​"Bazı günahların bedeli kanla, bazıları ise sonsuz bir bekleyişle ödenir." ​Bir tarafta adaleti temsil eden Nisan, diğer tarafta karanlığın ta kendisi olan Koray... Namıdiğer: Kuzgun. ​Aralarındaki uçurumlar nefretle değil, barut kokulu bir tutkuyla kapandı. Ancak her şeyini kaybetmiş bir düşman varken, aşk sadece hayatta kalma mücadelesine dönüşür. ​Geçmişin kirli sayfalarını yakmak için önce kendilerini feda etmeleri gerekiyordu. ​ Kaçmak artık bir seçenek değil. Ya birlikte küle dönecekler ya da adaletin soğuk kollarında yeniden doğacaklar. ​Arka Kapak ​"Seni bir kez daha kaybetmektense, benden nefret ederek yaşamanı tercih ederim Nisan." 26.01.26

Her bedenin benliğinin altında başka bir hikaye yatar. Her hikayenin bir acısı, Her acının bir zaafı vardır. Peki ya zaaflar öldürür mü? Zaaflarını gizleyen, kapalı perdelerin ardına saklayan, hâlâ çocuk olan yetişkinlerin hikayesi. Bir ajan merkezi tarafından çocukluğundan beri ajan olarak yetiştirilen Filiz, bir gün görevi için bir cinayet işler. Her şey yolundadır. Görevinin tamamlandığını sanıyordur. Ta ki iki yıl sonra öldürdüğü adamın çok daha karanlık işleri olduğunu öğrenene dek. İnsanların üzerinde deney yaptıklarını ve bu şekilde bir çeşit ilaç ürettiklerini öğrenen Filiz, ekibiyle birlikte bu çeteyi çökertmek için harekete geçer. Ama bu görevde aşkı bulacağından ve geçmişiyle yüzleşeceğinden habersizdir. "Ya şah sandığımız aslında sadece bir piyonsa?" ŞAH ve MAT Birbirinin kimsesi olmuş, kimsesiz çocukların hikayesi...

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. (Mafya/Aksiyon) Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Kadın mafya lideri olan Afra`nın düşmanı olan Aras ile düşmandan aşka olan hikayesi #güçlükadın

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Büyük bir şavastan sonra doğan karakteri anlatıyor tabi savaş bitti ise

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

Bir isim, hayatımızı nasıl değiştirir? Hiç düşündünüz mü? Ben çok düşündüm. Aklım erdiğinden beri ismimi düşündüm. Hayatımı düşündüm . Neden? dedim. Ama bu işim içinden çıkamadım. Artık çıkmakta mümkün değil. Ben kim miyim? Ben Ateş Koroğlu. Ve bu da benim nasıl ateşlerde yanıp köze dönüştüğümün hikayesidir. Koroğlu ailesinin 4. Prensi, veliahtı olan Ateş Koroğlu. Her şey iyi hoştu ama küçük bir ayrıntıya kadar ben erkek değilim. İsmini, cinsiyeti ve hayatını erkek gibi yaşayan ve bu hayata zorlanan bir Ateş değil. Ben bir KÖZ`üm. Ateşlerde yanıp ve yakan bir kız iken, Ateşlerde yanıp ve yakan bir erkek olmak zorundayım. Peki kalbim. O ne olacak? Ya aşık olduğum adam. Yakmak zorunda olduğum adam. Bir kız iken , erkek arkadaş olmak. Olmak zorunda kalmak. Hepsi ve daha fazlası... Yakalım mı? Yanalım mı? Hikayeme hoş geldiniz.

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Bazı sırlar mürekkeple yazılır, bazıları ise kanla mühürlenir." ​Elif, Eski Şehir Kütüphanesi’nin tozlu rafları arasında yarı zamanlı çalışan, kendi halinde bir genç kadındır. Ancak gece yarısına on dakika kala bulduğu isimsiz, lacivert ciltli bir günlük, onun sıradan hayatını bir kabusa çevirir. 20 yıl öncesinden gelen bir uyarı, kendi adıyla son bulan bir not ve karanlıkta parlayan bir fener... Elif için oyun başlamıştır: Koordinatları bulmak için sadece 24 saati vardır. ​Diğer yanda, hayatını insanları yaşatmaya adamış hırslı bir cerrah: Asel Erdem. Babasının karanlık geçmişinin bedelini, düşmanları Baran Karahan ile evlenmek zorunda kalarak öder. Beyaz önlüğünü çıkarıp siyah gelinliğini giydiği o gece, Asel için bir düğün değil, bir esir takasıdır. ​Baran Karahan; yıkmayı ve yok etmeyi bilen, merhameti olmayan bir adam. "Uçmayı seven kuşların kanatlarını kırmayı severim," diyecek kadar karanlık, ama yaralarını sadece "doktorunun" iyileştirmesine izin verecek kadar karmaşık. ​Bir kütüphanede başlayan gizemli kovalamaca, bir mafya malikanesindeki kanlı taht kavgasıyla nerede kesişiyor? ​Asel, bir yandan babasını kurtarmaya çalışırken bir yandan da Baran’ın buzdan kalbindeki çatlaklara sızabilecek mi? Yoksa o meşhur Karahan cehenneminde küle mi dönüşecek?

