Bir gece. Bir hata. Ve geri dönüşü olmayan bir bağ... Petek, tek gecelik bir hatanın ardından hayatının tamamen değişeceğini bilmiyordu. Haftalar sonra öğrendiği hamilelik gerçeğiyle yalnız kalacağını düşünürken, kader onu o gecenin sahibiyle yeniden karşı karşıya getirdi. Merdan... Kurallarla yaşayan, gücün ve geleneğin içinde büyümüş bir adam. Ve onun dünyasında, evlilik dışı bir çocuk asla kabul edilmez. İki yabancı... Bir zorunluluk... Ve kaçamayacakları bir kader bağı.

Umay Gazioğlu, kendisine saldıran kişiyi öldürdükten sonra hapse girmemek için MİT tarafından yapılan teklifi kabul eder. Görevi, Hakkâri Üniversitesi`nde sıradan bir akademisyen kimliğine bürünmüş, KOR Örgütü`nün zihni sayılan Korhan Vural`ın en yakınına sızmaktır. Sahte kimliğini desteklemek için çalıştığı kitapçıda tanıştığı Talan, bir keskin nişancıdır. Aralarındaki çekim her geçen gün artarken ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Talan, Umay`ı yıllar önce terk eden ve ona ölüm emrini veren babasının, Albay Kanat Gazioğlu`nun yetiştirdiği en yetenekli askerdir. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına... "Kalbin içine gir, özü yak." ... "Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu üzüntüyle, "Seni geri götürmemi mi istiyorsun?" Başımı iki yana salladım. Gitmek istemiyordum. Burada, soğuğun içinde dururken bunu gayet iyi anlamıştım. Talan`dan kaçmak istemiyordum. Kar taneleri ikimizin de saçlarına düşüyordu. Belki de hayatımda ilk kez soğuktan tir tir titriyordum. "Beni geri götürmek mi istiyorsun?" diye sordum ve burnumu çektim. Çakmağını çıkarıp çaktı. Sürekli çakmak çakmasına rağmen onu hiç sigara içerken görmemiştim. "İstemiyorum. Ama sen istiyorsan götürürüm. Benim götürmemi istemiyorsan Baran`ı ararım. Sena`yla gelip seni alırlar." "Gitmek istediğimi sanmıyorum." diye itiraf ettim. "Kalmak ve sana güvenmek istiyorum." Bütün vücudum titredi ama bunun sebebinin sadece soğuk olduğunu sanmıyordum. Talan üşüdüğümü görünce derin bir iç çekti. "Gel buraya," dedi. Ona doğru bir adım attım. Ellerimi tuttu. Ellerim buz kesmişti, neredeyse hissetmiyordum. Kendi avuçlarının içine aldı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Elimi bırakmadan, kendi eliyle birlikte ceketinin cebine soktu.

