Kader Sarmalı - PROLOG “Avukat Derin Aras…” Hâkimin tok sesi salonun sessizliğini böldü. Önündeki dosyayı yavaşça kapattı ve gözlerini bana çevirdi. “Dosyada yer alan bilgilere göre maktul, geçmişte nişanlı olduğunuz kişi.” Arka sıralardan yükselen sesler mahkeme salonundaki sessizliği bir anda bozdu. “Sen bir zamanlar oğlumun nişanlısıydın! O bunu hak etmedi. Senden bunu beklemezdim.” “Sessizlik!” Hâkim tokmağını masaya vurdu. “Lafımı bir kez daha keserseniz, sizi salonun dışına çıkarmak zorunda kalacağım.” Salon yeniden sessizliğe büründü. “Avukat Hanım…” “Sanık kürsüsünde bulunan kişi, Kara Kuvvetleri Komutanlığı bünyesinde görev yapan Üsteğmen Kadir Sancak.” Kısa bir duraksadı. “Bir zamanlar hayatınızı birleştirmeyi planladığınız adamın ölüm davasında, bugün cinayetle suçlanan bir askerin müdafiliğini üstleniyorsunuz.” “Üstelik dosyada yer alan ifadeler, sanıkla aranızdaki ilişkinin yalnızca avukat ve müvekkil ilişkisi olmadığını göstermiyor.” “Bu şartlar altında mahkemeye tamamen tarafsız yaklaşabildiğinizi düşünüyor musunuz?” Yavaşça ayağa kalktım. Cübbemin düğmesini ilikledim. Son kez güç almak istercesine Kadir’e baktım. O ise başını önüne eğmiş, tek kelime etmeden önündeki dosyaya bakıyordu. Derin bir nefes aldım. “Sayın Hâkim…” “Avukatlık mesleğine adım attığım gün ettiğim yeminin yüklediği sorumlulukla bugün huzurunuzda yalnızca avukat kimliğimle bulunuyorum.” “Sanık kürsüsünde oturan kişi müvekkilimdir.” “Özel hayatımızda yaşanan hiçbir olayın, dosyada bulunan delillerin önüne geçmesine izin vermeyeceğim.” “Bu mahkemenin değerlendirmesi gereken şey geçmişimiz değil…” “…önünüzde bulunan delillerdir.” “Ve inanıyorum ki o deliller, müvekkilim hakkında verilecek kararı değiştirecek niteliktedir.” Salon yeniden sessizliğe gömüldü. Hâkim önündeki dosyayı eline aldı. Sayfaları son kez çevirdi. Gözlerini sanık kürsüsüne kaldırdı. Dudakları aralandı. “Karar…

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

Bir isimle başladı her şey. Bir soyadından geriye kalan tek parçayla. Piraye, kendisine anlatılan hayatın aslında kendi hayatı olmadığını öğrendiğinde, her şey bir anda değişir. Bildiği insanlar, güvendiği ev, “aile” diye bildiği düzen… hepsi yerinden oynar. Gerçeğin peşine düştüğünde ise onu tek bir şey bekler: kaçış. Ama bazı kaçışlar özgürlüğe değil, daha büyük bir karanlığa çıkar. Yabancı bir hayatın içinde büyütülmüş bir kız… Saklanan bir anne… Hiç bilmediği bir baba… Ve gerçeği kendi düzeni gibi kuran bir adam. Piraye, hem kendisinden kaçarken hem de kendini bulmaya çalışırken, gerçeğin sandığından çok daha tehlikeli olduğunu fark eder. Çünkü bazı aileler bağla değil, sırla kurulur. Ve bazı gerçekler, öğrenildiğinde insanı özgür bırakmaz.

Aile, Mahalle,Sırlar. Mahalle kurgusu!☆ +1& sahneler vardır !.☆Yaş farkı vardır.!☆Şımarık kız hissiyatı vardır!☆Abimin arkadaşı konuludur.☆ ★»Yıllardır aynı mahallede yaşayan ve abilerinin arkadaşı olan Polat,Lalin`e aşıktır.Lakin Lalin`in bundan haberi yoktur onu abisi olarak görmektedir.Bir gün, yanlış anlamadan dolayı Polat mahalleyi,ailesini ve Lalin`i terk eder.Buna anlam veremeyen Lalin 5 yıl sonra Polat`ın tekrar mahalleye gelmesiyle şoke olur.Tek fark vardır ki Polat mahalleye tek başına dönmemiştir... ✨Lalin Balcalı&Polat Aras Çelik✨💕 Yaz günlerinin ve geçmişin birbirine mıhlandığı beğeneceğiniz, geceleri herkes uyuduktan sonra;okuyup hayallere dalabileceğiniz bir kurgudur. Keyifli okumalar.💕✨

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Azêm şimdilerde yalnız bir adam...ama aslında yıllardır sevilmek için çırpınırken büyümek zorunda kalan bir genç. Artık tamamen bittiğini ve yalnız kaldığını düşündüğü anda hayat ona yepyeni deneyimler kazandıracak bir sürpriz yapıyor.

"Kırılma tanımladığı bir dönüşüm sürecidir.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen Ayyıldız Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

Herkes uykudayken geçmişin prangaları ayağa dikiliyor tüm zihinlere bir karanlık gibi süzülüyordu. Barış, zihninin karanlık köşelerinde aynı kabusa mahkum olurken bir gün hiç hesapta yokken kendini ilk kez huzurlu bir uykunun şefkatine bırakır. Bu huzurlu uykunun ona getireceklerinden habersizdir. Mısra ise geçmişinden gelen travmalarla baş etmeye çalışan "Minik Hamsi." lakaplı bir yüzücüdür. Hayat bu iki genci aynı apartmana sığdırdığında geçmişten gelen tüm felaket ve gelecekteki tüm acılardan habersizdir. Bu hikaye iki gencin yaşadığı aşktan çok daha acı, geçmişin prangalarının boğazlarına yapışacağı ve tüm bildiklerini unutturacak bir hikayedir.

Gerçek her zaman kurtarıcımıdır yoksa yıkıcımı?...

Yaşamsu ve Umut Can, Viran malikanesinin istenmeyen "uğursuzları" olarak yıllarca dışlandılar. Karadeniz’in dondurucu soğuğunda bir yatılı okulun taş duvarları arasına sürgün edildiler. Ancak, hastanede tesadüfen ortaya çıkan bir tahlil sonucu, tüm hayatlarını temellerinden sarstı. Kan grupları, abileriyle asla uyuşmuyordu. Peki, onlar gerçekten kimin çocuklarıydı? Yıllarca çekilen bu dışlanmışlık ve yalnızlık, aslında sadece kaderin değil, bir hemşirenin elindeki karışmış dosyaların bir oyunu muydu? Gerçek ailelerini ararken, karşılarına çıkacak olan düşmanları belki de aslında kendi kanlarından gelen kişilerdi.

(Yıl 2013) birşeyi çağrıştırıyormu her sabah Annenizin sizi okula gitmek için kaldırması,okuldan geldiğiniizde kapıyı açanın anneniz olması yada bir derdiniz olduğunda içinizi dökebileceğiniz bir babanızın olması kulağa ne kadar hoş ve 𝒯𝑜𝓏 𝒫𝑒𝓂𝒷𝑒 geliyor değil mi? Hayat dışarıdan ne kadar pembe gözüküyor değil mi ? İşte ben bu pembeliği 16/4/2011 depreminde kaybettim....(TAMAMEN KURGUDUR)

**Değişen Kaderler: Karadeniz`de Kan Yanılgısı** adlı hikayenin konusu kısaca şöyledir: Karadeniz`in birbirine düşman iki köklü ailesi olan Doğanlar ve Dağlılar, aynı gece ve aynı klinikte çocuklarını kucaklarına alırlar. Ancak, bölgedeki sert fırtınanın ve hastanedeki elektrik kesintisinin yarattığı kaos ortamında, yeni doğan bebekler yanlışlıkla yer değiştirir. Kendi çocuklarının genetik özelliklerine zıt olan bebekleri, aileler büyük bir yanılgıyla kendi öz evlatları sanarak büyütürler. Düşmanının kanını taşıyan çocukların aileleri tarafından sahiplenilmesiyle başlayan bu büyük yalan, yıllar sonra ortaya çıkacak bir tesadüfle her iki ailenin de hayatını kökünden sarsacak, intikam ve sadakat duygularını karşı karşıya getirecektir.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Dedektifler kendilerini çözebilir mi ki?

Hazel, on yedi yıl boyunca ait olduğunu sandığı bir hayat yaşadı. Bir ailesi vardı. Bir evi vardı. Hayalleri vardı. Sonra tek bir gerçekle her şey yıkıldı. Doğduğu gün hastanede başka bir bebekle karıştırılmıştı. Bir gecede ailesini kaybeden Hazel, gerçek ailesine kavuşacağını düşünürken kendisini hiç istemeyen insanların arasında bulur. Özellikle de varlığını kabul etmeyi reddeden iki abisinin... Bir zamanlar siyah kuşak bir tekvandocu olan Hazel, geçirdiği sakatlığın ardından en büyük tutkusunu geride bırakmak zorunda kalmıştır. Bunun yanında yıllardır vitiligosunu saklamaya çalışır. Saçlarında oluşan beyaz tutamları maviye boyar, insanların bakışlarından kaçmaya çalışır. Çünkü Hazel için farklı olmak hiçbir zaman kolay olmamıştır. Ama şimdi saklayamayacağı bir gerçek vardır. Kan bağı gerçekten aile olmak için yeterli midir? Kayıp kimlikler, aile sırları, kırık hayaller ve ait olma mücadelesiyle örülü bu hikâyede Hazel, yalnızca gerçek ailesini değil, kendisini de bulmaya çalışacaktır. Çünkü bazen insanın en çok aradığı şey bir ev değil, ait hissedebileceği bir kalptir. 17 yıl boyunca yanlış bir hayat yaşadı. Şimdi gerçeğin içinde kendini arıyor.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Yetimhanede büyüyüp başarılı bir öğretmen olan Melike`nin saklandığı korkunç geçmişi, buzlu bir göl gibi soğuk mavi gözleri olan bir yabancının hayatına zorla girmesiyle tekrar kendisini yakalar.

Bir ömür yanlış insanlara ait olduğunu sanan Liva, tek bir gerçekle bütün hayatının altüst olacağını bilmiyordu. Geçmişten gelen sırlar, karanlık hesaplaşmalar ve kaderin karşısına çıkardığı Ateş... Bazı insanlar birbirini iyileştirir, bazılarıysa küllerinden yeniden doğmayı öğretir. Peki ya ikisi aynı kişiyse?

Aile kurgusu Yaren Turan`ın yeni ailesiyle tutunma çabası

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"

Ben ruhuma açtıkları yaralar için ağlıyorum ruhumdaki o kalıcı izler için ağlıyorum ben kendime ağlıyorum ve düşünüyorum yeni ailemde onlar gibiyse diye o yüzden istemiyorum onlarla gitmek…