"Ne diyor şair?" diye sordu. Bir adım daha yaklaştı bana. "Ne diyor?" dedim cilveli sesimle. "Aşk bodrumda yaşanıyormuş güzelim" dedi ve elini arkamdaki duvara yasladı. "Seni tanıdıktan sonra ne kadar doğru bir söz olduğunu anladım" __________________☆__________________ Sare öğretmenliğine devam etmek için yıllarının geçtiği kasabaya tayin isteyen yirmi beş yaşında bir genç kızdır. Gittiği kasabada dedesinin tamirhanesinde çalışan Karanla tanışmak hayatının dönüm noktası olur. Sinirli fevri ama bir o kadarda merhametli olan Karanla, çocuk ruhlu, rengarenk kişilikli Sareyi ve aynı zamanda sıcacık bir mahalle kurgusu okumak istiyorsan bu kitap tam sana göre... Cem Karaca- Tamirci Çırağı

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

Adalet mülkün temelidir dediler fakat temel kimin elindeydi? Bunu düşündükçe insanın aklı daha da karışıyordu çünkü cevap sandığımız kadar net değildi. Aşk ve Adalet arasında sıkışıp kalmış bir kız aşkına sahip çıkabilir miydi? Bazen insan kalbinin dediğiyle dünyanın dayattığı arasında kalır ve hangi tarafı seçerse seçsin bir şey eksik kalır. Beraber aynı davaya bakan iki yabancıydılar sonra araya Adalet girdi aşk bitti sandılar bir daha görüşmediler, sandılar ki görüşmezsek her şey daha iyi olur Ama unuttukları bir şey vardı umutsuz olmaz aşksız yaşanmaz`dı. Çünkü bazı bağlar, uzaklaşınca kopmaz sadece daha sessiz hale gelir. Kim haklı kim haksız, kimi haklı kimi haksız, haklının da vardır bir haksızlığı, haksızlığın da vardır bir haklılığı... Ve belki de bu yüzden hiçbir karar tam anlamıyla iç rahatlatmazdı. İyi olmak kolaydır zor olan adil olmaktır. en mükemmel Adalet ise vicdandır. İnsan en çok da kendi vicdanıyla baş başa kaldığında zorlanırdı. Soğukkanlı bir savcı, neşeli bir adli tıp uzmanı ile karşılaşır Kader onları pamuk ipliğine bağlayıp çekmişti birbirlerine, ama görmedikleri bir şey vardı pamuk ipliği görünmezdi onlar birbirlerini hissederek buldular ve yavaşça ipi çektiler sonra ise olanlar oldu... Ve hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

20 yıl sonra ortaya çıkan gerçek nelere mal oldu Üsteğmen Alev SU döndüğü görevde gerçekle yüzleşirse neler yaşanacak

Aynanın karşısında gördüğü beden, oynayan filmin son sahnesiydi...

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Ayperi Alaz, yıllar önce ailesiyle birlikte çocukluğunu geçirdiği mahalleden zorunlu olarak ayrıldığında, ardında sadece anılarını değil, ilk aşkını ve yarım kalmış bir hikâyeyi de bırakmıştı. Aras Deniz Karan… bir zamanlar onun en yakını, en güvendiği ve kalbini ilk kez çarptıran kişiydi. Ama bir gün hiçbir açıklama yapmadan hayatından çekilmiş, Ayperi’yi sessiz bir kırgınlıkla baş başa bırakmıştı. Yıllar sonra Ayperi geri döndüğünde, geçmişin sandığından çok daha canlı olduğunu fark eder. Eski sokaklar, unutulmuş sandığı anılar ve en önemlisi Aras… yeniden karşısındadır. Ama bazı karşılaşmalar sadece geçmişi hatırlatmaz. Hesaplaşmayı da beraberinde getirir.

