Theodore Kane öldüğünde, bunun bir son olduğunu sandı. Tanrılar ise bunu yalnızca bir olasılık olarak gördü. Ona bir şans verdiler. Nedeni açıklanmamış, sonucu tartılmamış bir şans. Theodore da bilmiyordu. Elinde tuttuğu şeyin bir armağan mı, yoksa tanrısal düzeni sessizce zorlayan bir çatlak mı olduğunu. Tanrılar neye izin verdiklerinin farkında değildi. Çünkü bazı olasılıklar izlenir... bazıları ise izlendikçe genişler. ELLİ DÖRT Not: Bu hikâye, konforlu bir okuma sunmaz. İlerleyen bölümler de psikolojik ve ahlaki olarak rahatsız edici unsurlar içerebilir.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Hiç kitap karakterine aşık oldunuz mu? Hayır, hayır. Soruyu değiştiriyorum. Hiç dilek tuttunuz mu? Peki, o dileğiniz gerçekleşti mi? Galiba benim dileğim gerçek oldu. Yoksa balkonumun ortasında yayılarak yatan bu yarı çıplak prensin bir açıklaması olamazdı. Tek sorun vardı. Bu adam Grondal Krallığı`nın korkulu rüyası olan Prens Lokii. 2024 yılında balkonunuzda yatan yarı çıplak prensle karşılaştığınızda ne yapabilirdiniz ki?

Çetin bir kış günü gözlerini açtığı hayatta `Berfin` dediler kız çocuğuna. Kış günü açılan gözleri güneşi de görsün, soğuğa rağmen hayatta kalsın istediler. Ağrı`nın bir ilçesinde doğan kız çocuğunun şeytana dönüşüm hikayesi. Babasının daha doğmadan piç ettiği bir kız çocuğu.. Annesinin hiç ettiği bir kız çocuğu.. ▪️ "İnsanlar bir şeytan yarattı. Daha sonra yarattıkları şeytan onlara da musallat olmasın diye Tanrı`ya dua ettiler. Yarattıkları şeytanın ne kadar kindar oluşunu bilmeden, Yarattıkları şeytanın yüzünün melek oluşunu bilmeden, Asıl şeytanın bir çocuğu piç edenlerin olduğunu bilmeden, Asıl şeytanın bir çocuğu hiç edenler olduğunu bilmeden, En çok da asıl şeytanın kendi ruhlarında yattığını bilmeden..." ! Kurguda geçen tüm olay, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünüdür. !

İki yıldır sevdiği kızı gece evine girip izleyen Aslan Demir Bir zaman sonra Aslanı fark eden Eylül Korkmaz

Bazı yaralar görünmez. Ama en derin olanlar…en çok kanayanlardır. Kaan Altuğ, emirleri sorgulamayan bir askerdi. Ta ki uyguladığı emrin sonucu masum bir hayatı alana kadar. Derin İpekçi, insanların kırık zihinlerini onaran bir psikologdu. Ama bazı yaralar vardı ki… ne teşhis konulabiliyordu ne de iyileştirilebiliyordu. Ve kader… Bu iki yabancıyı aynı odada karşı karşıya getirdi. Biri yaşadığı gerçeği biliyor. Diğeri ise bildiği gerçeğin yalan olduğuyla yüzleşeceğinden habersiz. Bir operasyon… İki ayrı yara… Ve kapanmayan bir geçmiş. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları …hesaplaşmadır.

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir." Büyükbabasın dan intikam almak isteyen Güneş Demir düşmanlarıyla anlaşma yapar ama beklenmedik olaylarla karşılaşırlar...

