Bu kitap; Yaşamaya çalışıp,yaşayabilen fakat kendini ölümün kıyısında bulan. Gülüp oynayıp,sonrasında hıçkırıklara gömülen. Gerçekliğini kaybetsede hayallerine tutunan herkese. Peki ya sizce yaşamak için kendinden,zaaflarından geçmeli midir insan,yoksa bir avuç toprak mı olmalıdır? 🦋🦋🦋 İlk defa bir gerçek ailem kurgusu yazıyorum,umarım beğenirsiniz🤍🦋

Sekiz yıl boyunca aynı sıraları, aynı hayalleri ve aynı yorgunluğu paylaşan iki genç doktor adayı... Üniversitenin kalabalık amfilerinde başlayan bu sessiz aşk, yıllar içinde derinleşir, fedakârlıklarla büyür ve bir evlilik hayaline dönüşür. Azra, sevdiği adamla kuracağı gelecek uğruna mesleğinden vazgeçmeye bile hazırdır; çünkü ona göre bazı aşklar, her şeyden önce gelir. Ancak bir sabah, her şey tek bir notla altüst olur. Geride kalan cevaplanmamış sorular, yarım kalan hayaller ve söylenememiş gerçeklerdir. Azra için asıl yıkım, terk edilmekten çok, neden terk edildiğini asla bilememektir. Üstelik bu gidişin ardından hayat, ona sessiz ama sarsıcı bir gerçeği daha bırakır: Azra hamiledir. Sevdiği adamdan geriye kalan tek bağ, karnında büyüyen bir bebektir. Yıllar Azra`yı anneliğe, yalnızlığa ve mecburi bir olgunluğa taşır. Geçmişi kalbinde mühürlü tutarak yaşamayı öğrenir; bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Ta ki bir gün, tesadüf sandığı bir an, kaderin gecikmiş yüzleşmesine dönüşene kadar... Bir trafik kazasına ilk yardım eden Azra, yaralıyla birlikte hastaneye gittiğinde, onu karşılayan doktoru gördüğünde zaman yeniden durur. Karşısındaki adam, yıllar önce bir not bırakıp giden, hayatını yarım bırakan adamdır. Artık roller değişmiştir: Azra bir hasta yakını değil, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadındır; adam ise suskunluğunu beyaz önlüğünün arkasına saklayan bir doktordur. Bu kitap; yarım kalan bir aşkın, yıllar sonra beklenmedik bir karşılaşmayla yeniden açılan yaralarını, söylenememiş gerçekleri ve bir çocuğun varlığıyla daha da ağırlaşan sırları anlatıyor. Azra`nın hikâyesi, aşkın zamana yenilmeyen hâlini, kaçılan geçmişin bir gün mutlaka karşıya çıkacağını ve bazı hesapların asla kapanmadığını hatırlatıyor. Bu kitapta geçen karakterler, kurumlar ve olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir. Benzeri hiçbir yer de yoktur bilginize. Kitappadde SON HASTAN BENİM adında yazılan ilk kurgudur!!

Hafızanızı kaybetseydiniz geriye sizden ne kalırdı? İzel Aydoğan gözlerini rutubet kokan bir bodrumda açıyor. Kim olduğunu biliyor ama geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyor. Elindeki yırtık bir fotoğraf, her gece gizemli bir şekilde değişen eşyalar ve gerçeklikle zihninin arasında giderek silikleşen çizgi… Buradan çıkabilmesi için önce kendi geçmişini bulması gerekiyor. Fakat bazı anılar unutulmaz. Sadece gömülür. © Melike Tuncel Bu eserin tüm hakları saklıdır. Eserin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın yazılı izni olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz ya da başka platformlarda paylaşılamaz.

