- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

ASFALTIN GÜRÜLTÜSÜNDEN TOPRAĞIN SESSİZLİĞİNE: BİR YENİDEN DOĞUŞ DESTANI İstanbul’un karanlık sokaklarında, 1000 cc’lik motorların sağır edici çığlıkları arasında yaşayan Doğu için hayat, sadece iki tekerlek üzerinde ve ölümle burun buruna bir hız tutkusuydu. Ancak her adrenalin patlaması, aslında bir kaçıştı; otoriteden, babasının sert yasaklarından ve kendi içindeki boşluktan... Ta ki o geceye kadar. Bir idolün kaybı ve asfaltın acımasız gerçekliğiyle yüzleşen Doğu, kendini şehirden uzak, Şimşek adındaki hırçın bir atın ve bilge bir kadının yanında bulur. Bu, sadece bir yer değiştirme değil; "gerçek gücün" gaz kolunu çevirmek değil, kendi nefesini dizginlemek olduğunu öğreten sancılı bir iyileşme yolculuğudur. Doğu ve Duygu, Caner ve Zeynep... İki dost, iki aşk ve bir ideal. Kurdukları "Deniz Umut Merkezi" ile yıkıcı bir tutkuyu toplumsal bir şifaya dönüştürürken, atların dilsiz bilgeliğiyle parçalanmış ruhları onarmaya başlarlar. Peki, geçmişin külleri gerçekten söner mi? Yoksa "Ateş", en umulmadık anda yeniden mi parlayacak? Bu kitap; atların insanlar üzerindeki mucizevi etkisini, hippoterapinin bilimsel gücünü ve hıza aşık bir neslin toprağa tutunma mücadelesini anlatan, her satırı bilgi ve duyguyla örülü bir rehber-roman niteliğindedir. "Biliyoruz ki; asfalt soğur, toprak canlanır ve hayat her baharda yeniden başlar."

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

Spoiler vermiyorum.İyi okumalar.

Yazar Notu: Eğer 3. kitap gelirse; o siyah zarfın içindeki davetle "Sessizler" konseyine karşı verilen o küresel savaşı işleriz. Eğer gelmezse; GÖLGE’in o zarfı açmayıp ailesiyle huzuru seçtiği, ama dünyanın her zaman bir yerlerde gizli savaşlara gebe olduğu o felsefi sonla bitmiş olur.

EPİLOG: ENKAZIN ALTINDAKİ SIR Alevler dindiğinde, X Firması’nın o devasa kulesinden geriye sadece simsiyah bir beton yığını kalmıştı. Ada ve Karabasan, o toz bulutunun içinden son bir umutla baktılar ama yaşayan hiçbir canlının o cehennemden çıkması mümkün değildi. Gölge, düşmanlarıyla birlikte tarihe gömülmüştü. Aylar sonra... Ada, Karabasan ile birlikte şehrin uzağında, Gölge’nin ona her zaman anlattığı o sakin sahil kasabasında küçük bir evde kalıyordu. Karabasan’ın yaraları iyileşmişti ama gözlerindeki o boşluk hiç dolmamıştı. Bir sabah, Ada’nın kapısının altına isimsiz bir zarf bırakıldı. Ada titreyen elleriyle zarfı açtı. İçinden ne bir mektup ne de bir isim çıktı. Sadece eski, paslı bir asansör anahtarı ve üzerinde kan lekesi olan bir not kağıdı vardı. Notta sadece tek bir kelime yazılıydı: "Henüz randevumuz bitmedi." Ada’nın kalbi duracak gibi oldu. Bu yazı, Gölge’nin el yazısı değildi. Ama bu cümle... Karabasan’ın 32. katta söylediği o sözü hatırlattı: "Azrail bile benden randevu almadan gelemez." Tam o sırada, evin uzağındaki tepede, siyahlar içinde uzun boylu bir figür belirdi. Şapkasının altından görünen yüzü seçilemiyordu ama duruşu, omuzlarındaki o ağır yük ve bakışlarındaki o tanıdık karanlık Ada’nın nefesini kesti. Figür, Ada`nın kendisine baktığını fark edince yavaşça arkasını döndü ve ormanın derinliklerinde kayboldu. Gölge ölmemiş miydi? Yoksa Gözcü mü hayatta kalmıştı? Ya da Patron X`in daha büyük bir oyunu mu başlıyordu? Ada, anahtarı sımsıkı avucuna bastırdı. Gözlerinde aylar sonra ilk kez bir ışık yandı.

Artık Dilek ve Yasir değil, Belkıs ve Yasir. 🎀 Kitabın şarkısı: "MaNga - Işıkları Söndürseler Bile" ve "Sinan Güleryüz`ün Senle Ben şarkısı" 🎀 Kitabın finalinin şarkısı - "Sibel Bilgiç - Alışamadım" Bir otobüs kazasıydı her şeyi başlatan. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

formaliteden bir evlilik, birbirine zıt giden iki karakter. ela: komik değilsin derman elini üzerimden çek bu zamana kadar nasıl yaptıysan öyle yapmaya devam et derman: ben elimi hiçbir zaman senin üzerinden çekmedim ela her zaman gözüm, kulağım ve ellerim senin üzerindeydi ela: ben hissedemedim ya da göremedim ama derman: o kalkık, dik olan kalçaların daha çok dikleşmesin diye göstermemiş olabilirim

Kitappad de yardıma ihtiyacı olanlara destek veriyoruzz

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Mafyada aşk başkadır... Bir hoca, bir polis amiri, bir mafya, mafya liderinin sevgilisi bir kız.... Onların hikayesi bir şekilde kesişiyor. Bir üniversite hocası, eski öğrencisi bir polis amirine aşıkken; sonra, mafyanın sevgilisine aşık oluyor. İki aşk arasında; iki ateş arasında kalıp ..... Bakalım ne, nasıl olacak? :)

