Onlar gitti biz kaldık.Biz yine Ayın Işğında Kaldık.

"şu tepe pullu tepe" gözlerindeki damlalar yanaklarından aşağı süzüldü. Dudakları mırıldandığı türkü ile titredi. Elinde duran gümüş yüzüğü avcunda sıkıca tuttu. Giden adamın sırtını izledi. Terk edilmenin ağırlığı ile yere çöktü. Adamın elleri yumruk haline geldi. Adımları durmamıştı. Durmasını istemişti. Duysun istemişti. Duymuştu yinede durmamıştı. Dudakları titreyerek devam etti. "Altındır alay değil (Nennide yarım nenni) Gümüşdür kalay değil (Eskide yarım hani) Kınamayın a dostlar (Nennide yarım nenni) Sevdadır kolay değil (Eskide yarım hani)" Gözleri acı ile kapandı. Elindeki gümüş yüzüğü avcundan hiç ayırmadı..

Biri beni izliyordu. Her saniye. Saklanma gereksinimi duymadan, sanki bunu kabullenmemi ister gibi. ***

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. SAVAŞ AĞA hikayesi çilem olarak değişmiştir... Kuma kitabı değildir... 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

Ak ile karanın savaşı bitti ama onun hayatta kalma mücadelesi yeni başlıyor. Siyah Elflerin prensi Sirius ile Beyaz Elflerin prensesi Elvina’nın yasak aşkından doğan Lora, iki krallığın da lanetlediği melez bir kan taşıyordu. Ailesinin katledildiği o dehşet gecesinden, sadık hizmetçi Lily sayesinde kurtulmuş ve eski bir kulübede kimliğini kömür karasının ardına saklayarak büyümüştü. Ta ki o güne kadar... Şehirdeki şifacı dükkanında çıkan bir arbede, Lora’nın saçlarındaki beyaz tutamları ve ölümcül sırrını açığa çıkarır. Artık peşinde acımasız avcılar vardır. İzini kaybettirmek için sığındığı bir tavernada ise kulak misafiri olduğu fısıltılar, hayatının seyrini tamamen değiştirir: Yıllar önce öldüğünü sandığı annesi Elvina hayatta olabilir ve gidenlerin akıl sağlığını yitirdiği efsanevi "Gizli Topraklar"a sürgün edilmiş olabilir. İçindeki o küçücük umut ışığının peşine düşen Lora`nın önünde ölümcül bir engel vardır: Oraya ulaşmanın tek yolu, krallıklara dağılmış ve uğruna savaşlar çıkan parçalanmış bir haritayı bir araya getirmektir. Lora, annesini bulmak için bu tehlikeli arayışa çıkarken sadece avcılarla değil, zihni kemiren halüsinasyonlarla ve Gizli Topraklar`ın bilinmezliğiyle de savaşmak Çünkü bazı kapılar açıldığında, geriye dönüş artık mümkün değildir.

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi`ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu kurguda geçen yerler, kurumlar, olay örgüleri bana, yani şahsıma aittir. Benzeri yoktur bilginize.

" Duygusal boşluğunla ilk yüzleştiğin zamanı hatırlıyorum o kadar boşluktaydın ki kendi kafanda "Önceden bir aptal kız vardı bana artık bakmıyor bari ondan acısını çıkarayım istediğim tamamlanmışlığı bulamamanın"dedin ve sürekli bana bakarak peşimde pervane gibi görünerek bunu başardın.Ama hesaba katmadığın bir şey vardı ben saf değildim.Oynadığın her oyunu gördüm sadece bir anlık da olsa sadece bakarak beni kendime özel hissettirişini kabul ettim... ... "Bir yudum kahve gibi gözlerin değmeye kıyamıyor gözlerim" *Bir lise kurgusu*

