Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

yksyisktimoldu: Aq yksyisktimoldu: Bıktım lan senden. yksyisktimoldu: Her denemede birinci olma amk yksyisktimoldu: Senin yüzünden tüm çalışma hevesim kaçtı artık. yksyisktimoldu: Her denemede de birinci olamazsın ya yksyisktimoldu: Doğru söyle lan soruları mı çalıyorsun puşt yksyisktimoldu: Sen birinci olacak kadar zeki değilsin yksyisktimoldu: Hayır madem zekisin neden iyi sınıfta değilsin aq yksyisktimoldu: Açıklama yap lan son deneme bükücü

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade`yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin`in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir." Büyükbabasın dan intikam almak isteyen Güneş Demir düşmanlarıyla anlaşma yapar ve türülüce görevlere katılır .

Toprağın haykırışları oldu pusulam. Benliğimi bıraktığım kanatlarım ölümün habercisiyle buluştu. Sarmaşıklarına sarılı bedenler onun varlığında vücut bulurken, hayat verdiği topaktan can alacaktım. O kefene sarılmamış ruhları benim için süslerken, kasvetli havasını mavi kanatlarımla dağıtacaktım. Ruhu arşa çıkmış bu insanların, cellatlarının son tanıklarıydık biz. Varlığım yok oluşun miladı. Yaşamı var oluşun yok oluşu.

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel`in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel`e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut`um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut`un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.

KAŞMER Yirmi dokuz yaşında. Onu gören herkes dönüp bir kez daha bakar. Kimse nereden geldiğini bilmez. Kimse geçmişini öğrenemez. O ise sorulan hiçbir soruya tam cevap vermez. Sessizliğiyle konuşan, bakışlarıyla iz bırakan bir kadın... İnsanlar ona hayran olur, kadınlar onu merak eder, erkekler ise akıllarından çıkaramaz. Fakat Kaşmer`in sakladığı sırlar, göründüğünden çok daha karanlıktır. Ve onu uzaktan izleyen bir adam vardır. Her adımını takip eden... Her hareketini merak eden... Onu çözmeye çalışan... Çünkü bazı kadınlar sevilmez. Bazı kadınlar takıntı hâline gelir. Kaşmer de onlardan biridir.

Karanlık evrenin çiğ kuralları bir canavar yarattı.

Yıllar önce neden olduğu hâlâ çözülememiş bir vaka olsa ilk tepkiniz ne olurdu? Aklınızda bazı senaryolar canlanmış olabilir. Bir katilin kim olduğu bulunamadı veya kayıp olan bir kişinin nasıl kaybolduğu gibi senaryolar düşünmüş olabilirsiniz. Peki ben size kendi hikâyemi anlatsam buna inanır mıydınız? Ben farklı bir bebektim. Bu fark sadece bende yoktu. Bu farklılık dünyanın çoğu yerinde de görülmüştü; tam 15 yeni doğmuş bebekte. Hepimiz aynı gün ve aynı saatte doğmuştuk. Bu neden oldu bilmiyoruz ve sebebini öğrenebilecek miyiz, bunu da bilmiyorum. Ama yapmamız gereken tek şey hayatta kalmak. Evet, hayatta kalmak. Ben ve 14 yoldaşım hayatta kalmalıydık çünkü bizi yakalayıp üstümüzde deney yapacak bir teşkilat vardı: P.O.A.T, "Paranormal Olaylar Araştırma Teşkilatı". Bizi sadece deney malzemesi olarak görüyorlar. Biz 15 farklı insan ve farklı ülkelerde olabiliriz ama kader bizi bir araya getirecek, bunu hissedebiliyorum. Yollarımız illa bir gün kesişecek. Belki de önceden de kesişmiştir, kim bilir

