[ Gençlik ] - Etiketin'de Kitap Listesi
devam ediyor 3dk önce güncellendi Yumruğumun Arkasındaki Sen
@cemossderlerr13
Okuma
5
Oy
0
Takip
2
Yorum
0
Bölüm
7
hızlı sekılde bölümler gelicek bilginize yorum yapmayı unutmayın düşünceleriniz benim için önemlidirr!! loveyou
devam ediyor 6dk önce güncellendi ZEHRİRLİ BAL
@kara_niss0
Okuma
3
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
2
Okulda düzenli olarak öğrenciler öldürülüyor katilin kim olduğunun bulmak için baş karkter devreye giriyor
devam ediyor 1s önce güncellendi SADECE BİR NOT
@nyaprakuy
Okuma
5.25k
Oy
298
Takip
13
Yorum
41
Bölüm
26
Siz:Kimsin?

0576*******:Bana yazan sensin. Bu soruyu yorması gereken benim. Asıl sen kimsin?

Siz:Not bırakmışsın bana. Numaran ve bana aşık olduğunu yazıyo
devam ediyor 2s önce güncellendi Manolya ( Yarı Texting)
@sayrade
Okuma
4.12k
Oy
676
Takip
14
Yorum
94
Bölüm
31
Her şey, tanımadığı bir numaradan gelen tek bir mesajla başladı. Ne Lavin onun kim olduğunu biliyordu ne de o, mesaj attığı kızın gerçek adını. Bu yüzden ona kendi seçtiği bir isim verdi. Manolya
devam ediyor 2s önce güncellendi NO ONE BUT US
@okur_e82e78af2646
Okuma
5
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
2
her zaman ki gün. üniversite, arkadaşlar.

ama bugün her zamankinden farklı bir sabaha uyanmışlardı Ahmet Emre, Can, Batu, Barış, Arda ve Efe.

oynanan bu oyunu atlatabilecekler miydi?
devam ediyor 2s önce güncellendi May layf
@okur_2382c21197a8
Okuma
7
Oy
3
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
4
sultan ve lise hayatı...🤍🤍
devam ediyor 2s önce güncellendi ÇARPIŞMA
@okur_2382c21197a8
Okuma
4
Oy
0
Takip
1
Yorum
1
Bölüm
4
yaşadığı kazadan sonra ailesini kaybeden hayat çok zor bı dönemden geçerken kuzeninin zoruyla tatile gider ve hayatı değişir...✨💙🦋
devam ediyor 2s önce güncellendi Voleybol Koçum
@denzis
Okuma
37
Oy
7
Takip
2
Yorum
6
Bölüm
3
Olayların yarısı yaşanmış yarısı hayal ürünüdür. Kitap bana aittir
devam ediyor 2s önce güncellendi Kırık Bir Kalp
@_n3hir_
Okuma
2
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
3
Bazı insanlar geçmişlerinden kaçarken, bazıları geçmişleriyle yüzleşmek zorunda kalır. Venüs`ün hayatı da hiç beklemediği karşılaşmalarla, sırlarla ve yeni başlangıçlarla değişecekti. Peki ya kalbinin hiç beklemediği kişiye kapılması?
devam ediyor 3s önce güncellendi ESKİ BİR BİLET
@mürekkep.golgesi98
Okuma
2
Oy
2
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
ESKİ BİR BİLET

Birinci Bölüm: Geçmişten Gelen Bir Mesaj

Yağmurlu bir gündü. Gökyüzünü kaplayan koyu bulutlar, güneşin ışıklarını tamamen gizlemişti. Yağmur damlaları pencerenin camına aralıklarla vuruyor, dışarıdaki ağaçların dalları rüzgârın etkisiyle bir sağa bir sola savruluyordu. Hava soğuktu. Böyle günlerde insanın dışarı çıkmak yerine sıcacık odasında oturup sevdiği kitabı okuması, yanında da güzel bir kahve içmesi gibisi yoktu.

