Kendisi ve diğer kadınlar için haklarını arayan Meryem`in savaşı Afganistan tozlu ve karamsar bir şehrinde baş kaldırışı kadınların direnişi Mavi Tufan ile başlar... Bu yolda ona her duygu eşlik eder intikam, öfke, hırs,hüzün ve aşk... " Eğer bizi görünmez kılmak için bu mavi burkaları üzerimize diktilerse, biz de bu maviyi onların sonu yapacaktık." "Mavi burkadan nefret ediyordum oysa mavi benim en sevdiğim renkti"...

(Yıkım serisinin ikinci ve final kitabıdır) Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ~°•☆ ​"Tik... Tak. Kendi ellerimle kazdığım intikam kuyusunun başında zamana karşı yarış başladı." ​Herkes kalbinin attığı yerden vurulur. Neva hariç. O, hayata ters bir kuralla başladı ve kalbini kimsenin tahmin edemeyeceği bir yere sakladı. Fakat korumaya çalıştığı o kalp, Ayça’nın son nefesindeki "Kardeşim..." fısıltısıyla paramparça oldu. ​Bu hikaye sadece bir intikam savaşı değil; zihnindeki çiple deliliğin sınırlarında gezen bir kadının, maskelerin arkasına saklanmış iki adamla olan tehlikeli dansı. Karan’ın nefret dolu bakışlarının ardındaki milimetrik koruma kalkanı mı gerçek, yoksa Arvaz’ın yeşil gözlerindeki pervasız vaatler mi? ​Küllerinden doğan Veraç’ın sırrı ve Valeria’nın gölgesi 21 Mart’ta büyük bir patlamayla aydınlanacak. Letum, kendi sonunu getirecek o kibriti çakmaya hazır.

Zaman... Kimine göre ilaç ,kimine görede acıdan başka bir şey değildi. İnsan zamanla kim olduğunu anlardı, bende anlamıştım ama kim olduğumu değil, neye dönüştürüldüğümü anlamıştım... Bundan sonra sessiz kalmayacaktım, bu benim hikayemdi ve benim için yazılmış kaderi değiştirip sil baştan kendi istediğim gibi yazacaktım. Ben Ilgın Akdemir`dim kimseye benzemezdim ve benzemeyecektim.

Gerçek, saklanan her şeyin peşindedir.

Kan Banyosu halka kazandırılamayan insanların bir yere kapatılıp birbirlerini katlettikleri bir oyundur. Bu sistem getirildikten yaklaşık 10 sene sonra baştakiler halkı cezalandırmak için baş kaldıran, kurallara uymayıp onların kölesi olmayı reddeden insanları da bu oyunun içine katmış ve bunu halka canlı yayınlamaya başlamıştı. Peki bu düzen sonsuz muydu? Her sefaletin, cehaletin ardında bir güneş var mıydı? İşte bu tam bir muammaydı

Bütün kadınlara hitapen yazılmıştır Hayat Yasası der ki: Hayatın gidişatı, yaptığın seçimlerle şekillenir

Bir zamanlar diye başlayan bir hikayemiz yoktu bizim. Bir bakirenin gözyaşında saklıydı bizim kalemimiz. Bir günahkarın teninde gizliydi sayfalarımız ve... Cehennemde yanan ruhların kefaretiydi bizim satırlarımız.

Acı bir fısıltı, bir çığlık yaratır. Bir çığlık, bir isyan başlatır. Ve bir isyan, bir kahraman büyütür. Sahip çık İnandığın şeye sahip çıkmazsan, inandığın her şeyi kaybedersin. -B

Düşman saflarında yetişen iki insan, kendilerini ülkenin kaderini değiştirecek bir oyunun ortasında bulur. Bir yanda geçmişin kanlı hesapları, diğer yanda söz geçiremedikleri kalpleri... Bazı efsaneler ölmez. Bazı yaralar unutulmaz. Ve bazı aşklar, bir ülkenin kaderini değiştirecek kadar güçlüdür. ❝Ya düşman kalıp birbirimizle birlikte her şeyi yok edeceğiz, ya da birbirimize tutunup bu ülkeyi yeniden inşa edeceğiz.❞

Kitabımız, Demir Kanun’un hüküm sürdüğü, duyguların yasaklandığı bir çağda geçiyor. “Aşk”, “Sevgi”, “Özlem”, “Umut” gibi kelimelerin yasaklandığı, hatta bu duyguları hissetmenin bile yasaklandığı bir çağda Aysan adında genç bir kız, bu kelimelerin yazdığı bir deftere sahiptir. Peki ya bu defter Anıl`ın eline geçerse?

