Sadece askerler mi şehit olur? Yüreği vatan aşkıyla yanan bir kadın da o şerefe nail olamaz mı?" Musab Umeyr Pusat; sınır ötesinin soğuk gölgesi, sınır tanımayan bir asker. Cennet Asel Saygın; naif bir öğretmen, ancak derinlerinde kilitli bir geçmişi olan bir dava kadını. Mücahit Eymen`in güvenliği için atılan imzalar, onları İstanbul`un soğuk bir malikanesinde, mecburiyetten doğan bir evliliğe hapsetti. Herkes onları mutlu bir aile sanıyor ama gerçekler kapının ardında saklı. Dışarıda hainlerin namluları, içeride ise birbirini henüz tanımayan iki yabancının sessiz savaşı... Maskelerin ardındaki gerçekler gün yüzüne çıktığında, bu evlilik küle mi dönecek, yoksa bir aşka mı dönüşecek?

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

"Bu evlilik... Gerçek bir evlilik mi olacak?" Sesim kısık çıkmıştı. Sorunun bu olduğunu anlayınca sırıtmaya başladı. "Sen nasıl olsun istersin?" Gözlerimi kırpıştırarak baktım ona. "Ciddi misin?" "Ciddiyim." "Bana bırakıyorsun her şeyi yani?" "Sana bırakıyorum her şeyi yani."

Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika`dan Türkiye`ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal`a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin`dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç`un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

Bir gece, Bir ihanet, Bir pazarlık! Ve gitmek için çalınan bir kapı… O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan birşey vardı. Börü Tulgar… Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil`in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar.

Defnenin arkadaşları eğlencesine okulun itiraf sayfasına defne ile onun imkansız crushu olan Alpin sevgili olduğunu yazar.

Bir arkadaş grubu (Kuzenler), dedelerinin farklı yıllarda çekilmiş fotoğraflarını incelerken fotoğraflar arasında yaklaşık 50 yıllık bir fark olmasına rağmen dedelerinin her iki fotoğrafta da aynı yaşta göründüğünü fark eder. Bu imkânsız durumu çözmeye çalıştıkça, kendilerini giderek karmaşık ve gizemli olayların içinde bulurlar.

Yağmur yağan gökyüzüne baktım sırılsıklam olsam da umurumda değildi. Hava biraz sonra aydınlanacak olsa da içime çöken karanlıktan çıkaramıyordum kendimi her şey üst üste gelmişti. Benden gitmişti her güzel şey. ‘’Eğer beni gören biri varsa sadece çok ama çok yalnızım. Lütfen.’’ Diye ağlamaya başladım. Niçin yalvarıyordum? Birinin varlığı için mi sevgisi mi? Yüzümün yaşı yağmura karışsa bile içeri girmek istemedim. Sadece birine yaslamak istedim başımı. Her şey kötülük tarafından yutulduğunda ayakta kalabilecek misin? İnsan yaşamadığı hiçbir şeyin gerçek cevabını veremez, hep ölmeyecekmiş gibi yaşar ama elbette kaçınılmaz olan onu bulacaktır. Belki hasta yatağına belki bir kazada. Peki arkada kalanlar kalan olmak istemiyorlarsa? Herkesin bir şey peşinde olduğu bir oyun ve intikam isteyen iki ayrı kişi müttefik olmaya karar verirse en azından hanelerine birer kişi yazılır mı? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Bu yolu ne pahasına olursa olsun yürümek ve gerçeği ortaya çıkartmak. Onunda saklanası pek yok zaten.

“Bir milyon lira. Nakit. Babanın kapısına gitmek zorunda kalmazsın.” Nizamiyenin ortasında gözlerimi hırsla süzüp, "Sence askere benzer bir halim mi var?" diyen o devasa, gıcık adam... Dün dükkanımın tavanını boyayan, bugün yeşil kamuflajının içinde karşıma dikilen koskoca Yüzbaşı Savaş Ateş Akkın’dı. Babamın "Tıpış tıpış ameliyathaneye döneceksin" baskısı bir yandaydı, cebimdeki sıfır bakiye ve hayallerimle kurduğum o bomboş atölye diğer yanda. Gururum Ankara’ya dönüp o beyaz önlüğe mahkûm olmamı engelliyordu ama İstanbul’un ortasında parasızlık boğazımı sıkıyordu. Ve Savaş, hayatımın en karanlık anında masaya o akılalmaz teklifi sürdü: 3 aylık sahte bir evlilik. "Benimle evleneceksin Doğa. Dışarıya karşı karım gibi davranacaksın, ben de atölyen için ihtiyacın olan tüm parayı ödeyeceğim." Önce masayı başına yıkmak, adama bağırıp çağırmak istedim. Ama iç sesimle verdiğim o amansız savaştan sonra arkamı dönüp, masadaki çantamı hırsla kavradım: "Sen beni parayla kandırabileceğini mi sanıyorsun gerçekten Yüzbaşı?" dedim çenemi dikleştirerek. "...Doğru düşünmüşsün. Masaya oturuyorum." İki ayrı oda, katı kurallar, peşimizde dolanan korumacı abiler, oğluna evlilik baskısı yapan bir anne ve babama karşı verdiğim büyük varoluş savaşı... Bir tıp terk tasarımcı ile sınır tanımaz bir yüzbaşının aynı çatı altındaki 3 aylık savaşı başlıyordu. Ama bilmiyorduk; kural ihlalleri, kağıt üstündeki imzalardan çok daha çabuk başlardı.

"Gerçek bazen kanla yazılır..." Selis Kandemir, annesinin gözleri önünde katledilmesiyle başlayan karanlık bir geçmişin kurbanı değil, intikamını alacak bir savaşçıdır. Yıllarca süren sessizlikten sonra, eline geçen bir kolye ve isimsiz bir mektup, onu kendisi gibi geçmişi kanla yazılmış sekiz kişiyle bir araya getirir. Her biri farklı acılarla yoğrulmuş, her biri gerçeğin peşinde... Ancak bu yol arkadaşlığı, sırlarla örülü. Güvenin sınandığı, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği bu yolda, gerçeklik algısı paramparça olacak. Kimin geçmişi sahte, kiminki kan kadar gerçek? Ve en önemlisi: Selis, annesinin katillerini bulduğunda hâlâ aynı kişi kalabilecek mi?

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakterler, kelimeler ve olaylar tamamen kurgudan ibarettir. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

Bazı sırlar sadece bittiğinde özgür bırakır, tıpkı acı çekmemek için ölen birinin özgür kalması gibi.

MEŞALEN`İN DİĞER YÜZÜ – 2. SEZON Bazı yaralar zamanla kapanmaz... Sadece daha derine gömülür. Kübra ve Ulus, verdikleri her kararın bedelini ödemeye hazırlanırken geçmiş, peşlerini hiç bırakmamaya kararlıdır. Aile bağları, sırlar, ihanetler ve geri dönüşü olmayan seçimler, onları hiç beklemedikleri bir savaşın içine sürükler. Artık hiçbir ev güvenli, hiçbir dost tamamen masum değildir. Sevgi ile nefret arasındaki ince çizgi her geçen gün silinirken, hayatta kalmak bazen sevdiklerinden vazgeçmeyi gerektirecektir. Çünkü bazı hikâyelerde mutlu son değil, verilen mücadele hatırlanır. Meşalen`in Diğer Yüzü, ikinci sezonuyla çok daha karanlık, çok daha duygusal ve çok daha sarsıcı bir yolculuğa devam ediyor.

Bazı hikâyeler bir başlangıçla değil, bir kayıpla başlar. Hayat, her dönüşte bizi biraz daha değiştiren bir döngüdür. Bazen kaybettiklerimizin ardından yürür, nereye gittiğimizi bilmeden cevaplar ararız. Oysa bazı yollar bizi kaybettiklerimize değil, kendimize götürür. Miray’ın hikâyesi de bir kayıpla başlıyor. Bir insanın sessizce hayatından çıkmasıyla başlayan arayış, geçmişin unutulmuş sırlarına ve cevapsız sorulara uzanıyor. Çünkü bazı gerçekler unutulmaz. Bazı yaralar kapanmaz. Ve bazı sırlar… Anlaşılmayı değil, bulunmayı bekler.

“Neden? Neden?” Sesi titriyordu. “Ben sana ruhumdaki kilitli kapıyı aralarken bana rol mü yapıyordun?” Onu ilk defa böyle görüyordum. Yıkılmış gibi. Ve bunun sebebi bendim. “Ben zorundaydım. Sana yemin ederim, zorunda kaldım.” Ne diyeceğimi bilmiyordum. Gözlerindeki öfke harekete geçmiş, yavaş yavaş bana adımlarken olduğum yerde durmaya devam ettim. “Maval okuma bana! Zorunda kalmışmış… Senin hayatın boyunca yediğin önünde, yemediğin arkanda olmadı mı kızım? Söylesene, sen bir gece aç uyudun mu?” Yutkundum. “O altın kaplama çatının altında, pahalı arabaların arasında ne mecburiyetinden bahsediyorsun sen?” Kelimelerinin sivri uçları ruhuma batıyordu. Bilmiyorsun, kimse bilmiyor. Beni yaşadığım hayata, davranışlarıma, konuşmalarıma bakıp yargıladığınızda bana kötü demekte sorun olmadığını düşünüyorsunuz. Vitrinin dışından içi hep güzel gözükür zaten. Benim neler yaşadığımı bilmiyorsunuz çünkü siz hiç ben olmadınız. Eğer ben olsaydınız, hayatta kalamazdınız. Benim ise tek isteğim bu: hayatta kalmak. “Bu dediklerin için pişman olacaksın. Ve işte o zaman ölsen de seni affetmeyeceğim.”

Doğum günü partisine dinleme cihazı yerleştirmeye giden iki polisin umulmadık biri tarafından yakalanması ve devamında değişen hayatlar... Biri ters köşe mi dedi. O zaman buyurun.

Ülkesini temsil etmek için Brezilya liginden ayrıldı ve şimdi Türkiye U-20 ligini domine etmek için sahaya adım atıyor. Azap Kangülü dünyanın en iyi oyuncusu olmak için dünyanın tüm oyuncularına meydan okuyarak kendini gösterecek mi yoksa gösteremeyecek mi?

Wattpad`deki textingler gibi.

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

Amfileri titreten bir elektro gitar, çözülmeyi bekleyen karanlık sırlar ve arkasından fısıldayan bir yabancı... Bu konservatuvarda hiçbir şey göründüğü kadar masum değil. Aylin gardını düşürmeden önce son bir kez çalmak zorunda: Çünkü bu bir prova değil, tehlikeli bir oyun.

Zana Keskinoğlu oğlunu amansız hayat hikayesi .... Karıştırmış bebekler . Anlaşamayan iki aile adını nam salan Zana "Geçtiğimiz hafat adı hine duyuran Zana Keskinoğlu yeni koleksiyonu ile dikkatleri üzerine çekti başarıdan başarıya koşan genç Zana, Keskinoğlu ailesini gurur kaynağı" "Abi bundan sonra ne olucak peki?" Zana Keskinoğlu nun hikayesini sendemi merak ediyor sun o zaman, zaman kaybetmeden başla çünkü gerilim macera dolu bir yolculuk seni bekliyor uzun bir yol var önümüzde unutma bunu!

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

Köy Kurgusudur.