- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Kurtuluş gerçekten mümkün müydü, yoksa sadece ertelenmiş bir yıkılış mıydı?

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Alçin Tuana Aksel, sınır köylerden birinde hanımağa olarak görülür. Ancak bir gün kapısına dayanan askerler, köyü boşaltmaları gerektiğini dile getirir. Alçin, bunu net bir dille reddeder. Ancak geçmişinden doğan tehlike ile aylar önce kurtardığı askerle albay tarafından evlenmesi istenir. Alçin ve Miran bu evliliği kabul ederler. Ancak en büyük düşmanları sırları olmuştur.

Bir şeylerin ters gittiğini anladığım an savunma pozisyonuna geçtim. Bu benim hatam değildi; karşımdaki kişi benim sızacağımı çok önceden öngörmüş, sistemi bana bilerek açmıştı. Bir av değil, bir yemdim. ​Ardından, tam arkamda, ensemde hissettiğim o buz gibi, alaycı fısıltı duyuldu: ​"Misafirlerimin odamdaki eşyaları karıştırmasından hiç hoşlanmam, ufaklık."

Tuna Ulu asker bir ailede doğdu Anne babası askerdi O çok küçükken görüntülü aramada gözlerinin önünde şehit oldu Abisi sürekli onu suçladı Sevgiye muhtaç büyüdü Kendisine bir yemini vardı Ailesine bunu yapanlardan intikam alacaktı

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakter ve kelimeler bir başka kurgudan alınmamıştır. Benzerlikle çalıntıyı karıştırmayın! Fikir şahsıma aittir! Başka kurgulara benzememektedir. Okudukça anlayacaksınız ne demek istediğimi, bunun bilincinde yorum yapmanız rica olunur!

Yazgıya Atılan Düğümün Hikayesi... Zinar aşiretinin ağası Viran Zinar Sipanların büyük torunu Afşin`i isteyecek zannederlerken asıl isteyecekleri kişi Nalin Sipan`dır. Fakat Nalin bu evliliği onaylamaz ama kader bir şekilde ağlarını örer.

Yade`nin babası şehit düşürülür ve Yade 6 ay boyunca karagaha gelmez ama bir sabah Albay Selçuk Ertem arar Yade Karagaha gider ve yeni timiyle tanışır PENÇE TİMİ ve Komutanı Yüzbaşı Yamaç Yılmaz arasında bir çekim başlar

Çocukluğundan beri tek hayali avukat olmak olan Eflin Arsoy, sonunda başarıya ulaşır. Fakat aldığı bir dava hayatını altüst eder. Çünkü müvekkilinin en yakın arkadaşı, üç yıldır onu sessizce takip eden o tehlikeli suikastçıdır. Adaletle suçun yolları kesiştiğinde, hiçbir şey göründüğü kadar masum değildir. Kesit: "Şimdiye kadar 25 tane sana benzeyen kuklan yada sana bürünmüş her neyse onlardan gönderdiğin için bilemiyorum bu gerçekten sen misin diye suikastçı" biraz duraksadım ardından konuşmasına izin vermeden devam ettim "senin gerçekten suikastçı zehir olduğunu nasıl bileceğim? Kanıtla" sesim emreder tonda çıkmıştı. bunun üzerine kaşları yukarı doğru yükseldi büyük ihtimalle bu rahatlığın nereden geldiğini düşünüyordu. boğazını temizleyip konuşmaya başladı ses tonu artık daha sertti ona `kukla` yada `yalancı` gibi şeyler söylemem,ima etmem hoşuna gitmiyordu. fazla belli ediyordu, hoşuna gitmiyorsa işime gelirdi, onu sinir etmek istiyordum. "Sana kanıtlayacağım Avukat" Nasıl kanıtlayacak gibi düşüncelere dalmışken beni o düşüncelerden kurtaracak bir hamle yaptı kolumdan sertçe kavradığı gibi duvarla kendi arasına aldı.Duvar uzağımızda olmasına rağmen 3 saniyede duvarla beni kendi arasına almıştı.gerçekten suikastçım gibi çok hızlıydı yani söylentilere göre... Alaycı ses tonumu halen korurken göz devirdim "Bu mu yani suikastçı? bu kadar mı? şimdide beni öpecek misin?" kahkaha attım biliyorum komik değildi ama onu sinir etmek istiyordum "ne oldu bana aşık mısın yoksa?" bir anda onu sertçe itip sendelemesini sağladım ben istemesem beni duvarla kendi arasına bile alamazdı. Duvardan uzaklaşıp tekrardan karşısına geçtim bu yaptığım hoşuna gitmiş gibi hafifçe sırıttı az önceki söylediklerimden dolayı biraz sinirlenmişti ama şuan yaptığım hareket hoşuna gitmişti.Tuhaf biriydi. Bana bir adım yaklaşıp konuştu "Sana aşık değilim Avukat,henüz o kadar delirmedim ve ayrıca seni öpmem, öpmek aklımın ucundan bile geçmez ve doğruyu söylemek gerekirse fazla güçlüsün.Hoşuma gitti" Tam birşey söyleyecektim ki lafımı yarıda kesti "Ayrıca seni öldürmeyeceğim" Elini kaldırıp önüme gelen bir tutam saçı kulağımın arkasına sıkıştırdı "En azından şu anlık seni öldürmek istemiyorum ama yarın için söz veremem."

