AKSAYAN RİTİM Marcus, ne uğruna olurda olsun oğlunun katilini bulmaya kararlı bir babaydı.

Doktor olan Bige bir gün nöbet çıkışı bir adam bulmuştur ve ambulansı arayıp hastaneye götürmüştü. Ertesi gün hastaneye gittiğinde müdür çağırır ve birinin doktorluğunu yapıcağını söyler. Bige kabul ettiğinde aslında geçen gün yardım ettiği adam olduğunu anlar. Adam (Demir) Bigeyi araştırır ve derinlere indiğinde Bige nin 6 yaşında kaybettiği sandığı annesinin yaşadığını öğrenir. Demirin babasıda bunu öğrendiğinde Demir`den önce davranır ve Bireye annesini bulması karşılığında Demir ile evlenmesini söyler. HER ŞEY KURGUDUR!!!

İnsan, yaşadığı acılar yüzünden ne kadar değişebilir? Ve o değişim onu canavara mı dönüştürür, yoksa daha güçlü bir insana mı? Asena Çelik, küçüklüğünde ağır travmalar yaşamış, ailesi tarafından yüzü gülmemiş genç bir kadındır. Ailesinden görmediği sevgiyi artık kimseden beklememesi gerektiğine inanır ve kendini karanlık bir hayata sürükler. Bir gün yolu bir başkomiser ile birleşir ve büyük sır çözülene kadar da ayrılmaz.

Annesinin ardında tek bir iz bırakmadan kaybolmasıyla Ahu’nun hayatı altüst olur. Onu bulabilmenin tek yolu ise babasının önüne koyduğu şartı kabul etmektir. Çaresizce attığı imza, onu Kılıç Keskin Varol’la aynı çatı altına sürükler. Ancak bu evlilik sandığı gibi yalnızca bir anlaşmadan ibaret değildir. Attığı her adım, onu sırların, ihanetlerin ve ölümcül tehlikelerin içine çeker. Kılıç, Ahu’yu bu karanlığın içinden çıkarabilecek mi? Yoksa en büyük tehlike, tam da yanında duran adam mı? Ve Ahu, annesine giden yolu bulabilecek mi? Cevaplar, Yazgının İzi’nde saklı…

Bir gece. Bir ihanet. Bir pazarlık. Ve gitmek için çalınan bir kapı. O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan bir şey vardı. Börü Tulgar Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

Bazı geceler insanın hayatını değiştirir. Bazı geceler ise onu tamamen karanlığa sürükler. Vera için tam o gece, hayatına son vermesi gereken geceydi. Ama gözlerini tekrar açtığında karşısında onu izleyen bir yabancı vardı. Victor. Karanlığın içinden çıkmış gibi görünen bu adam yalnızca bir sır değildi; Vera’nın kaderiydi. Victor’un yaşaması için Vera’ya ihtiyacı vardı. Vera’nın yaşayabilmesi içinse geçmişiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Biri yaşamaktan vazgeçmişti. Diğeri halkını kurtarmak için zamana karşı savaşıyordu. Aralarında kurulan bağ yalnızca kader değildi. Kanla mühürlenmiş bir seçimdi. Ve karanlık yaklaşırken Vera şunu öğrenecekti: Bazen insanı hayatta tutan şey umut değildir… birinin onu bırakmamasıdır. Çünkü artık hiçbir şey sandığı kadar gerçek değildi. Ne insanlar… Ne anılar… Ne de kalbi.

Görebilen bir hayatı yıkıp, en baştan yapı taşlarını sağlamlaştırırken göremeyen, silinecekti.

“Seni yıllardır arıyorum,” dedi. Gözlerimin içine baktı. Ama ben… artık o eski ben değildim. “Keşke aramasaydın,” dedim. “Çünkü bulduğun kişi… o kişi değil.”

Sahte bedenler ardında maskelenmiş ruhların hikayesi… Bazen ruh, matemini bedenden gizleyebilirdi. Veyahut güzel bir beden, ruhun çirkinliğini maskeleyebilirdi. Çok güzel ya da çok yakışıklı görünen bir insanın; katil bir ruha sahip olabileceği aklıma gelmeyeceği gibi, kötü veya çirkin görünen bir insanında zarif bir ruha sahip olabileceği aklıma gelmezdi. Ya da tam tersiydi. Çünkü hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Hiç kimse kendisi değildi. Görünürde her şey, birbiriyle bağlantılıydı ama hiçbir bağlantı gerçek değildi. Gerçekte ise, her şey birbirine bağlıydı ama hiçbir bağ görünür değildi. Var olan her şey zıtlık içindeydi. Ve benim elimde olan koca bir hiçlikten ibaretti.

AFET ÇAĞRISI Not: kitap kapağı değiştirilmiştir!. Kaçırıldığı gece sadece özgürlüğünü değil, kim olduğunu da kaybetti. Karanlık bir geçmişin içinde büyüyen genç kadın, yıllarca korkunun ve sessizliğin gölgesinde yaşamayı öğrendi. Ama bazı insanlar kırılmazdı… sadece daha tehlikeli hale gelirdi. O artık kimseye güvenmeyen, yaralarıyla ayakta duran bir kadındı. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Soğuk bakışlarıyla insanı susturan, gücüyle herkesi kontrol altında tutan o adam… Herkes ondan korkuyordu. Çünkü kimse geçmişini bilmiyordu. Ve kimse, içindeki karanlığın ne kadar derin olduğunu tahmin edemiyordu. Birbirlerine düşman olmaları gerekiyordu. Ama kader, en yaralı insanları aynı yangının içine attı. Sırlar açığa çıktıkça güven yerini ihanete, tutku yerini savaşa bıraktı. Çünkü bazı insanlar birbirini iyileştirmez… Birlikte felakete dönüşür. Ve onların hikâyesi bir aşk hikâyesi değildi. Bu, iki karanlığın çarpışmasıydı. “Bazı insanlar hayatına umut gibi girer. Bazılarıysa bir afet gibi.”

Dört yüz yıl önce Mardin’de gizlenen bir sır, günümüzde işlenen seri cinayetlerle yeniden ortaya çıkmaya başlar ve genç bir kadın başkomiser, hem katili hem de tarihin unutturmaya çalıştığı gerçeği ortaya çıkarmak zorunda kalır. Bu, geçmişte yaşanmış bir lanetin hikayesi değil. Bu, geçmişte insanların yaptığı korkunç bir tercihin, nesiller boyunca süren sonuçlarının hikayesi.

İki yıl önce kaybettiği ablasını unutmaya çalışan Lena Carter, peşpeşe gördüğü kabuslarla sarsılır. Her gece aynı ses... " Lena... Yardım et. " Lena gördüklerini tek bir kabus sanırken, ikinci gecenin ardından odasında tek bir not bulur. " Ablan yaşıyor. " Bunun acımasız bir şaka olduğunu düşünür. Ama çok geçmeden bu notların sadece bir şaka olmadığını anlayacaktır. Çünkü bazı gerçekler, insanları cevaplara değil... Karanlığa sürükler.....

Arkana bakmadan yürüdüğün o sokakta seni gözüme kestirdim. Canın için geri sayım başladı. Gel ve duy beni küçük oyuncağım.

On yaşından öncesine dair tek bir anısı bile olmayan Elif, polis olduktan sonra tayiniyle Kuyucak Köyü`ne gelir. Lavanta tarlalarıyla dolu bu köyde bazı bakışlar Elif`i çok rahatsız ediyordur. Ardı ardına işlenen cinayetler, olay yerlerinde bırakılan gizemli notlar ve peşini bırakmayan o ağır lavanta kokusu... Elif, bir katilin peşine düşer ancak küçüklüğüne dair anılarını hatırlamaya başlar. Çünkü bazı sırlar unutulmaz. Sadece hatırlanmayı bekler

Dünyanın en tehlikeli gizli örgütü Aster`dan kaçmayı başaran tek kişi Livia Arden`dır. Sekiz yıl sonra geçmişi onu yeniden bulur. Yanlışlıkla ele geçirdiği gizli bir dosya, yalnızca Aster`ın değil; mafyanın, devletin ve gölgelerde hüküm süren insanların sırlarını da açığa çıkarabilecek kadar tehlikelidir. Artık herkes onun peşindedir. Onu geri getirmekle görevlendirilen kişi ise Aster`ın en ölümcül infazcısı Kieran Vale`dir. Bir zamanlar aynı karanlıkta büyüyen iki kişi... Şimdi birbirlerini öldürmek zorunda olan iki düşman. Fakat Aster`de hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmaz. Ve bazı savaşlarda en ölümcül silah... Aşk değildir. Güvendir. 🖤 "Aster`den kaçabilirsin. Ama Aster seni asla unutmaz."