Onlar yetimhanede tanıştı ve günün birinde ayrılmak zorunda kaldılar. Ayrılırken birbirlerine söz verdiler. Giden gelecekti, kalan bekleyecekti. Yirmi yıl geçti. Giden yana yakıla aradı, kalan sabırla bekledi. Ve bir gün... Birbirlerini buldular. Ama tanıyamadılar. ✋🏻 Bu kitabın rengi kırmızı. KAN KIRMIZISI ♟ Yeraltı Kulübü, İstanbul`un en gözde gece kulüplerinden biridir. Şaşaası göz kamaştıran bu mekânda cebinin doluluğuna güvenen herkes sınırsızca eğlenebilir. Ancak perşembe geceleri içeriye girebilmek için sahip olduğunuz statü ya da ensenizin kalınlığı geçerli olmayacak. Sadece özel kişilerin erişebileceği karta sahipseniz kapılar size açılacak ve perşembe gecesinin karanlığıyla tanışabileceksiniz. Düzenlenen kafes dövüşlerinde hiçbir kural yok, ancak Yeraltı Kulübü`nün dövüş gecelerinden bile üstün tuttuğu tek kural var. Nehir ise hayatını aksiyondan uzak tutmaya özen gösteren, kendi hâlinde yaşayan bir kadındır. Fakat kader her zamanki gibi kendi planını devreye koyduğunda ve hiç ummadığı birinin sahtekârlığı yüzüne çarptığında hayatı birden rayından çıkar. Bulaştığı pislikten yakasını kurtarabilmek için sunulan teklifi kabul etmek zorunda kalır. Kimilerinin sahip olduğu statü ve parayla bile elde edemediği o kart avucuna bırakılır. Ve Nehir bir gece vakti, eline tutuşturulan paketle, Yeraltı Kulübü`nün önünde kendisini bulur. Birincisi paketin içerisinde ne olduğunu tahmin etmektedir. İkincisiyse Yeraltı Kulübü`nün yıkılmaz kuralından habersizdir. ♟ Entrika, gizem, gerilim, aksiyon okumayı sevenlere hitap edecek bir kurgudur.

Elzem`in 2.Kitabıdır!! Olaylar birbirine bağımlı ilk Elzem`i okuyun ----------------------------------------------------------------- Özlüyordum. Ölüyordum. Onun yandığını söylüyorlardı ama hayır, onun yokluğunda ben yanıyordum. Ölmezdi, Elzem ölmezdi ki, beni bırakmazdı Elzem. Hayatımda belki hiçbir şey bilmiyordum belki ama biliyordum ki benim sevdiğim beni bırakmazdı. Elzem öldü demişlerdi, ben de ölmek istemiştim. Hatta ölmüştüm de. Ama buna rağmen yaşamaya devam etmeliydim. Çünkü biliyordum ki o beni bir yerlerde bekliyordu ve o beni beklerken ben ölemezdim. ----------------------------------------------------------------- O yangından sonra Ulaç`ın öldüğüne inanmayan Saltan sevgilisini bulmaya çalışır.

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

"Merhamet, cehennemde sadece bir intihar biçimidir." On sekiz yıl boyunca sahte bir hayatın içinde, sıradan bir insan olduğuna inandırılarak korunan Savannah, evrenin en dibine, Derinlik`e fırlatıldığında sarsıcı bir gerçekle yüzleşir: O bir kurban değil; evrenin kodlarını yazan Kozmik Mimar Lusifer`in oyununda, zamanı geldiğinde patlaması için tasarlanmış biyolojik bir "mayındır". Önünde tek bir kurtuluş yolu vardır: Kendi insanlığını, kendi elleriyle boğmak. 9 Kat 9 Dehşet Damarlarında kaynayan zehirli Siyah Kan ve bedenini saran sıvı-metal zırhıyla Savannah, acıyı bir silaha, kusurlarını ise mutlak bir vahşete dönüştürür. Çıktığı bu kanlı basamaklarda kendi kusursuz kopyasını delirtir, onu büyüten babasının anısını hiçliğe gömer ve cehennemin en karanlık varlıklarını dize getirir. Zihnindeki sesleri susturup saf bir psikopata dönüşürken, sadist ablası Blood Raina ile evrenin en zehirli ittifakını kurar. Şimdi, o kanlı obsidyen tahtın yeni sahibi o. Cennet`in steril kapılarını kırmaya, meleklerin kanatlarını kendi et tezgahlarında dikmeye hazırlanan, acımasız Cehennem Kraliçesi. Ancak tahtın soğukluğu tenine işlediğinde, karanlığın içinden o devasa, kozmik sır fısıldanacaktır: Lusifer kaçmadı. İpler kopmadı. Ve oyun bitmedi. Kuklanın kendi iplerini kestiğini sandığı an, asıl cehennemin başladığı andır.