Kübra, gelecek hayalleri olan ve sakin, huzurlu bir hayat için hep hayal kuran bir genç kızdı. Çünkü içinde bulunduğu ailede fazlası ile huzursuzluk vardı ve bunun yanı sıra kendisinin istekleri asla öncelikli olmuyordu ailesi için. Erdem ise gelecek kaygısı gütmeyen, rahatına düşkün ve hayal kurmasına gerek bile kalmamasını sağlayan babasının malikanesinde yaşayan bir gençti. Kübra, hayalleri için ilk adımı atacağını bilmeden o gün harekete geçti ve Erdem`in hayatına bir nevi dalarak ikisinin de hayatlarının değişmesine vesile oldu. 20.03.2022 | Tüm Hakları Saklıdır. |

YASAK DELİL Hiçbir dava, yalnızca mahkeme salonunda kazanılmaz... Avukat Defne Karaca, sıra dışı davalarıyla tanınan, keskin zekâsı ve tavizsiz duruşuyla herkesin saygısını kazanmış bir savunma ustasıdır. Savcı Emir Demir, soğukkanlılığı, kurallara bağlılığı ve adalet tutkusu ile tanınır. Onları ilk karşı karşıya getiren dava, sıradan görünse de, kısa sürede içinden çıkılmaz bir labirente dönüşür. Her dosya, geçmişin gölgelerinden çıkan yeni bir sır taşırken, adalet terazisinin bir kefesine "gerçeği" diğer kefesine ise "kalplerini" koymak zorunda kalırlar. Fakat hukukta "yasak delil" ne kadar geçersizse... Aşk da bazen o kadar tehlikelidir. Çünkü bazı kanıtlar yalnızca kalpte saklanır. Ve bazı duygular, tıpkı yasak deliller gibi, ortaya çıkarsa her şeyi değiştirebilir. Gerçek ile yalanın, görev ile tutkunun, adalet ile aşkın kesiştiği bu hikâyede; kimin hükmü geçerli olacak?

Türkiye’nin güney sınırında, karanlık bir operasyonun tam ortasında Yüzbaşı Baran Yıldırım komutasındaki özel tim, sessiz bir düşmanla karşı karşıyadır. Emirler net, ama gerçekler bulanıktır. Baran için görev her şeydir—ta ki geçmişinde iz bırakan bir isim, Teğmen Selin Aras, yeni kurulan ekibe katılana kadar. Selin, eski bir birimden transfer edilmiştir; zeki, cesur ve inatçıdır. Baran’ın gözünde hâlâ bir “çaylaktır”, ama sahada sergilediği soğukkanlılık tüm dengeleri değiştirir. Birlik, sınır hattında görünmeyen bir savaşın içine sürüklendikçe, emirle vicdan, sadakatle hakikat arasında ince bir çizgi kalır. Her operasyonun bir kırılma noktası vardır. Ve bazen, düşman dışarıda değil — insanın kendi içinde saklıdır.

ALYA’NIN YOLU SERİSİ: GÖK TİM VE İSİMSİZLERDEN KILIÇ`A KİTABININ DEVAMIDIR.⚔️⚔️⚔️ SON KİTAP OLUP YOLLAR VE SONLARINI GÖRECEĞİMİZ BİR YOLCULUK! ( Tüm kitaplardan daha uzun olacak😁) HADİ SENDE HİKAYENİ SEÇ! BİR VARMIŞ... BİR YOKMUŞ MU? EVVEL ZAMAN İÇİNDE Mİ? ALYA`NIN HAYATI HİÇ OLMADIĞI KADAR DEĞİŞECEK, KARŞISINA ÇIKAN YOLLARDAN HANGİSİNİ SEÇECEK? HANGİ SONU SEÇİP KADERİNİ ÇİZECEK? PEKİ GEÇMİŞ TEKRAR MI TEKERRÜR EDECEK? BELKİDE ALYA HİÇ UMMADIĞI BİR HAYATI SIRTLANACAK... SONLAR NE OLACAK PEKİ... HADİ BU YOLU BİZ SEÇELİM. SONU DA BİZ YAZALIM.