Özel Karay Müzik Koleji’nde resitalden önce bırakılan resitalden sonrakiyle aynı olmayacak. Herkes yalana bulaşacak. Yalanlar resitali kanla başladı; yalanla son bulacak. Sanat Karay herkesin korktuğu, okulun istenmeyen kızıyken katılımın zorunlu olduğu piyano resitalinde kaderinin notalarını yalanların çaldığından habersizdi. Piyanonun tuşlarından akan yalan onunda parmaklarına bulaşmıştı. Artık gerçeği bulmaktan başka çaresi yok. Tabii onunda… Onun adı Devrim. Devrim Dinçer Demiralp. Yalanlar resitalinin baş şüphelisiyken, deliller onun aleyhine işlerken yanında bir tek o vardı. Sanat. Yalanlar resitali onları bir araya getirdi. Etraflarını saran engeller, karanlık sırlar ve ihanetlere rağmen gerçeği bulabilecekler mi? Üzerlerine bulaşan yalandan kurtulabilecekler mi? Bu hikayenin adı Yalanlar Resitali. Bu hikaye yalan söyleyen aptalların değil; yalanlar resitalinin kurbanlarının hikayesi. (Not: Kitap, hassas temalar ve şiddet unsurları içermektedir ancak özendirici veya teşvik edici değildir.)

BU BİR ASKER KURGUSUDUR. "Sen nasıl özel kuvvetsin ya? Mayına bastım diyorum. Kasaturayla falan imha etsene yüzbaşı!" Bir yandan da hönkürerek ağlıyordum. "Kal böyle de aklın başına gelsin. Belki akıllanırsın ağlayan bela." Ağlarken küfrettim."Senin gelmişini geçmişini..." Beni durdurup sırıttı. "Sana yardım edecek yegâne kişi benken küfür mü edeceksin?" Telaşla bağırdım. "KÜFÜR YOK! VALLAHİ BİLLAHİ TİLLAHİ YOK!" "Tamam sus artık kızım ya! Yardım edeceğim." Bu sefer de sevinçten ağladım. "Şimdi ne yapacağız komutan. Sen benim yerime bassana şuna ben yoruldum." Yere bakmadan parmağımla işaret etmiştim mayını. Hayretler içerisinde bana baktı. "Yok yok ben gidiyorum. Dünya için bu iyiliği yapmam gerekiyor." "Ölüme mi terkedeceksin beni?" "Tek seferde anlamana sevindim." Arkasını dönüp gidecekken durup hala zırlayan bana baktı. "Neyse sana ufak bir kıyak yapayım. Sakın ayağını oynatma. Yoksa uf olursun. Hadi rastgele." Yürümeye başlamasıyla ağlayarak tek bir cümle çıktı dudaklarımdan. "ANNEMİ İSTİYORUM BEN!" *. *. *. Yüzbaşı Cihangir Demiralp. Pilot Teğmen Devrim Işık Uluöz.

Bu sefer, hançer kimin boğazında? Şiddet, vahşet ve cinsellik içerir.

Zincirler kırıldı. Sessizlik bozuldu. KARGRON`da yazılanlar, bir çağrının, bir devrimin başlangıcıydı. Bu satırlar özgürlüğün bedelini anlatacaktı. Dünya`nın gözleri kör, kulakları sağırdı. Ama KARGRON`un sesi karanlıkta yankılanıyor, adaletsizliğe meydan okuyordu

Sınırların belirsizleştiği,adaletin ve aşkın gölgelere büründüğü bu dünyada Devrim Tuna Aksoy`un hayatı hastanede gördüğü bir doktora vurulmasıyla hayatı değişir. Ahu Arsal beyaz önlüğünün altına sakladığı kalbiyle Devrim`in yaralarını iyileştirirken onun ruhuna dokunmayı da başarır. Fakat her temas, ikisini de tehlikeli bir oyuna sürüklüyordu. Biri için aşk, diğeri için imkansızlıkla örülü bir tutku. Devrim düşmanlarının gölgesi altında Ahu`yu korumak için savaşırken Ahu ise bu karanlık adamın kalbine ulaşmak için kendi geçmişiyle yüzleşecekti. Karanlığın Eseri, bir yandan korkuların soğuk yüzünü, diğer yandan aşkın sıcaklığını anlatan inanılmaz bir aşk hikayesi. Bedenler yaralarla, kalpler ise tutkulu bir sır olduğunda... Geriye tek bir soru kalır; "𝐀𝐬̧𝐤 𝐞𝐧 𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐥𝐚𝐫ı 𝐛𝐢𝐥𝐞 𝐢𝐲𝐢𝐥𝐞𝐬̧𝐭𝐢𝐫𝐞𝐛𝐢𝐥𝐢𝐫 𝐦𝐢? "

