Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

Gerçek ailem tarzı bir kitap

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Vicdanını kaybetmiş yaratıklardan korkuyordum. Vampir ya da insan. Tiyatro seçmelerinde boy gösterene kadar okulda hiç görmediği o öğrenci, Mira`nın ve tüm Paşalar sakinlerinin hayatını değiştirecektir. Bu sefer bir rüya değil ve vampirler buradalar.

Mezun olduktan hemen sonra time katılan Teğmen çıktığı görevde ortadan kayboldu ama şehit olarak bilgilere geçildi. 3 yıl sonra dönünce timinin ihanetini ve tayin yerinin Şırnak olduğunu öğrenir Bu sürede Şırnağa gitmeden namı çoktan gitmişti herkes ona RUHSUZ diye hitap ediyordu çünkü 3 yıl ne yaşadıysa ruhsuz olmuştu.

"Sen benim Elfidam olmadın hiçbir zaman. Sen, herkesin aksine, benim karanlık yanımda çiçek açan; Açelyam oldun." ❀ Siz bir işe kalkıştığınızda, ilk önce vereceği sonucu mu düşünürdünüz yoksa olayın gidişatını mı? Ben her zaman gidişatını düşünürüm. Ama gidişatı zaten başkası tarafından renklendirilerek çizilmişse? Ben Elfida Erçetin. Hayatımın tüm yollarını kendim çizdiğimi sanarken aslında sadece onların üzerinden geçtiğimi fark etmem ile asıl hayata gözümü açtım. Ve karşımdaki adam da. Benim başka yollar çizmeme sebep olan kişi. ❀ Kitabımın tüm hakları bana aittir. Hiçbir yerden çalınma işlenmi gerçekleştirilmemiştir.

GERÇEK AİLEM Benim bir ailem mi varmış? Benim köküm varmış duydun mu hayat? Yanlız değilmişim? 16.yıl önce Çağın ailesinden kaçırlan minik kızları Nergis Çağın.16.yıldır özlem,hasret ve vicdan azabıyla onun acısını yaşayan Babası Hakan Çağın 4 abisi ,ikizi,erkek kardeşi ve yatalak annesi Ayda Çağın ve herkesten gizli çocukluk aşkının acını çeken Doğan Kum Kader sillesi bütün aileden hem huzurlarını hemde mutlulukları çalmışdı.Ama yine bir silleyle onları bir araya getirmeye 16 yıl sonra karar vermiş ki... hastanenin soğuk kolidorlarında bu yüzleşme gerçekleşiyordu

Rüzgar estikçe tenimi okşuyor, bir ferahlama geliyordu ama içimdeki boğukluğu atmaya yetmiyordu. Nasıl hissediyordum? Kırılmış, çaresiz... Elim kalbime gitti. Kalbim acıyordu. Bunca yıl sonra gerçekler gün yüzüne çıkmıştı ve bu oldukça büyük bir yüktü. Ben o yükün altında eziliyordum. Gerçekler ağrıma gitmişti belki de...

Sesi gibi gönlü de güzel Hazan çiçeğim...

Atlas ve Çisil birbirlerinin çocukluk arkadaşıdır hatta Altas`ın çocukluk aşkıdır Çisil. Fakat sonra bazı sorunlardan dolayı birbirlerinden ayrılırlar.Ve bir karne günü tekrar karşılaşırlar, ama bu karşılaşma biraz olaylı olmuştur. Yazlık,gençlik,eğlenceli,mutlu hissettiren hatta daha fazlası için bir kitap okumak istiyorsanız bu kitabı mutlaka okuyun♡

"Kırılma tanımladığı bir dönüşüm sürecidir.

Ankara`ya geldiğinde tek istediği yeni bir başlangıçtı. Fakat bazı hikâyeler, yarım kalmayı kabul etmez. Zelal`in hikâyesinde sizde olun...

Sosyal medyadan tanımadığın birisine yazarsan ve bu kişi okuldaki zorban çıkarsa n`olur? ★ Duruşumu düzeltip sırıtarak Eymen`e bakmaya başladım. Aynı şekilde oda sırıtarak bana bakıyordu. Sonra boşta kalan eli ile elimi tutup, elimi bırakmadan kolunu omzuma koydu. Yandan bir bakış attığımda şakalarımda hissettiğim sıcak dudakları ile gözlerimi kapattım. "Sevgilin olmayan bir kızı böyle güzel ve sürekli öpemezsin Eymen Aslan" ★

Herkes uykudayken geçmişin prangaları ayağa dikiliyor tüm zihinlere bir karanlık gibi süzülüyordu. Barış, zihninin karanlık köşelerinde aynı kabusa mahkum olurken bir gün hiç hesapta yokken kendini ilk kez huzurlu bir uykunun şefkatine bırakır. Bu huzurlu uykunun ona getireceklerinden habersizdir. Mısra ise geçmişinden gelen travmalarla baş etmeye çalışan "Minik Hamsi." lakaplı bir yüzücüdür. Hayat bu iki genci aynı apartmana sığdırdığında geçmişten gelen tüm felaket ve gelecekteki tüm acılardan habersizdir. Bu hikaye iki gencin yaşadığı aşktan çok daha acı, geçmişin prangalarının boğazlarına yapışacağı ve tüm bildiklerini unutturacak bir hikayedir.