Bir Mahalle’den çok daha fazlası… Mahallenin sıcaklığını iliklerinize kadar hissedeceğiniz, Dostlukları ile içinizi ısıtacak, Sevdası yüreğinden büyük olan karakter ile tanışacağınız bir evren… Bu Mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulacaksınız. Keyifli okumalar 🫶🏻 "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek]. Bu eserin izinsiz kullanımı ve kopyalanması durumunda telif hakları ihlali bildirimi yapılacaktır. "Bu hikayenin tüm hakları şahsıma aittir. Hikayenin herhangi bir bölümünün, yazarın (Kevser Emek ) yazılı izni olmaksızın kopyalanması, çoğaltılması, başka platformlarda paylaşılması veya basılması kesinlikle yasaktır. Aksi takdirde yasal yollara başvurulacaktır.”

"Gerçeği kopyalayabilirsin. Sonuçlarını asla." KOPYA Bir insanın yerini başka biri alabilir mi? Su, geçmişinin yüküyle yaşamaya çalışan sıradan bir gençtir. Ancak bir gün kendisini, hiç kimsenin karşılaşmaması gereken bir gerçeğin ortasında bulur: Bir kopyalama makinesi ve geri dönüşü olmayan sonuçlar. Bir patlama. Kanla kaplı bir olay yeri. Ve komaya giren bir genç kız... Herkes cevapların peşindedir. Polis, doktorlar ve geçmişten gelen gölgeler gerçeği ararken kimsenin sormadığı bir soru vardır: Ya gördüğünüz kişi gerçekten o kişi değilse? Gerçek ile yalanın, insan ile kopyanın birbirine karıştığı bu hikâyede hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmayacaktır. Çünkü bazı gerçekler yok edilemez.

Merhabalar bu kapağı tuhaf görüpte gelenler. Kısa kesicem o yüzden pekte uzatmaya gerek yok zaten söyleyeceğim şeyleri kitapda görürsünüz. TANITIM 4010 yılında olmamız bir mucizeydi, 3048 yılında dünya üzerinde bilinmeyen bir virüs yüzünden insanların yüzde, ellisini kaybetmiştik, bu virüs ise dünya üzerinde en korkunç virüs ilan edilmişti, bu virüs toplam 10 sene sonra kendini öldürebilmiş ya da yok edebilmişti. 2048 yılında başlayan bu virüs 2060 yılına kadar her yerdeydi, havadan tutun canlılara kadar, dışarı sadece doktorların bulduğu aşıyı kendinize enjekte ettiğinizde cıkabılırdık. Şu an herkes bunu kolay bir şey zannederdi, çünkü şimdiki insanların tek dediği şey " git aşını ol ve dışarı çık bu kadar basitti kendilerini ölüme terk ettiler " ama onların bilmediği tek bir şey vardı, 2048 yılında o aşıyı olmak için toplam 5 milyon dolar para vermek zorundaydı ve bu o zamandaki insanların ödeyemeyeceği bir paraydı, 2048 yılı dünya üzerinde ekonomisi en çok kötü 2. yılı ilan edilmişti. 1. yılı ise 2032`ti. Dünya üzerinde kardeş ülkeler, ülkelerini birleştirerek dahada büyüdüler ve güçlendiler ve şu an dünya üzerinde 3 ülke oluşmaktaydı. Dünya üzerinde bu 3 ülke olması çok büyük felaketlere yol açmıştı. Her geçen gün suyumuz tükeniyordu. Topraklarımız susuzluktan kupkuru olmuş bir çiçek dahi göremiyorduk. Su içmek için günde sınırlı sayıda su alabiliyorduk. Şimdiki insanların tek istediği şey 1 yudum su içmek. Her geçen gün insanlar ellerine kürek ve kazma alarak her gördükleri toprak alanlarını kazmaya başlamıştılar. Ülkenin her tarafı insanlar yüzünden çukurlar olmuştu. Biz, şimdiki insanlar mal, mülk yerine 1 damla su için insan dövmeye ve öldürmeye başlamıştık. Ben geçmişte hep geleceğin güzel olacağını düşünmüş veya hayal etmiştim.

