Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Defne Karaca, sevgisizliğin içinde büyümüş bir çocuktu. Ailesinin yanında vardı ama aslında hiç yoktu. Evdeydi ama hiçbir zaman "evde" hissetmedi. Küçük yaşlardan beri aynı boşluğu taşıdı içinde. Ne yaparsa yapsın dolduramadığı, adını koyamadığı bir boşluk... Bazen kendi kendine fısıldardı: "Ben neden böyleyim?" Ama zamanla şunu öğrendi: Bazı soruların cevabı yoktu, sadece acısı vardı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama içindeki o eksiklik hiç büyümedi, hep aynı kaldı. Hatta biraz daha ağırlaştı. Ve bir gün, hayat ona sessizce gerçeği gösterdi. Ne bağırarak... ne açıklayarak.... sadece hissettirdi. Defne o an, ilk kez gerçekten anladı. Sevgi sandığı şeyin ne kadar eksik olduğunu... ve aslında hiç başlamamış bir hikâyenin içinde yaşadığını. Ama Defne şunu henüz bilmiyordu: Bazı gerçekler, sevgiyle değil, acıyla öğrenilirdi.

*** *Poyrazın piçepsleri adlı guruba eklendiniz* *** Sarpmal: Sen Ege değilsin Siz: Ben deniz, Ege Deniz ama kız olan ***

Burada yayınladığım ilk kitabım sınav senem olduğu için bölümler geç gelebilir anlayışınız için teşekkürler 🤍

Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika`dan Türkiye`ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal`a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin`dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç`un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨

O, 04.45`te kalkar. O, Gece 03.00`te uyur. O yüzücü O futbolcu İkiside mimar İkiside inatçı Jüri haftasında rakip oldular. Hayatta birbirlerine rakip oldular. Peki ya kalpte?

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Şuanlık açıklama yok.

Bazı vedalar vardır geri dönmeyi imkansız kılar bazı aşklar vardır hatasıyla yaşatmay bilen peki ben hangisiydim yada yıllardır tanıdığım insanları hiç tanımıyorsam

Doğum günü partisine dinleme cihazı yerleştirmeye giden iki polisin umulmadık biri tarafından yakalanması ve devamında değişen hayatlar... Biri ters köşe mi dedi. O zaman buyurun.

16 yaşındaki Feride Diyarbakır`ın kırsal bir köyünde yaşıyordu. babasının zoruyla kendisinden çok büyük bir adamla evlendirilmek isteniyordu. Feride`yi o karanlıktan çekip alan bir binbaşı. Yusuf Karaaslan ailesinin şehit olmasıyla Halasıyla birlikte yaşamaya başladı. Yusuf Karaaslan ailesi gibi büyüyüp Asker olmak istiyordu. hayalini gerçekleştirdi ilk görev yeri olan Diyarbakır`a atandı. kalbinin ve imtihanlarla dolu bir görevin ona kazandıracağı ve kaybedeceği çok şey olacaktı. Feride ve Yusuf`un imtihanlarla dolu hikâyesine hoş geldiniz.

"Ve Sevda... insanın kaçtığı karanlığın içinde saklanan en büyük günahıdır." ... ‎Aşk bazen, en çok kaçmak istediğin yerde kalmaktır. Bile bile yanmak, kaçabilecekken kalmaktır. Sevda ise bazen sevdiğini ardında bırakıp, yıllar sonra aynı gözlerde yeniden kaybolmaktır. Çünkü bazı vedalar bir son değildir; yalnızca zamana bırakılmış yaralardır. Alptekin ,Aslı`yı bir görev uğruna terk etmişti. Yıllar sonra karşısına çıktığında ise geçmiş, bütün yaralarıyla yeniden karşısındaydı. Fakat kalp, verilen sözleri dinlemez. Hele ki bazı aşklar unutulmak için değil, kanla yazılmak için yaşanmışsa.

Aynı lojman koridorlarında birlikte büyüyen, babaları eski iki silah arkadaşı olan iki ailenin çocukları: Karan Sancaktar ve Asya Karadağ. Karan, vatanı için gözünü kırpmadan ateşe yürüyen, Özel Kuvvetler’in en disiplinli ve sert tim komutanlarından biridir. Asya ise idealist, merhametli ve haksızlığa boyun eğmeyen yeni mezun bir tıp doktorudur. Yıllarca aynı avluda koşturan bu iki genç için hayat, büyüdükçe bambaşka sorumluluklar getirmiştir. Ancak değişmeyen tek şey; Karan’ın Asya’ya olan ve yıllardır askerî disiplinin arkasına sakladığı gizli sevdası ile Asya’nın onun her göreve gidişinde kalbinin ortasında hissettiği o derin kaybetme korkusudur. Asya’nın atama beklediği dönemde, Karadağ ailesine gelen sürpriz bir bebek haberi iki aileyi yeniden aynı çatı altında kavuşturur. Bu sırada Karan’ın komutasındaki Göktürk Timi, vatan savunmasında zorlu operasyonlara imza atarken; Asya, en yakın iki kız arkadaşıyla (bir hemşire ve bir avukat) hayatının yeni dönemine adım atar. İki farklı dünyanın insanı gibi görünen bu iki genç, kışlanın soğuk duvarları, dağların acımasız şartları ve hastane koridorları arasında yolları kesiştikçe, aralarındaki o bastırılmış çocukluk bağının nasıl devasa bir aşka dönüştüğünü kabullenmek zorunda kalacaklardır.