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

Y*tişkin içerik +1& ”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

"Herkes susuyordu çünkü gerçek düzeni bozar"

"Güzellik, nefes almayı bıraktığında kusursuzlaşır." Sammy için lise koridorları, içinde yürümek zorunda olduğu kirli bir bataklıktan farksızdı. O, yaşayan her şeyin içindeki o kusurlu "et" yığınından nefret ediyordu. Onun dünyası; odasındaki dilsiz, sağır ve asla yaşlanmayan porselen bebeklerden ibaretti. Ta ki dolabına bırakılan o porselen parçasına kadar... Gerçek bir parmak kadar detaylı, bir ceset kadar soğuk. Sammy, kendi karanlığına ayna tutan o adamla, Metin ile tanıştığında; "sanatın" ne kadar ileri gidebileceğini keşfedecek. Bu bir aşk hikayesi değil; bir evrim süreci. Kaçırılan genç kızlar, dondurulan hayatlar ve çığlıkların porselenin altında sessizleştiği bir atölye. Hazır mısın? Çünkü Metin’in fırçası bu kez senin tenine dokunmak için sabırsızlanıyor. “Onları öldürmüyorum Sammy. Onları ölümsüzleştiriyorum.”

Şizofreni tanısı konulan bir kadının psikoloğa başvurmasıyla başlar. Kadının anlattıkları, hem gerçeklikle hem de kurguyla iç içe geçer. Dr. Tülin, bu karmaşık hikayeyi dinlerken hem merak hem de endişe içindedir. Seanslar ilerledikçe, psikolog aile ile görüşmek ister. Ancak sonunda, beklenmedik bir olayın ortaya çıkması, herkesi şaşırtır. “Karanlık Yolculuk,” sadece bir hastanın değil, aynı zamanda psikoloğun ve ailenin de hayatını değiştirecektir. 📖✨ *Kurgu daha yazım aşamasında olduğu için yanlışlarım olabilir. Kurguyu tamamladıktan sonra düzenlemeyi planlıyorum. Düzeltmemi istediğiniz şeyleri yorumda yazarsanız dikkate alıp düzeltirim :)

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Melek tüm hayatını ve yaşamını geride bırakarak hiç bilmediği bir şehre taşınır. Yan komşusu olan sert ve huysuz bir askerle aralarında başlayan küçük gerilimler, bir birlerine yaklaşmalarını sağlar.

Wretelya’da her türlü canlıya rastlamak mümkündü ama orada tek bir insanoğlu bile yoktu. Belki de kader, en başından beri olacakları biliyordu: Luna Jones, Wretelya’yı yıkmaya gelmişti. Babasının izinden giderek polis olan Luna, kaderinin babasınınkine bu denli benzeyeceğini asla tahmin edememişti. Son görevinde göğsünden yediği kurşunla ağır yaralanarak komaya girer. Artık sırlar açığa çıkmış, işler tamamen çığrından çıkmıştır.

​ONUNCU TUR ​Bazı miraslar altın değil, kanlı birer mühür bırakır ardında. ​Annesinden kalan son hatıra ve babasının kayboluşundan miras kalan o sessiz emanetler, genç bir kızın avuçlarına bırakıldığında sadece birer takı gibi görünüyorlardı. Ta ki tenine değene kadar... ​Siyah kadife choker boynuna dolandığında, yüzük parmağına bir daha çıkmamak üzere kilitlendiğinde her şey değişti. O cansız metal parçaları, sanki sahibinin kanıyla beslenip can bulmuş, onun nabzıyla atmaya başlamıştı. ​Soğuk metal çark onuncu kez çevrildiğinde; dünya sustu, rüzgar durdu ve zaman diz çöktü. Şimdi elindeki o minicik anahtarın açacağı kapı, sadece ailesinin sırlarını değil, zamanın ötesinde saklı kalan o karanlık gerçeği de gün yüzüne çıkaracaktı. ​Tur bitti, zaman durdu. Şimdi oyunun kuralını sadece o biliyor ve...

