"Hayatım eskiden simsiyahtı, o ise bu siyahlıklara karışan mor menekşeler oldu..."

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Cümlemi bitirmemle altımda ki tabureye tekme atmaları bir olmuş artık buraya kadarmış diye düşünmeye başlamış hayatım film şeridi gibi gözlerimden kayıp gitmeye başlamıştı. Cidden bu raddeye nasıl geldim bilmiyorum ama bu zahmete girmemin arkasında sadece tek bir isim vardı Mira Marsel. Sadece 2 haftada beni kendine bağlayan, aklımı başımdan alan, hayatıma bir nisan yağmuru gibi birden habersizce giren biricik güzel sevgilim.

Bir müzik hayata döndürebilir seni, Söyle o halde melodiyi. Bir ritim tut aklında, döndür dilinde, Dudakların fısıldasın çaresizliği... Adım Mahru benim, bende ay gibi, Geceye çökeceğim. Ve onunla tamamen karıştığımda, kendi melodimle bağıracağım. Karanlık, ışığı yanmayan bir sokakta gözlerimin içine baktığında uzun zaman sonra ilk defa bir umut yeşermişti içimde. Adım Mahru Aydemir ve bu yola Kunter Kasım Karademir ile ilk adımımı attığımda karanlığın beni daha da içine çekeceğinden, aslında aydınlıkta olduğumdan haberim yoktu.

KILIÇ ARTIK HİÇ OLMADIĞI KADAR KESKİN! GÖK TİM: İNTİKAM KİTABININ DEVAMIDIR. ALYA’NIN İSİMSİZLER TİM İLE YAŞAYACAĞI OLAYLAR VE BAZI GERÇEKLERİN GÜN YÜZÜNE ÇIKACAĞI BİR KİTAP. AKSİYON VE SAMİMİYETİN TA KENDİSİ. TABİ AĞLAYACAĞINIZ BÖLÜMLER VAR.

ALYA’NIN YOLU SERİSİ: GÖK TİM VE İSİMSİZLERDEN KILIÇ`A KİTABININ DEVAMIDIR.⚔️⚔️⚔️ SON KİTAP OLUP YOLLAR VE SONLARINI GÖRECEĞİMİZ BİR YOLCULUK! ( Tüm kitaplardan daha uzun olacak😁) HADİ SENDE HİKAYENİ SEÇ! BİR VARMIŞ... BİR YOKMUŞ MU? EVVEL ZAMAN İÇİNDE Mİ? ALYA`NIN HAYATI HİÇ OLMADIĞI KADAR DEĞİŞECEK, KARŞISINA ÇIKAN YOLLARDAN HANGİSİNİ SEÇECEK? HANGİ SONU SEÇİP KADERİNİ ÇİZECEK? PEKİ GEÇMİŞ TEKRAR MI TEKERRÜR EDECEK? BELKİDE ALYA HİÇ UMMADIĞI BİR HAYATI SIRTLANACAK... SONLAR NE OLACAK PEKİ... HADİ BU YOLU BİZ SEÇELİM. SONU DA BİZ YAZALIM.

Ön Söz. Üsteğmen Kıvılcım`ın kaleminden: Hayat bana savaşmayı küçük yaşta öğretti. Kimi zaman elimde bir silah, kimi zaman yalnızca suskunluğumla yürüdüm ateşin içinden. Kayıplarımdan bir ev yaptım, acılarımdan bir zırh. Bir çocuğun elinden alınan masumiyeti, bir kadının sırtına yüklenen sorumluluğu taşıdım. Ve tam her şeyin bittiğini sandığım yerde, gökyüzünden inen bir adam çıktı karşıma. Ateş Uras. Adı gibi içimi yakan, ama kalbimi ilk kez sükûnetle dolduran bir isim. O bir pilottu, ben bir askerdim. Farklı yolların savaşçılarıydık ama aynı kaderin izini sürüyorduk. Kendime bile itiraf edemediğim hislerimle, en tehlikeli görevlerin tam ortasında tanıdım onu. Bu kitap bir savaşın, bir ihaneti ortaya çıkarma mücadelesinin hikâyesi. Ama aynı zamanda, gökyüzüyle yeryüzü arasında sıkışmış iki yaralı ruhun birbirine dokunuşunun da hikâyesi… Bu bir intikam hikâyesi değil sadece. Bu, kirletilmiş bir masumiyetin, çalınmış bir çocukluğun ve devrilmeyen bir kadının hikâyesi. Bu, kimin gerçekten düşman olduğunu anlamak için canını ortaya koyman gereken bir dünyanın hikâyesi. Ve unutma: Ateşi yakmaya bir kıvılcım yeter. Ama o kıvılcımı söndüreceğini sananlar… Henüz kül olmamış bir yangını hiç görmemiştir. 🔥 Kapağı yaptığı için @the_older`e çok teşekkür ederim. Tüm hakları şahsıma aittir, kopyalayıp paylaşan olursa işlem yapacağım. Bilginize. @dadaaa

"Karanlık Aşk" romanı ana karakter Aras`ın mafya lideri olan babasının ölüm haberini almasıyla başlar. Şehrin karanlık, yağmurlu ve neon ışıklı atmosferinde babasının sığınağına giden Aras, burada geçmişin travmalarıyla yüzleşir. Babasının çalışma odasında parlayan eski bir tılsım bulan Aras, bu tılsım sayesinde babasından gelen gizli bir hologram mesajını tetikler; mesajda babası ona "gerçek düşmanını bilmesini" öğütler. Bu keşif, Aras`ı dedesinden kalma, içinde mistik kitapların ve bilim kurgu cihazlarının bulunduğu gizli bir laboratuvara götürür. Burada duyduğu gizemli bir fısıltı, ona intikam zamanının geldiğini haber verir. Babasının eski adamlarıyla yüzleşmek üzere barınağa giden Aras, büyük bir şok yaşayarak eski aşkı Elif`i düşman planlarının tam ortasında bulur...

"Bir daha yüksek sesle konuşma yok tamam mı?" Sesinde yumuşak bir tını vardı. Normalde ona göre olmayan bir sesti. Yutkunmamak için zor tutum kendimi. "Niye ki?" Demeden edemedim. Merak ediyordum benim ondaki yerim neresiydi? "Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." Şuan başka bir durumda olsak anında `yaa` diye demeden edemezdim ama şuan gülümsemedim. Kızgındım ya ben ona. "Niye?" Dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama sakince soruma cevap verdi. "Senin sesini duymam gerekiyor." "Niye?" Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. "Sesin bana huzur veriyor."

"Dünya sandığın kadar büyük değil; sadece bazıları çok iyi saklanıyor." Aura Adası’nda o gece fırtınadan daha tehlikeli bir şey vardı: Bir dosya. On yıllık bir yıkım planı, infaz listeleri ve dokunulmazların gizli ajandası. Araştırmacı Miru, bu dosyayı o adadan çıkarmayı başardı ama kaçamadı. Onu kayalıklardan söküp alan adam, Koza, kurtarıcısı mıydı yoksa yeni celladı mı? Babasından devraldığı karanlık mirası İstanbul’un kalbinde yöneten Koza için bu yabancı kadın, sadece bir rehin değil; dünyanın en büyük şebekesini içeriden çökertecek bir anahtar. Dışarıda sistem sessizce pusu kurarken, içeride sırlar dökülmeye başlıyor. Dilini bilmediğin bir adamın evinde ne kadar güvendesin? Ve elindeki gerçekler dünyayı yakmaya yetecekken, kimin yanında duracaksın? Bazı dosyalar açılmamalıdır. Bazı sırlar ise sadece kanla susar.