İtalya’nın lüks moda dünyasında adını duyurmuş, asil ve mağrur tasarımcı Alisa ile Türkiye’nin en büyük holdinglerinden biri olan Yılmaz Holding’in acımasız, disiplinli ve ödün vermez CEO’su Karan Yılmaz’ın yollarının Rize’nin Fırtına Vadisi’nde kesişmesini konu alır. Alisa, Milano’daki kendi moda markasını (Alisa Design Studio) batmaktan ve İtalyan ortaklarının kurduğu komplolardan kurtarmak için köklerine, Karadeniz’e dönmek zorunda kalır. Amacı, o topraklarda yetişen sert ve ham kenevir liflerini, kendi asil ve lüks tarzıyla (İtalyan Karamel rengi ipek ve satenlerle) birleştirerek moda dünyasını sarsacak ezber bozan bir koleksiyon üretmektir. Ancak bu üretimin ve bölgedeki kenevir tarlalarının tek hakimi, İstanbul`un soğuk yönetim kurulu odalarından vadiyi yöneten sert CEO Karan Yılmaz’dır. İkili arasında sert bir profesyonel meydan okuma ve fırtınalı bir ortaklık başlar. Ancak bu ortaklık sadece iş dünyasıyla sınırlı kalmayacaktır. Karanlık Geçmiş ve İntikam: Alisa, sadece markasını kurtarmaya çalışmamaktadır; o, aynı zamanda geçmişinden kaçmaktadır. Yedi yaşındayken kalp hastası olan ikiz kız kardeşi Asya’yı kurtarmak isteyen sevgisiz ailesi, Alisa’yı adeta yaşayan bir "yedek parça" gibi görerek onun kalbini ikizine nakletmek için karanlık bir ameliyat masasına yatırmıştır. Ameliyat masasında ikizi hayatını kaybetmiş, Alisa ise göğsünde derin dikiş izleri ve ailesinin bitmek bilmeyen nefretiyle baş başa kalmıştır. Alisa ve Karan`ın vadi atölyesindeki gece mesaileri, aralarındaki o profesyonel mesafeyi vahşi ve durdurulamaz bir aşka dönüştürürken; Alisa`nın geçmişindeki bu kanlı sırlar da bir bir gün yüzüne çıkar. Karan, Yılmaz Holding’in tüm gücünü Alisa’yı korumak ve ona bu acıyı yaşatan ailesinden intikam almak için seferber eder. Fırtına Vadisi’nin asırlık taş köprüsünde, Karan`ın milyarlık prodüksiyonuyla düzenlenen o tarihi defile; Alisa’nın tüm dünyaya ve onu feda etmeye çalışan ailesine karşı göğsündeki o kenevir dikişlerle yaptığı muazzam bir "kalp ihtilali" ve intikam yürüyüşüne dönüşür.

Ya hayatın bir değil, onlarca yalan üzerine kurulduysa... Terör diye gittiği operasyonu kumanda eden birbirini büyüten iki kardeşin hayatlarının üzerine kurulu olduğu yalanlar bir bir yıkılıyor...

Esma 17 yaşında, geçmişini bilmeden büyümüş sıradan bir hayat sürmektedir. Yetimhaneden sonra evlat edinilmiş, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan güçlü ama içine kapanık bir kızdır. Her şey normal giderken, hayatına hiç beklemediği bir adam girer: Kartal. Kartal onu bulur… ama neden bulduğunu Esma bilmez. Zamanla Esma, geçmişinin sandığı gibi “basit bir kayıp” olmadığını öğrenir. Gerçek ailesi, yıllar önce parçalanmış bir hikâyenin içindedir. Ve Esma’nın dönüşü sadece onun hayatını değil, herkesin dengesini bozar.

HERHANGİ BİR ÇALINTI DURUMUNDA UYARI YAPILMADAN GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR... GÜÇLÜ KADINLAR SERİSİ-1 Her yüksek kahkahaların altında derin bir sessizlik yatar... °°°°° "Dikkat et" Kulağımı teyit geçen mermiyle kafamı eğip koşmaya devam ederek, binaya yaklaştım. "Dakika ver Gölge" Kulağımda ki cihaza dokunup, cevap verdim. "Üç dakika, on saniye" dedim sakin bir tonda. "Dakika ver dedi-" Kulaklıktan kesildiğini belli eden cızırtılı sesle, sırtımı yasladığım duvardan telaşla kaldırdım İşte şimdi gerçekten bitmiştim. _________________________ "Bugün buradan bir kişi sağ çıkacak" deyip karşımda pişkince sırıtan şerefsize baktım. "Dua et ki ben sağ çıkmayayım, diğer türlü senin cehennemine kucak kucak odun taşıyacağım" dedikten sonra yerde yatan ölmemiş adamlardan biri gözüme çarparken, silahımdan çıkan kurşunla son nefesini verdi. Tetiğin ucunu tekrar karşımdaki yaşayan tek şerefsize çevirirken, ortamda tek el silah sesi duyuldu. °°′°°°°°° "SEN DE KİMSİN BÖYLE?" BEN GÖLGE`YDİM Karanlığa mecbur bırakılmış, kaderin siyahlığına bulanmış bir geçmişe sahip, şu anın en sessiz ve en tehlikeli askerlerinden biriyim. Ben Artemis Dora KIZILHİSAR namı diğer GÖLGE...

NOT:Sadece aile bağları yok. Bununla birlikte töre-berdel kurgusu da hikayede olacak. Yıllar sonra bir kaza sonucu gerçek kimlikler ortaya çıkmıştı. Açelya, yıllardır yaşadığı ailenin aslında öz ailesi olmadığını öğrenmişti. Aynı şekilde Deren de yaşadığı ailenin öz ailesi olmadığını öğrenmişti. Hikaye, aile bağları, kimlik ve pişmanlık üzerine dramatik bir yolculuğu anlatır.

Mayısın Külleri, annesinin gidişi ve babasının kaybıyla çok erken yaşta büyümek zorunda kalan Elaya`nın; yasla, yalnızlıkla ve sessizlikle örülü iç dünyasını konu alır. On üç yaşında ailesinin dağılmasıyla sarsılan Elaya, dört yıl sonra babasını kaybettiğinde hayata tutunduğu son dayanağını da yitirir. Babasının ölümünden sonra geride bıraktığı bir mektup, Elaya`nın hayatında yeni bir kapı aralar: varlığından habersiz olduğu bir abisi vardır. Bu beklenmedik gerçek, Elaya`nın parçalanmış dünyasında ilk kez bir bağ hissi yaratır. Abisiyle kurduğu ilişki, Elaya`nın yasla baş etmeye çalıştığı bu süreçte en büyük desteği olur. Psikolojik destek alarak amcasının yanında yaşamaya başlayan Elaya, üniversite eğitimi için Ankara`ya gider. Yeni bir şehirde, geçmişinin ağırlığını omuzlarında taşıyarak ayakta kalmaya çalışırken, en yakın arkadaşı Ayza ve onun abisi Ahlas ile yolları kesişir. Kendinden dört yaş büyük Ahlas, Elaya için yalnızca bir aşk değil; yeniden tutunabileceği bir umut, sessizliğini anlayan bir sığınak olur. Ancak her şey yoluna girmeye başlamışken Ahlas, hiçbir açıklama yapmadan ülkeyi terk eder. Elaya, bu ani gidişle birlikte bir kez daha yarım kalmışlıkla baş başa kalır. Dört yıl boyunca sevmenin bazen beklemek, bazen de susarak katlanmak olduğunu öğrenir. Yıllar sonra Ahlas geri döndüğünde, zaman herkes gibi onları da değiştirmiştir. Geçmişin küllerinden yeniden bir bağ doğup doğmayacağı ise belirsizdir. Mayısın Külleri, kayıpların ardından iyileşmenin ani değil zamana yayılan bir süreç olduğunu; sevmenin ise bazen yalnızca kalabilmekten ibaret olduğunu anlatan bir romandır. Bazı yaralar kapanmaz, sadece sessizleşir. Ve bazı aşklar, küllerin altında hâlâ sıcaktır.

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir." Büyükbabasın dan intikam almak isteyen Güneş Demir düşmanlarıyla anlaşma yapar ama beklenmedik olaylarla karşılaşırlar...

Beni tanısaydı karanlığımı görürdü. Beni tanımayanlara renkliydim ben... Ailesine karşı bile gururlu olan Sakura`nın hikayesi... İyi okumalar💚🌸🍀💠

" Fazlalıksın sen. " " Yeter artık! Kapa çeneni! " " Bizden gibi gözükmek için sinirli taklidi yapma. Sen fazlalıksın. İsmindeki harf sayısı bile fazlalık baksana. P-e-r-i. 4 harflisin sen kızım. Sevilmiyorsun. Üvey gibi bir şeysin sen. Gitsene bu evden. " " Kaşınma daha fazla Ada! " " Kaşınsam ne olacak! Annem seni sevmiyor ki! Babamın kızı bile değilsin sen! " " Ada yeter! " dediğimde elim havaya kalkmıştı. " Peri sakin ol! " diye Atlas`ın sesiyle durmuş ve anında sakinleşmiştim. Ada`nın ise hayal kırıklığıyla omuzları çökmüştü.

Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan. Arkadaşlar kötü içerik içemeyeceksek bir kitaptır. Tatlış bir kitap olmasını umuyorum.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Aynadaki aksim anneme göre hep kusurlu,babama göre ise hep görünmezdi... Ben bu evin kızı değil,en büyük kusuruymuşum.Öz ailem beni buldu ama on altı yılımı kim geri vericek.Aslında herşey 16 sayısıyla bağlantılıydı.

Hayatımın içinden ,çevremden esinlenerek yazdığım yazıları bu kitabımda toplayacağım… Sevgili okumalar.

Bazı gerçekler geç söylenir. Bazı sevgiler, zamanını kaçırır. Göksel, on altı yaşına kadar hayatını annesi, anneannesi ve dedesiyle, eksik ama alışılmış bir dünyada sürdürür. Babası sorulmaz, geçmiş kurcalanmaz. Ta ki bir okul günü, her şeyi geri dönülmez biçimde değiştiren o haber gelene kadar... Annesinin ölümüyle birlikte saklanan bir sır da ortaya çıkar: Göksel`in hiç tanımadığı bir babası vardır. Ve o adam, yıllar önce sevdiği kadını kaybettiğinden bile habersiz, kendi yaralarını müziğin içinde saklayan Yunus`tur. Bir yanda geçmişin pişmanlıklarıyla boğuşan bir adam, diğer yanda yarım kalan bir çocukluk... Geç Kalan Sevgi, kayıpların, söylenememiş cümlelerin ve kan bağıyla değil, cesaretle kurulan ailelerin hikâyesi. Bazen bir sevgi geç kalır... Ama yine de insanın kalbine dokunmayı başarır.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı