Şu an yanımdaydı. Yanımdaydı ve güvendeydi. Onun güvende olduğundan emin olduğum tek an benimle olduğu andı. İçimde hiçbir şüphe, hiçbir acaba yoktu çünkü onu benden başka kimse canı pahasına koruyamazdı. "Sen ne yapmaya çalışıyorsun?" "Güvende olduğundan emin olmaya çalışıyorum." "Ben tehlikede değilim!" "Bağırma bana Ahu!" "Bağırtma o zaman beni! Altay biz bu koruma işini konuşmadık mı seninle? Sen neden hâlâ üsteliyorsun!" "Ooo! `Bey` sınırlarından çıktık herhalde? Bu şerefi neye borçluyuz acaba Ahu Hanım?" dedim burnunun dibine kadar girip emniyet binasını işaret ederek. "Sinirime canım!" dedi ve elini göğsüme yasladı. Muhtemelen beni uzaklaştırmak istemişti. Çocukluğumdan beri aklımdan çıkmayan şu güzel, ahu gözlerinin yakınlığından mı, elinin onun başına bir iş geleceğini düşündükçe sıkışan göğüs kafesime değişinden mi, yoksa rüzgâr sağ olsun sarhoş eden kokusunun burnuma doluşundan mı bilmem, hiçbir söz edemedim. Ahu hâlâ benim bildiğim Ahu`ydu. Meraksızdı, kötülük nedir bilmez ve herkesi kendisi gibi sanırdı. Çoğu zaman duygularını uçlarda yaşardı. Özellikle öfkeyi ve korkuyu. Dünya üzerinde kötü ve çirkin olan ne varsa, onun güzelliği karşısında dize gelirdi. Ahu. Ceylan. Karaca. Güzel gözlü kadın. Dünya üzerinde adı kendisine bu denli yakışan başka hiçbir kadının olmadığına yemin edebilirdim. Bu dik duruş, bu özgüven, bu bilgili haller ona ne kadar da yakışmıştı Bir kadın nasıl olmalıydı diye sorarsanız: İşte böyle derdim. Ahu gibi. Sapasağlam ve dimdik. Kendini özenle geliştirmiş ve kimseye muhtaç değil. Hiçbir şey onu yıkamamış. Düştüğü yerden daha sağlam kalkmış. Ahu yaşamış. Ahu başarmış. Peki bu kadar güçlü bir kadın neden.. “Neden Timur’u şikâyet etmiyorsun?” diye sordum gözlerinden ayrılmadan. Ona karşı duyduğu ufacık bir ilgiden bahsetse silinir miydim yer yüzünden? Muhtemel. Boşuna değildi ya gökyüzüne duyduğum sevda? Yıllar önce silinmemiş miydim zaten?