📚 Hikâyenin Konusu Yeni eğitim yılı başlamıştır. Deniz ve Güneş, şehirdeki köklü ve prestijli Atatürk Anadolu Lisesine nakil olur. İlk gün müdür sadece tek bir uyarı yapar: "Okulun eski doğu koridoruna hiçbir öğrenci girmeyecek." Kimse nedenini bilmez. Bir akşam etüt çıkışında Deniz, koridordan gelen fısıltılar duyar. Güneş buna inanmasa da birlikte araştırmaya karar verirler. Koridorun sonunda eski bir kapı bulurlar. Kapının üzerinde sadece şu yazmaktadır: "Gerçek her zaman göründüğü gibi değildir." Tam kapıyı açacakları sırada arkalarından bir ses gelir: "O kapıyı açarsanız, geri dönüşü olmayan bir yola girersiniz." Konuşan kişi okulun gizemli öğrencisi Arastır... Aras bu okulun yıllardır saklanan sırrını bilmektedir. Ancak gerçeği anlatmak yerine onlara tek bir soru sorar: "Gerçeği gerçekten öğrenmek istiyor musunuz?" Ve böylece üçü, okulun duvarları arasında yıllardır saklanan büyük sırrı çözmek için tehlikeli bir maceraya atılır.

İçerik Uyarısı: Bu kitap şiddet ve argo/küfür içeren ifadeler barındırmaktadır. Okuyucu takdirine sunulur. Yılbaşı gecesi, herkes yeni bir başlangıcı kutlarken İmre Sezen`in hayatı tek bir düşüşle paramparça olur. Partide şehrin en prestijli ailesinin varisi Çağatay hayatını kaybeder. Kaza mı, intihar mı, yoksa cinayet mi? Kimse bunun cevabını bilmez. O gecenin ardından İmre, Çağatay`ın odasında kırmızı bir defter bulur. Defterin sayfalarında sekiz isim vardır. Sekiz kişi. Sekiz ölüm. Ve sekizinci isim kendisidir. Cinayet Büro Komiseri Timur Sipahi ile İmre Sezen`in yolları, av ile avcı, güven ile şüphe, gerçek ile yalan arasındaki çizginin her geçen gün biraz daha belirsizleştiği bir oyunda kesişir.

Herkes gördüklerinden sorumludur ve... Ölümünden.

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Dedektif Sencer: Kanlı Adalet Yıllar önce bir gece... Şehrin en dürüst başsavcısı ve eşi, resmî kayıtlara göre sıradan bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Dosya kapandı. Gerçek ise hiç bulunamadı. Yetimhanede büyüyen Dedektif Sencer, geride kalan tek miras olan şifreli bir USB bellek ve sararmış bir aile fotoğrafıyla geçmişin izlerini takip etmeye başlar. Attığı her adım onu yalnızca babasının ölümüne değil, şehrin en güçlü isimlerini birbirine bağlayan görünmez bir ağın içine sürükler. Mafya liderleri, yozlaşmış bürokratlar, teknoloji imparatorları ve teşkilatın en karanlık sırları... Bu şehirde herkes bir şey saklıyor. Ama biri, bütün sırları aynı anda ortaya çıkarmaya hazırlanıyor. Adalet bazen mahkeme salonlarında dağıtılır. Bazen de kanla yazılır.

Hikaye bitmek üzere ama yeniden düzenlediğim için düzelttikçe yeni bölümleri yayınlayacağım.

Herkes mi deliydi ,yoksa sadece dışlanmışlar mı? Rivena Hale, kendisini kapatıldığı hastaneye nasıl getirildiğini hatırlamıyor. Kimse neden burada olduğunu açıkça söylemiyor. Doktorlar ona güvenmesi gerektiğini söylüyor. Diğer hastalar ise susuyor. Fakat bazı bakışlar, söylenmeyen şeylerin varlığını ele veriyor. Rivena geçmişini hatırlamaya çalıştıkça zihninde boşluklar beliriyor. Duyduğu sesler, gördüğü insanlar ve hatırladığı olaylar birbirine karışmaya başladığında, gerçeğin hangisi olduğundan artık emin olamıyor. Belki gerçekten hastadır. Belki de bütün bunlar zihninin ona oynadığı bir oyundur. Ya da... Belki de ona unutturulmak istenen bir şey vardır. Hastanenin koridorlarında cevap ararken bir gerçekle yüzleşir: Buradan çıkmanın yolu gerçeği bulmaksa, önce kime inanacağını bulmalıdır. Çünkü bazen en tehlikeli insanlar deli olduğunu düşündüklerimiz değil... Deli olmadıklarına bizi inandıranlardır.

