Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

17 Eylül 1998`de, hamilelik sürecini daha sağlıklı geçirmek için eğitim veren bir kurumda çıkan yangın sebebiyle sekiz ayını doldurmuş hamile kadınlardan birkaçı, yangından etkilenip erken doğum yaparlar. Bu sebeple İzmit Seka Devlet Hastanesi`nde, 17 Eylül 1998 gününde toplam 11 çocuk dünyaya gelir. Seneler sonra bir seri katil, 17 Eylül 1998, İzmit Seka Devlet Hastanesi doğumlu iki adamı peş peşe iki sene doğum günlerinde öldürür; biri 17 Eylül 2025`te, diğeri ise 17 Eylül 2026`da vahşice katledilir. Davanın savcısı Erkin Gümüşpala, bunun bir seri cinayet olduğunu kavrar kavramaz deliye döner çünkü yakın arkadaşı Cumhuriyet Savcısı Varan Alp Çakmak da aynı gün, aynı hastanede dünyaya gelmiştir. 17 Eylül 1998, Seka Devlet Hastanesi doğumlu yetişkinler tehlikededir. 2027`ye kadar çözülemeyen dava, gelip çatmıştır. Peki bu tarihten itibaren neler yaşanacaktır? Bir araya gelen kuvöz arkadaşları, seneler sonra anlaşabilecek midir? Üstelik kimi avukat, kimi savcı, kimi polis memuru, kimi doktor olmuşken... BU KİTAPTA GEÇEN KİŞİ, KURUM VE OLAYLARIN TÜMÜ KURGU GEREĞİ YAZARIN HAYAL ÜRÜNÜDÜR, GERÇEĞİ ASLA YANSITMAMAKTADIR. TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Bazen devlet, en sessiz anında bile tetiktedir. Sokaklar sıradan görünür; insanlar hayatın telaşında kaybolmuş gibidir. Ama perde arkasında nefesler kısılır, haritalar yeniden açılır ve ülkenin kaderi tek bir karara bağlı hâle gelir. Haftalardır yükselen uyarı sinyalleri, küçük saldırılar ve belirsiz patlamalar birikerek tek bir gerçeği işaret ediyordu: Bu kez karşılarında sıradan bir örgüt yoktu. Eylemlerinin satır aralarında çok daha büyük, çok daha hesaplı bir planın izi vardı. Devlet biliyordu. Onların hedefi bir şehri yakmak değil, bir geleceği kesmekti. Bu defa hata payı yoktu. Bu yüzden yıllardır gölgede çalışan iki tim devreye alındı: Turan ve Kurt. Çalışma biçimleri, karar yapıları, yaklaşım tarzları farklıydı. Biri strateji ve zeka ile ilerlerken, diğeri saldırı gücü ve sahadaki refleksiyle düşmanı çökertecek yapıdaydı. Birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkan tek gerçek vardı: Hiçbir güç, Türk milletinin dayanıklılığını küçümseyemez. Bu hikâye, o dayanıklılığın izini sürüyor. Gölgelerden yükselen bir düşmanı, karanlıkta büyüyen hesapları ve vatan için atılan her adımın arkasındaki bedeli anlatıyor. Her operasyon bir başlangıçtır. Her başlangıç yeni bir bedeli beraberinde getirir. Ve bu kez ödenecek bedel, kimsenin tahmin edemeyeceği kadar ağırdı. İki tim. Tek hedef. Kurt Timi düşmanı sarıp çökertirken, Turan Timi satranç tahtasının hamlelerini yöneten akıldı. Şimdi tarihlerinin en büyük tehdidine karşı birleşmek zorundalar. Not: Bu eserde geçen askerî unsurlar, operasyonlar, örgütler, mekânlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kurum veya yapılarla ilişkilendirilemez.

