"O gün O Ormana asla gitmemeliydim" Ne beyaz kadar Masum,Ne siyah kadar Keskin;gri sadece yarım kalmış şeyler için vardır Eflin, kimsenin bilmediği bir acının ağırlığını taşırken, farkında olmadığı bir yanlış anlaşılma yüzünden kendini Barkın Araz Eresin dünyasında bulur; sert ve güçlü bir adamın yanında, tanımadığı bir hayatın içinde… Başlangıçta sadece korku ve şaşkınlık vardır. Zamanla Eflin, masumiyetin bazen tehlikeli olabileceğini, doğru yerde durmanın ise bazen en zor sınav olduğunu öğrenir. Barkın ise en soğuk kalbin bile istemeden ısınabileceğini ve birini korumanın bazen kendi sınırlarını zorlamak olduğunu fark eder. Yanlış bir bakış, yanlış bir ihtimal, yanlış bir yargı… Ama bazen en büyük hakikat, tam da o yanılgının içinde gizlidir.

Bir şehir. Üç cinayet. Ve ardında kalan derin bir sessizlik. Başkomiser Okan’ın peşinde olduğu sırlar, suskunluk içinde örülen bir ağ gibi. Susmak bazen zorunludur, ama susturulan sesler mutlaka duyulur. Ve bazen en yakın dostun bile gölgesinde, gerçekler en soğuk yüzünü gösterir. Bu hikâye, kaybolanların ve unutturulanların öyküsü. Sayfalar ilerledikçe, gerçekler bulanıklaşır, şüpheler artar, karanlık büyür. Gerçeği arayanlar için bu yol kolay değil. Çünkü her cevap, yeni bir soru getirir. ⸻ Gazeteci Devrim İplikçi’nin ölümü, sadece bir cinayet değil; şehrin en karanlık sırlarını ortaya çıkaran bir kapı aralıyor. Başkomiser Okan, doğudaki güçlü bir çetenin gölgesinde, sessizliğin ve korkunun içinde gerçekleri açığa çıkarmaya çalışıyor. Şehrin üstü örtülmüş sırları, dostlukların ardındaki ihanet ve susturulmuş sesler, gerçeğin peşindekiler için tehlikeli bir yolculuğun başlangıcı. Devrim’in hayatı ve ölümü, bu yolun hem anahtarı hem de uyarısıdır.

Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bi` insan bir yolculuğa çıkar ya da şehire bir yabancı gelir. Öyle demişti değil mi yazar? Öyle değildi. En azından bizim hikayemiz öyle değildi. Bizim hikayemizde şehire gelen yabancı yok ya da yolculuğa çıkan biri de yok. İkimiz de aynı şehirdeydik. Ara ara birbirimizin isimlerini başkalarından duyuyorduk. Farkında olmadan ise aynı yerde oluyorduk ama gözlerimiz birbirine değmiyor, birbirimizle konuşmuyorduk. Kader ağlarını işte o zaman örmeye başlamıştı. Bizim hikayemiz mektuplarla başladı. Benim Demirhan`a yazdığım ve onu hayatta tutacak mektuplarla. Kim bilir, böyle başlayan bu hikayede ikimiz de mutlu olurduk. Belki mutlu bir hikayemiz olur... Ya da olmazdı...

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Dostunu uzağında tut. Düşmanınla evlen. İkisi de birbirinin sonu olabilecek kadar tehlikeliydi. Üstelik ikisi de bunun farkındaydı. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve birbirine sığınmak zorunda kalan iki güçlü ruh... Vera için aşk, hayatına eklenmiş bir tehlikeden fazlası değildi. Kuralları vardı ve onları çiğnemeye hiç niyeti yoktu. İnanç içinse Vera, yıllardır aradığı o fırtınanın ta kendisiydi. Adam, kadına sırtını yaslayacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Başlangıçta her şey kusursuz bir plandan ibaretti. Ta ki sahte evliliklerinin içine gerçek duygular sızana kadar... Çünkü bazı planlar vardır; onları bozmak için düşmana bile âşık olmanız gerekir. Kusursuz bir plan. Kusurlu görünen bir aşk. Ve ikisini de geri dönüşü olmayan bir sona sürükleyen ölümcül bir bağ. Bu hikâyede bolca gülecek, zaman zaman ürperecek ve bazı anlarda kalbinizin hızlandığını hissedeceksiniz. Ama dikkat. Komedi unsurları, ölümcül sözler ve başınıza bela olabilecek kadar tehlikeli bir aşk içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yerindeyse... Kapıyı açın. Çünkü bazı aşklar sadece yaşanmaz. Uğruna savaşılır. Peki sen, iz bırakacak bir aşk için ne kadar risk almaya hazırsın?

