O, Moskova`nın karlarını bile dondurabilecek kadar bir imparatorluğun sahibiydi. Ben ise o karların altında nefes almaya çalışan yaralı bir kuş. Onu o ormanda bulduğumda, bir kurşun yarasıyla can çekişen bir adam (Aren) olduğunu sanmıştım. Ama o, kapılar ardına kilitlendiğinde, kucağımdaki umudu bile infaz edebilecek kadar acımasız bir cellat (Viktor Volkov) çıktı. Bu malikânede kurallar mermerle yazılmış, kanla mühürlenmişti. Ama onların anlamadığı bir dil vardı: Sessizlik ve bir kâse yoğurt çorbasının hatırlattığı o sıcak vatan kokusu. Oğlumun damarlarında onun kanı akıyordu, ama kalbi benim masallarımla büyüyecekti. Bir imparatorluğun çöküşünü izlemek ister misiniz? O zaman kapıları kapatın. `Seni bir sorumluluk olarak değil, bir zafer olarak istiyorum Alya.` `Sen beni ancak bir mahkûm olarak alabilirsin Viktor. Kalbim artık senin anlayamayacağın bir dilde konuşuyor.`"

Bazı geceler insanın hayatını değiştirir. Bazı geceler ise onu tamamen karanlığa sürükler. Vera için tam o gece, hayatına son vermesi gereken geceydi. Ama gözlerini tekrar açtığında karşısında onu izleyen bir yabancı vardı. Victor. Karanlığın içinden çıkmış gibi görünen bu adam yalnızca bir sır değildi; Vera’nın kaderiydi. Victor’un yaşaması için Vera’ya ihtiyacı vardı. Vera’nın yaşayabilmesi içinse geçmişiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Biri yaşamaktan vazgeçmişti. Diğeri halkını kurtarmak için zamana karşı savaşıyordu. Aralarında kurulan bağ yalnızca kader değildi. Kanla mühürlenmiş bir seçimdi. Ve karanlık yaklaşırken Vera şunu öğrenecekti: Bazen insanı hayatta tutan şey umut değildir… birinin onu bırakmamasıdır. Çünkü artık hiçbir şey sandığı kadar gerçek değildi. Ne insanlar… Ne anılar… Ne de kalbi.

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

Biri beni izliyordu. Her saniye. Saklanma gereksinimi duymadan, sanki bunu kabullenmemi ister gibi. ***

"Gerçeği kopyalayabilirsin. Sonuçlarını asla." KOPYA Bir insanın yerini başka biri alabilir mi? Su, geçmişinin yüküyle yaşamaya çalışan sıradan bir gençtir. Ancak bir gün kendisini, hiç kimsenin karşılaşmaması gereken bir gerçeğin ortasında bulur: Bir kopyalama makinesi ve geri dönüşü olmayan sonuçlar. Bir patlama. Kanla kaplı bir olay yeri. Ve komaya giren bir genç kız... Herkes cevapların peşindedir. Polis, doktorlar ve geçmişten gelen gölgeler gerçeği ararken kimsenin sormadığı bir soru vardır: Ya gördüğünüz kişi gerçekten o kişi değilse? Gerçek ile yalanın, insan ile kopyanın birbirine karıştığı bu hikâyede hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmayacaktır. Çünkü bazı gerçekler yok edilemez.

Geri çekilmek istedim ama sırtım soğuk taş duvarla buluştuğunda, kaçacak hiçbir yerimin kalmadığını anladım. Elini yanı başımdaki duvara yaslayıp üzerime biraz daha eğildi; üzerimdeki o ağır, tanıdık parfüm kokusu nefesimi kesmeye yetmişti. ``Kaçıyorsun benden,`` dedi, sesindeki o tehlikeli tını zihnimi bulandırırken. Başımı dik tutmaya çalışarak gözlerine meydan okudum. ``Kaçmıyorum,`` diye fısıldadım, sesimin titremesini engellemek için büyük bir savaş vererek. ``Sadece ateşe yaklaşmamak için direniyorum.`` Dudaklarında alaylı, bir o kadar da tehlikeli bir kıvrılma belirdi. ``Geç kaldın,`` diye mırıldandı parmakları çenemle buluştuğunda. ``Çoktan yandın, güzelim. Şimdi sadece kül olmamızı izleyeceğiz.”