"Burada duracaksın Tamay. Yamacımdan ayrılmayacaksın. Bunu aklına yaz." "Sizden nefret ediyorum. Ne istiyorsunuz benden? Bunca yıl sonra niye?" Köşk korumalarına onu içeri götürmelerini işaret ettim. Nefretini duymak canımı yakıyordu. Alışacaktı, alışmak zorundaydı. Brocha çok uzun süre ayakta kalamazdı ve onu ancak bu şekilde koruyabilirdim. O benim çocukluğumdan kalan tek şeydi. Onu götürmek için hareketlenen korumalardan kurtulurken bağırdı. "Bırak. Dokunmayın bana, yürüyorum. Bırakın." Sesi titriyor yine de omuzlarını dimdik tutuyordu. Korumalar onay almak için bana baktığında gözlerimi hafifçe kapatıp açtım. Tamay çoktan odasının yolunu tutmuştu. Öfkeli adımları yeri döverek, hışımla uzaklaştı. Arkasından bakarken derin bir nefes aldım. Yüzüne karşı veremediğim cevabımı söyledim. "Çünkü karşımda sen dururken bu savaşın parçası olamam."

Gözlerim dolu dolu arkada bıraktığım krallığıma bakarken aklımdaki tek düşünce bir gün döneceğimdi. "Neden?" diye sordum acılı bir sesle.Nedenini anlayamamıştım bir türlü.Halkım tarafından bana yapılan bu haksızlığı anlayamamıştım. "Sadece biraz daha dayanın prensesim.Zamanı geldiğinde tekrar döneceksiniz işte o gün karşınızda kimse duramaz.Hakettiğiniz o tahta bir kraliçe olarak çıkacaksınız ve her adımınızda yanınızda olmaktan gurur duyacağım."dedi ordu generali Aaron Armstrong.

Kıtaları aşan bir imparatorlukta, insanların düşünceleri ve zevkleri tek bir kalıba sokulmuştu. Herkes aynı düşünüyor, aynı şeyleri seviyor ve aynı hayatı yaşıyordu. Ancak bu eşitlik maskesinin ardında, farklılıklarını korumaya çalışan küçük bir topluluk gizleniyordu. Onlar, imparatorluğun monoton düzenine meydan okuyor ve değişim için fısıldıyorlardı. Farklı olmanın yasak olduğu bu dünyada, onlar özgürlüğün sesini yükseltmeye kararlıydılar. Bu topluluğun umudu, imparatorluğun en küçük prensindeydi. Dışarıdan bakıldığında, prens de diğerleri gibi normal biri gibi görünüyordu; ancak o, Asperger sendromuna sahipti ve bu durum ona farklı bir perspektif sunuyordu. Topluluk, prensin de onlar gibi düşündüğüne inanıyor ve onu devrimin bir parçası yapmak istiyordu. Ancak prens, sorumluluk almak istemeyen ve mevcut düzenden memnun biriydi.

İntikam Sarkacı Serisi I. Komiserlik açıklığı nedeniyle yeni bir kasabaya ve yeni bir karakola tayin olan Devrim Öncü için yeni bir hayat başlamaktadır. Komiser Devrim Öncü bu yeni karakola çok çabuk ısınır ve herkesle de çok kolay kaynaşır. Mamafih Devrim Öncü`nün aklına hâlâ daha yatmayan tek soruysa eski Komiser Derman Ekenel`e ve merhum eski Dedektif Alp Kaan Gökdemir`e ne olduğuydu. Herkese göre sorun çözülmüş ve Derman Ekenel`in idam gününe saatler sayılıyordu fakat Komiser Devrim Öncü her şeyi göze alarak Komiserin infazından önce onunla konuşma olanağına sahip olmasıyla işler tadı pek de güzel olmayan bir çorbaya dönüştü. "09.09.1999" dedi yalnızca Derman Ekenel Devrim Öncü`ye. Bu tarih hiçbir sorguda belirtilmemiş, belli ki Derman Ekenel`in daha ilk defa ağzına aldığı bir ipucunun göstergesiydi. Ancak işin şaşırtıcı tarafıysa bu tarihte herhangi bir soygun, bir cinayet, bir komplike olay gerçekleşemezdi. Zira bu tarih bir yıl önceydi fakat Derman Ekenel alışılmadık bir şekilde uyarılarına devam ediyordu. "Bu tarihte kıyamet kopacak."