Sadece askerler mi şehit olur? Yüreği vatan aşkıyla yanan bir kadın da o şerefe nail olamaz mı?" Musab Umeyr Pusat; sınır ötesinin soğuk gölgesi, sınır tanımayan bir asker. Cennet Asel Saygın; naif bir öğretmen, ancak derinlerinde kilitli bir geçmişi olan bir dava kadını. Mücahit Eymen`in güvenliği için atılan imzalar, onları İstanbul`un soğuk bir malikanesinde, mecburiyetten doğan bir evliliğe hapsetti. Herkes onları mutlu bir aile sanıyor ama gerçekler kapının ardında saklı. Dışarıda hainlerin namluları, içeride ise birbirini henüz tanımayan iki yabancının sessiz savaşı... Maskelerin ardındaki gerçekler gün yüzüne çıktığında, bu evlilik küle mi dönecek, yoksa bir aşka mı dönüşecek?

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

"Bu evlilik... Gerçek bir evlilik mi olacak?" Sesim kısık çıkmıştı. Sorunun bu olduğunu anlayınca sırıtmaya başladı. "Sen nasıl olsun istersin?" Gözlerimi kırpıştırarak baktım ona. "Ciddi misin?" "Ciddiyim." "Bana bırakıyorsun her şeyi yani?" "Sana bırakıyorum her şeyi yani."

Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika`dan Türkiye`ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal`a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin`dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç`un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

Bir gece, Bir ihanet, Bir pazarlık! Ve gitmek için çalınan bir kapı… O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan birşey vardı. Börü Tulgar… Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil`in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar.

Defnenin arkadaşları eğlencesine okulun itiraf sayfasına defne ile onun imkansız crushu olan Alpin sevgili olduğunu yazar.

Bir arkadaş grubu (Kuzenler), dedelerinin farklı yıllarda çekilmiş fotoğraflarını incelerken fotoğraflar arasında yaklaşık 50 yıllık bir fark olmasına rağmen dedelerinin her iki fotoğrafta da aynı yaşta göründüğünü fark eder. Bu imkânsız durumu çözmeye çalıştıkça, kendilerini giderek karmaşık ve gizemli olayların içinde bulurlar.

Yağmur yağan gökyüzüne baktım sırılsıklam olsam da umurumda değildi. Hava biraz sonra aydınlanacak olsa da içime çöken karanlıktan çıkaramıyordum kendimi her şey üst üste gelmişti. Benden gitmişti her güzel şey. ‘’Eğer beni gören biri varsa sadece çok ama çok yalnızım. Lütfen.’’ Diye ağlamaya başladım. Niçin yalvarıyordum? Birinin varlığı için mi sevgisi mi? Yüzümün yaşı yağmura karışsa bile içeri girmek istemedim. Sadece birine yaslamak istedim başımı. Her şey kötülük tarafından yutulduğunda ayakta kalabilecek misin? İnsan yaşamadığı hiçbir şeyin gerçek cevabını veremez, hep ölmeyecekmiş gibi yaşar ama elbette kaçınılmaz olan onu bulacaktır. Belki hasta yatağına belki bir kazada. Peki arkada kalanlar kalan olmak istemiyorlarsa? Herkesin bir şey peşinde olduğu bir oyun ve intikam isteyen iki ayrı kişi müttefik olmaya karar verirse en azından hanelerine birer kişi yazılır mı? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Bu yolu ne pahasına olursa olsun yürümek ve gerçeği ortaya çıkartmak. Onunda saklanası pek yok zaten.

“Bir milyon lira. Nakit. Babanın kapısına gitmek zorunda kalmazsın.” Nizamiyenin ortasında gözlerimi hırsla süzüp, "Sence askere benzer bir halim mi var?" diyen o devasa, gıcık adam... Dün dükkanımın tavanını boyayan, bugün yeşil kamuflajının içinde karşıma dikilen koskoca Yüzbaşı Savaş Ateş Akkın’dı. Babamın "Tıpış tıpış ameliyathaneye döneceksin" baskısı bir yandaydı, cebimdeki sıfır bakiye ve hayallerimle kurduğum o bomboş atölye diğer yanda. Gururum Ankara’ya dönüp o beyaz önlüğe mahkûm olmamı engelliyordu ama İstanbul’un ortasında parasızlık boğazımı sıkıyordu. Ve Savaş, hayatımın en karanlık anında masaya o akılalmaz teklifi sürdü: 3 aylık sahte bir evlilik. "Benimle evleneceksin Doğa. Dışarıya karşı karım gibi davranacaksın, ben de atölyen için ihtiyacın olan tüm parayı ödeyeceğim." Önce masayı başına yıkmak, adama bağırıp çağırmak istedim. Ama iç sesimle verdiğim o amansız savaştan sonra arkamı dönüp, masadaki çantamı hırsla kavradım: "Sen beni parayla kandırabileceğini mi sanıyorsun gerçekten Yüzbaşı?" dedim çenemi dikleştirerek. "...Doğru düşünmüşsün. Masaya oturuyorum." İki ayrı oda, katı kurallar, peşimizde dolanan korumacı abiler, oğluna evlilik baskısı yapan bir anne ve babama karşı verdiğim büyük varoluş savaşı... Bir tıp terk tasarımcı ile sınır tanımaz bir yüzbaşının aynı çatı altındaki 3 aylık savaşı başlıyordu. Ama bilmiyorduk; kural ihlalleri, kağıt üstündeki imzalardan çok daha çabuk başlardı.