GECEYE SAKLANAN AŞK "Coğrafya bir kaderse, bazı aşklar o kadere kafa tutmak için doğar." Biri Doğu’nun ağır, sessiz ve sarsılmaz topraklarından gelen Meyra; diğeri Karadeniz’in hırçın, dur durak bilmeyen hırçın dalgalarını ruhunda taşıyan Ilgaz... Cihan Aksel ve Yılmaz Arslan’ın yıllardır ilmek ilmek işlediği o sessiz güç savaşı, çocuklarının göz göze geldiği o ilk saniyede yön değiştiriyor. Geçmişin ağır bedelleriyle mühürlenmiş iki aile aynı masaya oturduğunda, sadece bir ortaklık değil; geri dönüşü olmayan bir fırtına başlıyor. Bu hikaye; kuralların, namlunun ucundaki gururun ve geceye gizlenen en tehlikeli sırrın, yani aşkın hikayesi. “Sen benim hayatımda karşılaştığım en dik, en aşılmaz uçurumsun Meyra. Ama bilmiyorsun; Karadenizli bir adam, önünde uçurum gördü mü geri dönmez, kendini boşluğa bırakır." — Ilgaz Arslan "Benim doğduğum topraklarda öfke kanla, aşk sessizlikle ölçülür Ilgaz. Sana susuyorsam, bu seni reddettiğimden değil; içimdeki yangın seni de kül etmesin diyedir." — Meyra Aksel Gururla örülmüş duvarlar, aidiyetle sınanan kalpler... Karanlık çöktüğünde ve herkes sustuğunda, fırtınaya karşı durabilecek misin? Çünkü bazı aşklar, itiraf edilmek için gecenin en koyu anını bekler.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Göktuğ ve Ceren yalnızlığıma biraz daha yağan yağmur eşlik ediyordu buz gibi havada babamın şiddetinden kaçmıştım. üzerimin ince olması yetmezmiş gibi birde içimi gösteriyordu. dalgın dalgın koşmaya devam ederken iri bir bedene çarpmıştım. çarpmanın etkisiyle düştüğüm yerden bana uzatılan elden direk yüzüne bakmıştım beni kendine çeken mavi gözlerde kaybolduğumu hissediyordum. "kıvırcık yerden kalkmayı düşünüyor musun?" uzattığı eli tutmayarak kendim kalktım yoluma devam ettim arkama bakmadan sırtımı delen o bakışları hissedebiliyordum. ben Ceren babasıyla tek yaşayan annesini hiç tanımayan İstanbul sokaklarında çocukluğu kaybolmuş bir kızdım. benim hikayeme hoşgeldin.

Şu an yanımdaydı. Yanımdaydı ve güvendeydi. Onun güvende olduğundan emin olduğum tek an benimle olduğu andı. İçimde hiçbir şüphe, hiçbir acaba yoktu çünkü onu benden başka kimse canı pahasına koruyamazdı. "Sen ne yapmaya çalışıyorsun?" "Güvende olduğundan emin olmaya çalışıyorum." "Ben tehlikede değilim!" "Bağırma bana Ahu!" "Bağırtma o zaman beni! Altay biz bu koruma işini konuşmadık mı seninle? Sen neden hâlâ üsteliyorsun!" "Ooo! `Bey` sınırlarından çıktık herhalde? Bu şerefi neye borçluyuz acaba Ahu Hanım?" dedim burnunun dibine kadar girip emniyet binasını işaret ederek. "Sinirime canım!" dedi ve elini göğsüme yasladı. Muhtemelen beni uzaklaştırmak istemişti. Çocukluğumdan beri aklımdan çıkmayan şu güzel, ahu gözlerinin yakınlığından mı, elinin onun başına bir iş geleceğini düşündükçe sıkışan göğüs kafesime değişinden mi, yoksa rüzgâr sağ olsun sarhoş eden kokusunun burnuma doluşundan mı bilmem, hiçbir söz edemedim. Ahu hâlâ benim bildiğim Ahu`ydu. Meraksızdı, kötülük nedir bilmez ve herkesi kendisi gibi sanırdı. Çoğu zaman duygularını uçlarda yaşardı. Özellikle öfkeyi ve korkuyu. Dünya üzerinde kötü ve çirkin olan ne varsa, onun güzelliği karşısında dize gelirdi. Ahu. Ceylan. Karaca. Güzel gözlü kadın. Dünya üzerinde adı kendisine bu denli yakışan başka hiçbir kadının olmadığına yemin edebilirdim. Bu dik duruş, bu özgüven, bu bilgili haller ona ne kadar da yakışmıştı Bir kadın nasıl olmalıydı diye sorarsanız: İşte böyle derdim. Ahu gibi. Sapasağlam ve dimdik. Kendini özenle geliştirmiş ve kimseye muhtaç değil. Hiçbir şey onu yıkamamış. Düştüğü yerden daha sağlam kalkmış. Ahu yaşamış. Ahu başarmış. Peki bu kadar güçlü bir kadın neden.. “Neden Timur’u şikâyet etmiyorsun?” diye sordum gözlerinden ayrılmadan. Ona karşı duyduğu ufacık bir ilgiden bahsetse silinir miydim yer yüzünden? Muhtemel. Boşuna değildi ya gökyüzüne duyduğum sevda? Yıllar önce silinmemiş miydim zaten?