Yüzyıllardır gölgelerin içinde varlığını sürdüren Konsey, dünyanın hiçbir yerinde adı geçmeyen ama birçok kararın ardındaki güç olan gizli bir oluşumdur. Beş büyük hanedanın kan bağı, mirası ve kuralları üzerine kurulmuş bu düzen; para, güç ve sadakatle değil, kanın taşıdığı sorumlulukla ayakta kalır. Konsey’de soyadları babadan oğula değil, kökten devam eder. Tahtın, mühürün ve mirasın gerçek sahibi kadınlardır. Her hanedan kendi sembolü, kendi gücü ve kendi mirasıyla Konsey’in bir parçasıdır. Kimi anlaşmaları yönetir, kimi savaşları önler, kimi bilgiyi toplar, kimi ise verilen kararların bedelini ödetir. Ancak Konsey’in en büyük kuralı değişmez: Kan ihaneti affetmez. Kurallara karşı gelenler mühürlenir, sırları açığa çıkanlar yargılanır ve Konsey’in dengesini bozan herkes bedelini öder. Çünkü Konsey için güç, sahip olunan bir şey değil; nesiller boyunca korunması gereken bir mirastır. Ve bazı miraslar, insanı tahta çıkarmaz… Onu karanlığın içine hapseder.

İçerik Uyarısı: Bu kitap şiddet ve argo/küfür içeren ifadeler barındırmaktadır. Okuyucu takdirine sunulur. Yılbaşı gecesi, herkes yeni bir başlangıcı kutlarken İmre Sezen`in hayatı tek bir düşüşle paramparça olur. Partide şehrin en prestijli ailesinin varisi Çağatay hayatını kaybeder. Kaza mı, intihar mı, yoksa cinayet mi? Kimse bunun cevabını bilmez. O gecenin ardından İmre, Çağatay`ın odasında kırmızı bir defter bulur. Defterin sayfalarında sekiz isim vardır. Sekiz kişi. Sekiz ölüm. Ve sekizinci isim kendisidir. Cinayet Büro Komiseri Timur Sipahi ile İmre Sezen`in yolları, av ile avcı, güven ile şüphe, gerçek ile yalan arasındaki çizginin her geçen gün biraz daha belirsizleştiği bir oyunda kesişir.

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

Zelara çok küçük yaşlardan beri ailesi tarafından yaşamadığı şey bırakılmamış bir prensestir. buna rağmen çoğu kişi tarafından sevilen birisidir lakin hayatı boyunca sadece birisi ona şiddetli bir düşmanlık yapmıştır. O kişi ise Dört Element Dünya`sının Başaskeri olan Daren`dir. Fakat bu düşmanlık yılların etkisiyle Daren`in açısından son bulur fakat Zelara`nın bundan haberi yoktur. Zelara daha fazla o kalede kalmamak için idam edileceği gün kaçar ve Daren`de onun peşinden gider. Acaba bu ikisinin sonu nasıl olacaktı veya Zelara`nın Daren`e karşı olan görüşü değişecek miydi? Ya da zelara istediği o tahta oturabilecek miydi?

Büyük Kırılış`ın üzerinden yüzlerce yıl geçti. İnsanlık artık bulutların üzerinde, gökyüzünde süzülen takımadalarda yaşamını sürdürüyor. Aşağıdaki dünya ise mor sisin ve unutulmuş sırların hüküm sürdüğü yasak bir diyar. Alara, doğduğu günden beri kolunda taşıdığı gizemli bir izle bu dünyanın düzenine ait olmadığını biliyor. Geçmişin gömülü gerçekleri gün yüzüne çıkarken, bulutların ötesinde saklanan sırlar yalnızca onun kaderini değil, insanlığın geleceğini de değiştirecek. Bazı efsaneler unutulmaz... Sadece üzerleri bulutlarla örtülür.