O, Moskova`nın karlarını bile dondurabilecek kadar bir imparatorluğun sahibiydi. Ben ise o karların altında nefes almaya çalışan yaralı bir kuş. Onu o ormanda bulduğumda, bir kurşun yarasıyla can çekişen bir adam (Aren) olduğunu sanmıştım. Ama o, kapılar ardına kilitlendiğinde, kucağımdaki umudu bile infaz edebilecek kadar acımasız bir cellat (Viktor Volkov) çıktı. Bu malikânede kurallar mermerle yazılmış, kanla mühürlenmişti. Ama onların anlamadığı bir dil vardı: Sessizlik ve bir kâse yoğurt çorbasının hatırlattığı o sıcak vatan kokusu. Oğlumun damarlarında onun kanı akıyordu, ama kalbi benim masallarımla büyüyecekti. Bir imparatorluğun çöküşünü izlemek ister misiniz? O zaman kapıları kapatın. `Seni bir sorumluluk olarak değil, bir zafer olarak istiyorum Alya.` `Sen beni ancak bir mahkûm olarak alabilirsin Viktor. Kalbim artık senin anlayamayacağın bir dilde konuşuyor.`"

Bir zamanlar “En Güzel Kasaba” olarak adlandırılan Whisperfall, artık bir ölüm kasabasına dönüşecekti. Çocukların neşeli kahkahalarıyla çınlayan sokaklar; yakında çığlıklara, hıçkırıklara, isyanlara ve çaresiz bağırışlara teslim olacaktı. Peki, gölgelerin ardında saklanan katil sonunda kendini gösterecek mi? Tüm hakları saklıdır ve yazara aittir.

Bir sabah uyandığında geçmişine dair hiçbir şey hatırlamayan bir genç, kendisini tanıdığını söyleyen insanların arasında bulur. Annesi ona çocukluğunu, arkadaşları birlikte yaşadıkları yılları anlatır. Fotoğraflar, onun yaşadığı söylenen hayatı gözlerinin önüne serer. Her şey ona aittir; fakat hiçbir şey ona aitmiş gibi hissettirmez. Çocukluğundaki mutlulukları hatırlamaz. Arkadaşlıklarını hissedemez. Yaşadığı söylenen anılar zihninde hiçbir iz bırakmaz. Ta ki yırtılmış bir fotoğrafta, yüzünü bile göremediği birine karşı açıklayamadığı bir özlem hissedene kadar... Artık yalnızca geçmişini hatırlamaya çalışmıyordur. Kendisinin kim olduğunu anlamaya çalışıyordur. Çünkü bazen insanı gerçekten kendisi yapan şey yaşadığı anılar mı, onları hatırlaması mı, yoksa o anıların içinde bıraktığı duygular mıdır? Ve eğer sana bütün hayatını başkaları anlatıyorsa... Anlatılan kişi gerçekten sen misin?

"Ölüm, basit zihinler için sıradan bir yok oluştur. Ama benim için görkemli bir başlangıç..." Sıradan sokakların arkasında, karanlığın içinden yükselen bir figür: Ölüm Meleği Carmilla. Elindeki baltası, yüzündeki ürpertici maskesi ve ellerine bulaşan koyu kırmızı kanla o, gecenin yeni hakimi. Ancak bu kanlı yolculukta yalnız değil. Sadece kendisinin görebildiği, zihninin duvarlarında bir yılan gibi tıslayan ortağı Silas her adımında onunla. Carmilla bir deli mi, yoksa kendi adaletini arayan bir ceza kesici mi? Masumların teğet geçtiği, günahkarların ise akşam yemeğine dönüştüğü bu karanlık sokaklarda oyuna hoş geldiniz. Tabii sıradaki kurban siz değilseniz...