100 k okunan ve yeniden düzenlediğim kurguya hoş geldiniz. Uyarı! Sanrı zifirisi adlı ilk kurgudur. İzinsiz basılması durumunda gerekli hukukî işlemler yapılacaktır. Arkadaşlar ağır bir kitaptır ve bu bölümler 10. Bölümden sonra başlıyor, o civarlardan öncesi herkese ortaokul çağında olan kişiler için bile uygundur ammavelakin kesinlikle sonrasını okumayın, okumak isteyeceğiniz yerler değildir hele ki- mental olarak buna güçlü olmayan kişiler- sizi kötü etkileyebilir lütfen bu uyarıyı dikkate alın, kitap ana konusu ileri de net anlaşılacaktır. Sevgilerle Tiktok hesap adı; elan Yesari

Dörtlü depodan çıkarken Kutay derin bir nefes verdi. "Tamam." dedi. "Şu an iki seçeneğimiz var." Demir ona baktı. "Neymiş?" Kutay son derece ciddi bir ifadeyle konuştu. "Birincisi polisi ararız." Demir başını salladı. "Mantıklı." Kutay devam etti. "İkincisi bu kasabayı terk edip Peru`da yeni bir hayat kurarız." Alev kahkahasını zor bastırırken Ata sakince cevap verdi. "Pasaportum yok." Kutay yüzünü buruşturdu. "Hayallerimi yıkıyorsunuz."

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

İzmaritle Yıldırımın oyunda başta rakip sonradan aralarında oluşan bağı anlatır.Peki ya sen olsaydın oyundaki rakibine aşık olur muydun? Kulağa çok tuhaf geliyor ama unutmayalım ki imkansız diye birşey yoktur İzmaritle Yıldırımın arkasında neler saklı ve evet.. Böyle kullanıcı adı koyarken ne düşünüyorlardı inan onu bende bilmiyorum ya bu isimler arkasında derin ve anlamlı hikayeler vardır yada Google`a havalı kullanıcı isimleri yazıp önlerine gelen ilk üç sıradaki isimlerden rastgele isim seçmişlerdir. Aslında bana kalırsa ikinci seçenek daha mantıklı geliyor ama "Kime göre neye göre?" Sonuçta bir kullanıcı ismine bakarak bir yorum yapamayız değil mi? Her neyse onların evrenine girmeye hazır mısınız? Şimdiden iyi okumalar

On yaşında bir kız ve babası, Konsey`in verdiği kararları uygulayan özel bir ekipte görev alır. İki ay boyunca, hedeflerinin yaşadığı yerlere gidip onlarla dostluk kurarlar. Sonra... görevi tamamlar, isimlerini değiştirir ve ortadan kaybolurlar. Ancak bu kez, Konsey`in oylamasında bir baba ve anne de vardır. Görev, onları yok etmektir. Kız, bu görevde bir çocuğa alışır. Çocuk ise ona bir saat verir. Ülkede sadece dört tane olan saatlerden biri. "Seni elbet bulacağım." der. Yolları ayrılır. İsimleri değişir. Hayatlar susar. İki yıl sonra... Kız, bir komadan uyanır. Ama gerçek, onu beklerken değişmiştir. Ve o, şimdi hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını fark eder.

Henüz hayatını yaşamamış biri nasıl ölebilir?

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Bu kitap; Yaşamaya çalışıp,yaşayabilen fakat kendini ölümün kıyısında bulan. Gülüp oynayıp,sonrasında hıçkırıklara gömülen. Gerçekliğini kaybetsede hayallerine tutunan herkese. Peki ya sizce yaşamak için kendinden,zaaflarından geçmeli midir insan,yoksa bir avuç toprak mı olmalıdır? 🦋🦋🦋 İlk defa bir gerçek ailem kurgusu yazıyorum,umarım beğenirsiniz🤍🦋

İnternette tanıştığın birine ne kadar güvenebilirsin. Belki de hissettiğin o his sevginin değil vahşetin çağrısıdır... Korkup kaçar mısın? Ya kendinden nasıl kaçacaksın. Sakin ol! Arkanı dönme! Kimseye güvenme...