Bir karar, insanın tüm hayatını ikiye bölebilir mi? Emir, gecenin sessizliğinde aldığı tek bir telefonla, geri dönüşü olmayan bir yolun içine çekilir. Devlet için çalışan bir adamken, kendini suçun gölgesinde var olmak zorunda kaldığı bambaşka bir kimliğin içinde bulur. Türkiye ile İtalya arasında uzanan karanlık bir düzen, görünmeyen bağlarla ayakta duran bir güç ve bu yapının merkezine giden tehlikeli bir yol... Emir, yaklaşması gereken dünyaya en dipten girmek zorundadır. Güven kazanmak, sınırları zorlamak ve her adımda biraz daha sessizleşmek. Çünkü bu yerde doğru olmak yetmez; ayakta kalmak gerekir. Gizli anlaşmalar, güç dengeleri ve suskunlukla örülü bu hikâye, okuru tek bir soruyla baş başa bırakıyor: Bir insan, rol yapmayı ne zaman bırakır... ve gerçekten kim olduğunu ne zaman kaybeder?

İYİLİK HER ZAMAN MUTLULUĞU GETİRMEZ. BAZEN İYİLİK YAPMAK DA İNSANIN CANINI YAKAR... Açelya Yılmaz, çocukken kaçırıldığı geceden beri bir lanet yaşamaktadır. İyilik yaptığı her an, derisi yanar. Peki Gölge? Adını bile bilmediği için ona Gölge lakabını taktığı adam. Gerçek adını bile bilmediği adam, hayatını kontrol altına almıştır. Güç Gölge`nin elindedir. Bir gece Gölge, Açelya`dan yapılması imkansız bir şey ister: Poyraz Altun`u öldürmek. Yapmazsa sevdiğinin canı tehlikede. Yaparsa da Poyraz Altun`un canı tehilekede. Peki, Açelya neyi seçecek? Bir parti. Bir ihanet. Tehlikeli bir hikayeyi "Güneş Kızı" diye başlatan o lakap... Açelya kime güveneceğini bilmezken düşmanla müttefik arasındaki çizgi silinmeye başlar. Gerçekler karanlıktan sızarken, is kokusu her yere siner. Peki insan, sevdiklerini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Ya da iyilik... Gerçeklerher zaman doğru mudur? Gelin hep beraber Açelya`nın macerasını okuyalım!

Annesini ve babasını kaybeden hümaşa o gün sessiz bir yemin etti konusmayacaktı on yıldır konuşmadı aşk onu konuşturdu abileri tarafından susturulan hümaşa düşmana kurban gönderildi

Not: Haftada bir yeni bölüm gelecek.Dünyama, zihnimin kuytu köşelerine hoş geldiniz ****

Sana sıkılan kurşun yüreğime saplanır.

(POLİSİYE ROMANTİK BİR KURGUDUR) Bizim aşkımız, rüyalarımda başlayan; zamanın sınavından geçerek en derinlerimize ilmek ilmek işleyen büyük bir sevdaydı.... Yolun sonunda ise elimizde kalan, Kaybolmuş bir bakış, koparılmış bir gülüş olacaktı. Bir kaza... Yeni bir dünyaya uyanış.... Destansı bir aşk... Kader, bazen aşkın en büyük sınavıdır. İki ruhun zaman ötesinde kesiştiği noktada başlayan bir aşk hikayesi... Zamanla kaderin çizdiği yolun kıyısına savrulan bu iki ruh daha güzel kavuşmaların baş kahramanı olacaktı. Mesafeler bitecek ve biz seninle kavuşmanın en güzelini yaşayacağız sevgilim... Bu hikaye kesinlikle bir hayal ürünüdür. Bilimsel ve tarihi bilgi içermemektedir.

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

Yazgıya Atılan Düğümün Hikayesi... Zinar aşiretinin ağası Viran Zinar Sipanların büyük torunu Afşin`i isteyecek zannederlerken asıl isteyecekleri kişi Nalin Sipan`dır. Fakat Nalin bu evliliği onaylamaz ama kader bir şekilde ağlarını örer.

