"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Prestijli bir keman virtüözü Adrian, yapay zekâya yenildiğinde hem sesini hem de kimliğini kaybeder ve aşağı mahallelere inmek zorunda kalır. Kusursuzluğun yüceltildiği bir dünyada, insan sesinin gerçekten nerede durduğu hakkında bir hikâye.

“Ve bazı karşılaşmalar, daha ilk anda, insanın yolunu değiştirirdi.” * * * * 15/01/2026

Ailesi bildiği insanların gerçek ailesi olmadığını öğrenen nazlının hayatı bir anda alt üst olur. Ancak herşey bitti derken asıl herşey yeni başlar zaten babası bildiği adam babası olmadığı ortaya çıktığına göre gerçek babası kimdir? Acı insanı kaç kere yıkar kaç kere öldürür, sevdiğin insanlardan mı yoksa sevmeye mecbur bırakıldığın insanlarla mı yıkar hayat insanı? Nazlı artık bir kararın eşiğindedir. Nazlı ruhunun infazına mı karar verecek yoksa ruhunu serbest mi bırakacak?

Lara daha çocukken ailesi ile yeni bir hayatta başlamak amacıyla kalktığı günde onu derinden sarsan ve hayattını şekillendiren bir olay yaşamıştır. Ailesini o gün evde ölü bir şekilde bulmuştur. Ailesinin intikamı ve elinden alınan güzel hayattın hesabını sormak için çıktığı yolda hiç beklemediği olaylar ve sarsıcı gerçeklerle yüzleşir. "Kaybedeceğimi bilseydim üzülmezdim ama umtlarım varken kaybedersem biterim, çünkü bir daha inanamam Ümitlere ve vad edenlere..." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Lütfen kitabı açıklamasına veya kapağına göre yargılmayın. İlk iki bölüme bir şans verin, okuyun. Beğenmeniz umuduyla, İyi okumalar🩷

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu sevgiyle büyütmeleri gerekirken, yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece`nin hikâyesi... ✔️ Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır. Gerçek ailem kurgularından farklılıklar vardır

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. (Mafya/Aksiyon) Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

Tek gecelik ilişkiniz hocanız çıksa ne olurdu? ... Verdigi tutkuluğu öpücüğü sonlandırdı. Aldigı derin nefesleri genç kızin dudaklarına uflemekten çekinmedi. "Umarım her hocaya bu performansı sergilemiyorsundur." Onun sorduğu bu küstah soru karşısında gulumsemesini tutamadi. Nefeslerinin arasına konustu: "Her hocamla deliler gibi sevişmiyorum""

Kızımız Helin`in doktorluk hayatına başlamasıyla bazı gerçekleri öğrenir. Ailesinin yıllardır zengin ve varlıklı olmasının tek nedeninin holding ve şirketleri olmadığını öğrenir. Babasından annesinin ölümüne neden olmasından dolayı nefret dolu olsada kız kardeşi Ecem için yanında olmak zorunda kalır. Ama öğrendiği gerçekle beraber hayatı tamamen değişir. Babası ve abisinin mafya olduğu gerçeğiyle yüzleştikten sonra ise babasının yerini abisi değil onun alması gerektiğini öğrenip doktorluk kariyerinin yanı sıra Türkiye`nin en büyük Mafya masasına geçmesi gerekmektedir. Nedenini öğrendiğinde ise aslında onu daha büyük bir sürpriz ve yeni bir hayat bekler. Abisinin yakın arkadaşı ve masanin başı olan Kara ise onun en büyük sürprizlerinden biridir... Arkadaşlar Gökçen ve Sokak Nöbertçileri okurlarına minik sürprizler içerebilir. İyi okumalar dilerim. Destek olan herkese şimdiden teşekkür ederim.

Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

Tanıtım: Adım Firuze. Bir zamanlar, ismimi annem koydu. Hala hatırlıyorum, nasıl bakmıştı bana, her şeyin anlamını yansıtan bir gülümsemeyle. “Firuze,” demişti, “gözlerindeki o derinlik, bu dünyada nadir bulunan bir renktir. Senin adın, dünyaya bir hatırlatmadır.” O zamanlar, annemin bu sözlerinin ne kadar özel olduğunu anlamam mümkün değildi. Çocukken, her şey basitti. Ancak yıllar sonra, annem öldüğünde, o gülümseme ve o sözler, birer hatıra olmaktan çok, içimde bir boşluk yaratmaya başladı. Annemi kaybettim, daha doğrusu… o amansız hastalık, annemin bedenini yavaşça söndürdü. Ama hiç unutamadığım bir şey vardı: Gözleri, bana son bir kez bakarken, hiç korkmamıştı. Sadece bir adım daha yakınlaşıp, “Sonsuza kadar birlikteyiz,” demişti. O an, beni sarmalayan her şeyin anlamını ancak şimdi anlıyorum. Baba, tabii, hep vardı. Ama o da bambaşka bir dünyaya aitti. Annemle olan ilişkileri bir masal gibiydi. Onlar arasında, sevgi ve saygı vardı ama her şeyin ötesinde bir uzaklık da vardı. Bazen babam, odasında bir şeyler okurken, ben onu izlerdim. Hiçbir şey söylemeden… Oysa annemin yokluğunda, o uzaklık bana daha çok yaklaşmıştı. Birbirimize saygı duyduk, ama sevgi... o sevgi, hep bir adım geride durdu, ya da ben onu bulamadım. Bir çocuk büyürken, sadece annesinin değil, babasının da gözlerinde anlam arar. Ama bazen, bazı anlamlar, zamanla kaybolur. Firuze, adını koyan annem, o gözlerin ardındaki hikayeyi anlatamadı. Ama ben, her geçen gün, o kaybolan anlamı bulmaya çalışıyorum.

Kadın mafya lideri olan Afra`nın düşmanı olan Aras ile düşmandan aşka olan hikayesi #güçlükadın

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

" bir savcı... Bir aşiret ağası... Urfa`nın kadim topraklarında, adalet ile aşk arasında sıkışıp kalan iki kalp. Hem geçmişten kaçıyorlar hemde kader onları tekrar tekrar birbirine bağlıyor. Birinin hukuk, diğerinin töresi var. Peki aşk hangisini yenecek ? "

Hafızasını kaybetmiş bir kadın, geçmişin sırları ve intikamın gölgesinde yürür. Kaybettikleriyle yüzleşirken, karanlık ve tehlikeli bir şehirde kendi kimliğini arar. Sevmenin bedelini ödeyenler, yok olmayı reddedenlerdir. Bu, hatırlamak, kaybetmek ve hayatta kalmak üzerine bir hikaye.

Bu hikaye zümrüt yeşili gözleri olan bir kızın hikayesi... "O tablosu yapılacak kadın!" Dedi biri " *Tch* O tarihe adının altın harflerle yazılması gereken bir kadın" dedi öbürü... .. Umay her pazartesi kitappadde

"Kalp yanıyorsa, Yangını horlamak değil söndürmek gerekir."

Dayanamıyorum, bu ızdıraba artık dayanamıyorum. Kaç kez öldüm? Kaç kez geri döndüm? Her seferinde biraz daha fazla acı, biraz daha az insanlık. Adım Atilla. Bir sabah gözlerimi açtığımda kendimi tanımadığım bir dünyada, tanımadığım bir bedende buldum. Ölüm döngüsüne hapsolmuşum. Kılıçla kesiyorlar, yakıyorlar, boğuyorlar, parçalıyorlar… Ve ben her seferinde aynı yere, aynı ana geri dönüyorum. Ama bu kez farklı bir şey var: Hatırlıyorum. Her ölümü, her çığlığı, her damla kanı hatırlıyorum. Abim yanımda öldü. Alya beni kurtarmaya çalışırken gözlerimin önünde eridi. Felix… Felix artık insan değil. Ve ben? Ben her döngüde biraz daha karanlığa gömülüyorum. Bu dünya beni kırmaya çalışıyor. Jutsu, Lilith, kristaller, yasak kitaplar, lanetli kılıçlar… Hepsi benim için burada. Hepsi beni sonsuza dek bu cehennemde tutmak için. Ama çok yakında öğrenecekler: Ölüm artık benim lanetim değil. Silahım. “Bir daha öldüğümde, bu sefer gülerek öleceğim. Çünkü bu kez sıra onlarda.” ⚠️ Uyarı: Bu hikâye sizi rahatsız edecek. Bazı bölümler okurken nefesiniz tutulacak. Bazı ölümlerden sonra kitabı kapatıp bir süre bakmak istemeyeceksiniz. Ama kapatamayacaksınız. Çünkü Atilla bir kez daha gözlerini açtığında, siz de onunla birlikte geri döneceksiniz. #darkfantasy #ölümdöngüsü #isekai #acımasız #kanveintikam Hazırsan, döngü başlıyor. Hoş geldin. Bu sefer kim ölecek?