"Kaderden kaçılmaz," der bilge insanlar. Ancak Walen MacLeod buna hiç inanmazdı. Ta ki hayatına Eislin adında gizemli bir genç kadın girene kadar. Onun gelişi, Walen`ın yaşamını altüst etti; en sıradan görünen şeylere bile bambaşka bir gözle bakmasını sağladı. Gördükleri ise onu korkuya, hatta umutsuzluğa sürükledi. Peki Eislin kimdir? Nereden gelmiştir? Walen`ın kaderini nasıl değiştirecektir? Yazardan: Kitabın başlangıcı hafif ve sıradan görünebilir. Kahramanların tanışması, sohbetleri, gülümsemeleri ve aşk... Fakat sayfalar ilerledikçe sorular çoğalmaya başlar. Bu genç kadın kim? Oraya nasıl geldi? Ölü mü, yoksa hayatta mı? Bu romanın kurgusu sondan başlandı. Önce final tasarlandı. Bu yüzden sevgili okur, hikâyenin gerçek anlamı finalde gizlidir. İpuçlarını gözden kaçırma. Belki de Eislin`in sırrını çözen ilk kişi sen olacaksın.

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Toprağın haykırışları oldu pusulam. Benliğimi bıraktığım kanatlarım ölümün habercisiyle buluştu. Sarmaşıklarına sarılı bedenler onun varlığında vücut bulurken, hayat verdiği topaktan can alacaktım. O kefene sarılmamış ruhları benim için süslerken, kasvetli havasını mavi kanatlarımla dağıtacaktım. Ruhu arşa çıkmış bu insanların, cellatlarının son tanıklarıydık biz. Varlığım yok oluşun miladı. Yaşamı var oluşun yok oluşu.

En yakın arkadaşına âşık olan okulun zorba çocuğu, peşini bırakmayan gizemli tehdit mesajları ve lise hayatının karmaşası…

Sadece yüzünüzü değil; adınızı , yaşınızı, nereli olduğunuz ve nerde yaşadığınız da dahil olmak üzere her şeyiniz gizli olduğu bi yayıncı olduğunuzu düşünün. Ve günün birinde kapınızı yardıma muhtaç korkmuş bi kişinin çaldığını düşünün. Ya o kıza yardım eli uzatıp kapıyı açacak ve hayatınız kökten değiştiğini göreceksiniz ya da görmezlikten gelip bir kız olarak kendini onun yerine koyacak ve hayatının sonuna kadar vicdan azabı çekeceksiniz. Bizim kız ilk seçeneğin sonuçlarını bilmiyordu tabiki ama bilseydi de yine de ilk seçeneği seçerdi:) Ve o kapıyı açtı, hayatın ona ne kapılar açacağını bilmeden…

Her doğumda bir ölüm vardır.

Yüzyıllar boyunca Aetheryn`in krallıkları, kırılgan bir denge içinde varlığını sürdürdü. Eldervale`in kutsal ormanlarından Pyraxis`in alevlerle kavrulan topraklarına, Glaciera`nın sonsuz buzlarına ve Stormrend`in öfkeli denizlerine kadar uzanan bu dünya, elementlerin gücü sayesinde ayakta kaldı. Herkes bu dengenin sonsuza dek süreceğine inanıyordu. Yanılıyorlardı. Önce yaşam solmaya başladı. Ardından anılar silikleşti. Ve karanlığın derinliklerinden yükselen fısıltılar, unutulması gereken bir gerçeği yeniden uyandırdı. Geçmişin küllerinden doğan o güç, yalnızca krallıkları değil; insanların inançlarını, dostluklarını ve kaderlerini de parçalamaya hazırlanıyordu. Şimdi ise birbirinden tamamen farklı beş genç, hiç bilmeden aynı kaderin iplerine bağlanıyor. Kimi doğuştan sahip olduğu güç yüzünden yargılanacak. Kimi sevdiklerini korumak uğruna her şeyinden vazgeçecek. Kimi ise, kurtuluş sandığı şeyin aslında felaketin ta kendisi olduğunu çok geç anlayacak. Çünkü bazen bir dünyayı yok oluşa sürükleyen en büyük tehdit karanlığın kendisi değildir. Kaybedileni, ne pahasına olursa olsun geri getirme arzusudur.