"Gerçek bazen kanla yazılır..." Selis Kandemir, annesinin gözleri önünde katledilmesiyle başlayan karanlık bir geçmişin kurbanı değil, intikamını alacak bir savaşçıdır. Yıllarca süren sessizlikten sonra, eline geçen bir kolye ve isimsiz bir mektup, onu kendisi gibi geçmişi kanla yazılmış sekiz kişiyle bir araya getirir. Her biri farklı acılarla yoğrulmuş, her biri gerçeğin peşinde... Ancak bu yol arkadaşlığı, sırlarla örülü. Güvenin sınandığı, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği bu yolda, gerçeklik algısı paramparça olacak. Kimin geçmişi sahte, kiminki kan kadar gerçek? Ve en önemlisi: Selis, annesinin katillerini bulduğunda hâlâ aynı kişi kalabilecek mi?

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakterler, kelimeler ve olaylar tamamen kurgudan ibarettir. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

Bazı sırlar sadece bittiğinde özgür bırakır, tıpkı acı çekmemek için ölen birinin özgür kalması gibi.

MEŞALEN`İN DİĞER YÜZÜ – 2. SEZON Bazı yaralar zamanla kapanmaz... Sadece daha derine gömülür. Kübra ve Ulus, verdikleri her kararın bedelini ödemeye hazırlanırken geçmiş, peşlerini hiç bırakmamaya kararlıdır. Aile bağları, sırlar, ihanetler ve geri dönüşü olmayan seçimler, onları hiç beklemedikleri bir savaşın içine sürükler. Artık hiçbir ev güvenli, hiçbir dost tamamen masum değildir. Sevgi ile nefret arasındaki ince çizgi her geçen gün silinirken, hayatta kalmak bazen sevdiklerinden vazgeçmeyi gerektirecektir. Çünkü bazı hikâyelerde mutlu son değil, verilen mücadele hatırlanır. Meşalen`in Diğer Yüzü, ikinci sezonuyla çok daha karanlık, çok daha duygusal ve çok daha sarsıcı bir yolculuğa devam ediyor.

Bazı hikâyeler bir başlangıçla değil, bir kayıpla başlar. Hayat, her dönüşte bizi biraz daha değiştiren bir döngüdür. Bazen kaybettiklerimizin ardından yürür, nereye gittiğimizi bilmeden cevaplar ararız. Oysa bazı yollar bizi kaybettiklerimize değil, kendimize götürür. Miray’ın hikâyesi de bir kayıpla başlıyor. Bir insanın sessizce hayatından çıkmasıyla başlayan arayış, geçmişin unutulmuş sırlarına ve cevapsız sorulara uzanıyor. Çünkü bazı gerçekler unutulmaz. Bazı yaralar kapanmaz. Ve bazı sırlar… Anlaşılmayı değil, bulunmayı bekler.

“Neden? Neden?” Sesi titriyordu. “Ben sana ruhumdaki kilitli kapıyı aralarken bana rol mü yapıyordun?” Onu ilk defa böyle görüyordum. Yıkılmış gibi. Ve bunun sebebi bendim. “Ben zorundaydım. Sana yemin ederim, zorunda kaldım.” Ne diyeceğimi bilmiyordum. Gözlerindeki öfke harekete geçmiş, yavaş yavaş bana adımlarken olduğum yerde durmaya devam ettim. “Maval okuma bana! Zorunda kalmışmış… Senin hayatın boyunca yediğin önünde, yemediğin arkanda olmadı mı kızım? Söylesene, sen bir gece aç uyudun mu?” Yutkundum. “O altın kaplama çatının altında, pahalı arabaların arasında ne mecburiyetinden bahsediyorsun sen?” Kelimelerinin sivri uçları ruhuma batıyordu. Bilmiyorsun, kimse bilmiyor. Beni yaşadığım hayata, davranışlarıma, konuşmalarıma bakıp yargıladığınızda bana kötü demekte sorun olmadığını düşünüyorsunuz. Vitrinin dışından içi hep güzel gözükür zaten. Benim neler yaşadığımı bilmiyorsunuz çünkü siz hiç ben olmadınız. Eğer ben olsaydınız, hayatta kalamazdınız. Benim ise tek isteğim bu: hayatta kalmak. “Bu dediklerin için pişman olacaksın. Ve işte o zaman ölsen de seni affetmeyeceğim.”

Doğum günü partisine dinleme cihazı yerleştirmeye giden iki polisin umulmadık biri tarafından yakalanması ve devamında değişen hayatlar... Biri ters köşe mi dedi. O zaman buyurun.

Ülkesini temsil etmek için Brezilya liginden ayrıldı ve şimdi Türkiye U-20 ligini domine etmek için sahaya adım atıyor. Azap Kangülü dünyanın en iyi oyuncusu olmak için dünyanın tüm oyuncularına meydan okuyarak kendini gösterecek mi yoksa gösteremeyecek mi?

Wattpad`deki textingler gibi.