Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Bir karışmanın her şeyi mahvedeceğini nereden bilebilirdi ki insan… Yada doğduğundan beri şiddete maruz kalacağını… Gerçek ailesi sandığı ailenin yanında tamı tamına on beş yıl yaşayacağını ve çocukluğunun mahvolacağını…

Ailesi ile oldukça mutlu bir hayatı olan Ecre`nin yolu Mardin`e düşer. Burda hem hayatının aşkını hemde biyolojik ailesini bulucaktır. Ama zaten canından çok sevdiği bir ailesi varken onu terk ettiklerini düşündüğü ailesi ile ilişkisi nasıl olucaktır Ecre`nin?? Onlara bir şans verebilecek mi? Ecre oldukça kindar, biraz şımarık, ve gerektiği yerde SAYGISIZ olucaktır, bunları dikkate alarak okuyalım.

Bir gencin ailesini bulma çabası. Yorum atın please

“Yıldızlar gibi doğar, büyür, gelişir ve ölürüz. Yıldızlardan tek farkımız ise yaşayacağımız, hissedeceğimiz ve unutamayacağımız sayısız anıya sahip olmamızdır.”

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

16 yaşındaki Feride Diyarbakır`ın kırsal bir köyünde yaşıyordu. babasının zoruyla kendisinden çok büyük bir adamla evlendirilmek isteniyordu. Feride`yi o karanlıktan çekip alan bir binbaşı. Yusuf Karaaslan ailesinin şehit olmasıyla Halasıyla birlikte yaşamaya başladı. Yusuf Karaaslan ailesi gibi büyüyüp Asker olmak istiyordu. hayalini gerçekleştirdi ilk görev yeri olan Diyarbakır`a atandı. kalbinin ve imtihanlarla dolu bir görevin ona kazandıracağı ve kaybedeceği çok şey olacaktı. Feride ve Yusuf`un imtihanlarla dolu hikâyesine hoş geldiniz.

Şuanlık açıklama yok.

Bir telefon ile hayatı değişen parla’nın 17 sene boyunca koca bir yalan ile yaşaması…. Ve sonrasında öğrendiği gerçek ile 6 erkek hayatına dahil olur, gerçek anne ve baba sevgisini tadar…

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"

Parya`nın tek istediği geçmişinden uzaklaşmaktı. Fakat kaçtığı şeyin aslında onu aradığını bilmiyordu. Karşısına çıkan izler birer tesadüf müydü, yoksa onu bekleyen bir gerçeğin parçaları mıydı?

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Hikaye bitmek üzere ama yeniden düzenlediğim için düzelttikçe yeni bölümleri yayınlayacağım.

Gerçek ailem tarzı bir kitap

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

6 yaşında yetimhaneye bırakılan 16 yaşındaki Ezgi`nin biyolojik ailesini bulması ve geçmişte gerçek ailesinden gördüğü şiddeti unutmaya ailesiyle iyi anlaşmaya çalışmasını konu almaktadır

Aşkı hiç aramamış, hatta varlığına bile pek inanmamış iki insan... Zeynep ve Harun, üniversitenin ilk günlerinde yolları kesişen iki gençtir. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız sebepleri varken, kader onları sürekli aynı yola sürükler. Tartışmalar, yanlış anlaşılmalar ve bitmek bilmeyen inatlaşmalar arasında geçen günler, zamanla yerini bambaşka duygulara bırakacaktır. Peki ya kalplerinin duvarlarını yıkabilecekler mi? Nefretle başlayan bu yolculukta dostluğa, dostluktan ise büyük bir aşka dönüşen hikâyelerine birlikte tanıklık etmeye hazır mısınız? İyi okumalar. 😊

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen ANKA Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

Ben bir masal kahramanı değilim, bu da bir masal kitabı değil. Bu benim hayatım. Mucizeler pek olmaz hayatta ya da bana uğramayı pek seçmezler, buna rağmen savaşmaksa beni hayatta tutan tek şey

Küçük bir kızın hikayesi insanların gözünde o neşe saçan, mükkemmel kızın iç dünyası... Kalp kırmak nedir bilir misiniz? Ben bilirim bilmek zorunda kaldım çok değer verdiğim birini kırınca öğrendim. eskiden pek önemli değildir benim için çünkü insanlar gözümde değersizdi bir yerden sonra bu kitabı da bu yüzden yazıyorum laf üstündeki özürlerin hiçbir faydası yok kelebeğim belki bunun faydası olur...

Önceki ailesinde sadece abisini seven ve onunla anlaşabilen Asi, acaba yeni ailesinde neler yaşayacak? Hemde 5 tane abisi, kardeşi ve üçüzleriyle. --- Başlangıç: 22/10/24 @tinyminybook

Ansızın olan tesadüfler en değerlisiydi. Sevgi, yalnızca sakin denizlerde yelken açmak değil; en sert fırtınalarda bile aynı limana sığınabilme cesaretidir. Kartal ve Aybike’nin hikâyesi; nöbetlerin, yorgunlukların ve hayatın önlerine çıkardığı tüm engellerin ötesinde, birbirlerinin varlığıyla tamamlanan iki ruhun muazzam direnişini anlatıyor. ​Hastane koridorlarının soğuk ve steril dünyasından, evlerinin taze kurabiye ve bebek kokan sıcacık atmosferine uzanan bu yolculukta; bir tarafta kararlılığı, sadakati ve korumacı tavrıyla sarsılmaz bir dağ gibi duran Kartal, diğer tarafta ise şefkati, gücü ve sabrıyla o dağın en güvenli sığınağı olan Aybike var. Onlar, her zorlukta birbirlerine daha da kenetlenmeyi; Mevsim’in neşeli cıvıltıları ve minik Gökay’ın ilk nefesiyle koca bir aile olmayı başardılar. ​Bu hikâye; tutkunun zamanla eksilmek yerine nasıl daha derin bir adanmışlığa dönüştüğünün, gerçek aşkın hiçbir güç tarafından yıkılamayacağının ve en karanlık gecelerin bile birbirine sımsıkı sarılan iki kalbin sıcaklığıyla aydınlanacağının en zarif, en etkileyici kanıtıdır.

Aile... Ne demek ki? Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular. Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı. Rüya için aile ölüm demekti. İyi hissettiren duygular değil... Babasız büyüyen her kıza hitaben.. Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

"Sence ne yapıyorum?" Sesi boğuklaşmış topraklarının rengi koyulaşmıştı. Kafasını bana daha çok eğdiğinde artık gidecek yerim yoktu ve burunlarımız birbirine değiyordu. "Sevgilimi öpüyorum.." Dudaklarımız arasında santimler kala durup tekrar konuştu. "Sevgilimi seviyorum.." Ardından dudaklarını dudaklarıma doğru sürttü. "Sevgilime dokunuyorum.." Bu sefer dudaklarını tam olarak dudaklarıma bastırdığında gözlerim kendiliğinden kapanmıştı. Sanki şuan dünyadaki tek ses hızla çarpan kalplerimizin sesiydi. O an dünyada sanki sadece ikimiz vardık. Soluduğum oksijen yetmiyordu. Dudakları her dudaklarımın üzerinde hareket ettiğinde aldığım yaralar iyileşiyor gibiydi. O öptükçe kalbimde açılan her yara kabuk bağlayıp kaybolmuştu o an.