Acıdan dizlerim titredi. Gözlerine bakarken ayakta kalamadım. Onun yaptığına inanmak istemiyordum. Bütün oklar onu gösterirken ben onun yapmadım demesini bekliyordum deseydi inanırdım. Demedi…

Ben kimseyi öldürmedim. Ama beni yaktıkları yerden küllerimle çıktım. Lavin Asel Varyan, işlemediği bir suçun bedelini yedi yıl boyunca demir parmaklıklar ardında ödedi. Sevdiği adamın ailesinin ölümüyle suçlandı, ailesi tarafından reddedildi ve geride yalnızca sessizlik bırakıldı. Cezaevinden çıktığında onu bekleyen bir ev yoktu. Bir açıklama yoktu. Sadece eline tutuşturulan, sahibini bilmediği bir telefon ve geçmişten kaçamayacağını fısıldayan bir mesaj vardı. İhanetin kimden geldiğini bilmeden, intikamın ateşiyle yürümeye başlayan Lavin; adaletin işlemediği yerde kendi adaletini yazmaya karar verir. Küllerinden doğan her Anka, önce enkaz olur

​"Sıradan bir aşk hikayesi değil, kaderin en acımasız sınavından geçmiş iki ruhun destanı."

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

Yıllar sonra ise kader onları tekrar bir araya getirecekti. Mirhan çocuklu aşkı olduğunu bilmeden Liyanın habersiz resimleri çekecek ve bir kez daha aşık olacaktı. Liya Yeşil gözlü çocuğu hiç unutamamıştı. Çünkü ona söylediği şarkıyı unutamamıştı. “Teklif ediyorum benimle evlenir misin?” "Geçmişim,çocukluğumun, geleceğim gözümün önünde tek tek ölüyordu. Oysa ben vuslatı beklerken, kalbimden hançer yemiştim."

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Bir mutfakta başlar her şey… Kahvaltı krizlerinin, kayıp tabakların ve bitmek bilmeyen çocuk isteklerinin arasında genç bir şef, geçmişiyle yavaş yavaş yüzleşmeye başlar. İngiltere’nin sakin bir banliyösünde, iki çocuklu bir adamın evinde sadece yemek yaparken bulur kendini sanır. Ama duvarların hafızası vardır. Fısıldayan sesler, yarım kalmış anılar ve bir gün yanlışlıkla duyduğu bir konuşma, hayatını geri dönülmez bir yola sürükler. Patronu dediği adamla ilgili öğrendiği gerçek, ne sofraları ne de duyguları eskisi gibi bırakır. Artık pişen her yemekte biraz hüzün, biraz umut, biraz da geçmiş vardır. Kalbe dokunan, tebessüm ettiren ve yavaş yavaş iç ısıtan bir hikâye… Aile sandığınızdan daha yakında olabilir. Kimi zaman gözyaşlarıyla, kimi zaman kahkahalarla yoğrulmuş bu hikaye, hem kalbinize dokunacak hem de içinizi ısıtacak.

Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan. Arkadaşlar kötü içerik içemeyeceksek bir kitaptır. Tatlış bir kitap olmasını umuyorum.

Nicole her kötü hissettiğinde, bu his bir şekilde geçiyor. Ama geçerken… sanki bir şey eksiliyor. Hatırlamadığı bir geçmiş, adını bilmediği bir bağ, ve her defasında bedel ödeyen başka biri var... Bir söz tutuluyor. Bir mühür çalışıyor. Ama kimse bunun farkında değil. Nicole iyileştikçe biri siliniyor. Ve bazı fedakârlıklar vardır ki kim için yapıldığını bile bilmezsiniz. Bu, kaderin merhametsiz olduğu bir hikâye. Çünkü bu dünyada bazı mucizeler… başkasının hafızasında gerçekleşir.

"Hani bana ?" Diye sordum. Hayat ise bana "kıyamam sana" demedi. "Kayboldun balca" demeyi seçti.