Duma: Sessizlik meleği "Seni bu duygusallığın bitirecek." Uzun saçlarının bir tutamını parmağında gezdirip ona eğildi ve nefesinin dudaklarına çarpmasına neden oldu. "Ve sen Alya, bitmeye yakın bir mum gibisin." "Halihazırda bitmiştim ama sen yakmaya devam ediyorsun." ----- Alya, CIA adına çalışan tükenmişlik sendromunda bir ajandır. Yardımcı direktörünün türlü tehditlerde bulunması üzerine mesleğinden ayrılamaz ve bunları çözmeye çalışırken Türkiye`deki görevi sırasında tanıştığı Toprak`a aşık olur. Yardımcı direktörünün bunu bilmesini istemezken kendisini ve Toprak`ı çeşitli bulmacaların içinde bulur. ------ Kurgu, olumsuz ögeler içermekle birlikte şiddeti meşrulaştırmamaktadır. W. başlangıç- 5 Ağustos 2020 W. bitiş - 30 Eylül 2021

"En sevdiğin çiçek ne peki?" Hiç düşünmeden cevapladım: "Lavinia Çiçeği." "Anlamını biliyor musun?" Kafa salladım. Lavinia, ölümün çiçeğiydi. Güzelliği için seven çoktu. Ama ben… anlamını öğrendiğimde sevdim onu. O, Gölge Timi’nin içindeki iki kadından biriydi. Ama karanlıkta en çok o fark edilirdi. Gözleriyle karar verir, kurşunlarıyla mühürlerdi. Geçmişinden kaçmıyor, onunla savaşıyordu. Dişi Kurt — Karşısına geçmeye cesaretin var mı?

𝒪̈𝓁𝓊̈𝓂𝒹ℯ𝓃 𝓈ℴ𝓃𝓇𝒶 𝓎𝒶𝓈̧𝒶𝓂𝒶𝓎𝒶 𝓁𝒶𝓎ı𝓀 𝓂ı𝓈ı𝓃? Lucian Mason`ın hayatı babasının ölümü ile tamamen değişmişti. Yeni ülke, yeni ev, yeni suratlar. Ama bir şey daha değişti, gölgeler. Bir şey gizliyorlardı. Bu gizeme Lucian ile ortak olmaya ve ölümle bakışmaya hazır mısınız?

Her Çarşamba yeni bölüm Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak`a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır. Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır.

Hayatının en iyi rolünü oynadığını sanıyordu. Ama sahne, bir anda gerçeğe dönüştü. Kadir, hasta annesi ve kız kardeşi için boğaz tokluğuna çalışan, sıradan bir mahalle çocuğuydu. Hayatı büyük hayallerden değil, küçük hesaplardan ibaretti: bakkal borcu, kira günü, annesinin ilaç parası, kardeşinin okul masrafları, bitmeyen sorumluluklar. Onun dünyasındaki en büyük gerilim, ay sonunu getirip getiremeyeceğiydi. Ta ki yaşadığı mahalleye bir film seti kurulana kadar. Ucuz bir figüranlık, siyah bir takım elbise ve “Şahin” adı verilen geçici bir rol. Bir saat. Bin lira. Fazla soru sormaya gerek yoktu. Her şey basitti. siyah bir araba, Kadir’i ait olmadığı bir karanlığın içine sürükleyene kadar. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Artık Kadir sadece bir figüran değildi. Kameralar yoktu, replikler yazılı değildi ve bu sahnede “kestik” diyecek kimse yoktu. Karanlığın içinden beliren siluet, ağır adımlarla yaklaştı. Belindeki silahın metalik ışıltısı karanlıkta kısa bir an parladı. Adam, silahı kabzasından çekip çıkardı. Kadir, soğuk metalin tenine değdiğini hissettiği anda gözlerini kapattı. Ardından o cümle geldi: “Nihayet tanıştık, Şahin efendi.” Bu figüran, yeraltı dünyasının kayıp veliahtı mıydı? Yoksa sadece yanlış zamanda, yanlış kostümü giymiş bir zavallı mı? Kim bilir.. Ama bir şey kesin: bu dünyada figüranlar sadece rolleriyle oynar. Kimi hayatta kalır, kimi başkalarının rollerini çalar. Ve hepsi, siyah ve absürt bir sahnede, tehlike ile komedinin tam ortasında. Figüran — Tehlike, karanlık ve absürtlüğün kesiştiği yerde.

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi`ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu kurguda geçen yerler, kurumlar, olay örgüleri bana, yani şahsıma aittir. Benzeri yoktur bilginize.