"şu tepe pullu tepe" gözlerindeki damlalar yanaklarından aşağı süzüldü. Dudakları mırıldandığı türkü ile titredi. Elinde duran gümüş yüzüğü avcunda sıkıca tuttu. Giden adamın sırtını izledi. Terk edilmenin ağırlığı ile yere çöktü. Adamın elleri yumruk haline geldi. Adımları durmamıştı. Durmasını istemişti. Duysun istemişti. Duymuştu yinede durmamıştı. Dudakları titreyerek devam etti. "Altındır alay değil (Nennide yarım nenni) Gümüşdür kalay değil (Eskide yarım hani) Kınamayın a dostlar (Nennide yarım nenni) Sevdadır kolay değil (Eskide yarım hani)" Gözleri acı ile kapandı. Elindeki gümüş yüzüğü avcundan hiç ayırmadı..

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Eren Karagül`ün zihninde acı ve neşe, keder ve haz tamamen yer değiştirmiş durumda. O, içindeki vahşi canavarı beslemek için kan döken bir psikopat. Ama kimsenin bilmediği bir şey var Canı cehennem gibi yanarken dışarıya kahkahalar fırlatıyor, işlediği cinayetlerden muazzam bir zevk alırken gözlerinden sicim gibi yaşlar dökülüyor. ​ Çocukluğundan beri bir ucube gibi büyümenin, sevgisizliğin ve bastırılmış kapkara bir öfkenin sonucu bu Ters bir akıl. ​ Peki, duyguları tamamen yön değiştirmiş bir katili, akıl hastanesinin kalın duvarları ve deri kayışları ne kadar süre tutabilir? ​Eren Karagül`ün ters işleyen karanlık dünyasına hoş geldiniz.

Bazı insanlar isim aldıkları gün kaybolur. Adım Farsça’da ‘çare’ demek. Ne ironik… İnsanın bazen adını taşımaya ömrü yetmiyor. Belki de bu hayatta en çok kendime çare olmam gerekiyordu. Şimdi böyle düşününce bazen diyorum acaba ben gerçekten var mıyım? Ben onların dünyasına ait miyim ya da sadece yanlışlıkla burada unutulmuş bir yabancı mıyım? Bunları yazıyorum çünkü; hiç değilse birileri, bir zamanlar nefes almış ama yaşamayı hiç becerememiş bir kızın var olduğunu bilsin diye. Ben Darmân. Adım çare demek. Ama bu hikâyede kimse kimseye çare olamayacak.

Sadece yüzünüzü değil; adınızı , yaşınızı, nereli olduğunuz ve nerde yaşadığınız da dahil olmak üzere her şeyiniz gizli olduğu bi yayıncı olduğunuzu düşünün. Ve günün birinde kapınızı yardıma muhtaç korkmuş bi kişinin çaldığını düşünün. Ya o kıza yardım eli uzatıp kapıyı açacak ve hayatınız kökten değiştiğini göreceksiniz ya da görmezlikten gelip bir kız olarak kendini onun yerine koyacak ve hayatının sonuna kadar vicdan azabı çekeceksiniz. Bizim kız ilk seçeneğin sonuçlarını bilmiyordu tabiki ama bilseydi de yine de ilk seçeneği seçerdi:) Ve o kapıyı açtı, hayatın ona ne kapılar açacağını bilmeden…

