devam ediyor 1s önce güncellendi
HAZERAN
@asknuma
Okuma
1
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
Bir adam ve bir kadın. Aralarında, dokunmaya korktukları, dokundukları an dünyayı yakacaklarına inandıkları o yasaklı, yakıcı tutku... Sanki dünya üzerindeki tüm yollar bir gün mutlaka birbirlerine çıksın diye çizilmişti. Ancak hayat, tam bu noktada, birbirlerini asla birleştiremeyecekleri o keskin sınıra "yemin" ve "sorumluluk" adını verdi.
Kadın, bir sözün esaretinde; adam ise bu sözün soğuk gölgesinde. Birbirlerine her yakınlaştıklarında, kendi elleriyle kurdukları o düzene, o kutsal sayılan sorumluluklara ihanet ediyorlardı. Bir yanda tutkuyla birbirine kenetlenen ruhlar, diğer yanda kopup gitmesine izin verilmeyen hayatlar...
Hazeran çiçeği gibi; ne kadar kurak bir toprağa da ekilse, her şeye rağmen ısrarla kök salmaya çalışan, koparıldığı yerden bile yeniden yeşermeye meyleden bir bağlılık. Onlar birleşemediler; çünkü hayat, bazen en büyük aşkları bir araya getirmek için değil, birbirinden uzak tutarak korumak için sınar.
Biz, birbirimizin hayatında bir nefeslik yer bile bulamadık ama ruhlarımız, başladığımız o ilk günden beri birbirine düğümlü kaldı.
Hazeran, çiçeklerin en sadık olanıdır; toprağına ihanet etmez. Tıpkı bizim, birbirimize olan tutkumuzu, bir yemin uğruna sessizliğimizde sakladığımız gibi.
COnu o evden çıkarmayacağım; onu o cehennemden çekip alacağım. Şoför koltuğunda otururken dikiz aynasından gördüğüm o boş bakışlar, ailesinin ona birer pranga gibi taktığı o soyluluk yalanlarının eseri. Babasının kirli masasına imza atan kalemle, onun özgürlüğünü yazacağım. Kim olduğumu öğrendiğinde beni belki affetmeyecek ama en azından nefes aldığını göreceğim."
"O, ailesinin servetiyle değil, isminin vadettiği o nadide ışıltıyla bir hazine gibi saklanıyordu. Ancak her altın gibi, Zeran da sadece ateşin (aşkın) içinde eriyip gerçek kimliğini bulmaya mahkûmdu."
Yavuz BORABAY
Zeran ARIN