Defne Karan da tam olarak bunu yapıyordu.

Odasının pencereye yakın köşesindeki koltuğa yerleşmiş, elindeki kitabın sayfalarını büyük bir dikkatle çeviriyordu. Koyu kestane rengi, hafif dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu. Mavi gözleri, okuduğu kitabın satırlarına dikkatle odaklanmıştı. Bazen bir cümlenin üzerinde uzun süre durur, bazen de okuduğu bir paragrafı yeniden gözden geçirirdi.

Defne, dışarıdan bakıldığında biraz mesafeli ve sert görünebilen biriydi. İnsanlara hemen güvenmez, düşüncelerini her zaman kolayca paylaşmazdı. Ancak onu yakından tanıyanlar, bu görünüşünün ardında oldukça merhametli, vicdanlı ve ince düşünceli bir kalp taşıdığını bilirdi. Birinin üzülmesine kayıtsız kalamaz, çoğu zaman kendi duygularından önce başkalarınınkini düşünürdü. Kitaplar ise onun için yalnızca birkaç sayfadan ibaret değildi; bazen kendisini en iyi hissettiği yer, başka hayatların anlatıldığı satırların arasıydı.

Yanındaki mavi sehpanın üzerinde duran kahvesinden bir yudum almak için kitabını dizlerinin üzerine bıraktı. Kahvesi neredeyse soğumuştu. Bardağı eline alıp pencerenin dışına baktı. Sokak lambalarının ışığı yağmur damlalarının arasından belli belirsiz görünüyordu.

Tam yeniden kitabına döneceği sırada telefonunun ekranı aydınlandı.

Gelen bildirime göz ucuyla baktı. Mesaj Nehir'dendi.

Nehir:

Akşam için plan yaptım. Saat 18.00'de Lavin'de buluşuyoruz. İki kişilik rezervasyon yaptırdım. İtiraz etmek yok!

Defne mesajı okuduktan sonra hafifçe kaşlarını çattı. Dışarıdaki havaya yeniden baktı. Böyle bir günde evden çıkmak hiç de istediği şey değildi.

Telefonunu eline alıp cevap yazdı.

Defne:

Bu havada mı? Nehir, ciddi misin?

Cevap beklediğinden hızlı geldi.

Nehir:

Evet, gayet ciddiyim. Hem uzun zamandır doğru düzgün vakit geçiremiyoruz.

Defne, ablasının bu konuda kolay kolay vazgeçmeyeceğini biliyordu. Nehir, kendisinden birkaç yaş büyük olmasına rağmen onunla çoğu zaman bir arkadaş gibi konuşurdu. Daha girişken, planlı ve kararlı bir yapısı vardı. Defne'nin aksine aklına koyduğu bir şeyi gerçekleştirmeden kolay kolay rahat etmezdi. Kardeşini kızdırmaktan hoşlansa da onun üzülmesine dayanamazdı. Defne'nin ne zaman bir şeyleri içine attığını çoğu zaman ilk fark eden kişi de oydu.

Birkaç saniye düşündükten sonra telefonu yeniden eline aldı.

Defne:

Peki, tamam. Ama bir daha böyle havalarda plan yaparsan seni tanımıyorum.

Nehir:

Anlaştık. 18.00'de hazır ol.

Defne telefonu sehpanın üzerine bıraktı. Kitabına dönmeye çalıştıysa da aklı artık akşam ne giyeceğindeydi. Derin bir nefes alıp kitabını kapattı.

Saat ilerledikçe yağmurun şiddeti biraz azalmıştı. Defne dolabının karşısına geçerek giyeceklerine göz gezdirdi. Bir süre düşündükten sonra bordo renkli, uzun kollu ve fırfır detaylı elbisesini seçti. Elbisesini yatağının üzerine bıraktıktan sonra takılarını hazırladı. Abartılı şeylerden hoşlanmıyordu; sade bir kolye ve küçük küpeler yeterliydi.