Geçmişin acımasız izleri bedeninde taşıyan Ilgın ve hayatını kabusa çeviren günü zihninden silemeyen Serhas, tutkulu bir aşkın ikilisiyken aralarına giren kurşunlar ikiliyi farklı hayatlara savurur. Serhas büyük bir enkaz içerisinde nefes almaya çalışırken, Ilgın hatırlamadığı geçmişin izleri ile hayata devam etmeye çalışır. Üstlerden gelen emir ile gizli görev yolculuğu başlayan Ilgın, Türkiye`den Rusya`ya uzanan ipin ucunu bir noktadan yakalamak için çaba sarf ettiği noktada kendisini hayatına giren yeni yüzler ve yeni bir aşk ile baş başa bulur. Bir yandan Serhas bir yandan yeni aşkın rüzgârları ve çözmesi gereken bir görev ile hayat git gide karışıklaşırken, Ilgın ipin ucunu bir kör düğüm haline getirerek onu baştan çözmeye başlayacaktır. Peki ya sahiden, ipin ucunu çözmek bu kadar kolay mıdır? Yazılan tüm bölümlerde geçerli olmak üzere; bölümlerde adı geçen kurum ve kuruluşlar, gerçek hayattan esinleme olup, kalan yerlerin tamamı yazarın hayal dünyasına dayanmaktadır. Kitabın gerçek kurum ve kuruluşlarla ilgi-alakası yoktur, tamamı kurmacadır. Unutulmaya Mahkûm adına yazılan bir kurgu olarak; kitap içeriği, alıntılar ve bölümlerin tamamı Duru Taşkulak`a aittir. Uyarlanma veya kurgunun alıntılanması sonucu, adli işlem başlatılacaktır.

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Bazı borçlar parayla değil, hayatla ödenir. Elfida Karaca, aldığı bir iyiliğin bedelini özgürlüğüyle ödemektedir. Artık her emri yerine getirmek zorunda olan görünmez bir örgütün kuklasıdır. Toygar Altuğ Demiralp ise MG adlı örgütü Türkiye`den silmeye yemin etmiş bir MTAM ajanıdır. Örgüte ulaşabilmek için tek ihtiyacı olan kişi, karşısındaki kadındır. Fakat görevler tamamlanmadan önce duygular ortaya çıkarsa, en büyük tehdit örgüt değil, insanın kendi kalbi olur. Bir askere vatan emanet edilirdi; ama gönül asla.

ZKOX Sirki’ne hoş geldiniz. Burada herkes gülümser. Palyaçolar güldürür, akrobatlar nefes keser, alkışlar hiç susmaz. Çadırın altında her gece kusursuz bir gösteri sergilenir. Seyirciler eğlenir, çocuklar kahkahalar atar ve perde her zaman alkışlarla kapanır. Ama hiçbir seyirci, perde kapandıktan sonra içeride neler yaşandığını bilmez. Çünkü bazı gösteriler yalnızca sahnede oynanmaz. Rictus, sirkin en sevilen göstericisidir. On dakika boyunca ince bir ipin üzerinde yürür, tek kelime etmeden binlerce insanı büyüler. Fakat gerçek gösterisi, alkışlar sona erdiğinde başlar. Perdenin arkasında herkes bir rol oynar. Kimi seyircidir. Kimi oyuncu. Kimiyse… bir sonraki gösterinin başrolü. Bu hikâye; deliliğin sessizce büyüdüğü, güven duygusunun yavaş yavaş parçalandığı ve insan zihninin en karanlık köşelerine yapılan rahatsız edici bir yolculuktur. Çünkü bazı sirklerden çıkabilirsiniz. Ama bazı gösteriler… Ömür boyu zihninizden çıkmaz.

Bir seri katil hikayesi...