**Değişen Kaderler: Karadeniz`de Kan Yanılgısı** adlı hikayenin konusu kısaca şöyledir: Karadeniz`in birbirine düşman iki köklü ailesi olan Doğanlar ve Dağlılar, aynı gece ve aynı klinikte çocuklarını kucaklarına alırlar. Ancak, bölgedeki sert fırtınanın ve hastanedeki elektrik kesintisinin yarattığı kaos ortamında, yeni doğan bebekler yanlışlıkla yer değiştirir. Kendi çocuklarının genetik özelliklerine zıt olan bebekleri, aileler büyük bir yanılgıyla kendi öz evlatları sanarak büyütürler. Düşmanının kanını taşıyan çocukların aileleri tarafından sahiplenilmesiyle başlayan bu büyük yalan, yıllar sonra ortaya çıkacak bir tesadüfle her iki ailenin de hayatını kökünden sarsacak, intikam ve sadakat duygularını karşı karşıya getirecektir.

Yaşamsu ve Umut Can, Viran malikanesinin istenmeyen "uğursuzları" olarak yıllarca dışlandılar. Karadeniz’in dondurucu soğuğunda bir yatılı okulun taş duvarları arasına sürgün edildiler. Ancak, hastanede tesadüfen ortaya çıkan bir tahlil sonucu, tüm hayatlarını temellerinden sarstı. Kan grupları, abileriyle asla uyuşmuyordu. Peki, onlar gerçekten kimin çocuklarıydı? Yıllarca çekilen bu dışlanmışlık ve yalnızlık, aslında sadece kaderin değil, bir hemşirenin elindeki karışmış dosyaların bir oyunu muydu? Gerçek ailelerini ararken, karşılarına çıkacak olan düşmanları belki de aslında kendi kanlarından gelen kişilerdi.

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

Yarım kalmış bir hikaye... yeni başlangıçlar ve yaşamak için hayatta kalanlar. Gerçekten bir yaşam. Bu hikayenin sonu nasıl biter bilinmez. Bazen güzellikler bazen acı gerçekler ve en yakını tarafından darbe yiyenler. Mevsim ve denizin hikayesi daha yeni başlıyor. BEN ARTIK SONSUZ OLMAK DEĞİL, SONUMA KADAR SENİNLE OLMAK İSTİYORUM...

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

Bir çemberin içinde kapalı kalmış durumdayım sağım farklı solum farklı ne yıllarca tanıdığım ailem ailem değildi nede hayatım benim değildi

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Leyla… Ailesinden koparılmış, yıllarca “yuva” hasreti çekmiş bir kızdı. Hayat ona acımasız davransada o, asi ve inatçı ruhuyla her şeyin üstesinden gelmeyi öğrendi. Yıllarca kalbini mühürleyip içindeki kine tutundu. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan kalbi, yıllar sonra aynı kişiyle söneceğinden habersizdi. Kaderin onu sürüklediği yerde, bir peri masalında olduğunu sandı. Oysa fark etmeden, gururunun cehennemine adım atıyordu. Ama Leyla şaşırmadı… Çünkü hayat ona çoktan şunu öğretmişti: “Her güzel şeyin bir sonu vardır.” Hilmi… Kendi yaralarına merhem olamazken başkalarını iyileştirmeyi hayatının amacı haline getirmiş bir adam… Yılların yükünü taşımaktan kendi acısını yaşamayı bile unutmuştu. Kalabalıkların içinde büyümüş, yalnızlığı sessizce omuzlamıştı. Mağrur ve ağırbaşlı duruşunun ardında, vicdan azabıyla yaşayan koca bir adam saklıydı. Kederi ellerinin tersiyle itmeye çalışsa da, en büyük darbeyi karanlık geçmişinden yiyecekti. Peki kader, yaraları birbirine benzeyen bu iki insanı tekrar aynı yola neden sürükleyecekti? (TELİF VE KİTAP HAKLARI SAKLIDIR ❗🚫)

Yüzbaşı Ceren Erdem... Küçük yaşta ailesini şehit veren, yıllar sonra ise en büyük yarasını ikizini kaybederek alan bir asker. Görevden döndüğünde ise onu bekleyen tek şey vardır: Dağıtılmış bir tim ve geride kalan boşluk... Ama bazı savaşlar bitmez. Ceren, "Ulukurt" timine atanır ve hikaye o sırada başlar. *Tamamen arkadaşlarımın kendi adı ve huylarından oluşuyor kitap. <3 <3