Yeraltının iki yüzü vardı: Biri karanlığın efendisi Gölge… Diğeri kanın sessiz hükmedicisi Kara Leydi… Veza… Kanla kurulan bir dengeydi. İhanet ise teraziyi bozan tek gerçek. Denge bozuldu. Artık herkes bedelini kanla ödeyecek

Bazı duvarlardan kan damlar. Lakin damlayan kan katilin rengiyse görmen imkânsızdır. Tahliyesi yeni gerçekleşen mahkûm Tuğra ile örgütün bir parçası olan Mine`nin karşılaşması iki büyük gücü, iki büyük aşkı düğüm misali birbirine bağlayacaktı. "Seninle tanışmamızdan çok bir zaman geçmedi ama hasretin yüreğimle yanıyor, Minik Çilli..."

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. (Mafya/Aksiyon) Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

Ülkesini temsil etmek için Brezilya liginden ayrıldı ve şimdi Türkiye U-20 ligini domine etmek için sahaya adım atıyor. Azap Kangülü dünyanın en iyi oyuncusu olmak için dünyanın tüm oyuncularına meydan okuyarak kendini gösterecek mi yoksa gösteremeyecek mi?

Lara daha çocukken ailesi ile yeni bir hayatta başlamak amacıyla kalktığı günde onu derinden sarsan ve hayattını şekillendiren bir olay yaşamıştır. Ailesini o gün evde ölü bir şekilde bulmuştur. Ailesinin intikamı ve elinden alınan güzel hayattın hesabını sormak için çıktığı yolda hiç beklemediği olaylar ve sarsıcı gerçeklerle yüzleşir. "Kaybedeceğimi bilseydim üzülmezdim ama umtlarım varken kaybedersem biterim, çünkü bir daha inanamam Ümitlere ve vad edenlere..." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Lütfen kitabı açıklamasına veya kapağına göre yargılmayın. İlk iki bölüme bir şans verin, okuyun. Beğenmeniz umuduyla, İyi okumalar🩷

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

Geçmişleri Merya ve Ateş`i nereye sürükleyecekti? Karanlık mı? Yoksa aydınlık mı?

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

Hayat, tek bir anla altüst olabilir… Rize’de hukuk okuyan İlteriş Kağan, sıradan bir öğrenciydi. Ta ki bir gece, yolda kanlar içinde yatan bir adamı hastaneye yetiştirene kadar. O adam Karahan Keskin`di — yeraltı dünyasında “iyi mafya” olarak bilinen ama düşmanlarıyla çevrili bir lider. O andan itibaren İlteriş, kanunlarla örülü hayatından uzaklaşıp yeraltının karanlık gölgelerine adım atar. Her adımında yeni bir sır, her dostluğun ardında gizli bir ihanet vardır. Güvendiği eller bile tetiği çekmeye hazırken, aşk bile ölüm kokar. Adalet mi, intikam mı? Kader mi, seçim mi? Her şey gölgelerin içinde saklı…

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Arkadaşına takıntılı olan mafyadan onu kurtarmak isteyen Doğa. Yağmurdan kaçarken doluya tutulur. Kendini hiç istemediği bir olayda bulur artık hiç bir şey eskisi gibi olmaz.

Prestijli bir keman virtüözü Adrian, yapay zekâya yenildiğinde hem sesini hem de kimliğini kaybeder ve aşağı mahallelere inmek zorunda kalır. Kusursuzluğun yüceltildiği bir dünyada, insan sesinin gerçekten nerede durduğu hakkında bir hikâye.

“Ve bazı karşılaşmalar, daha ilk anda, insanın yolunu değiştirirdi.” * * * * 15/01/2026

Ailesi bildiği insanların gerçek ailesi olmadığını öğrenen nazlının hayatı bir anda alt üst olur. Ancak herşey bitti derken asıl herşey yeni başlar zaten babası bildiği adam babası olmadığı ortaya çıktığına göre gerçek babası kimdir? Acı insanı kaç kere yıkar kaç kere öldürür, sevdiğin insanlardan mı yoksa sevmeye mecbur bırakıldığın insanlarla mı yıkar hayat insanı? Nazlı artık bir kararın eşiğindedir. Nazlı ruhunun infazına mı karar verecek yoksa ruhunu serbest mi bırakacak?