KIZIL LEKE "Bazı sırlar yıllarca saklanır... Ama bazı izler asla silinmez." Yıl 2025... MİT`in en başarılı saha ajanlarından biri olan Asel Güneş, yıllardır farklı ülkelerde, farklı kimliklerle yürüttüğü gizli operasyonların ardından Türkiye`ye çağrılır. Teşkilatta herkes onu gerçek adıyla değil, "Serçe" lakabıyla tanır. Sessizliği, zekâsı ve iz bırakmadan hareket edebilmesi onu özel yapan en büyük özellikleridir. Fakat Türkiye`ye dönüşü bir başlangıç değil, geçmişin kapısını açan büyük bir sırrın ilk adımıdır. Asel`in önüne bırakılan kırmızı mühürlü bir dosyanın üzerinde yalnızca iki kelime yazmaktadır: KIZIL LEKE Dosya, Türkiye`yi hedef alan karmaşık bir tehdidi ve yıllardır çözülemeyen karanlık bağlantıları ortaya çıkarmaktadır. Ancak Asel bu araştırmanın sadece bir operasyon olmadığını zamanla fark eder. Çünkü dosyanın içinde kendi geçmişine ait izler de vardır. Sekiz yaşındayken annesini ve babasını kaybeden Asel, o günden geriye kalan parçaları hiçbir zaman tamamlayamamıştır. Annesi polis, babası uzman çavuş olarak görev yaparken şehit olmuş; Asel`in hafızasında ise sadece birkaç kırık anı kalmıştır. Yüzbaşı Bora Alp Ertunga... Kasırga Timi Komutanı. Disiplini, liderliği ve keskin zekâsıyla tanınan Bora, aynı dosyanın peşindedir. Askerî operasyonlarla istihbarat dünyasının kesiştiği bu noktada Asel ve Bora, başlangıçta farklı yöntemleri nedeniyle karşı karşıya gelirler. Biri bilgilerin izini sürer, diğeri sahadaki gerçeğin peşinden gider. Ancak ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Yıllar önce yolları aslında çoktan kesişmiştir. Unutulan bir çocukluk... Gizlenen bir geçmiş... Kapanmayan bir hesap... Ve bütün cevapların merkezinde duran tek bir iz: Kızıl Leke. Bu hikâyede bazı savaşlar silahlarla değil, sırlarla verilecektir.

MELEZ PRENSES: GİZLENEN Solaria (Güneş Krallığı) ve Noxis (Gece Diyarı) asırlardır birbirine zıt iki dünyadır. Solaria’nın asil Prensesi Alessa ile Noxis’in Gizemli Prensi Valerian, bu amansız mücadelenin ortasında her şeyi karşılarına alarak büyük bir aşka yelken açarlar. Ancak bu yasak bağ, krallıkların büyük sırlarıyla birlikte derin bir sessizliğe gömülür.Aradan uzun yıllar geçer. O gizemli geceden sonra her şeyden uzaklaştırılan bir bebek, tarafsız sınır kasabasında sıradan bir demircinin yanında büyümüştür. Adı Luna’dır. Kendini sıradan bir kasaba kızı sanan Luna, içindeki iki zıt gücün (yaşam veren saf şifa ışığı ve gölgelerin fısıltısı) uyanmasıyla hayatının en büyük dönüm noktasına ulaşır. En büyük sığınağı ise fırıncının oğlu olan sıradan sevgilisi Elias’tır.Luna’nın kasaba meydanında patlak veren o muazzam melez gücü, yıllardır geçmişin yasıyla yaşayan iki krallığın liderlerini aynı anda bu küçük kasabaya çeker.Geçmişin küllerinden doğan Luna, öz babası Valerian ve sevgilisi Elias ile omuz omuza vererek ailesini kurtarmak ve iki dünyayı birleştirecek olan Üçüncü Krallık`ı kurmak için geri dönüşü olmayan bir yolculuğa adım atar. İki dünyanın kaderi, artık unutturulmuş bu melez soyun ellerindedir.

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃

Kayla Kaya`nın, ateşini sözdürmesine ve kendini hayatını küle çeviren bu yangınlardan kurtarmasına ihtiyacı vardı. Herkesin kahramanı olan, her şeyin üstesinden gelen Kayla, kendi yangınını söndüremiyordu. Farzetti ki biri kurtardı onu bu durumdan, söndürdü yangını. O kimdi? Hadi her şeyi geçtik, o kişi neden kendini bu ateşe atmıştı ki? Kayla, 27 yaşına gelip psikologluğunu ilk günki sevdasıyla yaparken uzun bir süredir yakınına gelmeyen bu yangınlarla yeniden burun buruna gelir. İyi okumalar