Bazı yaralar görünmez. Ama en derin olanlar…en çok kanayanlardır. Kaan Altuğ, emirleri sorgulamayan bir askerdi. Ta ki uyguladığı emrin sonucu masum bir hayatı alana kadar. Derin İpekçi, insanların kırık zihinlerini onaran bir psikologdu. Ama bazı yaralar vardı ki… ne teşhis konulabiliyordu ne de iyileştirilebiliyordu. Ve kader… Bu iki yabancıyı aynı odada karşı karşıya getirdi. Biri yaşadığı gerçeği biliyor. Diğeri ise bildiği gerçeğin yalan olduğuyla yüzleşeceğinden habersiz. Bir operasyon… İki ayrı yara… Ve kapanmayan bir geçmiş. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları …hesaplaşmadır.

🏰 İnsanların ruhsal dayanıklılıkları düştüğünde "Ruhsifiz" adı verilen acımasız canavarlara dönüştüğü bir dünyada, genç Wanda kendisini hayatta kalma ve sevdiklerini koruma mücadelesinin tam ortasında bulur. Bir zamanlar akademinin "en zayıf" ve "beceriksiz" öğrencisi olarak görülen Wanda, içindeki kadim gücü keşfettikçe sadece kendi kaderini değil, tüm insanlığın geleceğini değiştirecek bir yolculuğa çıkar. * "Bir avcıya dönüşmek istemedim ama beni avlamaya çalışan dünya, bana başka seçenek bırakmadı." * Canavarlar ormanda değil, aynaya baktığımızda gördüğümüz o kırık ruhsal dayanıklılığın içinde saklı." Serinin ilk kitabı (ALBAGARD AKADEMİSİ) 50 Bölüm. Serinin ikinci kitabı ( MELEZ EFENDİ ) Güncel.

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

“Asya: b-b-en sadece beni sevmeni istemiştim. “ Aras:seni neden seviyim . “ Asya: çokmu nefretediyosun benden görmek istemiyecek kadarmı o-yüzdenmi beni sevmiyorsun beni. “ Aras:evet seni görmek bile istemiyorum senden nefret edicek kadar bile seni önemsemiyorum seni çocuklukta kaldı her şey anladınmı beni artık çocuk diyiliz o yüzden seninle vakit geçirmek istemiyorum uzak dur benden anladınmı. “ Asya: son cümlesi okadar çok kırdıki beni o giderken ben orda öyle kaldım 🥀💔

17 yaşındaki Güneş Asel bir lise öğrencisi ve aynı zamanda yer altında Taçsız Kraliçe olarak nam salmış olan güçlü ve önemli bir kişidir. Olaylı bir günün ardından evine döndüğünde ağlayan anne ve babasından 17 yıl önce karışmış olduğunu öğrenir. Bakalım Güneş Asel diğer ailesine alışabilecek mi veya hangi zorluklarla mücadele edecek…

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael`in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları birer birer açılır.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Küllerinden yeniden doğmayı başaran bir kadının, karanlığın ortasında verdiği hayatta kalma mücadelesi. Satranç tahtasına benzeyen bir dünyada herkes bir taştır; ama bazıları oyunu değiştirecek kadar güçlüdür. Afra Lavinia Ulusoy, babasının kaybından sonra babasının mirasına sahip çıkmak istemez; başka bir ülkede, normal insanlar gibi yaşamak ister. Ama Afra`nın üzerine bir cinayet yıkarlar, yakınlarına zarar vermeye başlarlar. Afra artık babasının bıraktığı cehennem hayatla yüzleşir, koruması gereken önce kendisi, sonra sevdikleridir. Bu yolda tek başına yürüyeceğini düşünür ama Afra`nın gölgesi olan Asır Keskin Arslan, hep onun bir adım önünde olur. Birlikte bu cehennem hayattan kurtulup istediği hayatı yaşayacaklarına inanır. Bu yolda gerçeklerle yüzleşir; o kadar yaralanıp duracaklar ama Afra, her yıkılışında ayağa kalkmasını iyi bilir. Asır Keskin Arslan da sevdiği kadının yanında dimdik durmayı çok iyi bilir. Afra Lavinia Ulusoy, kendi finalini çoktan yazmıştır. Kaçmak istediği cehennem, artık onun tek gerçekliğiydi.

Y*tişkin içerik +1& ”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ?

Türk Hava Kuvvetlerinde Olan Kadın Ve Türk Kara Kuvvetlerinde Olan Adamın Hikâyesi... "Havadan gelen nefes karaya vurmasaydı, Çiçek toprağa kavuşmazdı. Çiçek oksijen bulması için toprağa karışması gerekirdi. Ve Hava ve Kara Birleşirdi. Toprak ve Çiçek Buluşurdu. Bu ne demekti? Bu Tam olarak şu demekti. Bir Makine, Bir İnsan Tek Vücut Olduğunda Yeryüzü Ve Gökyüzü Birleşir Bir Savaşçı Doğar."

Dünyada gökyüzünü gözlemlemeyle başlayan olaylar örgüsü Dünya dışı canlılarla temasla birlikte aklının sınırlarını zorlayan bir uzay yolculuğuna dönüşür. Öz farkındalığı kaybolma sınırlarındayken kara deliklerle karmaşık bir durum merkezinde bulur kendini.

Dünya yıllar önce çöktü. Geriye kalanlar ya kurallara boyun eğdi ya da canavara dönüştü. Külkent hayatta kalmanın bedelinin ağır olduğu bir sığınaktı. Bulunup riske girmemek için gerekirse insan harcamaktan çekinmediler. Geri kalan herkesi gözden çıkarabilirlerdi. Ancak sonsuza dek saklanabilmeyi beceremediler. Kendi sonlarını kendileri yazdılar. Herkesin korktuğu bir halkın enselerine çökmesini izlediler. Düşmanı öldürmek kolaydı. Ama ona güvenmemek.. Her zaman mümkün değildi. "Onları gördün mü?" diye sordu Kira. "Göremezsin..." Maya bakışlarını kaçırdı. "Sadece geride bıraktıklarını görürsün."

🖤Asker olan Asena oldurmemesi gereken mafyayi öldürünce diğer mafyalarin onu yaklamaya calismasi ama beklemedikleri olaylar...🖤

Hayaller hiçbir zaman kurulduğu günkü gibi kalmıyormuş. Oysa onu ilk gördüğümde, koyu mavi gözleri gözlerime ilk hapsolduğunda onunla kurduğum hayaller çok güzeldi. Ben o zamanlar heyecanla kurduğum hayallerin şimdiki hâline dönüşmesini hiç istemezdim.

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Bazı hikâyeler zaferle başlar. Bazıları ise kayıpla. Benim hikâyem… ikisinin arasında doğdu. Greyhaven’ın taş duvarları yalnızca rüzgârı değil, geçmişin fısıltılarını da taşır. On yıl önce sona eren bir savaşın külleri hâlâ toprağın altında sıcaklığını korur. İnsanlar yollarına devam etmiş gibi görünür; tarlalar ekilir, çocuklar büyür, sofralar kurulur. Ama bazı şeyler… asla tamamen bitmez. Ve bazı insanlar… kendilerine çizilen yollarda yürümek için yaratılmamıştır. Bu, bir lordun kızının hikâyesi değil yalnızca. Bu, kuralların arasına sıkışmış bir zihnin, sessizliğin içinde büyüyen bir sesin, ve kader denilen o görünmez zinciri sorgulayan bir kalbin hikâyesi. Aveline’in hikâyesi. Eğer bu sayfaları çevirirsen, yalnızca bir dünyaya değil… bir mücadeleye adım atacaksın. Çünkü bazen en büyük savaşlar, kılıçlarla değil— seçimlerle kazanılır.

17 Eylül 1998`de, hamilelik sürecini daha sağlıklı geçirmek için eğitim veren bir kurumda çıkan yangın sebebiyle sekiz ayını doldurmuş hamile kadınlardan birkaçı, yangından etkilenip erken doğum yaparlar. Bu sebeple İzmit Seka Devlet Hastanesi`nde, 17 Eylül 1998 gününde toplam 11 çocuk dünyaya gelir. Seneler sonra bir seri katil, 17 Eylül 1998, İzmit Seka Devlet Hastanesi doğumlu iki adamı peş peşe iki sene doğum günlerinde öldürür; biri 17 Eylül 2025`te, diğeri ise 17 Eylül 2026`da vahşice katledilir. Davanın savcısı Erkin Gümüşpala, bunun bir seri cinayet olduğunu kavrar kavramaz deliye döner çünkü yakın arkadaşı Cumhuriyet Savcısı Varan Alp Çakmak da aynı gün, aynı hastanede dünyaya gelmiştir. 17 Eylül 1998, Seka Devlet Hastanesi doğumlu yetişkinler tehlikededir. 2027`ye kadar çözülemeyen dava, gelip çatmıştır. Peki bu tarihten itibaren neler yaşanacaktır? Bir araya gelen kuvöz arkadaşları, seneler sonra anlaşabilecek midir? Üstelik kimi avukat, kimi savcı, kimi polis memuru, kimi doktor olmuşken... BU KİTAPTA GEÇEN KİŞİ, KURUM VE OLAYLARIN TÜMÜ KURGU GEREĞİ YAZARIN HAYAL ÜRÜNÜDÜR, GERÇEĞİ ASLA YANSITMAMAKTADIR. TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

🇹🇷TÜRK olmak zordur dünyayla savaşırsın. TÜRK olmamak daha zordur TÜRK`lerle savaşırsın.🇹🇷 Ben Defne DEMİRKAN. İşe giderken çarptığım adamın komiserim olacağını elbette bilemezdim. Not: Bu kurgu bazı hassas okuyucular için tetikleyici ve vahşet ögeleri içerebilir. Bunu göz önünde bulundurarak okuyun.

"Önüm arkam sağım solum ebe, saklanmayan sobe" Normal bir hayat yaşıyordum, ta ki annem ve babam boşanmaya karar verip başka bir şehire taşınana kadar. Yeni okul, yeni arkadaşlar ve dopdolu bir lise hayatı bana zorlu gelirdi fakat artık daha zor olan bir şey vardı. O da oynamam gereken bir ölüm oyunuydu. Daha ilk günden yaşadığım şeyleri sindiremezken artık sınıf arkadaşlarımla birlikte bir yaşam mücadelesi vermem gerekiyordu. Peki ben buna hazır mıydım?

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Artık Dilek ve Yasir değil, Belkıs ve Yasir. 🎀 Kitabın şarkısı: "MaNga - Işıkları Söndürseler Bile" ve "Sinan Güleryüz`ün Senle Ben şarkısı" 🎀 Kitabın finalinin şarkısı - "Sibel Bilgiç - Alışamadım" Bir otobüs kazasıydı her şeyi başlatan. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü