Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

Uzun yıllardır içinde birçok cadının , büyücünün yaşadığı bir kasaba. Arazi. Yıllar önce bir cadı tarafından yapılmış bir büyü sonucu , bir takım güçler kazanmış olan altı kişi. Onlar kendilerini keşfetmeye başlamışken , bir yandan da onları bekleyen tehlikeyle karşı karşıyadırlar. Ölüm tehlikesi.

Ailesini kaybettikten sonra kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan Eliz bir süre sonra ailesinin acı gerçeklerini öğrenir ve mardinde baskasi ile evleneceğini öğrenir ve kaderinden kaçmaya başlar.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Bir bratva lideri. Bir pakhan. Anlaşmalı bir evlilik.

Bir sabah kendini bilmediğin bir otel odasında kalbi sökülmüş bir adamın yanında bulduğunda yapılabilecek tek şey ne olabilirdi ki? Kaçmak! O da öyle yaptı. İzlendiğinden habersiz... İşin içine geçmiş hesapları olan bir adam girdiğinde ise her şey arapsaçına dönecekti. Gizli mesajlar, çarpışan güçler ve kirli oyunlar... Bu öylesine bir cinayet miydi yoksa her şey daha büyük bir oyun için miydi? "Bu senin katil olduğunu kanıtlamaz?" "Evet, ama sen bana yardım edebilirsin." Dudakları sanki bir şey bulmuşçasına yukarı kıvrıldı.

Asker sadece vatan uğruna feda edilen bir can mıdır? Arka planda taşıdığı yükler, kayıplar ve özlemler yok mudur? Sert bakışlarının ve disiplinli duruşunun altında hiç mi duygu saklı değildir? Urungu; Kurt Timi, Turan Timi, onları bekleyenler ve karşılarındaki terör örgütünün gözünden anlatılan bir hikayedir. Dostluğun, fedakarlığın, kayıpların, sadakatin ve mücadelenin iç içe geçtiği bu yolculukta her karakter kendi sınavını verecektir. Temelinde ise iki timin bir terör örgütüne karşı verdiği mücadele yer almaktadır. ✅Bu eserde geçen tüm askerî unsurlar, taktikler, operasyonlar, mekânlar, örgütler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan hiçbir örgüt, kurum, kuruluş, kişi veya şehir sahnelerindeki kurgu gerçeklikle ilişkilendirilemez!

​Miami`de güneş herkesi ısıtır. Ama bazılarını yakar. Mila için sahil, saklanmak için kusursuzdu. Kalabalığın içinde kaybolmak, normal görünmek, geçmişini susturmak... Hepsi mümkündü. Ta ki okyanus, unutulması gereken bir şeyi yeniden kıyıya vurana kadar. Yaman Sancak bu sahilin düzenini korur. Kuralları nettir, hataya yer yoktur. Ama bazı insanlar, geldikleri anda dengeleri değiştirir. Bazı sırlar suyun altında kalmaz. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Ve Miami`de, herkes göründüğü kişi değildir. 🧭 ​“Tebrikler Boran,” dedi, sesi her zamankinden daha boğuk geliyordu. Ama gözlerindeki o delici bakış gitmemişti. “Üniversite takımında size balık olmayı mı öğrettiler?” “Şanslı bir günümdü Şef,” dedim, yere bakarak. Yaman yanıma yaklaştı. Sadece benim duyabileceğim bir sesle fısıldadı: “Kasten mi bekledin? Benim çıkmamı bekleyip bir saniye sonra mı çıktın?” Bakışları üzerimde kilitlendi. “Okyanus yalan söylemez Mila. Suyun altında elimin altındaki nabzın tek bir kez bile hızlanmadı.” Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. “Sen kime meydan okuyorsun?”

Yüzüme bakmıyor, gözlerini kaçırıyordu. Belinden silahını çıkardı. Ne yapıyordu bu? Beni mi öldürecekti? Bakışlarını silahtan çekti ve ilk defa gözlerime değdirdi. "Ne o?! Beni mi öldüreceksin bu sefer?!" diyerek burnumdan soludum ve ekledim, "Sen planları tuzla buz etmeyi seversin nasıl olsa." Hareleri hâlâ gözlerimde dolanıyordu. Elini uzatıp "Al." dedi. Önce silaha sonra ona baktım. Kafam karışmıştı. 🧭 Geçmişin hayaletleri aralarında birer kurşun gibi dolaşırken, silah bu kez el değiştiriyordu. Gözlerindeki nefret mi daha keskindi, yoksa o tanıdık hayal kırıklığı mı? Planlar tuzla buz olmuş, güven çoktan toprağa gömülmüştü. Şimdi elindeki metale bakarken tek bir soru vardı: İntikam mı, yoksa sadakat mi? Sence hangisi kazanır?

İki dünya vardı benim için. Biri, içinde bana dair tek bir gram sevgi barındırmayan ama yine de uğruna her şeyimi feda edebileceğim o karanlık geçmişimdi. Adına ne dendiğini bilmiyordum, bilmek de istemiyordum. Hayatım hep sevgisiz, hep buz gibi geçmişti. Kimsesizliğe o kadar alışmıştım ki, yalnız kalmaya mecbur bırakılarak öğrenmiştim yalnızlığı. Ama şimdi... Şimdi biri çıkıp gelmişti ve sanki hayatımı, inancımı, tüm doğrularımı tek bir hamlede tepe taklak etmeye ant içmişti. Benim kaderimde mutlak bir yalnızlık vardı ve o adam, benim kader çizgimde asla yoktu. Ama hayat beni öyle bir yerden vurdu ki... Sanırım artık kaderim bile tamamen onun ellerindeydi. — Cengiz KAYALI

Dikili’de başlayan zombi salgını, Mert`in hayatını sonsuza dek değiştirir. Mert, arkadaşları ve ailesiyle birlikte hayatta kalmaya çalışırken büyük bir savaşın içine çekilir. Antik dünya dışı varlıklar, mor damarlı mutant zombiler ve kadim mühürler arasında geçen mücadelede Mert, ihanetlere, kayıplara ve kendi içindeki karanlığa karşı savaşır.

Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir dama kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Not: Haftada bir yeni bölüm gelecek.Dünyama, zihnimin kuytu köşelerine hoş geldiniz ****

Her şey elmas kolyeyi çalmamla başlamıştı.O kolye benimdi sadece almak için doğru zamanı bekliyordum bu gece her şey bitecekti hemde her şey fakat bilmediğim bir şey vardı ki kolye sahteydi.

(Zamanın Çizgileri Serisi - 2. Kitap) "Her son, aslında başka bir zamanın tohumudur." Doğa ve Thomas’ın yok oluşuyla son bulan hikaye, aslında yalnızca başlangıçtı. Yok edildiği sanılan makine, ardında kusursuz bir sessizlik değil, görünmeyen bir hata bıraktı. Zamanın dokusunda açılan o ince çatlak, geçmişi, kimlikleri ve kaderi birbirine karıştırdı. Şimdi, yanlış bir hayatın içinde uyanan bir kız var. Herkes onu Sena olarak tanıyor. Ama bir mektup, unuttuğu bir ismi fısıldıyor: Lena. Sekiz parça, sekiz farklı dehliz ve zamanın ipliğini kesen bir kadın... Zamanın Çizgileri efsanesi, küllerinden doğan yeni bir karakterle ve tarihin en büyük hatasını düzeltmek için çıkılan bu soluk kesici yolculukla devam ediyor.

Birkaç adım attım. Sonra birine çarptım. Hayır. Birine değil. Ona. Kalbim panikle göğsüme vururken başımı kaldırdım. Yeşil gözler. Alaycı bir gülümseme. Ve bütün Karasmanları diz çöktürebilecek kadar tehlikeli bir adam. Gurur Birkan Karasman. "Dikkatli olamaz mısın küçük?" Küçük. Bana ikinci kez böyle sesleniyordu. Avucumdaki köstekli saati biraz daha sıktım. Gözleri anında elimdeki saate kaydı. "O nedir?" "Köstekli saatim." "Peki ne işe yarıyor?" "Agorafobim olduğu zamanlarda sakinleşmemi sağlıyor." Kaşları çatıldı. Bir süre sustu. Sonra elini uzattı. "Bakabilir miyim?" Saati ona verdim. Ve o an her şey değişti. Gurur Birkan Karasman saatin kapağını açtı. Dudaklarındaki o umursamaz gülümseme silindi. Yeşil gözleri büyüdü. Yüzüne küfür gibi bir ifade yerleşti. "Hassiktir..." Başımı kaldırdım. "Ne oldu?" Bana baktı. Uzun. Sessiz. Rahatsız edici bir bakıştı. Sonra sadece tek bir soru sordu. "Sen onun kızısın değil mi?" "Kimin?" "Ünal Timurtoz`un." O gece anlamadığım şey şuydu: Bazı insanlar kaderine yavaşça girmez. Kapıyı kırarak hayatına dalarlar. Gurur Birkan Karasman da tam olarak öyle bir adamdı.

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

Zaman her şeyin ilacı olarak bilinir. Ancak her ilaç gibi bu ilacın da içileceği zamanı kendi belirler ... Annesini kaybeden Karmen birden bire kendisini öldüğünü zanettiği anneannesinin evinde bulur. Annesinden ona kalan gizemli kitap türlü bilmecelerle onu zamanı düzeltmek için geçmişe götürür. Hayatı yeterince karmaşık olan Karmen onu geçmişe götüren kitapla daha da karmaşık olur. Biz ayrı dünyaların değil,ayrı zamanların insanlarıydık...

Karadeniz kurgusudur.

3. Dünya savaşının gizemi

Üç kadın... Hayatlarını zenginlerin evlerinde temizlik yaparak kazanan, fakir ama birbirine sımsıkı bağlı üç dost... Bir gün, içlerinden birinin geçmişte mafyayla bağlantılı kocasından kalan bir kasa dolusu elmas taşına sahip olmalarıyla hayatları değişir. Onlar, yeni bir başlangıcın hayalini kurarken, şehrin en acımasız mafyası taşların peşine düşer. Kaçırılmalar, ihanetler, kazalar, unutulan hatıralar… Ve sonunda, düşmanla dost, aşkla nefret arasındaki ince çizgide, kalpleri en çok yaralayan seçimler... “Yaralı Mafya”, aşkın gölgesinde, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide nefes kesici bir yolculuğa çıkarıyor.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. “En fazla ne olabilir ki?” dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı.

Okul hayatı iyi gitmeyen ve küçükken zorbalığa uğramış Uraz, liseye geçtiğinde diğer öğrencilerden daha erken olgunlaşmıştır. Kendisine yapılan hataları psikolojik ceza kesen Uraz, bir sabah sistem Enkâzı adı verilen bir oyunun içine çekilir. Bütün dünya oyun sahasıdır ve oyunun amacı güç verilen oyuncuların dünyayı ne tür şekillendirdiğini görmesi ve oyuncuların birbirini yok etmesi üzerine kuruludur. Uraz oyunun en genç üyesi olmuştur. Ölmeden ve diğer oyuncular tarafından alt edilmeden hayatta kalmayı başarabilecek mi?