🗡️🩺🗡️ “Bilmiyorum Delfin. İyi miyim kötü müyüm bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var o da…” beklentiyle bakıyordum yüzüne. O da gözlerimden bir umut ışığı görmek için bakıyordu bana. Ama korkusuzca baksa anlayacaktı benim içimdekini de. Acı bir şekilde tebessüm etti “O da seni çok sevdiğim. “ ben olduğum yerde mıhlanmış dururken o bir adım attı bana. “Ben senin her şeyini çok sevdim, Delfin. Rüzgarda uçuşan kumral saçlarını; sevindiğinde, üzüldüğünde, kızdığında koyulaşan yeşil gözlerini; kendinden çok sevdiklerin için atan o kalbini… Ben senin, sana ait olan her zerreni çok sevdim doktor. Senden hiçbir karşılık beklemeden, uzaktan ve acıtmadan sevdim. “ Gözlerim dolu dolu yüzümde tebessümle dinledim her bir kelimesini. Yüreği naif olsa da dışarıya göstermeyen o adam şimdi benim için yüreğini önüme sermişti. Belki de bu; hayatımda aldığım en güzel itiraf olarak kalacaktı benimle. 🗡️🩺🗡️ Annesinin ölümü ile hayatı değişin bir kadın:Delfin. Ve onunla aynı kaderi yaşayan bir adam:Safir. İlmek ilmek işleyen aşk ve verilen mücadeleler…

Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

“Gözlerinin karanlığı, geceden daha derindi. Benim masumiyetimle onun günahları bir araya geldiğinde, ortaya çıkan tek şey bir yıkımdı .Ve bu yıkımın ortasında ben vardım...” Doğunun kurallarıyla , Batının karanlık sokakları kesiştiğinde; aşk kanlı bir savaşa mı dönüşecek, yoksa kalplerdeki tek sığınak mı olacak? Aşkın en derin yaralarıyla birlikte, ihanetin gölgesi, tutkunun ateşi ve masumiyetle günah arasında sıkışıp kalmış ruhların hikâyesi...

Yaren kuma olarak geldiği Koratlı Konağında ayakta kalabilecek miydi yoksa konağın taştan duvarları içinde solup gidecek miydi? Herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı bu konakta dengeler her an değişebilir. Gerçeği öğrenmek üzerine yapılan bu evlilik ne kadar gerçek olabilir.

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

Hayat, bazen hiç beklemediğin anda seni en uzak yerlere sürükler. Mira Demir, kariyerinin ilk gününde Hakkari’ye atanır; hayallerinin peşinden giderken kendini ölüm, ihanet ve bilinmezliklerle dolu bir dünyada bulur. SKAR timi, görünmez kahramanlar… Savaşın gölgesinde, görev ve hayatta kalma arasındaki ince çizgide mücadele ederler. Ama her yara izi, her karar, her adım onları daha da güçlendirir. Ve hiçbiri bilmez ki, geçmişin sırları ve karşılarına çıkacak düşmanlar, hem kalplerini hem de hayatlarını sonsuza dek değiştirecektir.

Aylarca eğitim aldıktan sonra, Doğu`nun en hassas bölgelerinden birinde, kasaba okulunda öğretmen olarak konumlandırılan Eflin Karan`ın kod adı `Salkım`dı. Görevi, bölgedeki terörist ile iş birliği yapan öğretmeni bulmak ve gözlem raporlarını merkeze aktarmaktı. Ali ise `Kırağı` kod adıyla tanınan özel kuvvetlerde ünü olan, korkusuz bir yüzbaşıydı. Bölgeye gelmesinin sebebi, güvenlik sızıntısının tam merkezine konumlandırılmış öğretmeni bulmaktı.Sızan bilgiler, içeride birinin olduğunu gösteriyordu. Şüpheli listesinde bir isim dikkatini çekiyordu: Eflin Öğretmen. İlk karşılaşmaları mesafeli olsa da, birbirinden hoşlanmadıklarını anlamışlardı. Fakat merkezden gelen beklenmedik bir emir ikisinin de hayatını değiştirecekti. "Derinliği arttır Yüzbaşı Türkoğlu. Salkım ile teması resmi hale getirin. Operasyonel evlilik izni verildi."