Hazırlığını tamamlayıp aynanın karşısına geçti. Saçlarını düzeltti, son kez kendisine baktı. Bordo topuklu ayakkabılarını giydikten sonra çantasını aldı.

Tam odasından çıkacakken kapısı aralandı.

— Nereye böyle?

Kapının önünde küçük kardeşi Doruk duruyordu. Yüzünde her zamanki muzip gülümsemesi vardı. Doruk, evin en hareketli üyesiydi. Meraklı, neşeli ve biraz da yaramazdı. Özellikle Defne'yle uğraşmaktan büyük keyif alırdı. Bazen öyle sorular sorardı ki Defne ona cevap vermek yerine yalnızca gözlerini devirmekle yetinirdi.

— Dışarı çıkıyorum, dedi Defne.

Doruk başını hafifçe yana eğerek ablasını baştan aşağı süzdü.

— Onu ben de görüyorum. Asıl soru, kiminle buluşmaya gidiyorsun?

Defne gözlerini devirdi.

— Nehir'le.

— Hımm... Emin miyiz?

— Doruk!

— Tamam, tamam. Sadece sordum. Belki hayatımızda bilmediğimiz gelişmeler vardır.

Defne gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

— Senin bilmediğin tek şey kendi ödevlerin olabilir. Onlarla ilgilen bence.

Doruk kahkaha atarak geri çekildi.

— Peki, eniştemiz olursa haber ver!

— Hadi odana!

Defne başını iki yana sallayarak koridora çıktı. Salona geçtiğinde annesi Yasemin'i mutfakta hazırlık yaparken buldu.

Yasemin, çocuklarının hayatındaki en önemli kişilerden biriydi. Şefkatli, anlayışlı ve koruyucu bir anneydi. Evde herkesin ne yaşadığını bilmek ister, küçük ayrıntılara bile dikkat ederdi. Çocuklarının mutluluğu onun için her şeyden önce gelirdi. Bazen tek bir bakışıyla bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayabilirdi.

— Anne, ben çıkıyorum. Nehir geldiğinde birlikte gideceğiz.

Yasemin elindeki işi bırakarak kızına döndü.

— Tamam kızım. Dikkatli olun, hava hâlâ soğuk.

— Merak etme anne. Görüşürüz.

Defne annesinin yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra kapıya yöneldi.

Babası ise bir süredir iş nedeniyle ailesinden uzakta yaşıyordu. Evde olmadığı zamanlarda bile çocuklarıyla iletişimini sürdürmeye çalışırdı. Defne de babasıyla konuşmayı severdi; ancak aralarındaki mesafeyi zaman zaman özlediği olurdu. O gün de henüz kendisinden bir mesaj gelmemişti.

Birkaç dakika sonra Nehir de gelmişti. İki kardeş birlikte evden çıktılar.

Yağmurun ardından sokaklarda oluşan ıslaklık, akşamın serinliğiyle birleşmişti. Nehir arabaya yönelirken Defne bir kez daha gökyüzüne baktı.

— Umarım dönüşte yine yağmura yakalanmayız, diye söylendi.

Nehir gülümseyerek ona baktı.

— Bir akşam dışarı çıkıyoruz Defne. Biraz da havanın tadını çıkar.

— Senin için söylemesi kolay. Rezervasyonu yapan sensin.

— Hâlâ şikâyet ediyorsun.

— Çünkü hâlâ bu planın neden gerekli olduğunu anlamadım.

Nehir cevap vermek yerine güldü. Yol boyunca gündelik konulardan konuşarak restorana ulaştılar.

Lavin, dışarıdan bakıldığında oldukça zarif görünen bir restorandı. Kapısından içeri girdiklerinde onları hafif bir müzik ve sıcak bir atmosfer karşıladı. Duvarların koyu lacivert rengi, ahşap masalarla uyum içindeydi. Tavandan süzülen sarı ışıklar mekâna sakin ve huzurlu bir hava katıyordu. Geniş lacivert koltukların kenarlarında bulunan bej detaylar ise dekorasyonu tamamlıyordu.

