri dönülmez bir gecenin sonu daha senin için. Ben hayatımı yaşamaya gidiyorum. En yakın arkadaşınla iyi geceler size. İyi uykular hayatım. Seni çok ama çoook seven sevgilin Vera GÜNAY ♥

Geçmişin izlerini silmeye çalışan bir ruhun, geleceği inşa ederken ödemek zorunda kaldığı ağır bedellerin hikayesidir. 17 yıl... Yabancıların İçinde geçen tam 17 yıl. Sıradanlıktan uzak bir gerçek ailem kurgusu

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

İki yıl önce yaşnan tuhaflıklar olmuştur . Seher bu kadabadan gitmiştir . İki yıl sonra döndüğünde ise bu tuhaflıklar büyümüştür. BİR GÜN HERKES KENDİ ÖLÜMÜNE GİDER

Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden. “Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?”

KANPENÇE Bazı miraslar taçla değil, kanla taşınır. Vera Montessa, sarayın yüksek duvarları arasında büyümüş bir kızdı. Ama onu asıl şekillendiren şey, annesinden kalan sessiz emanetlerdi: boynunda taşıdığı siyah ipli bir ametist ve gölgesi gibi peşinden ayrılmayan yaşlı bir köpek… KanPençe. Krallık, dışarıdan bakıldığında ayakta duruyor gibiydi. Taht doluydu, bayraklar dalgalanıyordu. Ancak içeride fısıltılar çoğalıyor, adaletin sesi kalabalıkta kayboluyordu. Görünenle gerçek arasındaki mesafe her geçen gün biraz daha açılıyordu. Vera, kendisine anlatılmayan bir geçmişin içinde yürüdüğünü fark ettiğinde artık çok geçti. Saray koridorları güven vermiyor, dostluklar sınanıyor, halkın öfkesi taş duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Ve bazı isimler, sadece bir harfle anıldığında bile korku uyandırıyordu. KanPençe, sessizliğin içinden gelen tehlikeyi herkesten önce hissediyordu. Ametist taşı ise sanki zamanı geldiğinde konuşmak için bekliyordu. KanPençe, iktidarın görünmeyen yüzünü, sadakatin sınandığı anları ve bir kızın kaderle arasındaki ince çizgiyi anlatan karanlık bir krallık hikâyesi. Çünkü bazı pençeler iz bırakmaz. Ama attığı yerden asla silinmez.

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

Valmor Krallığı, yıllar önce susturulmuş bir çığlığın üzerine inşa edildi. Vahşi Orman’da doğan bir çocuk, kehanet yüzünden her şeyini kaybetti. Adı silindi. Geçmişi yakıldı. Ama intikam… unutulmadı. Irthel, düşmanının kalbine giden en tehlikeli yolu seçer: Öldürdüğü prensesin kimliğine bürünerek Valmor Sarayı’na girmek. Tahtın gölgesinde yalanlar, büyüler ve ihanetler kol gezerken; eski bir kehanet yeniden uyanır. Ruh Fısıltısı’nın kanı, ya bir krallığı yıkacak ya da onu kurtaracaktır. Avcı ile kral, gerçek ile maske, kader ile seçim arasındaki bu hikâyede tek bir soru vardır: Bir insan, intikamını seçtiğinde hâlâ kahraman olabilir mi? Karanlık bir fantezi, sürükleyici bir ihanet öyküsü ve son sayfaya kadar süren bir kader savaşı…

Elzem`in 2.Kitabıdır!! Olaylar birbirine bağımlı ilk Elzem`i okuyun ----------------------------------------------------------------- Özlüyordum. Ölüyordum. Onun yandığını söylüyorlardı ama hayır, onun yokluğunda ben yanıyordum. Ölmezdi, Elzem ölmezdi ki, beni bırakmazdı Elzem. Hayatımda belki hiçbir şey bilmiyordum belki ama biliyordum ki benim sevdiğim beni bırakmazdı. Elzem öldü demişlerdi, ben de ölmek istemiştim. Hatta ölmüştüm de. Ama buna rağmen yaşamaya devam etmeliydim. Çünkü biliyordum ki o beni bir yerlerde bekliyordu ve o beni beklerken ben ölemezdim. ----------------------------------------------------------------- O yangından sonra Ulaç`ın öldüğüne inanmayan Saltan sevgilisini bulmaya çalışır.

William Primrose ve Elena Starlink, Astrum şehrinde tarihi Miradis kütüphanesinde gizemli bir kolye bulurlar. Bu kolye antik çağlardan kalma İgnis Lux isimli bir mühürdü. William ve Elena istemeden kolyeyi aktifleştirirler, ve böylece Astrum şehrin dört bir yanına dağılan ışık hüzmeleri meydana gelmiştir. Işık hüzmeleri insanları karanlık arzularını, kaybettikleri yakınlarını, ve hatta korkularını gün yüzüne çıkartmaktaydı. William ve Elena birlikte İgnis Lux kolyeyi kullanarak, ışık hüzmelerin peşine düşmüşlerdir, bir bir avlayarak tekrar kolyeye hapsetmeye başlarlar. Fakat işler öyle kolay gitmeyecekti, onları fark eden karanlık, William ve Elena`nın gerçek tehlikenin ışık hüzmeleri olmadığını anlayacaklardı. Bu milyonlarca yıllık bir kavganın yeniden başlamasıydı. Karanlık ve Aydınlığın kavgası, Lumigen ve Umbragen`in kavgası. "Işık ne iyiyi seçer ne de kötüyü dışlar; o yalnızca aydınlatır. Seçimi yapan kalptir."

Bu kitap Bir lise gerilim kurgusudur. Beğeneceğinize eminim ... Lidya, adını anmaktan bile kaçtığı bir gerçekle Saint-Bellar’a adım attığında, burada kimsenin masum olmadığını anlar. Bazıları kaçmayı hayal eder. Bazıları hükmetmeyi. Bazılarıysa yalnızca hayatta kalmayı… Her bakış bir tehdit, her sessizlik bir itiraf, her dostluk gizli bir pazarlıktır. Ve bazı bağlar vardır ki, rezonansa girer — bastırıldıkça güçlenir, inkâr edildikçe yıkıcı olur. Saint-Bellar’da sırlar saklanmaz. Onlar bekler. Bir anahtar vardır. Ama açtığı kapının ardında özgürlük mü, yoksa daha derin bir karanlık mı olduğu bilinmez. Çünkü bu yerde herkes mahkûmdur. Ve bazı kapılar, açıldığında asla kapanmaz.

Adel küçük bir kasabada kısıtlı sosyal çevresinde sevilen sakin, çalışkan ama hırslı bir genç kızdır. Ancak rüyalarında canı için savaşan bir prensestir. Adel karşısına çıkan engelleri aşıp hayatta kalabilecek mi? Eğer tüm o kanlı savaşlardan sonra bile hayatta kalmayı başarabilirse o hala eski Adel olur mu? "Bu eser başka platformlarda da yayınlanmıştır. Tüm hakları yazarına aittir. Ticari kullanım izne tabidir."

Kaybolanların sesi olmak için,cesaret bazen yeterli olur.

Günahkârların Çağı, çoktan Günahkârların Laneti’ne dönüşmüştü. Takvimler bin yüz yılı devirmişti; ama zaman ilerlememişti sanki. Dünya hâlâ karanlıktaydı. Güneş doğuyor, fakat ısıtmıyordu. Geceler uzadıkça uzuyor, sabahlar bir lütuf değil, yalnızca yeni bir acının başlangıcı oluyordu. İnsanlık çökmüştü. Şehirler bir zamanlar göğe meydan okuyan kulelerken şimdi is ve küf kokan harabelerden ibaretti. Beton yığınlarının arasında rüzgâr uğuldar, eski dünyanın metal iskeletleri çürümüş kemikler gibi toprağa saplanırdı. Teknoloji bir masaldı artık; ekranlar kararmış, makineler susmuş, bilgi unutulmuştu. İnsanlar yeniden kılıçlara, mızraklara, baltalara dönmüştü ama bu dönüş bir ilerleme değil, daha derin bir düşüştü. Eski çağların bile bir onuru vardı; bu çağdaysa yalnızca vahşet kalmıştı. Açlık hüküm sürüyordu. Tarlalar lanetlenmiş gibi ürün vermez, su kaynakları ya zehirli ya da kanla karışık akardı. İnsanlar hayatta kalmak için birbirini satıyor, kardeş kardeşi ihbar ediyor, çocuklar daha konuşmayı öğrenmeden bıçak tutmayı öğreniyordu. Merhamet zayıflıktı. Vicdan, mezara gömülmüş eski bir kelimeydi. Viktor dönemi sona ermişti. Onun yönetimi zalimdi, evet; ama en azından kuralları vardı. Şimdi ise tahta oturan yeni kral, zulmün bile sınırlarını aşmıştı. İsmi fısıltıyla anılırdı; çünkü adını yüksek sesle söylemek bile ölüm sebebiydi. Bu kralın ne affı vardı ne de sabrı. Onun gözünde insanlar, yalnızca hükmedilecek etten ibaretti. Meydanlar idamlarla doluydu. Gün doğarken çanlar değil, çığlıklar yankılanırdı. Suçlu olmak gerekmiyordu; yanlış yerde durmak, yanlış bakmak, hatta doğru zamanda susamamak bile yeterliydi. Askerleri demirden iradeleri ve taşlaşmış kalpleriyle sokakları arşınlar, direnenleri değil, nefes alanları ezerdi. Umut yasaktı. Eski kitaplar yakılmış, eski hikâyeler unutturulmuştu. Gelecekten söz edenler ya delilikle ya da isyanla suçlanırdı. İnsanlar başlarını eğerek yürür, göz göze gelmekten korkardı; çünkü bir bakış, bir ihbar, bir cellat demekti. Ve dünya… Dünya sanki bu laneti kabul etmişti. Gökyüzü sürekli griydi, yağmur bile kül gibi yağardı. Toprak kana doymuş, rüzgâr duaları bile taşımıyordu. Tanrılar susmuştu ya da insanlığı çoktan terk etmişlerdi. Bu çağda yaşamak bir mucize değil, bir cezaydı...

" bir savcı... Bir aşiret ağası... Urfa`nın kadim topraklarında, adalet ile aşk arasında sıkışıp kalan iki kalp. Hem geçmişten kaçıyorlar hemde kader onları tekrar tekrar birbirine bağlıyor. Birinin hukuk, diğerinin töresi var. Peki aşk hangisini yenecek ? "