Dengesizler, hayata bir adım geriden başlayanların, susarak büyüyenlerin ve ayakta kalmak için karanlığa mecbur bırakılanların hikâyesi. Muzaffer, sokakların verdiği isimle Muzo; doğduğu coğrafyanın sessizliğini, kayıplarını ve adaletsizliğini omzunda taşıyan bir adamdır. Çocuk yaşta tanıştığı yoksulluk, şiddet ve yalnızlık onu suça değil; hayatta kalmaya iter. Ancak bu yol, zamanla vicdanla hesaplaşmanın kaçınılmaz olduğu bir uçuruma dönüşür. Cezaevi, sokaklar ve mezarlıklar arasında geçen bu hikâye; sadece bir mafya ya da suç romanı değildir. Dengesizler, aidiyet duygusunu yitirmiş ruhların iç çatışmasını, dostluk ile ihanet arasındaki ince çizgiyi ve kayıplarla şekillenen bir karakterin dönüşümünü anlatır. Muzo`nun geçmişiyle yüzleşmesi, annesinin yokluğunda büyüyen öfkesi ve hesaplaşmaları; okuyucuyu hem sert hem de derin bir yolculuğa çıkarır. Bu roman; kanla değil, eksiklikle yazılmıştır. Her satırında suskunluk, her bölümünde bir hesap vardır. Dengesizler, kimsenin doğuştan kötü olmadığını ama bazı insanların iyi kalma şansının elinden alındığını hatırlatan karanlık ve sarsıcı bir anlatıdır.

Urfa’da yaşayan Efnan’nın üvey annesi ve abisinin zorbalığına dayanamayıp İstanbul’a kaçış hikayesini anlatıyor. İlk kitabım yazım hataları olabilir şimdiden kusura bakmayın. Bir şans verirseniz çok mutlu olurum.

Hırçın denizlerin karalığına tutulup ailem için aşkından vazgeçen bir kadın oldum. Buradayım ve hep olacağım, ben Defne Karabekiroğlu asi denizlerde savaşan ama kaybetmeyi bilmeyen o kadınım. Bilemezdim ki kızımın babasına yeniden aşık olup imkansız olacağımızı. Miran Demirhan Mardin’in en güçlü aşiretinin veliahtı. Ben ise Trabzon’un en köklü ve en düşman sahibi Defne Karabekiroğlu bu ise bizim hikayemiz.

Kırıktı kelebeğin kanatları, zayıftı uçtuğu kafesi. Kapısında süregelen bir duvar vardı. Ve kalbi kanadından kırık kelebek sonun da konacak bir dal bulmuştu.. Hiç konmaması gereken çatırdak dal.. Gönlü Sahir olan ile onun Lahzasında vurguni yemiş gözlerin sahibi Ahu güzelin hikayesi.. " Her son son değildi. Benim hikayem bittiği yerde başlamıştı." Kitap Kapağı için @writerladyy( Selin Özgen`e) teşekkürler :)

zor başlangıçlar:)

“Bazı savaşlar cephede başlar, kalpte biter…” Yüzbaşı Efe Demir, savaşın soğuk yüzüne alışalı çok oldu. Emir, disiplin ve görev onun hayatının üç temel taşıydı. Ta ki keskin nişancı Teğmen Zeynep Alkan cepheye ayak basana dek… Birlikte çıktıkları ölümcül görevlerde yalnızca düşmana karşı değil, kendi duygularına karşı da savaşmak zorundalar. Patlayan mermiler, gece baskınları, sızan ihanet ve her an ölümle burun buruna bir hayat… Ama en büyük mücadele, kalplerinin derinliklerinde başlayacak. Savaşta hayatta kalmak zor, sevmek ise imkânsız gibidir. Peki, ikisi de savaşırken birbirini korumaya çalışırsa, bu aşk onları kurtarır mı, yoksa yakar mı?