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi... ✔️ Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır. Gerçek ailem kurgularından farklılıklar vardır

Tek gecelik ilişkiniz hocanız çıksa ne olurdu? ... Verdigi tutkuluğu öpücüğü sonlandırdı. Aldigı derin nefesleri genç kızin dudaklarına uflemekten çekinmedi. "Umarım her hocaya bu performansı sergilemiyorsundur." Onun sorduğu bu küstah soru karşısında gulumsemesini tutamadi. Nefeslerinin arasına konustu: "Her hocamla deliler gibi sevişmiyorum""

Kızımız Helin`in doktorluk hayatına başlamasıyla bazı gerçekleri öğrenir. Ailesinin yıllardır zengin ve varlıklı olmasının tek nedeninin holding ve şirketleri olmadığını öğrenir. Babasından annesinin ölümüne neden olmasından dolayı nefret dolu olsada kız kardeşi Ecem için yanında olmak zorunda kalır. Ama öğrendiği gerçekle beraber hayatı tamamen değişir. Babası ve abisinin mafya olduğu gerçeğiyle yüzleştikten sonra ise babasının yerini abisi değil onun alması gerektiğini öğrenip doktorluk kariyerinin yanı sıra Türkiye`nin en büyük Mafya masasına geçmesi gerekmektedir. Nedenini öğrendiğinde ise aslında onu daha büyük bir sürpriz ve yeni bir hayat bekler. Abisinin yakın arkadaşı ve masanin başı olan Kara ise onun en büyük sürprizlerinden biridir... Arkadaşlar Gökçen ve Sokak Nöbertçileri okurlarına minik sürprizler içerebilir. İyi okumalar dilerim. Destek olan herkese şimdiden teşekkür ederim.

Tanıtım: Adım Firuze. Bir zamanlar, ismimi annem koydu. Hala hatırlıyorum, nasıl bakmıştı bana, her şeyin anlamını yansıtan bir gülümsemeyle. “Firuze,” demişti, “gözlerindeki o derinlik, bu dünyada nadir bulunan bir renktir. Senin adın, dünyaya bir hatırlatmadır.” O zamanlar, annemin bu sözlerinin ne kadar özel olduğunu anlamam mümkün değildi. Çocukken, her şey basitti. Ancak yıllar sonra, annem öldüğünde, o gülümseme ve o sözler, birer hatıra olmaktan çok, içimde bir boşluk yaratmaya başladı. Annemi kaybettim, daha doğrusu… o amansız hastalık, annemin bedenini yavaşça söndürdü. Ama hiç unutamadığım bir şey vardı: Gözleri, bana son bir kez bakarken, hiç korkmamıştı. Sadece bir adım daha yakınlaşıp, “Sonsuza kadar birlikteyiz,” demişti. O an, beni sarmalayan her şeyin anlamını ancak şimdi anlıyorum. Baba, tabii, hep vardı. Ama o da bambaşka bir dünyaya aitti. Annemle olan ilişkileri bir masal gibiydi. Onlar arasında, sevgi ve saygı vardı ama her şeyin ötesinde bir uzaklık da vardı. Bazen babam, odasında bir şeyler okurken, ben onu izlerdim. Hiçbir şey söylemeden… Oysa annemin yokluğunda, o uzaklık bana daha çok yaklaşmıştı. Birbirimize saygı duyduk, ama sevgi... o sevgi, hep bir adım geride durdu, ya da ben onu bulamadım. Bir çocuk büyürken, sadece annesinin değil, babasının da gözlerinde anlam arar. Ama bazen, bazı anlamlar, zamanla kaybolur. Firuze, adını koyan annem, o gözlerin ardındaki hikayeyi anlatamadı. Ama ben, her geçen gün, o kaybolan anlamı bulmaya çalışıyorum.