Aybike ailesi tarafından hiç sevilmemişti . Ailesi onu hep hor görmüşlerdi . Ailesi tarafından sevilmeyen Aybike bir gün evde yaşanan bir kavgadan dolayı evi terk eder . Kavgadan sonra yer altı dövüşlerinin yapıldığı bir yere gidip dovüşür . Orada bir adam ile tanışır . O adam aslında Aybike`nin bilmediği biyolojik abisidir Evet arkadaşlar bu benim ikinci kitabımdır lütfen kitabıma bir şans verin

Ölmekten korkan ama bunu yapmak zorunda hisseden herkese...

Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Köklerin sessiz çığlığı ile bugünün huzurlu gerçekliği arasındaki o keskin çatışma... Elif`in .... geçmişin kırık parçalarını birleştirmeye çalışan birinin hikayesi Not: Bu kitabını kurgusu tarafıma aittir ancak kitabın diyalog ve ayrıntıları yapay zeka ile oluşturulmuştur.

​İki büyük mafya ailesi, yıllardır sönmeyen bir nefret ve bu savaşın tam ortasına fırlatılan masum bir genç kız: Elay. ​Kuzey Karahan, duygularını buzdan duvarlar arkasına saklayan sert bir liderdir. Duhra Aksoy ise geçmişin acısını Kuzey’i kalbinden vurarak çıkarmaya yeminli bir düşman. Duhra’nın intikam planıyla bu karanlık dünyaya giren Elay, hiç bilmediği bir oyunun kurbanı olmak üzeredir.

Teröristler tarafından kaçırılmış Asila Kutluay. Vatan Timine casus olarak gönderilmesi kararı alınır , aslında hiç bir zaman teröristler tarafında olmamıştır. Kendini oraya ait olmadığını biliyordur, ve Vatan Timi de hissettiği duyguların tarifini bilmiyordur çünkü Asila kendini ne zamandan beri asıl evinde hissetmemiştir, ama Timde hissettikleri ile kendini onların eksik bir parçası olduğunu fark eder ve kaderin onun için çizdiği yolda ilerlemeye başlar…

Cennete Açılan Kapı Bir gece, bir an, bir insanın hayatını nasıl değiştirebilirdi? Bir kadının hayatı nasıl bir anda tersine dönebilirdi? Tek gecelik ilişkiden ne gibi bir mucize doğabilirdi?

Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

Atheron`da sınıflar doğuştan bellidir. Kurallar sorgulanmaz. Bir Taçkan ve bir Topraklı`nın yolları; idam meydanında kesiştiğinde, düzenin asla izin vermeyeceği bir bağ filizlenir. Biri yönetimin içinde, diğeri görmezden gelinenlerin arasında yetişmiştir. Biri düzene boyun eğerken diğeri her zaman başkaldıran olarak büyümüştür. "Atheron`da yasak olan şey aşk değildi. Onu hissetmeye cesaret etmekti. Ve bir gün bu düzen kökünden değişecekti."

Bir sabah her şey hâlâ yerindeyken, akşam olduğunda dünya sessizce çökmeye başladı. Ne sirenler vardı, ne net açıklamalar. Sadece kopan şebekeler, kararan şehirler ve artık insan gibi davranmayan insanlar… Umut, Kerem ve Arda hayatta kalmak için kaçarken, Zeynep ailesini korumak için karanlığa sığınır. Bir baba kaybolur. Bir ev son sığınak olur. Bir kapı açılır… ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Son Umut, zombi kıyametinin ortasında geçen bir hayatta kalma hikâyesi değil sadece. Bu; aile olmanın, kaybetmenin, ve hâlâ umut etmeye cesaret etmenin hikâyesi. Sessizliğin en tehlikeli olduğu bir dünyada, gerçek soru şudur: İnsan kalmak mı daha zor, yoksa hayatta kalmak mı? Üçleme olarak planladığım kitabımın ilk 5 Bölümü için Bildirimleri açmayı unutmayın 19.02.2026 tarihinde yayınlanacaktır.