Geçmişin Mührü Urfa`nın töre masalı olarak karşınızda. Ulysses yayınları aracılığıyla kitap olmuştur. Kitap satışı yapılan tüm sitelerde bulabilirsiniz. Göbeklitepe`nin büyüleyici taşları arasında gizlenen sırlar, hem tarihi hem de insan ruhunu derinlemesine sorgulayan bir yolculuğun kapılarını aralıyor. Arkeolog Şehrazad Kaya, toprak altındaki kadim sırları gün yüzüne çıkarırken, geçmişin karanlık izlerini taşıyan bir düşman ailenin oğlu, Komiser Aslan Miroğlu ile yolları kesişir. Bir yanda ailelerinin kanla yazılmış düşmanlıkları, diğer yanda tarih ve kaderin onları birbirine bağlayan gizemli dokunuşları... Göbeklitepe`de yaşanan esrarengiz bir hırsızlık olayı, iki karakteri aynı mücadelede buluştururken, içlerinde taşıdıkları karmaşık duygularla yüzleşmelerine de neden olur. Aşk, nefret ve tarihin gölgesinde geçen bu hikâye, yalnızca bir aşk romanı değil; aynı zamanda geçmişin yaralarını sarma, kimlik arayışı ve insan ruhunun derinliklerine bir bakış sunuyor. Şehrazad ve Aslan`ın hikâyesi, okuyucuyu Mezopotamya`nın mistik atmosferine ve insan kalbinin karmaşık yolculuğuna davet ediyor.

Nerden bilebilirdi ki gittiği yer ona aşkı öğretecekti. Nerden bilebilirdi ki gittiği yer Ona yuva olacaktı. Nerden bilebilirdi ki gittiği yerde birinin vatanı olacaktı. Kıdemli üsteğmen Cihan Korhan 🤍 Türk dili ve edebiyat öğretmeni Gülce Akay

Kalbi yakıp kül eden de oydu Kalbin atmasına sebep olanda... Yade bnewş`ın verdiği hüküm üzerine iki hayat birleşecekti. Biri ailesi için kabul etti diğer sevdalı olduğu adam ile evlenecekti. Ferman azad Dilwan bilinmezdi. Hiç bir hareketi diğerine uymazdı. Üstüne üstlük Tam tersini yapardı. Hiç kimse onun bir sonraki adımını tahmin bile edemezdi. Lavin Sarya Dilwan ,beyaz ölüm meleği . Etrafındaki tüm çiçeklerin güneşi , suyuydu o . Güzelliğiyle , haraketleriyle , saygısıyla etrafında nam salmış bir kadındı. Aşkın saflığının vucüt bulmuş haliydi. Peki tüm bunların ardında Firaz Dilwan Mihriban Dilwan Ve Devran Dilwan `nın ölüm sırrı dedikleri sırrı ne zamana kadar saklayabileceklerdi? (✿⁠ ⁠♡)

Bir kadın ve adam vardı. ikisinin de üstüne giydikleri zırhlar intikamdan oluşuyordu. Öyle bir yere gelmişlerdi ki artık Zırhlarında ki çatlaklardan sızıntılar akıyordu. Belki de son o an ikisi için başlamıştı. Savcı Leyla Gökay& Yüzbaşı Serdar Ulukan.

İşte, mevsimler peş peşe tespih taneleri gibi sonbahardan kışa, kıştan da bahara atlamıştı. Ah şu tayinler; doğudan kaçmak için bir bahanedir gibi gözlerime dolardı. Sonunda Emel öğretmenimiz de diğer öğretmenler gibi bir yıl kalıp gitti. Acaba bu köy mu yaşanılacak gibi değildi de ondan mı gidiyordular. Yoksa herkes ille de kendi evine mi gitmek istiyordu bilemiyorum ama artık yeni öğretmenimi bekleyeceğim.

İlk görüşte aşkın adıdır Eflak. Sevdalarına şaittir tüm dağlar "Benim için tüm kızlar Ülke sen Vatansın Eflak"