Hayatım doğduğum evin karanlığında başladı. Bir kız çocuğu için dünya bazen toz pembe olmaz... Benim içinde sadece korku ve kaçıştan ibaretti. Babamın gölgesinden kaçarken, kaderim beni hiç bilmediğim bir dünyanın kapısına sürükledi. Abimin nefretinin hedefi oldum, ama her şeyi hak ediyordu, üstelik ona karşı hiçbir yanlışım yokken nefretini kazandım. Masumdum ama ailem için sadece bir leke gibiydim. sadece bir kişi beni pembe hayatım oluyormuş gibi hissettirirdi oda, Annemdi... Evden kaçmıştım, Ama geçmişiminde benimle birlikte geleceğini bilmiyordum. Karanlık sokaklarda yalnız yürürken karşıma çıktı. Sessiz soğuk bakışlarıyla, tehlikenin tam olarak vücut bulmuş haliydi. Kim olduğunu bilmiyordum. ama her adımımla hayatımı değiştirdiğini hissediyordum. Gölge peşimdeydi kalbim korkuyla göğüs kafesime çarpıyordu. Masumiyetim sınırlanıyor ve güvenim sarsılıyordu. Ve artık ben sadece kaçmıyordum, Mücadele edip hayatta kalmaya çalışıyordum... 🌿 Bu hikaye; Masumiyetin sınandığı, Ailenin düşmana dönüştüğü, Ve karanlıkta bile bilinmezliğin çekiciliğinin var olabileceğini anlatan bir kaçış hikayesidir. 🌿🌿🌿

Arina, son 4 yılını Türkiye`de geçirmiş bir kızdır. Kafa dağıtmak için geldiği mekanda çıkan olaylardan dolayı mekandan ayrılmak ister, fakat işler onun isteği üzerine gitmez. Kimsenin bilmediği bir sırrı öğrenir. Bu durum yüzünden başı derde girer. Yer altı dünyasının en acımasız Patron lakabı ile tanınan adamın eseri olur. "Bunu bilmemeliydin." Gözlerim kapanmadan önce en son duyduklarım bunlar oldu. "Artık istesende kurtuluşun yok."

"Korku kaybolduğunda, insana ne olur?" Dr. Livia Ardent, kendi yarattığı formül bir arkadaşının ölümüne yol açtığında her şeyini kaybetti. Şimdi önünde tek bir seçenek var: Müebbet hapis ya da yeraltı dünyasının en karanlık noktasına, Kafes`e sızmak. Ama Kafes sadece bir dövüş kulübü değil. Burası, korkunun hiç uğramadığı bir adamın kurduğu imparatorluktur. Kod adı Architect. İki yabancı. Aynı kırıklık, zıt taraflar. Aralarındaki çekim, üzerinde çalıştıkları formül kadar tehlikeli ve bir o kadar bağımlılık yapıcı. Burası Kafes. Burada kimse özgür değil, ama herkes kendini özgür sanıyor.

Flaş patladı; o bembeyaz, keskin ışık bir anda yüzüme çarptı. Gözlerimi kapatmadım, aksine meydan okurcasına başımı dikleştirdim. Göğsümün düzensiz iniş kalkışlarını bastırarak nefesimi sabit tutmaya çalıştım. Bileklerimdeki soğuk metal kelepçe, her hareketimde tenimi acımasızca kesiyordu; elimin titremesini en aza indirmeye, o zayıflık belirtisini gizlemeye çalışıyordum. "Sağa dön!" Polis memurunun sert ve aşağılayıcı sesi buz gibi yankılandı odada. "Sabaha kadar bekleyemem," diye ekledi sertçe. Komutuyla birlikte yavaşça sağa döndüm. Flaş tekrar patladı, kör edici ışık bir kez daha zihnimi yaladı. Derin bir nefes aldım, ciğerlerimi emniyetin o ağır, tozlu havasıyla doldurdum. "Sola dön dedim sana, hadi! Uyuşukluğun sırası değil." Bana bir suçluymuşum gibi değil de, bir nesneymişim gibi bakan o adama karşı sessizce sola döndüm. Tekrar flaş patladı; ışık bu sefer her şeyi, odadaki çıplaklığı ve üzerimdeki baskıyı daha da gerçek kılıyordu. Titreyen ellerimle göğüs hizamda tuttuğum kodlu plakaya son bir kez baktım: İstanbul Emniyeti İsim Soyisim: Orelia Soydan Dosya No: 458921 Tarih: 12.10