Görevli, Nehir'in rezervasyonunu kontrol ettikten sonra onları masalarına yönlendirdi.

Defne otururken etrafına göz gezdirdi. Restoranın dekorasyonunda eskiye ait küçük ayrıntılar dikkatini çekmişti. Özellikle duvarlarda asılı duran çerçeveler ilgisini çekti. Çerçevelerin içinde farklı yıllara ait tiyatro biletleri bulunuyordu.

Bakışları bir çerçevede durdu.

Diğer biletlerden biraz daha farklıydı. Üst kısmı kahverengiye çalan eski bir renkteydi. Kenarları zamanla yıpranmış, üzerindeki yazıların bir kısmı solmuştu. Ancak ortasında yer alan altın renkli tarih hâlâ seçilebiliyordu.

Defne gözlerini kısarak tarihe baktı.

Bir an duraksadı.

Bu tarihi biliyordu.

Hatta yalnızca bilmekle kalmıyor, o günü de hatırlıyordu.

— Nehir...

Ablasına döndü.

— Efendim?

Defne yeniden duvardaki bileti işaret etti.

— Şu bilete bakar mısın?

Nehir başını kaldırıp gösterdiği yere baktı.

— Ne olmuş?

— Tarihini görüyor musun?

— Evet, görüyorum. Neden?

Defne birkaç saniye sustu.

— Bu tarih... Sekizinci sınıftayken tiyatro kursunda sahneye çıktığımız günün tarihi.

Nehir biraz daha dikkatli baktı.

— Emin misin?

— Eminim. O günü nasıl unutabilirim?

— Belki başka bir tiyatro kursunun gösterisidir. Sonuçta burada farklı yıllardan biletler var.

Defne başını iki yana salladı.

— Hayır, bizim gösterimizin tarihi bu. O gün başka bir gösteri olmadığını hatırlıyorum.

Nehir, kardeşinin yüzündeki ifadeyi fark etti. Defne'nin bakışları hâlâ biletin üzerindeydi.

— İstersen yemekten sonra biraz daha bakarız. Şimdi menülere göz atalım mı?

Defne istemeden de olsa bakışlarını biletten ayırdı.

— Olur.

Menüler masaya bırakıldığında ikisi de yemeklerini incelemeye başladı. Defne kremalı mantarlı tavuk ve yanında patates püresi sipariş etti. İçecek olarak limonata istedi. Nehir ise ızgara somon ve rokalı salata tercih etti. Yanında su söyledi.

Siparişleri verdikten sonra Nehir çantasını sandalyesinin yanına bıraktı.

— Peki, anlat bakalım. Okul nasıl gidiyor?

Defne hafifçe iç çekti.

— Fena değil. Sadece sınavlar biraz yoruyor.

— Daha yılın başındayız. Kendini bu kadar sıkma.

— Biliyorum ama bazen yetiştiremeyecekmişim gibi hissediyorum.

Nehir kardeşinin yüzüne dikkatle baktı.

— Her şeyi aynı anda halletmek zorunda değilsin. Biraz kendine de zaman ayır.

Defne başını salladı.

— Haklısın.

Bir süre okuldan, arkadaşlarından ve günlük yaşantılarından konuştular. Nehir zaman zaman Defne'ye takılıyor, Defne de ablasının sözlerini karşılıksız bırakmıyordu.

Sohbet ilerledikçe konu kitaplara geldi.

— Hâlâ bu kadar çok kitap okuyor musun? diye sordu Nehir.

— Okumaz mıyım? Hem insan bazen kendi hayatından uzaklaşıp başka bir hikâyenin içine girmek istiyor.

— Sen zaten küçüklüğünden beri böylesin.

Defne gülümsedi.

— Bazı şeyler değişmiyor.