İntikam, çoğu zaman masumlardan alınırdı. Sadece bedenden değil, ruhtan da alınabilirdi. Organize şubede polislik yapan Tolga Yen, bir operasyon sırasında mecburi olarak birini öldürür. Sadece bir kurşun... En fazla ne olabilir ki? İntikam, hiç beklenmedik bir zamanda gelecek ve bu aileyi dağıtacaktır. Tolga`nın kızı Esra ise, neden savaştığını bile bilmeden bu intikama karşı duracaktır. Ancak birer birer açığa çıkan sırlar peşini bırakmayacak, olmadık yerde gelen aşk ise işleri zorlaştıracaktır. Artık önünde iki seçenek vardır: Savaş ya da teslimiyet. “Buraya kadardı her şey. Bazen oyunun kazananı bellidir. Bazen bilirsin yenileceğini ama oynarsın. İşte böyledir hayat. Eninde sonunda illa herkes yenilir ama oynar, direnirler. Can yakarlar ve canları yanar. Hayat, bir oyundur aslında.”

AFET ÇAĞRISI Not: kitap kapağı değiştirilmiştir!. Kaçırıldığı gece sadece özgürlüğünü değil, kim olduğunu da kaybetti. Karanlık bir geçmişin içinde büyüyen genç kadın, yıllarca korkunun ve sessizliğin gölgesinde yaşamayı öğrendi. Ama bazı insanlar kırılmazdı… sadece daha tehlikeli hale gelirdi. O artık kimseye güvenmeyen, yaralarıyla ayakta duran bir kadındı. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Soğuk bakışlarıyla insanı susturan, gücüyle herkesi kontrol altında tutan o adam… Herkes ondan korkuyordu. Çünkü kimse geçmişini bilmiyordu. Ve kimse, içindeki karanlığın ne kadar derin olduğunu tahmin edemiyordu. Birbirlerine düşman olmaları gerekiyordu. Ama kader, en yaralı insanları aynı yangının içine attı. Sırlar açığa çıktıkça güven yerini ihanete, tutku yerini savaşa bıraktı. Çünkü bazı insanlar birbirini iyileştirmez… Birlikte felakete dönüşür. Ve onların hikâyesi bir aşk hikâyesi değildi. Bu, iki karanlığın çarpışmasıydı. “Bazı insanlar hayatına umut gibi girer. Bazılarıysa bir afet gibi.”

Bazı geceler insanın hayatını değiştirir. Bazı geceler ise onu tamamen karanlığa sürükler. Vera için tam o gece, hayatına son vermesi gereken geceydi. Ama gözlerini tekrar açtığında karşısında onu izleyen bir yabancı vardı. Victor. Karanlığın içinden çıkmış gibi görünen bu adam yalnızca bir sır değildi; Vera’nın kaderiydi. Victor’un yaşaması için Vera’ya ihtiyacı vardı. Vera’nın yaşayabilmesi içinse geçmişiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Biri yaşamaktan vazgeçmişti. Diğeri halkını kurtarmak için zamana karşı savaşıyordu. Aralarında kurulan bağ yalnızca kader değildi. Kanla mühürlenmiş bir seçimdi. Ve karanlık yaklaşırken Vera şunu öğrenecekti: Bazen insanı hayatta tutan şey umut değildir… birinin onu bırakmamasıdır. Çünkü artık hiçbir şey sandığı kadar gerçek değildi. Ne insanlar… Ne anılar… Ne de kalbi.

Geçmişini bilmeyen geleceğini yaşayamaz