Ben Lina. Yeni evlenmiştik; geleceğimizi birlikte kuracağımızdan emindik. Ama kasabamızın gecesi değişti — ay ışığı vurduğunda sokaklar susuyor, lambalar sönüyor, telefonlar cevap vermiyor. İlk başta küçük şeylerdi: kapılar kilitli kalıyor, pencereler ardına kadar açık bulunuyordu. Sonra insanlar ölmeye başladı. Ölümleri o kadar korkunçtu ki onlara bakamadım; görüntüler zihnime kazındı, uykularımı çaldı. Polis susuyor; tanıkların anlattıkları birbirini tutmuyor. Her ipucu daha fazla soru doğuruyor. Evimizin etrafında, gecenin içinde bir sessizlik dolaşıyor — nefesler kesiliyor, sesler yok oluyor. Her kapı ardında yeni bir boşluk bekliyor. Bu notu sana yazıyorum çünkü artık başka çaremiz kalmadı. Eşimle beraber huzurlu bir hayat istiyoruz ama bu kasabaya taşındığımızdan beri her şey ters gitmeye başladı. Lütfen, birileri bize yardım etsin. Ölmek istemiyorum. — Lina

Karanlık denince insanın aklına sessizlikte geliyor öyle değil mi? -İste 16 yaşında olan, ilk kazığını ailesinden ikincisi sevdiği kişiden yiyen ve her karanlığı kendi için fırsat zamanı olarak kullanan bir kızın dedektif olma hayalinin peşinden gittiğini anlatan roman...

"Bana uyumadan önce sayı sayma mı söylemişti ama saydıkça bir insana yaklaşabileceğimi söylememişti" Bir operasyon sonrası ağır yaralanan yüzbaşı Aras Ege Sancak ölümün kıyısından dönmüştür. Onun için sıkıcı ve boğucu geçen hastane günlerinden bir gün kapısını küçük bir kız aralar hasta olan bu küçük kız Aras Ege`nin içine dokunur. Elindeki künye`yi sahibine veren küçük kız Aras Ege`ye "uyuyamıyor musun o zaman uyumadan önce sayı say uykun gelir"demesiyle her şey başlar. Nereden bilebilirdiki sayı saymanın ilk başta hayalde olsa sonradan gerçek olan birisini Aavcı Eylül Aksoy`u vereceğini

Bazı yaralar kabuk bağlamaz, sadece sessizleşir. Aleyna 10 yaşındayken annesi tarafından terkedilmiş ve bu terkedilişin ardından çok büyük bir kaza geçirmiştir kazadan sonra aylarca hastanede kaldıktan sonra sonunda uyanmıştır ancak annesi ve en yakın arkadaşı Mert hakkındaki her şeyi unutmuştur ve abisi ile yaşamaya başlamıştır abisi Aleynayı çok sevmesine rağmen çok meşguldür Mert ise en yakın arkadaşının öldüğüne inanmıştı ve çok üzülmüştü babası Mertin yeni başlangıçlar yapması gerektiğini bildiği için ve onu o karamsar havadan uzaklaştırması gerektiği için iş bahanesi ile başka bir ülkeye taşınmaya karar verir 11 yıl sonra Mert kendi ülkesine döner ancak yaşadığı bazı sorunlardan dolayı psikolog ile görüşmeye karar verir ancak bekleme odasına adım attığında Aleyna ile karşılaşınca ne yapacağını bilemez ve şok olur

İki dünya arasında

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

İnsan, yaşadığı acılar yüzünden ne kadar değişebilir? Ve o değişim onu canavara mı dönüştürür, yoksa daha güçlü bir insana mı?

Eylül Ateş… Bir binbaşı. Disiplinli, güçlü ve duygularını saklamayı bilen bir komutan. Ama onun bile bilmediği bir gerçek var… Geçmişte saklanan bir sır, yıllar sonra karşısına çıkmak üzere. Hayatına ansızın giren bir kız, onun tüm düzenini altüst eder. O kız… Sadece bir yabancı değildir. Onun kaderidir. Onun geçmişidir. Ve belki de… hiç bilmediği kızıdır. Gerçekler ortaya çıktıkça, Eylül Ateş en büyük savaşını artık cephede değil, kalbinde verecektir. 💔 Bazı sırlar saklı kalmaz…

Taşın Sessizliği`nden sonra dünya artık aynı değildir. Nyra`nın Mührü yerinden oynadı. Deniz hatırlamaya başladı. Ve bazı çağrılar artık yalnız duyulmuyor. Morveth şimdi yalnızca kayıp bir pusulanın değil, unutulmaması gereken bir gerçeğin peşindedir. Fakat bazı kapılar açıldığında, içeriden gelen şey karanlık değil- eskiden susturulmuş bir sestir. RÜN BÜYÜCÜSÜ II - ELDER`İN LANETİ

"Tek bir yasak var ölemezsiniz! O zaman başlıyoruz .Görev 1..." ---- Hızlı hızlı adımlarken kulağımda onun sesini duydum. Ölümcül bir saklambaçtı bu. O saydı ben nefes nefese tamamladım. Bir Ruhum kir İki Kayboldu seninki Üç Onu bulmak güç Dört Bütün günahları ört. Beş Seçtin onu eş Altı Gözlerimi kapattı Yedi Bekledi Sekiz Geçmişten eskiz Dokuz Artık sıkılmaya başlıyoruz On Son Bağlantı kesildi. Bu sefer gelen ses arkadaşımındı. "Sana tek başına gitmemeni söyledim. Budalalık bu!" "Çok geç!" Hızlı adımlarım karşımdaki kişiyi görmemle durdu. "Onu buldum!" Şaşkınlıkla dudaklarımdan firar eden kelimeler boğazımda düğümlenmişti. "Ne!" Birkaç saniyelik sessizlikten sonra endişeli bir ses tekrar kulağımı tırmaladı. "O burada..." "...çıkın ikinizde hemen oradan çıkın çabuk!" Sırılsıklam olmuş halimi umursamadım. Kulağımda bana bağıran arkadaşımın sesi artık çok uzaktan geliyordu. Yavaş yavaş ona yürürken ayaklarım beni zar zor tutuyordu. O da bana benimkinden daha hızlı adımlarla yaklaşmaya başladı. Aramızdaki sadece bir mesafe değildi yıllardı acıydı... Tam ortada buluşup göz göze geldiğimizde dudaklarından bir kelime döküldü lakin tam o sırada kaderin cilvesi olsa gerek büyük bir şimşek çaktı. Kelimesi fısıltıya dönüştü. Dudaklarını okuyamadım. Yağmur sesimizi bastıracak derecede yağıyordu. Ona ne dediğini soracakken gözlerimin önünde bir perde belirmişti. Başım döndü, dengemi sağlayamadım. Görüş alanım bulanıklaşmıştı. Bana neler olduğunu anlayamıyordum. Onun bakışları mı değişti? Çok bulanıktı ayırt edemiyorum fakat bu gördüğüm korku mu? Sırtımda bir sızı hissediyorum bedenim beni tutmuyordu yere düşerken beni tutan parmakları hissettim. Birlikte mi düştük? Sanırım bilincimi kaybediyorum. Ona sormam gerek ne demişti?

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. SAVAŞ AĞA hikayesi çilem olarak değişmiştir... Kuma kitabı değildir... 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

"Unutmak bir hediye değildir; bazen en acımasız cezadır." Şehrin neon ışıklarının ulaşamadığı, hatıraların birer para birimi gibi el değiştirdiği o karanlık sokaklarda, Mihra zihinlerin mimarıdır. İnsanların en utanç verici anılarını bir neşter gibi kesip atan, hafızaların derinliklerinde sessiz izler bırakan bir "Bellek Taciri" kendi elleriyle silip attığı bir geçmişin yükü, onu şehrin en gizemli ve en tekinsiz kapısına, Alaz’ın dünyasına sürükler. Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; gücün, soğukkanlılığın ve yalanın vücut bulmuş hali. Mihra ise bu sarayın duvarları arasında, zihinleri yeniden şekillendirmek için biçilmiş bir silah. Ancak bu evin temelleri, gün yüzüne çıkmamış anılarla ve saklanan gerçeklerle atılmış. Mihra, Alaz’ın zihnine her dokunduğunda, sarayın gölgeleri biraz daha derinleşir. Kimin avcı, kimin av olduğu, hangi anının gerçek, hangisinin inşa edilmiş bir illüzyon olduğu birbirine karışır. Gerçekler, sadece hatırlayanlar için değil, onları yok etmeye çalışanlar için de bir tehdittir. Unutulmuş kan ve aşk: Hiçbir şey göründüğü gibi değil, çünkü hiçbir anı masum değil.

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

Bir gece. Bir ihanet. Bir pazarlık. Ve gitmek için çalınan bir kapı. O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan bir şey vardı. Börü Tulgar Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

“Seni yıllardır arıyorum,” dedi. Gözlerimin içine baktı. Ama ben… artık o eski ben değildim. “Keşke aramasaydın,” dedim. “Çünkü bulduğun kişi… o kişi değil.”

En yakın arkadaşına âşık olan okulun zorba çocuğu, peşini bırakmayan gizemli tehdit mesajları ve lise hayatının karmaşası…

Geçmişin acımasız izleri bedeninde taşıyan Ilgın ve hayatını kabusa çeviren günü zihninden silemeyen Serhas tutkulu bir aşkın ikilisiyken aralarına giren kurşunlar ikiliyi farklı hayatlara savurur. Serhas büyük bir enkaz içerisinde nefes almaya çalışırken, Ilgın hatırlamadığı geçmişin izleri ile hayata devam etmeye çalışır. Üstlerden gelen emir ile gizli görev yolculuğu başlayan Ilgın, Türkiye`den Rusya`ya uzanan ipin ucunu bir noktadan yakalamak için çaba sarf ettiği noktada kendisini hayatına giren yeni yüzler ve yeni bir aşk ile baş başa bulur. Bir yandan Serhas bir yandan yeni aşkın rüzgârları ve çözmesi gereken bir görev ile hayat git gide karışıklaşırken, lİgın ipin ucunu bir kör düğüm haline getirerek onu baştan çözmeye başlayacaktır. Peki ya sahiden, ipin ucunu çözmek bu kadar kolay mıdır? Yazılan tüm bölümlerde geçerli olmak üzere; bölümlerde adı geçen kurum ve kuruluşlar, gerçek hayattan esinleme olup, kalan yerlerin tamamı yazarın hayal dünyasına dayanmaktadır. Kitabın gerçek kurum ve kuruluşlarla ilgi-alakası yoktur, tamamı kurmacadır. Unutulmaya Mahküm adına yazılan bir kurgu olarak; kitap içeriği, alıntılar ve bölümlerin tammaı Duru Taşkulak`a aittir. Uyarlanma veya kurgunun alıntılanması sonucu, adli işlem başlatılacaktır.

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Beni ailem bile sevmemişti başkası mı sevecekti?.. Hiç sanmıyorum. Ben Vatan için doğmuş gibiyim. Kaybedecek hiçbirşeyi olmayan, varsın canını iste verecek olan bir askerim. Evet, duydunuz kaybedecek hiçbir şeyim yok , olmayacakta... Bir abim vardı elbette. Canım gibi sevdim. Ama yok oldu. Herkes gibi...

Yıllardır kimsenin gitmediği okul bodrumu… Cevap bekleyen sorular… Ve altı arkadaşın hayatını değiştirecek bir sır. Defne ve arkadaşları, okulun altında saklanan gerçeği araştırmaya başladıklarında geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkarlar. Çünkü bazı kapılar açıldığında sadece sırlar değil, davetsiz misafirler de ortaya çıkar. Ve onlar , sandıklarından çok daha yakındadır.

On yaşından öncesine dair tek bir anısı bile olmayan Elif, polis olduktan sonra tayiniyle Kuyucak Köyü`ne gelir. Lavanta tarlalarıyla dolu bu köyde bazı bakışlar Elif`i çok rahatsız ediyordur. Ardı ardına işlenen cinayetler, olay yerlerinde bırakılan gizemli notlar ve peşini bırakmayan o ağır lavanta kokusu... Elif, bir katilin peşine düşer ancak küçüklüğüne dair anılarını hatırlamaya başlar. Çünkü bazı sırlar unutulmaz. Sadece hatırlanmayı bekler

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.