Nehir bir süre kardeşini izledi.

— Tiyatro kursunu da hâlâ hatırlıyor musun?

Defne'nin yüzündeki gülümseme biraz azaldı.

— Evet. Arada aklıma geliyor.

— Özlüyor musun?

Defne cevap vermeden önce masadaki peçeteyi düzeltti.

— Bazen. Güzel zamanlardı.

Bir an sustu.

— Ama üzerinden çok zaman geçti.

Nehir onun sesindeki küçük değişikliği fark etmişti. Yine de konunun üzerine gitmedi.

Tam o sırada yemekleri geldi. Defne çatalını eline alırken son kez duvardaki çerçeveye baktı. Bilet hâlâ oradaydı. Sanki yıllardır kimsenin dikkatini çekmeden bekliyordu.

Yemeklerini bitirdikten sonra tatlı menüsünü istediler. Defne çikolatalı sufle, Nehir ise San Sebastian cheesecake sipariş etti.

Tatlılar geldiğinde Defne'nin yüzünde yeniden küçük bir gülümseme belirdi.

— Şimdi oldu, dedi.

Nehir güldü.

— Demek akşamın en güzel kısmı buymuş.

— Kesinlikle.

Tatlılarını bitirdikten sonra hesap istediler. Nehir hesabı ödedi. Defne çantasını alıp ayağa kalktı. Tam çıkışa yönelirken bakışları yeniden duvardaki bilete kaydı.

Bir an durdu.

Biletin üzerindeki tarih, zihninde yıllar öncesinden bir görüntü canlandırmıştı. Sahne ışıkları, kulis telaşı, prova günleri... Bir zamanlar hayatının önemli bir parçası olan o günler gözlerinin önünden geçti.

Fakat hatırlamak istediği her şeyin yanında, açıklayamadığı başka bir his de vardı.

— Defne, geliyor musun?

Nehir'in sesiyle kendine geldi.

— Geliyorum.

Son kez bilete baktıktan sonra ablasının yanına gitti.

Eve döndüklerinde hava iyice kararmıştı. Yol boyunca Nehir, Defne'ye gün içinde konuşmadıkları birkaç şeyden bahsetmişti. Defne ise bir yandan onu dinliyor, bir yandan da aklından Lavin'deki bileti çıkaramıyordu.

Evin önüne geldiklerinde Nehir arabadan indi.

Defne de çantasını alarak kapıya yöneldi. Ancak Nehir anahtarını çıkarmak yerine kapının önünde durdu.

— Bir dakika, dedi.

Defne şaşkınlıkla ablasına baktı.

— Ne oldu?

Nehir cevap vermedi. Kapıyı çaldı.

Defne kaşlarını çatarak onu izledi.

— Anahtarın yok mu?

— Var.

— O zaman neden çalıyorsun?

Nehir yalnızca gülümsedi.

Kapı açıldığı anda evin içindeki ışıklar birden yandı.

— İYİ Kİ DOĞDUN DEFNE!

Defne olduğu yerde kaldı.

Karşısında annesi Yasemin, Doruk ve diğer aile üyeleri vardı. Salon rengârenk balonlarla süslenmiş, masanın üzerine çeşitli ikramlıklar hazırlanmıştı. Ortada ise üzerinde mumları bulunan büyük bir doğum günü pastası duruyordu.

Defne önce etrafına, ardından Nehir'e baktı.

— Siz... Bunu ne zaman hazırladınız?

Doruk hemen araya girdi.

— Bizim de bir şeyleri gizleyebildiğimizi öğrendin sonunda.

Defne gülerek başını iki yana salladı.

— Demek bütün akşam bunun için dışarı çıkardınız beni!

Nehir omuz silkti.

— Biraz da bizim planımıza uyman gerekiyordu.

Yasemin kızının yanına gelerek ona sarıldı.

— İyi ki doğdun güzel kızım.

Defne annesine sıkıca sarıldı.