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Gerçekler bazen öğrenildiği anda insanı özgürleştirmezdi. Bazıları insanın içine yerleşir, nefes almasını zorlaştırır, geçmişiyle bugünü aynı anda yakmaya başlardı. Miray için gerçekler tam olarak buydu. Yüzleştiği her şey, şimdi onun omuzlarında sessiz ama ağır bir yük olarak duruyordu. Kaçmaya çalıştıkça peşinden gelen, unuttuğunu sandıkça daha derine kök salan bir yük. Bu kez düşmanlar açık değildi. Bu kez savaş, görünmeyen yerlerdeydi. Miray her sabah hayatta kalmayı yeniden öğreniyor, geceleri ise uykusuzluğun içinde kayboluyordu. Onu ayakta tutan tek şey, yanından bir an bile ayrılmayan arkadaşlarıydı. Bazen bir sözle, bazen sessiz bir varlıkla Miray’ı hayata bağlamaya çalışıyorlardı. Çünkü herkes biliyordu: Miray düşerse, geriye sadece karanlık kalacaktı. Ve tam her şey bu kadar kırılganken, hayatlarına bir sır gibi giren biri vardı. Yavuz Öz. Onun gelişi, cevaplardan çok yeni sorular getirmişti. Bazı insanlar gerçeği ortaya çıkarırdı, bazılarıysa onu daha da tehlikeli hâle getirirdi. ..... Bu ikinci seridir, birinci kitabı okumak isterseniz profilimden bulabilirsiniz

Babasının gölgesinde büyüyen Eflin Öztürk, küçük yaşta babası yüzünden annesi ve kardeşini kaybetmiştir. Hayatını altüst eden babasına karşı savaş açmıştır. Gecenin Gölgesi lakabıyla 24 büyük liderin en büyük korkusu haline gelen Eflin Öztürk’ün asıl amacı masumların canını alan bu insanları hakettiği cezayı vermeleridir. Planları kusursuz işlenmeye devam ediyordur ancak babasının onu Batı bölgesinin lideri Demir Ateş’e bir borç uğruna satması ile herşey altüst olur. ~~~ “Kadına saygı, erkeğin onurudur. Onursuzların yeri gölgemin önüdür.”

Sessizlik bazen en yüksek çığlıktır, tutkular en derin sırları saklar. Her anın gerilimle dolu olduğu bu hikaye, kalbinizi sıkıştıracak, nefesinizi kesecek ve sizi unutulmaz bir serüvene sürükleyecek.

KILIÇ ARTIK HİÇ OLMADIĞI KADAR KESKİN! GÖK TİM: İNTİKAM KİTABININ DEVAMIDIR. ALYA’NIN İSİMSİZLER TİM İLE YAŞAYACAĞI OLAYLAR VE BAZI GERÇEKLERİN GÜN YÜZÜNE ÇIKACAĞI BİR KİTAP. AKSİYON VE SAMİMİYETİN TA KENDİSİ. TABİ AĞLAYACAĞINIZ BÖLÜMLER VAR.

Bazı aşklar nikâhta değil, mezar taşında susar. Bazı vedalar ise hiç söylenmemiştir. Sude, güçlü durmayı meslek edinmiş bir psikologtur. Ama sevdiği adamın adı anıldığında, en derin yaraları kanar. Emre… Üniformasıyla sevmiş, sessizliğiyle yakmıştır. Bir şehit haberiyle yarım kalan bir aşk, yıllar geçse de dinmeyen bir mâteme dönüşür. Geçmişle şimdi arasında sıkışmış anılar, susulan gerçekler ve sabırla taşınan bir acı… Mâtem-i Aşk, sevmenin bedelini ömür boyu ödeyenlerin hikâyesi.

Ardeşen`in sisli dağlarında, paslı bir çay fabrikasının kalbinde Türkiye`nin yer altı dünyasını yöneten dokuz damar bir araya geliyor: Vikontluk. Ama bu yıl masada bir yabancı var. Babasının faili meçhul cinayetinin izini süren Avukat Başak Karadağ, sadece bir koltuk işgal etmeye değil, bir imparatorluğu hukukun soğuk neşteriyle parçalamaya geliyor. Onun karşısında ise Vikontluk`un en keskin dişlisi, nabzı öldürürken bile hızlanmayan bir cellat duruyor: Sarp Veysel Savran. Bir yanda intikam yemini etmiş bir kadın, diğer yanda vicdanı nasır tutmuş bir infaz makinesi. Hayalet`in gölgesinde başlayan bu oyunun tek bir kuralı var: Masadan kalkan, bedelini kanla öder.

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Küçükken ailesiyle birlikte trafik kazası geçiren bir kız, büyüdüğünde işini yaptığı sırada geçtiği sokaktan sesler duyar, merakına yenik düşer ve duyduğu seslere doğru gider; her şeyin orada başlayacağını, aradığı cevapları bir bir bulacağını ve başına neler geleceğini bilmeden. “Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?”