Ben İpek 16 ımda sevdiğim adamın 19 umda gelini oldum Anne ve babasını kıymetlisi abilerinin pamuk prensesi sevdiğim adamın töre uğruna yaktığı biricik aşkı İpeki

"Söylesene çilli aynı mahallede gözümün içine baka baka nasıl gittin onunla?" "Söylesene Turan bu evcilik oyunu ne zamana kadar sürecek?" ❤️‍🩹 Manevi dayısının oğluna hisler besleyen Umay Ece, Manevi halasının kızına aşık olan Turan Efe. - Başlama tarihi : 07.02.2026

Hayat insanlara nedenler sunar,sonuçlarını beklerdi. Kimi zaman o nedenlere isyan ederdik kimi zaman ise sonuçlarını arardık.Ben mesela arkadaşımın yalanına kanıp o eve gitmeseydim şu an burada,bu hapishanede olmayacaktım.O gün o eve gittiğimde bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bilmiyordum.Bir daha annemi,kardeşimi,abimi göremeyeceğimi bilmiyordum ve daha da önemlisi bir daha gökyüzünü göremeyeceğimi bilmiyordum çünkü kimse hayatın bu kadar acımasız olduğunu söylememişti.17 yaşımda liseyi yeni bitirmiş bir öğrenci olarak girmiştim buraya şimdi ise 21 yaşındaydım hayatımdan giden koca bir beş yıl vardı.Herşeye rağmen gülmeyi,şarkı söylemeyi,resim çizmeyi seviyordum.Ben kim miyim? Ekim Tunalı ve siz herşeye rağmen bu kızın hikayesini okumak ister misiniz? Merhaba öncelikle kitabıma bir şans verip açıklama kısmını okuduğunuz için teşekkür ederim.Umarım beğenirsiniz Kitap instagram hesabı:alknnisa47 kitap hakkında konuşmak isterseniz veya gelecek bölümler hakkında alıntı bakabilirsinizzz🤍🌺

İnsanın canını en çok ne yakar? Arkadaşla kavga? Aşk acısı? Anne baba kavgası? Ya da azıcık taze yenen azar? Herkesin canına tak eden nokta farklıdır. Buna göre çektiği acının da derinliği değişir. Fırtınalar kopar içinizde ve o acı öyle bir siner ki en derinlerinize, kimse içinizde ne fırtınalar kopardığını tam olarak kestiremez o acının. Ama bir gün öyle biri girer ki hayatınıza tam da o fırtınanın soğuk yeller estirdiği kalbinize; işte o insan anlar sizin fırtınanızı nasıl dindirmesi gerektiğini. Kader dediğimiz olgu, `Her şerde bir hayır vardır.` sözünü yüzümüzde acı bir tebessümle bize öyle bir anlatır ki, bir yanımız buruk bir acı ile kıvranırken bir yanımız içimizdeki fırtınayı dindiren insana sıkı sıkı bağlanmak ister ve bağlanır da nitekim. O yüzden kemerlerinizi iyi bağlayın, İstanbul`un en nadide semtlerinden birinde prensesler gibi büyümüş Erva-Eylül Sözeri kardeşlerin karşısına Karadeniz`in hırçın dalgalarıyla yetişmiş Yaman-Yağız Mertoğlu kardeşler çıkarsa ne olur görelim. Ve unutmayın; Herkesin hayatı hiç ummadığı anda değişir. Bir de; Her şeyden önce `Destek Olmaktır` AŞK.

Doğduğum gün, hayatım yanlış bir kalbe teslim edildi. Bir hastane koridorunda karışan bebekler, iki aile ve bölünen kaderler. Yıllar sonra ortaya çıkan bir gerçek, bildiğim her şeyi sorgulamama neden oldu. Beni büyütenler mi ailemdi, yoksa kanımdaki yabancılar mı? Kalbim bir yerde kaldı, adım başka bir hayatta yazılıydı. Şimdi tek bir sorunun cevabını arıyorum: Aile kanla mı olur, yoksa kalple mi?