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Yeni bir yapılanma devletin derinliklerinde sessizce yükselirken, Enfal Doyran yalnızca genç bir siyasetçi değildir. MİT tarafından seçilen, iki farklı kimlikle çalışan, sorumlulukları kadar sırları da ağır olan bir kadındır. 2026-2028 yılları arasında Adalet Sosyalist Partisi`nin Fatih ilçesindeki ilk kadın gençlik kolları başkanı olarak, siyasetin görünen yüzüyle, görünmeyen yüzü arasında ince bir çizgide yürür. Karşısında ise görev süresinin sonuna yaklaşan, geçmişi sırlarla dolu eski Cumhurbaşkanı Muhammed Emin Erden vardır. Yıllara yayılan dosyalar açıldıkça,güç dengeleri değişir, sadakatler sorgulanır, magazin bile bu dünyanın bir parçası hâline gelir. Ve Enfal, bu yolculukta, hayatını derinden etkileyecek bir gerçekle yüzleşir. Bu, bir kadının siyasette var olma mücadelesi kadar, devletin karanlık yüzüne tutulan bir ışıktır. "Bu kitapta geçen tüm karakterler, olaylar ve diyaloglar hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir. Herhangi bir gerçekliği temsil etmemektedir"

Yıllarını hapishanede tutsak olarak geçirmiş bir adamın ona aşık olması ne kadar büyük bir sorun olabilirdi? (...) Nereye gideceğimi bilmeden koşuyordum. Arkamdan bir silah sesi yükseldi. Lanet olsun! Bulmuştu işte beni. Çıkmaz bir sokağa girmiştim. Kaskatı kesilen bedenimi umursamadan, arkama baktığımda onu gördüm. Gözleri oldukça ürkünçtü. Aramızda tek nefeslik bir mesafe vardı. Çaresiz fısıltıyla, "Ne istiyorsun benden?" dediğimde konuşmak için araladı dudaklarını. "Seni istiyorum Elvin. Yalnızca seni..." ❗️Bölüm sayısının fazla olmasına takılmayın. İlk 30 bölüm çok kısa sahneler içeriyor.❗️ •Tüm hakları bana aittir. Kopyalanıp çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. (Mafya/Aksiyon) Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

Surlar insanları ayırırken, sırlar aynı insanları birbirine bağlar. Közhan ve Aydora arasında yıllardır süren görünmez savaşın gölgesinde, kimsenin adını bile bilmediği bir teşkilat vardır: Meyyitler Birliği. Ölü sayılanların kayıtlardan silindiği, kimliklerin yeniden yazıldığı bu karanlık teşkilat, devletlerin dokunamadığı savaşları gölgelerden yürütür. Birlik mensupları için sadakat bir rütbe değil, nefes almak kadar doğal bir zorunluluktur. Fakat bir gece yaşanan büyük kırılma, hem ülkelerin hem de karakterlerin kaderini kökten değiştirir. Ester, bu gölgeli dünyanın tam ortasında gözlerini açmak zorunda kalan ve nereden geldiğinden çok, nereye gideceğiyle sınanan bir kadındır. Ne doğduğu topraklar, ne de ona verilen yeni hayat kolaydır. Bir yanda devletlerin devrilmesine neden olabilecek sırlar, diğer yanda kalbinin hiç susmayan sesi ona kendi yolunu çizdirecektir. Devlet bazen en büyük savaşını, adını bile anmadığı meyyitleriyle kazanır.

Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. ... Gözlerimi kapattım ve içimden yükselen sesi Bilge`ye değil, doğrudan kendime fısıldadım: "Hayatımdaki herkesi kaybettim. Kime dönsem, ellerim boş kalıyor. Peki, en çok kendimi mi kaybettim?" ...

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü