Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

Nora, bir gece barda içeceğini yudumlarken genç bir adam hayatına dahil olmaya çalışır. Bir yandan bu gizemli adamın bir tehdit mi yoksa yakınlaşma çabasında mı olduğunu anlamaya çalışırken, diğer yandan geçmişten gelen bilmediği sırlar ve belalar başına dert olur. Yıllar öncesinde kaçtığı karanlık, onu emici bir şekilde içine çeker. Nora`nın her şey için gücü vardır ama esaret karşısında çaresiz kalır. Nora`nın hikâyesi...

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

Ölümcül Işık, her yeri yakıp geçti. Ölülerin yaşayanlardan hayat çaldığı, rayından çıkmış bir dünya. Okyanusun derinlerinde, çelik duvarlarla çevrili acil durum sığınağı Pelagorn... Nesiller boyunca kimse buradan çıkmadı. Ta ki, bir grup genç, kendilerine vaat edilen "yeryüzüne dönüş" şansını yakalayana kadar. Ama karşılaştıkları dünya, anlatılan hikâyelerden çok uzaktı. İlkel bir düzen, birbirleriyle çekişme içindeki hanedanlıklar ve derinlerde uyuyan kadim güçler... Tüm bu kaosun ortasında, iki genç arasında doğan tehlikeli ve derin bağ, yalnızca kendi kaderlerini değil, dünyanın geleceğini de değiştirebilecek kadar güçlüdür. Yeni dünyada hayatta kalmak için kime güvenebileceklerini öğrenmek zorundasın.

"İnsan, en çok güvendiği notadan vurulduğunda anlar; hayatın aslında sessiz bir çığlıktan ibaret olduğunu." Maya için dünya, piyanosunun tuşları ve boynundaki kolyenin sessizliği arasındaydı. Hırçındı, mağrurdu ve kendi zirvesinde tek başınaydı. Ama bir gece, o pırıltılı sahneler karanlığa gömüldü. Alkışların yerini barut kokusu, duaların yerini ise namluların soğuk nefesi aldı. Şimdi perde kapandı ve sahne bitti. Maya artık sadece şarkı söyleyen o kadın değil; fırtınanın tam kalbinde, her biri birer gölgeye dönüşmüş adamların arasında kendi varlığını korumaya çalışan bir direniş. Kendi sesini silah seslerinin arasında bile kaybetmemeye kararlı bir ruhun hikayesi başlıyor. Peki sen, bu karanlıkta kaybolmadan Maya’nın hırçınlığına eşlik etmeye hazır mısın?

Asker & Eski Asker Gözlerimi gözlerine diktim. "Süsünden eksik olmuyorsun be kızım," dediğinde gözünün içi gülüyordu. "Yine hangi makyaj veya takı. Söyle güzelim. Söyle çünkü bunları bir tek senin için yaparım." Yüzümde tebessüm yer edindi. "Bana mermi verir misin peki?" Bir hata her iki hayatında sonu olmuştu . Kitabı yüzde yüz seveceğinize o kadar eminim ki. Okumadan bırakmayın

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️ İki yaralı birbirine merhem mi olur yoksa daha derin bir yara mı? Biri kalbinden, diğeri duygusundan noksan. Alya Altınay, kalbinde geçmişin izleri, gözlerinde intikamın ateşi. Karen Demirkan, duygusuz bir intikamın içinde kaybolmuş bir adam. İntikamın ortasında doğan bir duygu... Aşk mı yoksa yeni bir savaş mı? Bir taraf aşkı reddederken, diğeri ona sığınmaya çalışacak. Fakat infilak yaklaşıyordu. Bu patlamadan kim sağ çıkacak? Aşk mı, intikam mı? Belki de her ikisi. Belkide hiç biri. Alya Altınay`ın kaderi Karen Demirkan`ı bulduğunda ne olacaktı? Ya birlik, Ya da hiçlik. Ama bir gerçek vardı: Kaçış yoktu... Ne geçmişten, ne de ondan. Bazı kalpler iyileşmez, sadece infilak ederdi.

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Lara Ferzan, lise son sınıf öğrencisi olarak hayatının en zor dönemini geçirmektedir. Aşk, arkadaşlık ve kendi kimliğiyle mücadele ederken, hayatında hiç beklemediği bir değişiklik olur: Alpaslan Kıraç. Babasının ısrarlarıyla İstanbul`a alışmaya çalışan Lara, Alpaslan Kıraç ile tanıştıktan sonra her şey değişir. Başlangıçta birbirlerinden nefret eden ikili zoraki bir anlaşmayla sahte bir ilişki kurarlar. Alpaslan, karanlık geçmişi ve soğuk tavırlarıyla Lara’yı daha da sinirlendirirken, Lara da Alpaslan’ın içindeki gizemi çözmeye çalışırken kendi sırlarıyla yüzleşir. İkisi de birbirine tahammül edemezken, zamanla bu sahte ilişki gerçek duygulara dönüşmeye başlar. Lara’nın güçlü duruşu ve gizli dünyası, Alpaslan’ın karanlık sırlarıyla birleşirken, ikisi de birbirlerinin hayatlarına dokunur ve hayatta karşılaştıkları en büyük sınavı geçmek zorunda kalırlar. 11 Serisi şimdilik bir üçlemedir. Ateş, Kül ve Virane olmak üzere üç kısımdan oluşur. Kısımların hepsi bu kitapta toplanacaktır. İyi okumalar! Başlangıç Tarihi: 18.03.2021 (Kitabın tüm hakları şahsıma aittir. Herhangi bir yerde paylaşılamaz ya kopyalanamaz.)

Benim adım Meyra Kaya, bir ismim vardı silindi. Tüm kirli duygularda saklandı. Oysa içim hep aynıydı. "Artık ismin Meyra değil Efnan Kartal. Unutma sen benim tek kozumsun." Gülümseyen bu adam. Benim hikayemin başlangıcıydı. Denize düşmüştüm yılına sarıldım. Bunun bir aşk hikayesi olacağını asla hesaba katmadım. Ben Efnan. Cennetteki çiçek.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Kızımız Helin`in doktorluk hayatına başlamasıyla bazı gerçekleri öğrenir. Ailesinin yıllardır zengin ve varlıklı olmasının tek nedeninin holding ve şirketleri olmadığını öğrenir. Babasından annesinin ölümüne neden olmasından dolayı nefret dolu olsada kız kardeşi Ecem için yanında olmak zorunda kalır. Ama öğrendiği gerçekle beraber hayatı tamamen değişir. Babası ve abisinin mafya olduğu gerçeğiyle yüzleştikten sonra ise babasının yerini abisi değil onun alması gerektiğini öğrenip doktorluk kariyerinin yanı sıra Türkiye`nin en büyük Mafya masasına geçmesi gerekmektedir. Nedenini öğrendiğinde ise aslında onu daha büyük bir sürpriz ve yeni bir hayat bekler. Abisinin yakın arkadaşı ve masanin başı olan Kara ise onun en büyük sürprizlerinden biridir... Arkadaşlar Gökçen ve Sokak Nöbertçileri okurlarına minik sürprizler içerebilir. İyi okumalar dilerim. Destek olan herkese şimdiden teşekkür ederim.

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Hazır bakmışken biraz daha baktım. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi...

İleri gelen mafyalardan birinin kızı olan aslı doğum gününü kutlamak için bara gider ve en büyük mafyalardan biri olan hemde ailesinin düşmanı ile bir gece geçirir ve bundan sonrası ikisi içinde eskisi gibi olmaz .

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Ailesi bildiği insanların gerçek ailesi olmadığını öğrenen nazlının hayatı bir anda alt üst olur. Ancak herşey bitti derken asıl herşey yeni başlar zaten babası bildiği adam babası olmadığı ortaya çıktığına göre gerçek babası kimdir? Acı insanı kaç kere yıkar kaç kere öldürür, sevdiğin insanlardan mı yoksa sevmeye mecbur bırakıldığın insanlarla mı yıkar hayat insanı? Nazlı artık bir kararın eşiğindedir. Nazlı ruhunun infazına mı karar verecek yoksa ruhunu serbest mi bırakacak?

Hafızasını kaybetmiş bir kadın, geçmişin sırları ve intikamın gölgesinde yürür. Kaybettikleriyle yüzleşirken, karanlık ve tehlikeli bir şehirde kendi kimliğini arar. Sevmenin bedelini ödeyenler, yok olmayı reddedenlerdir. Bu, hatırlamak, kaybetmek ve hayatta kalmak üzerine bir hikaye.