— Teşekkür ederim anne.

Ardından diğer aile üyelerine de sarıldı. Salonun ortasında dururken yüzündeki mutluluk saklanamayacak kadar belirgindi. Günün başında dışarı çıkmak istemediği için yaptığı şikâyetleri hatırladı. Şimdi ise bu akşamın hiç bitmemesini diliyordu.

Doruk pastanın yanına geçerek seslendi:

— Hadi, mumları üflemeden önce dilek tut!

Defne pastanın önüne geçti. Mumların ışığı yüzüne vururken birkaç saniye gözlerini kapattı. İçinden bir dilek tuttu ve ardından mumları üfledi.

Herkes alkışlamaya başladı.

Doğum günü şarkısının ardından pasta kesildi. Aile üyeleri birbirlerine ikramlarda bulunurken salonda neşeli bir kalabalık oluşmuştu.

Defne bir ara Nehir'in yanına yaklaştı.

— Gerçekten hiç anlamadım.

Nehir gülümseyerek kardeşinin saçını düzeltti.

— Anlamaman gerekiyordu zaten.

— Çok güzel olmuş. Teşekkür ederim.

— Sen mutlu ol yeter.

Defne ablasına sarıldı.

O gece kendisini gerçekten şanslı hissediyordu. Bazen insanın en güzel anları, hiç beklemediği bir anda karşısına çıkıyordu.

Gece ilerlediğinde ev yavaş yavaş sessizleşmeye başladı. Defne odasına geçti. Üzerindeki elbiseyi çıkarıp rahat kıyafetlerini giydi. Saçlarını açtıktan sonra yatağına oturdu ve telefonunu eline aldı.

Sosyal medya hesaplarına gelen doğum günü mesajlarını kontrol etmeye başladı. Arkadaşlarından, akrabalarından ve uzun zamandır konuşmadığı birkaç tanıdığından tebrik mesajları gelmişti.

Mesajları tek tek okuyup teşekkür ederken ekranın üst kısmında yeni bir bildirim belirdi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Defne kaşlarını hafifçe çatarak bildirime dokundu.

Ekranda yalnızca tek bir cümle vardı:

“Bazı anılar yıllar geçse de unutulmuyor. İyi ki doğdun, Defne.”

Defne mesajı bir kez okudu.

Sonra yeniden.

Gönderenin kim olduğunu anlamak için numaraya baktı. Rehberinde kayıtlı değildi. Profil fotoğrafı da görünmüyordu.

Telefonu elinde tutarak birkaç saniye öylece kaldı.

Kimdi bu?

Numarayı tanıdıklarına benzetmeye çalıştı. Aklından eski arkadaşlarını, okuldan tanıdığı insanları ve uzun zamandır görüşmediği kişileri geçirdi. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmadı.

Mesajın içindeki bir kelime ise zihnine takılmıştı.

Anılar...

Defne'nin aklına Lavin'deki eski bilet geldi.

Üzerindeki tarih...

Sekizinci sınıftaki tiyatro kursu...

Birbirinden bağımsız gibi görünen bu iki olay, şimdi zihninde yan yana duruyordu.

Telefonunu yatağın üzerine bıraktı. Bir süre tavana baktı. Sonra yeniden telefonu eline alarak mesajı açtı. Belki de gönderen kişi kendisini tanıtacaktı. Belki de bir sonraki mesajda kim olduğunu açıklayacaktı.

Fakat ekranda değişen hiçbir şey yoktu.

Defne cevap yazmak için klavyeyi açtı.

Sen kimsin?

Birkaç saniye yazdığı cümleye baktı. Ardından mesajı göndermekten vazgeçti. Önce karşısındaki kişinin kim olduğunu anlamak istiyordu.

Telefonunu komodinin üzerine bırakarak ışığı kapattı.