"Gerçeği kopyalayabilirsin. Sonuçlarını asla." KOPYA Bir insanın yerini başka biri alabilir mi? Su, geçmişinin yüküyle yaşamaya çalışan sıradan bir gençtir. Ancak bir gün kendisini, hiç kimsenin karşılaşmaması gereken bir gerçeğin ortasında bulur: Bir kopyalama makinesi ve geri dönüşü olmayan sonuçlar. Bir patlama. Kanla kaplı bir olay yeri. Ve komaya giren bir genç kız... Herkes cevapların peşindedir. Polis, doktorlar ve geçmişten gelen gölgeler gerçeği ararken kimsenin sormadığı bir soru vardır: Ya gördüğünüz kişi gerçekten o kişi değilse? Gerçek ile yalanın, insan ile kopyanın birbirine karıştığı bu hikâyede hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmayacaktır. Çünkü bazı gerçekler yok edilemez.

Bir sanat galerisinde gizemli bir adam tarafından kaçırılan Cansın Erden, kendisini beklenmedik bir oyunun içinde bulur. Kimliği gizli bir psikopat yalnızca onun değil, aynı sırları paylaşan altı erkeğin de peşindedir. Her birine gönderilen fotoğraflar ve tehdit mektupları, geçmişin karanlığını gün yüzüne çıkarmaya başlarken Cansın`ın yıllardır sakladığı ikinci kimliği de tehlikeye girer. Artık tek soru şudur: Avcı kim, av kim?

Bazı mekânlar yalnızca insanları ağırlamaz; anıları, sırları ve unutulmuş hayatları da içinde saklar. Unutulmuş anılar, eski defterler, kilitli kapılar ve cevabı verilmemiş sorular... Gerçek bazen hatırlamaktan değil, neden unuttuğunu öğrenmekten geçer. Şehrin kalbinde yükselen 88, yalnızca seçkin insanların uğrak noktası değil; geçmişin asla gerçekten gömülmediği bir yer. Duvarları unutulmuş anılarla, masaları yarım kalmış hikâyelerle, koridorları ise kimsenin açıklayamadığı bir bekleyişle dolu. Fakat bazı gerçekler hatırlanmaya başladığında, yalnızca geçmiş değil, bugünün de temelleri sarsılır. Çünkü unutmak bazen bir ceza değil, insanın kendine verdiği son şanstır. Ve 88, bazı kapıları kapatmak için değil, açmak için vardır. 88, aşkı, gizemi ve psikolojik gerilimi karanlık fantastik bir atmosferde buluşturan; geçmiş ile bugünün, hafıza ile kaderin iç içe geçtiği sürükleyici bir roman.

Bazı hikâyeler bir savaşla başlamaz. Bir liman şehrinde, denizin sesiyle uyanan sıradan bir gençle başlar. Ronan, Carnag’dan ayrıldığı gün bunun yalnızca bir ticaret yolculuğu olduğunu sanıyordu. Yanılmıştı. Çünkü bazı yollar insanı yeni diyarlara değil, unutulmuş gerçeklere götürür. Ve bazı taşlar… Konuşmaz. Yalnızca tanıklık eder. Živa’nın Çocukları; hafıza, kayıp, dostluk ve insanın kendi yolunu arayışını anlatan destansı bir fantastik serinin ilk kitabıdır.

Kimseye güvenme. Özellikle de gerçeğe en yakın olana... Arya, teşkilatın en başarılı ajanlarından biridir. Soğukkanlı, zeki ve hata yapmayan biri olarak tanınır. Onun için her operasyon yalnızca çözülmesi gereken bir bulmacadır. Ta ki geçmişten gelen tek bir iz, yıllardır kapalı kalan yaraları yeniden açana kadar... Sıradan görünen bir görev, onu çocukluğundan kalan karanlık sırların peşine sürükler. Attığı her adımda yeni bir bilmeceyle karşılaşırken, dost ile düşman arasındaki çizgi giderek silinmeye başlar. Artık tek bir soru vardır: Gerçekten avcı olan kim? Çünkü bazı oyunlar kazanılmak için değil... Gerçeği saklamak için oynanır.

0534*******: Ben geldim, Mon étoile.

"Karanlık çöküp intikam vakti geldiğinde, öfkenin ateşinden kimse kaçamaz." Saklanan sırlar, geçmişin gölgesinde büyüyen bir nefret ve hesaplaşma günü... Vargilis’in yıllardır içinde büyüttüğü öfke patladığında, sadece kendi kaderini değil, etrafındaki herkesin hayatını kökünden değiştirecek. Aşk, ihanet ve intikam üçgeninde sıkışıp kalan karakterlerin sürükleyici hikâyesine tanık olmaya hazır mısınız?

Luna gördüğü kabusların gerçek olup olmadığını çözemiyordu ve içinden nasıl çıkacağını bilmiyordu. Bu kabuslardan uyanmanın bir yolunu bulmalıydı. Rüya evreni gerçekten de düşündüğü kadar kötü müydü?

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.