Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

"Güçlü olmak zorundasın." Bu cümleyi hiç sevmiyordum. Güçlü olmanın bir bedel olduğunu öğrendiğimden beri... .... "Baran`ı Börü zannediyor. Yani sen zannediyor. Bu yüzden evlenmeyi kabul etmiş." Karan dişlerini sıkarken cebindeki elini yumru halde yavaşça aşağı indirdi. Duygularını bastırmak onun için en güvenli yoldu. "Bileğindeki yara izinin onun yüzünden olduğunu bilmiyor." Elini yine cebine atarken o korkunç yarayı saklamaya çalıştı. "Bunu bilmeye hakkı var. onun hayatını kurtaranın da, bu yüzden aşık olduğu adamın da sen olduğunu bilmeye hakkı var."

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

KANPENÇE Bazı miraslar taçla değil, kanla taşınır. Vera Montessa, sarayın yüksek duvarları arasında büyümüş bir kızdı. Ama onu asıl şekillendiren şey, annesinden kalan sessiz emanetlerdi: boynunda taşıdığı siyah ipli bir ametist ve gölgesi gibi peşinden ayrılmayan yaşlı bir köpek… KanPençe. Krallık, dışarıdan bakıldığında ayakta duruyor gibiydi. Taht doluydu, bayraklar dalgalanıyordu. Ancak içeride fısıltılar çoğalıyor, adaletin sesi kalabalıkta kayboluyordu. Görünenle gerçek arasındaki mesafe her geçen gün biraz daha açılıyordu. Vera, kendisine anlatılmayan bir geçmişin içinde yürüdüğünü fark ettiğinde artık çok geçti. Saray koridorları güven vermiyor, dostluklar sınanıyor, halkın öfkesi taş duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Ve bazı isimler, sadece bir harfle anıldığında bile korku uyandırıyordu. KanPençe, sessizliğin içinden gelen tehlikeyi herkesten önce hissediyordu. Ametist taşı ise sanki zamanı geldiğinde konuşmak için bekliyordu. KanPençe, iktidarın görünmeyen yüzünü, sadakatin sınandığı anları ve bir kızın kaderle arasındaki ince çizgiyi anlatan karanlık bir krallık hikâyesi. Çünkü bazı pençeler iz bırakmaz. Ama attığı yerden asla silinmez.

Sokaklardan yükselen bir fısıltı, yıkımın müjdecisi olabilir mi? ​Yaman Sancaktar, yoksulluğun ve adaletsizliğin dişleri arasında büyümüş, gözleri hayatın kirini görmüş bir genç. Bir yanda yetimhanenin soğuk duvarları, diğer yanda İstanbul`un kudretli yeraltı dünyası: Araslı İmparatorluğu. Hazar Araslı`nın zenginliği ve gücüyle beslenen bu karanlık düzen, sokakların sahipsiz çocuklarını yutmaya devam ederken, Yaman sadece basit bir seyis olarak o malikanenin kapısından içeri adımını atar.

Bazı anlaşmalar vardır,asla unutulmaz. Bazı borçlar ise yalnızca kanla ödenir. Kimi neye imza attığını bilir,kimi ise her şey bitene kadar hiçbir şeyin farkına varmaz. Bu hikaye ise son ana kadar hiçbir şeyi göremeyenlerin hikayesi. Eğlencenin,aşkın ve kaosun içinde kaybolanların hikayesi. Belki de o son,en başından beri ortadadır ama kimse bakmayı akıl edememiştir. Sen fark eder miydin?

“Bu delilikse ben zaten deliyim. Onun için bir hiç olmaktansa cehennemi olmayı yeğlerim.” *** Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.

Herkesin geçmişi vardır. Ama bazıları geçmişiyle aynı okulda okur. Bazen kapılar kazara açılmaz. Bazıları özellikle açık bırakılır. İçeride kalanlar, dışarıya anlatılamaz. Dışarıdakilerse ne olduğunu asla tam bilemez. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir arkadaşlık hikâyesi değil. Bu... her şeyin birbirine karıştığı bir hikâye. Kimin ne zaman değiştiğini fark etmediğiniz… Ve fark ettiğinizde artık çok geç olan...

O gece bir söz verdim. Ve ben, nâm-ı diğer Yılanın Yavrusu, yıllar önce söndürdüğünüz o ateşi tekrar yakmaya geldim... •Kitap tamamen şahsıma aittir ve tüm hakları saklıdır.

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Bazı hayatlar seçilerek başlar. Bazıları ise bir başkasının kararıyla. Yetimhanede büyümüş, hayata tutunmaya çalışan travması olan bir genç kadın… Evlenmeye, bağlanmaya, baba olmaya mesafeli bir adam… Ve ikisinin rızası olmadan, bedenle soy arasında kurulmuş bir bağ. Ona hamile olduğunu söylediklerinde, bedeninin kendisinden gizlediği bir sırrı öğrenmiş olur. Ona baba olacağını söylediklerinde, soyunun bir silah gibi kullanıldığını fark eder. Bu hikâye bir aşkın değil, bir dayatmanın içinden doğan yakınlığın hikâyesi. Sevgi burada bir vaat değil, bir sorudur: İçimde taşıdığım bu yabancıyı… ve seni… sever misin beni? Mecburi bir evlilik yapmak isteyen bir adam buna yanaşmayan genç bir kadın, işgüzar bir anne ve planda olmayan bir bebek, bu iki insanın hayatını nekadar değiştirebilir Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacsktır.

Başarılı bir savcı ve babası suça karışmış masum kadın. Hayat bazen bizi yanlış seçimlere yönlendirir.... Dur bir dakika, hayat mı yönlendirir yoksa biz mi seçeriz?