Y*tişkin içerik +1& ”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Üçüncü Dünya Savaşı`nın yorgun askerleri, kendi halkının kurşunlarına boyun eğmek zorunda kalmıştır. İşgal kuvvetlerinin ülkede yönetimi ele geçirmesiyle, kaosun tam ortasında Nilüfer Karaca; vatanını kurtarmak için direnişin ilk kıvılcımı olacaktır. Yılbaşı gecesi; kırmızı maskesiyle, düşmana karşı yaptığı bir hamle, çaresiz halkın yüreğinde umut ışığına dönüşür. Ama bu kez savaş sadece düşmana karşı değil, ihanete, zulme, korkuya ve en önemlisi de... Aşka karşıdır. "Savaşın ortasında aşk bir seçenek değil belki ancak ben bir tek senin gözlerine baktığımda zaferi hissedebiliyorum Nilüfer..." **BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA İLGİSİ YOKTUR.** Kitabın bütün yasal hakları bana aittir. Bölümler her pazar.

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael`in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları birer birer açılır.

Bazı yaralar görünmez. Ama en derin olanlar…en çok kanayanlardır. Kaan Altuğ, emirleri sorgulamayan bir askerdi. Ta ki uyguladığı emrin sonucu masum bir hayatı alana kadar. Derin İpekçi, insanların kırık zihinlerini onaran bir psikologdu. Ama bazı yaralar vardı ki… ne teşhis konulabiliyordu ne de iyileştirilebiliyordu. Ve kader… Bu iki yabancıyı aynı odada karşı karşıya getirdi. Biri yaşadığı gerçeği biliyor. Diğeri ise bildiği gerçeğin yalan olduğuyla yüzleşeceğinden habersiz. Bir operasyon… İki ayrı yara… Ve kapanmayan bir geçmiş. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları …hesaplaşmadır.

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Zıt kutupların amansız savaşı, birbirine mühürlenmiş iki ruhun karanlığında yeniden şekilleniyor. Bir yanda adaletin keskin kılıcını narin ama sarsılmaz bir iradeyle taşıyan bir kadın, diğer yanda ise gücünü soğuk duvarlar ve aşılmaz mesafelerden alan bir adam. Onlar, bir mecburiyetin iki farklı ucu; birbirlerine sadece zincirlerle değil, kaçtıkça derinleşen görünmez bir bağ ile bağlandılar. Kuralların yıkıldığı, doğruların birbirine karıştığı bu hikayede; intikamın gölgesi, imkansızın kalbinde filizlenirken tek bir soru baki kalıyor: Birbirinden ayrı iki hayat, aynı fırtınada yok olmadan yan yana durabilir mi?

Hikaye, Sengoku dönemi Japonyası`nda geçer; iç savaşlarla parçalanmış, sadakatin kolayca ihanete dönüştüğü, her klanın ayakta kalmak için kan döktüğü bir çağda. Mori klanının en değerli savaşçı hanelerinden biri olan Hayabusa, bir gecede küle döner. Bu yıkımın ardında dışarıdan gelen bir saldırı değil, hanenin içinden yükselen bir ihanet vardır. Gecenin sonunda, koca haneden geriye yalnızca on altı yaşındaki küçük oğul Ren kalır. Ren`in elinde kalan tek şey, babası Jirou`nun ölümünden önce söylediği son sözlerdir: "Hayabusa adını yaşat, oğlum..." Ama bir adı yaşatmak ne demektir? Bir haneyi mi, bir mirası mı, yoksa omuzlara yüklenen ağır bir kaderi mi taşımak gerekir? Ren`in yolculuğu, tam da bu sorunun içinde başlar. Çıktığı yolda yeni dostlar edinir, kayıplar yaşar, savaşın acımasızlığıyla yüzleşir ve her adımında omuzlarındaki yük biraz daha ağırlaşır. Hayabusa: Kül ve Kar, yalnızca bir intikam ya da hayatta kalma hikâyesi değildir. Çoklu bakış açılarıyla ilerleyen bu anlatı; savaşçıları, hainleri, yoldaşları ve sıradan insanları aynı büyük yıkımın içinde buluşturur. Kaotik ve stratejik savaş sahnelerini, derin karakter yolculuklarını ve parçalanmış bir ülkenin siyasi çatışmalarını iç içe geçirir. Bu, Japonya`nın ortasında bir adın yavaş yavaş bir orduya, bir vasiyetin bir bayrağa ve bir çocuğun bir savaşçıya dönüşmesinin hikâyesidir.

Lidya ve Demir dört yıl önce sevgililerdir fakat ikisininde babalarının onları ayırması ile aşkları yarım kalır... Bir gün Lidya altı aydır çıkamadığı odasından gizlice çıkar. Yolda onu o evden kurtaracak birilerini aramak için arabaları durdurmaya çalışır fakat çoğu araba durmaz en sonunda bir araba durur ve onu alır. Duran arabadaki kişi Demir`dir... Acaba hâlâ ikiside birbirlerini seviyorlar mıdır? Küfür ve tetikleyici unsurlar olabilir! Yanlış yazılarda olabilir şimdiden kusura bakmayın. Başlangıç: 23/02/2026

Her yarış bir seçim, her seçim bir bedel. • Ada Aksoy • Alaz Arslan 28 Nisan 2026 Yayımlanma tarihi: 2 Mayıs 2026

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.