Dayanamıyorum, bu ızdıraba artık dayanamıyorum. Kaç kez öldüm? Kaç kez geri döndüm? Her seferinde biraz daha fazla acı, biraz daha az insanlık. Adım Atilla. Bir sabah gözlerimi açtığımda kendimi tanımadığım bir dünyada, tanımadığım bir bedende buldum. Ölüm döngüsüne hapsolmuşum. Kılıçla kesiyorlar, yakıyorlar, boğuyorlar, parçalıyorlar… Ve ben her seferinde aynı yere, aynı ana geri dönüyorum. Ama bu kez farklı bir şey var: Hatırlıyorum. Her ölümü, her çığlığı, her damla kanı hatırlıyorum. Abim yanımda öldü. Alya beni kurtarmaya çalışırken gözlerimin önünde eridi. Felix… Felix artık insan değil. Ve ben? Ben her döngüde biraz daha karanlığa gömülüyorum. Bu dünya beni kırmaya çalışıyor. Jutsu, Lilith, kristaller, yasak kitaplar, lanetli kılıçlar… Hepsi benim için burada. Hepsi beni sonsuza dek bu cehennemde tutmak için. Ama çok yakında öğrenecekler: Ölüm artık benim lanetim değil. Silahım. “Bir daha öldüğümde, bu sefer gülerek öleceğim. Çünkü bu kez sıra onlarda.” ⚠️ Uyarı: Bu hikâye sizi rahatsız edecek. Bazı bölümler okurken nefesiniz tutulacak. Bazı ölümlerden sonra kitabı kapatıp bir süre bakmak istemeyeceksiniz. Ama kapatamayacaksınız. Çünkü Atilla bir kez daha gözlerini açtığında, siz de onunla birlikte geri döneceksiniz. #darkfantasy #ölümdöngüsü #isekai #acımasız #kanveintikam Hazırsan, döngü başlıyor. Hoş geldin. Bu sefer kim ölecek?

Bir düzeni bozmak... Kimseye uyum sağlamak zorunda olmadığını kanıtladığı için dışlanmış Seran herkese ne kadar yanıldıklarını göstermek için yıllar sonra tekrar ortaya çıkar. Bir kuralı daha çiğnemiştir. Bir ejderha binicisi olmuştur.

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi`de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

Bir zehir. Bir ihanet. Kayıp bir veliaht. İsis Krallığı`nın parlak gelecek vaat eden Prensi, en güvendiği elinden içtiği bir kadehle her şeyini kaybetti: Tahtını, sağlığını ve özgürlüğünü. Şimdi, en amansız düşmanının zindanlarında, bilinmez bir kaderi bekliyor. Ahrimen İmparatorluğu`nun gururlu Prensi için bu, zaferin en tatlı ödülüdür. İntikam, soğuk ve karanlık duvarlar arasında, yavaş ve acımasızca alınacaktır. Ancak bazı bağlar, nefretten daha güçlüdür. Kadim bir kehanet, görünmez zincirlerin şakırtısını fısıldar karanlığa: "Bedenler birbirini hissedip, ruhlar kenetlendiğinde... Zincir parlayacak. Ve iki ruh, bir daha asla ayrılamayacak." Bu bir kurtuluş hikayesi değil. Bu, kuralların çiğnendiği, yasakların kapısının aralandığı ve kaderin, iki düşmanı görülmemiş bir bağla kenetlediği bir hesaplaşma. Prensesler artık kulelerde beklemiyor. Onlar, kuralları yıkıp yasak olanın peşine düşüyor. Karanlık Fantazi | Düşmanlar | Politik Entrika | Yasak Bağlar

Bazı hayatlar, ışığın altında parıldar ama karanlıkta büyür... Bazı kadınlar, dünyanın gözü önünde dimdik durur ama içlerinde yıkılmış bir şehir taşır... Hazan... Gücüyle konuşulan, gururuyla tanınan, suskunluğu bile hükmeden bir kadın. Adı cesaretle anılırken, kalbi yarım kalan bir hikâyenin içinde nefes alıyor hâlâ. Sekiz yıl... Zamanın bile dokunmaya çekindiği bir yara gibi geçti içinden. Susarak büyüdü, sustukça güçlendi, güçlendikçe yalnızlaştı. Kimse bilmedi. Kimse duymadı. Kimse gerçekten görmedi onu. Şimdi kader yeniden kapıya dayandı. Geçmiş, küllerinden yükselen bir fısıltıyla geri dönüyor. Sırlar nefes almaya başlıyor. Kırılan kalpler, yarım kalan sözler, henüz bitmeyen bir hesap, henüz söylenmemiş bir gerçek... Kaçmak artık mümkün değil. Gurur siper olmuyor, güç yetmiyor, zaman saklayamıyor hiçbir şeyi... Kalp, unuttuğunu sandığı yerlere dönmek istiyor. Ruh, zincirlerini koparmakla teslim olmak arasında titriyor. Ve Hazan... Kendi ateşinin ortasında, hem kaybolmaya hem yeniden doğmaya mahkûm. Çünkü bazı kafesler altınla örülüdür... Ve insan bazen en çok, en parlak görünen yerde tutsaktır. Şimdi tek gerçek var: Bu hikâye yalnızca bir aşkın değil... Gücün, gururun, savaşın ve kalbin susmayı reddedişinin hikâyesi. Ve hiçbir kader, direnen bir kalbi sonsuza kadar susturamaz...

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...