Evinde yaşayan cin Gökçe`nin tüm hayatını değiştirdi. O zamana kadar hiç ağlayan bir cin görmemişti. Gökçe Dilek bankacı bir hanımdır. Yeni evi herkese ve her şeye uzak izole bir yerdedir. Ancak fiyatı gereğinden fazla uygun olduğu için bu yalnızlığa katlanmak zorunda kalmıştır. Şimdi ise neden fiyatının bu kadar ucuz olduğunu daha iyi anlıyordur.

[Asker kurgusu&Romantizm]

Çook ama çoook tatlış bir zombi kurgusu :)

Herkes onu ‘Kartal’ diye bildi. Adını ise sadece geçmişi fısıldadı... Çünkü o isim, kanayan bir yaraydı. Kartal’dı o… Gökte süzülen bir yalnızlık. Adıysa toprağın altında bir sır gibi gömülüydü. Ve onu ortaya çıkaracak tek kişi, bir kadın… ve sadece bir geceydi.”

"Adalet bazen gecikirdi, ama 02.17 asla sekmezdi." Zaman, herkes için aynı hızda akmazdı. Bizim için her şey, o puslu karakol odasında, saatin yelkovanı son bir gayretle yerinden oynadığında durdu: 02.17. Önümde duran ceset bir son değil, yıllar önce üzerine "Kapatıldı" damgası vurulmuş bir geçmişin kanlı bir davetiydi. Mutfak tezgahında bulduğum ve üzerine kendi baş harflerimin kazındığı o not, beni sadece bir katilin peşine düşürmedi; kendi vicdanımın karanlık dehlizlerine geri itti. Beş kişilik ekibimiz dağılmanın eşiğinde, güven ise en büyük lüksümüzdü. Bu kaosta tutunabildiğim tek el, liderimiz Soykan’ın sarsılmaz güveniydi. O yanımdayken adaletin yerini bulacağına inanıyordum. Ama bilmediğim bir şey vardı: Bazı kapıları açmak için anahtar yetmezdi; bazen o kapının ardındaki karanlığın bizzat kendisine dönüşmeniz gerekirdi. Ben Serra Aksoy. Ve bu, 02.17’de donmuş bir hayatın, küllerinden yeniden doğma ya da tamamen yanma hikayesi.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden. “Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?”

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

Siz hiç taksiye yolcu olarak binip şoföre aşık olarak indiniz mi?

Berdel`e kurban gitmiştim. Hiç tanımadığım, bilmediğim bir adamla evlendiriliyordum... "1 yıl, sadece 1 yıl sonra burdan herkesin seni bir ölü olarak sanması ile gideceksin." Bunu diyen bir ağaya ne kadar güvenilir ki Sevgiyi hiç tatmamış bir kız esir olduğu bir ağaya aşık olabilecek mi... Kalbi kırıklarla dolu 22 yaşında genç bir kız ve Mardin`in aşiret ağası. Berdele kurban gitmiş iki genç, iki deli yürek... Her genç kızın hayaliydi beyaz atlı prens, peki ya bu sadece hayallerden ibaret ise. Kuma kitabı değildir... Savaş ağa adlı hikayem ÇİLEM olarak değiştirilmiştir haberiniz olsun. İlk kitabı da Instagram hesabımda belirttiğim sitelerde vardır. Bakmak isteyen instagrama girebilir. Her cumartesi yeni bir bölümle yayındadır. 6 Eylül 2021 Telif hakları kesinlikle saklıdır.

Her gece aynı adam. Her sabah daha derin bir boşluk Zofia, 25 yaşında ama ruhu bu hayata ait değil. 5 yıldır her gece, yüzünü bile göremediği esrarangiz bir adamla anılarını görüyor. Bir çöl. Kanatlar. Ve o tanıdık his: aitlik Zofia bu rüyaların sıradan olmadığını biliyor. Çünkü o yalnızca hayal görmüyor. O, başka bir evrenden geriye kalan son bağı yeniden hatırlamaya çalışıyor. Ama gerçekler ortaya çıktıkçaü dünya daha da yabancılaşıyor. Çünkü bazen rüyalar seni uyandırmak için gelir.

Ablasının eğlenceli ama çıkmazlarla dolu hayatı, ölümle noktalandığında, genç bir kız için geriye tek şey kaldı:  İntikam. Mafyanın karanlık dünyasına adım atacak, sevgilisi,arkadaşları mafyanın ağında olacak. kuryelik ile intikamını almaya çalışacaktı. ihanetle güveni, dostlukla ihaneti sınayacak. Sevgilisi bir mafya lideri olmak yolunda  Bu yolda hem aşkı hem de ihaneti tadacak, dost gördüklerinin aslında ne kadar düşman olabileceğini öğrenecek. Katili onun çok güvendiğiydi arabasında ki bileklik katil olduğunun kanıtıydı...                                 Tüm hakları bana aittir!

“Sıfır mı?” diye sordu Leyla. “Etkisiz eleman mı yani?” Emir dudaklarını kıvırdı. “Kime göre etkisiz?” Ona her baktığında, sanki bir yerlerden tanıdığı bir yüzle karşılaşıyormuş gibi hissediyordu. Geçmiş… Adını koyamadığı, eksiklerle dolu bir sır gibiydi. Hatırlayamadığı şeyleri, hissetmeye başlamıştı. Çünkü bazı sırlar, yalnızca doğru zamanda ortaya çıkmaya cesaret ederdi. Bizim hikâyemiz bir başlangıçla değil, çoktan yaşanmış bir şeyin yankısıyla başladı. Çünkü her şey… geçmişimizde saklıydı.