*** Ama Rüzgar, rüzgarı bile arkasına alan o çocuk, sokak kavgalarının tam kalbinde büyümüştü. Hamleleri o kadar seri, o kadar acımasızdı ki... Birkaç saniye içinde sokak, yere yığılan o üç adamın inlemeleriyle doldu. Rüzgar, elindeki tozu umursamazca ceketine silerek adamlara tepeden baktı. "Bir daha bu sokakta tek bir kadına bile yan gözle bakarsanız, sizi bu mahalleye gömerim," dedi, sesi ölümcül bir sakinlikteydi. ***

Bir kelebek gördüm ne yapacağını bilemeyen yaşamak için birgünü olan kelebek öldü ve yeniden doğdu o kelebek sahte olan herşeye mahkumdu kendine bile

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael`in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları birer birer açılır.

Elimle bahçe kapısını gösterdim. "Hadi bakalım gizemli çocuk. Yolun açık olsun." Atlas yavaşça oturduğu sandalyeden ayağa kalktı. Ağır adımlarla kapıya doğru yürüdü. Tam eşikten çıkacakken durdu ve dönüp son kez yüzüme baktı. Dudaklarında o hafif, sinir bozucu ama karizmatik sırıtış belirdi. "Hissediyorum Mira," dedi sesi rüzgara karışırken. "Bir şekilde, yollarımız yine kesişecek." Kaşlarımı kaldırdım. "Umarım bir dahaki gelişinde kapıdan normal insanlar gibi girersin." Kısa, erkeksi bir kahkaha attı. "Deneyeceğim." Ardından arkasını dönüp sokakta kayboldu. Ama nedense, o demir bahçe kapısı kapandıktan sonra bile, o koyu kahverengi gözlerin ağırlığı aklımdan bir türlü çıkmadı.

Zaman her şeyin ilacı olarak bilinir. Ancak her ilaç gibi bu ilacın da içileceği zamanı kendi belirler ... Annesini kaybeden Karmen birden bire kendisini öldüğünü zanettiği anneannesinin evinde bulur. Annesinden ona kalan gizemli kitap türlü bilmecelerle onu zamanı düzeltmek için geçmişe götürür. Hayatı yeterince karmaşık olan Karmen onu geçmişe götüren kitapla daha da karmaşık olur. Biz ayrı dünyaların değil,ayrı zamanların insanlarıydık...

Dila, yıllar önce abisi ve kuzeniyle çıktığı bir bahçede Tuna’yla tanıştığında bunun hayatını değiştireceğini bilmiyordu. Çocukluk anılarında kalan o gün, zamanla sadece silik bir hatıraya dönüşür. Ta ki Dila, futbol eğitimi için gittiği yurt dışından 14 yıl sonra geri dönene kadar… Yeni hayatına alışmaya çalışan Dila’nın yolu, abisinin spor salonunda yeniden Tuna’yla kesişir. İlk başta onu tanıyamaz; yıllar ikisini de değiştirmiştir. Ama geçmiş bazen tek bir bakışla geri döner. Çocuklukta başlayan bağ, artık bambaşka duygularla yeniden kurulacaktır. Geçmişin anıları, saklanan hisler ve yıllara rağmen kopmayan bir bağ… Bazı insanlar ne kadar zaman geçerse geçsin birbirinin hikâyesine geri döner.

"Düşmanını baştan çıkarmaya mı çalışıyorsun?" *** "Beni eğlendirmek için hazır ol. Çünkü ödülüm sensin." *** "Sansarın inine girmemeliydin bal" *** Tiyatroda başrol olarak sergilediği gösteride başını ağır şekilde yere vurmasıyla gösteri bittikten sonra eve gitme kararı verir. Yoldayken ağır bir yağmur bastırır ve başının o an acı bir şekilde ağrımasıyla yoldan geçen arabayı görmez ve kaza geçirir. Uyandığı hastanede ona bakan doktorun aslında ona takıntılı olan bir mafya lideri olduğundan habersizdir. Bir gece ansızın o adam tarafından Rusyaya kaçırılır.

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Clem, bir gece çok uykuluyken internetten absürt bir hizmet sipariş eder. Gece yarısı kapısı çalınır ve karşısında devasa, kollarında garip dövmeler olan Vane duruyordur. Clem, Vane`in bir kurye olduğunu sanır ama Vane aslında siparişin kendisidir. Şirket politikası gereği, Clem`in çizimlerini bitirmesi için 1 ay boyunca onun yanında kalmak ve ona her konuda "hizmet etmek" zorundadır.

 Bu bir başyatıp değil öncelikle okuyucum. Bu, sınırların ötesinde bir distopya evreni. Burada her şey, tepetaklak bir düzenekle ilerler. Burası, Sızıntı`nın inşaa ettiği bir dünya. Sızıntı der ki; "Ölümün nefesini ensende sızan bir buhar olduğunu ve onu ciğerlerine taşıdığında, ruhundan meydana gelen tahribatı hissedeceksin." Ve devamında şu cümleleri kurar: "Parmaklarınla ona kadar say ve ufkuna neler dağıldığını gör.Bu bir sıradanlık değil, kusmuğuyla hayatta kalan bir cehalet birliği. Kümesinde tilkiler besleyen yüzlerin altında kaç tane maske olduğunu, yalnızca bir et parçası gördüklerinde ortaya çıkar." "Bana ne yapabilirsin ki? Izdırap dolu bir ölümden başka, bana ne yapabilirsin ki?"  4 yıl Önce, TWNN NEWS gazetesi haberi.  UYARI: KİTABIN KURGUSU, BİR YIL ÖNCE HAZIRLANDI. TÜRÜ: DİSTOPYA, Geçtiği yıl 5024 !! HİÇBİR KİTAPLA BENZERLİKTEN SÖZ ETMEYİNİZ. İLK YAYIN TARİHİ: NİSAN, 23, 2023

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.