“Bazı sevdalar itiraf edilmeden önce sınanır. Ceylan, iki yıldır gizlice sevdiği Berat’a sonunda duygularını söylemeye karar vermişti. Ta ki Berat, elinde çiçeklerle onların kapısına gelene kadar… Çünkü Berat’ın geldiği kişi Ceylan değildi.”

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Defne, doğduğu gece hastanede başka bir bebekle karıştırılır. Yıllarca öz ailesi sandığı insanların yanında sevgisiz ve şiddetin eksik olmadığı bir evde büyür. Çocukluğundan beri astım hastasıdır ve geçirdiği krizler hayatını daha da zorlaştırır. Tek sığınağı ise gitarı ve müziktir. Bir gün geçirdiği ağır bir astım krizi sonrası hastanede yapılan testler, Defne`nin ailesi sandığı insanlarla kan bağının olmadığını ortaya çıkarır. Gerçekler araştırıldıkça doğumda karıştırıldığı anlaşılır. Defne, bir yandan gerçek ailesini tanımaya çalışırken diğer yandan "Aile, kan bağı mıdır; yoksa sevgiyi hissettiren insanlar mı?" sorusunun cevabını arar. Bu yolculukta hem geçmişin sırlarıyla hem de kendi kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Ben hiçbir zaman, annesinin güzel kızı ya da babasının prensesi olamadım. Sadece Defne oldum. Ta ki o güne kadar. O gün, benim hayatımın dönüm noktası olmuştu, O gün, yeni hayatımın başlangıcı olmuştu. Ben, Defne Korkmaz. Ya da Demirkan mı demeliyim? Bu da benim hikâyem *** Klasik gerçek ailem kurgusudur. Küfür ve argo içerir, rahatsız olacaklar okumasın. 22/06/2025🍓

17 yıl boyunca ailesin`den şiddet gören Leyla 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa neler olur

Bazı hikâyeler bitmez,sadece yarım kalır.. Peki onların yarım hikâyesi devam edebilecek mi yoksa yarım mı kalacak?

Bozkurt ve Sancak aileleri yıllardır dosttur. Babalar aynı üniformayı giymiş, çocuklar aynı lojmanlarda büyümüş, birbirlerinin ailesi olmuştur. Yıllar geçer, çocuk oyunları yerini askerî eğitime, masum atışmalar disiplinli görevlere bırakır. Nehir Bozkurt, Eren Sancak ve arkadaşları artık seçkin bir askerî tim olan "Fırtına Timi"nin üyeleridir. Aynı üniformayı taşır, aynı hedef için görev yapar ve gerektiğinde birbirleri için hayatlarını ortaya koyarlar. Ancak her görev yalnızca operasyonlardan ibaret değildir. Tim içinde dostluklar, şakalaşmalar, kırgınlıklar, gizli duygular ve yıllardır söylenemeyen hisler de vardır. Nehir ile Eren`in çocukluktan gelen bağı, görevlerin ağırlığı altında bambaşka bir sınavdan geçer.

Aile... Ne demek ki? Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular. Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı. Rüya için aile ölüm demekti. İyi hissettiren duygular değil... Babasız büyüyen her kıza hitaben.. Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Nihayet, kapı kolunu indirdi ve sonunda Yağmur`la karşı karşıya geldi. Ona öfke ve şaşkınlık dolu gözlerle bakan kadına, o, merakla bakıyordu. Ne yapacağını düşündü. Sevmediği ve hatta tanımadığı bu kıza nasıl sevgilisiymiş gibi davranacaktı? Gerçekten onu kandırabilecek miydi? Bu oyuna dahil olacak mıydı? Yağmur bu hikâyenin başlangıcının aylar öncesine dayandığını sanıyordu. Oysa asıl hikâye, şimdi başlıyordu. Perde açılsın. Oyun başlasın.

Eylül, etrafını saran o muazzam sevgi çemberinin içinde güvende olduğunu sanıyordu. Ta ki bir gecede tüm hayatı, kendi iradesi dışında bir pazarlık masasına meze edilene kadar… Bir yanda sevdiklerini korumak için kendi ipini boynuna geçirmeye hazır bir genç kız, diğer yanda onun için dünyayı yakmayı göze almış beş farklı irade… Eylül, o çemberi korumak adına tek başına ateşe yürümeye kararlıdır. Fakat hesaba katmadığı bir şey vardır: Fısıldanan tehlikeli bir teklif tüm dengeleri altüst edecek ve o beş adamın, onun tek bir saç teli için neleri yakabileceğini herkes acı bir şekilde öğrenecektir. Çünkü bazen kurtuluş, en çok korktuğun karanlığa teslim olmaktan geçer.

Aşkı hiç aramamış, hatta varlığına bile pek inanmamış iki insan... Zeynep ve Harun, üniversitenin ilk günlerinde yolları kesişen iki gençtir. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız sebepleri varken, kader onları sürekli aynı yola sürükler. Tartışmalar, yanlış anlaşılmalar ve bitmek bilmeyen inatlaşmalar arasında geçen günler, zamanla yerini bambaşka duygulara bırakacaktır. Peki ya kalplerinin duvarlarını yıkabilecekler mi? Nefretle başlayan bu yolculukta dostluğa, dostluktan ise büyük bir aşka dönüşen hikâyelerine birlikte tanıklık etmeye hazır mısınız? İyi okumalar. 😊