"Adaletin kelepçelendiği bu sarayda, biz zincirleri kırmaya değil, yakmaya geldik!”

Bu bir tiyatroydu. Tiyatro da oynansa çok başarılı bir oyundu. Dünyanın dört bir tarafından tiyatroyu izlemeye gelenler vardı. Peki ya kamera arkası? O da mı mükemmeldi? Yoksa tam tersi miydi? Bu tiyatroya çok çalışmış, Kamera arkası için çok savaşmıştık. Tiyatronun adı Yakamoz, Kamera arkasının adı Kanlı İhtilaldi. Bu Tiyatro için çok kan akmıştı. Çok acı çekilmişti... Artık bu tiyatroda ki rolümü bilmiyordum. Bildiğimi sanırdım. Hayır, bilmiyormuşum... Ya da bu bir satrançtı. Matematiği ve statejik zekasıyla kazanılıcak bir oyundu. Ben bu oyunda neydim bilmiyordum. Ama onların kimler olduğunu biliyordum. Joker siyah taşların veziriydi. Ayaz Emir Taşkıran beyaz taşların veziriydi. Ama önemli olan şahlardı. Şahı yer isek oyun biterdi. Peki ya şahlar kimdi? Siyah ve beyaz taşların şahları neredeydi? Ben neydim bu oyunda? Öylesine bir piyon mu? Şah mı? Satranç tahtası mı? Bunu zaman göstericekti. Ama tek temennim öylesine bir piyon olmaktı. Diğer türlüsünü kaldırabiliceğimi sanmıyordum. 🖤⚔️💀 Tamamıyla kendine özgü hikayesiyle Yakamoz: Kanlı İhtilal karşınızda. Kitabında bulunan olaylar, kişiler ve zaman algıları tamamıyla kitaba ait olup hiç bir kitaptan kopyalanmamıştır.

Sıradan bir sahne görevlisi , Senaryo yazarı ve izleyici herkesi memnun etmek zorunda olan bir oyuncu olarak kaderin ve zaman seni ne kadar değiştirebilir ki ? ....Hadi karanlığa teslim ol....

Çaresizlik ve kararlılık arasında sıkışan genç kız, Devrim’i kendisine yardım etmeye tehditle zorlayarak tehlikeli bir oyunun ilk adımını atar. Devrim ise bu zoraki iş birliğinin arkasında kendi hesabını kapatacağı anı beklemektedir. Başta sadece bir zorunluluktan ibaret olan bu karanlık ortaklık, yeraltı dünyasının kilitlerini birer birer açarken Mavi, saklanan büyük sırlarla ve yüzleşmek zorunda kalacağı acı gerçeklerle karşılaşacaktır.

Ben Devrim. Saç uçlarına kadar kırıklarla bezeli, gökyüzünü dünyası, yıldızları ise kendine yuva edinen, bedeni büyümüş ama ruhu darağacında hâlâ asılı kalan, kimsesini bir yol ortasında kaybetmiş, kalbi suskun, kendisi kimsesiz kalan bir kız çocuğuyum. Çocuk ruhu boynumdaki urgana esir kalbi derme çatma bir harabeden ibaret 25 yaşında bir kız çocuğu. Gözlerindeki serçeleri yaşatmaya çalışan, gülüşü çoğu zaman gözlerine ulaşmayan, ismi mânâsını kaydetmiş Cânâ` yim ben. Kendimi idam etmeye karar verdiğimde çocuk ruhumun asılı kalacağını bilemezdim. Doğduğum günün yıllar sonra bir ölümle kutlanacağını bilemezdim. Bir çığlık duyup o ara sokağa girdiğimde anlamını kaybettiğim kalbimin tekrardan mânâsını bulacağını bilemezdim. Geçmişin bir iz gibi beni takip edeceğini bilemezdim. Ben Devrim Cânâ. Gelin beni beraber okuyalım.

Ölüyor olmak değildi bu his. Her gece ölmek isteyip yeni bir güne uyanmaktan ibaretti. O sırlar çözülmedikçe ne uyku, ne de ölüm vardı. Ben Güneş Şirzai. Babamın katilinin avukatıyım. Ve bunu bile bile ona aşık bir tarafım... Bildikçe nefret eden diğer yarım. Ölüm buydu. Çaresizlik, her şeyin sonunu getiren ebedi bir duyguydu.