Ancak uykuya dalması kolay olmadı. Gözlerini her kapattığında aklına eski tiyatro kursundan görüntüler geliyordu. Sahneye çıktığı günler, arkadaşları, provalar... O döneme ait hatırladığı güzel anılar kadar, zihninin bir köşesinde kalmış bazı sorular da vardı.

Defne uzun zamandır o günleri düşünmemişti.

Belki de düşünmek istememişti.

Sabah olduğunda odanın perdelerinden içeri süzülen güneş ışıkları yatağın üzerine düşüyordu. Defne gece boyunca sık sık uyanmış, sabah olduğunda ise kendisini dinlenmiş hissetmemişti.

Telefonunu eline aldı.

Bilinmeyen numaradan gelen mesaj hâlâ oradaydı.

Yatağında doğruldu ve mesajı yeniden açtı. Bir kez daha okudu. Ardından numaraya baktı. Kim olduğunu bulabilmek için zihninde eski tanıdıklarını, yıllar önce hayatına girip çıkan insanları canlandırmaya çalıştı. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmaya yetmiyordu.

Dün gece yaşadığı doğum günü sürprizi, Lavin'deki eski bilet ve şimdi bu mesaj...

Hepsi birbirinden bağımsız gibi görünse de Defne'nin zihninde aynı noktada birleşiyordu. Sekizinci sınıfta katıldığı tiyatro kursu, sahnede geçirdiği o günler ve yıllar önce geride bıraktığını düşündüğü anılar...

Belki de geçmişte bıraktığını düşündüğü bazı şeyler henüz tamamen geride kalmamıştı.

Çünkü bazı anılar, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insanın karşısına yeniden çıkabilirdi.

Defne henüz bilmiyordu; o sabah aldığı mesaj, geçmişinden gelen uzun bir hikâyenin yalnızca başlangıcıydı.

Birinci Bölümün Sonu.
devam ediyor 3s önce güncellendi Kayıp Prenses
@fadimesabahyl
Okuma
7
Oy
2
Takip
1
Yorum
1
Bölüm
8
# KAYIP PRENSES

*— Sırlar, Aşk ve İhanet —*

**Ya bir hikâyenin kötü karakteri olmaya mahkûm edilmişsen ve kaderini değiştirmek için yalnızca bir şansın varsa?**

Eylül Yılmaz, sıradan bir günün sonunda kendisini hiç beklemediği bir yerde buldu. Okuduğu fantastik romanın içine düşmüş, hikâyenin en nefret edilen karakteri Seraphina Blackthorn'un bedeninde gözlerini açmıştı.

Üstelik işler sandığından çok daha kötüydü.

Kuzeyin soğuk ve acımasız dükü Darian Blackthorn ile evliydi. Üç aylık hamileydi. Ve üvey çocukları ondan nefret ediyordu.

Oysa Seraphina'nın geçmişi karanlık sırlarla doluydu. Darian'la evliliği bir tesadüf değildi. Veliaht Prens Aurelian Raventhia'nın hazırladığı acımasız planın yalnızca bir parçasıydı. Seraphina, sevildiğini sanarak prensin her isteğini yerine getirmiş, hatta Darian'ın ailesini bile hedef almıştı.

Aurelian'ın ona verdiği bir söz vardı:

*Darian öldüğünde seni yanıma alacağım.*

Ama Eylül artık Seraphina değildi.

Artık kimseye bilgi göndermiyor, kimsenin oyununa gelmiyor ve geçmişte yaptığı hataları tekrarlamıyordu.

Ne var ki bir insanın kaderini değiştirmesi, geçmişinin onu rahat bırakacağı anlamına gelmezdi.

Darian'ın güvensiz bakışları, çocukların korkuyla ördüğü duvarlar ve Aurelian'ın karanlık planları arasında Eylül'ün tek bir amacı vardı:

**Hayatta kalmak.**

Fakat bazı sırlar vardır ki ortaya çıktığında yalnızca bir hayatı değil, koca bir krallığın kaderini değiştirir.

Peki Eylül, kendisine biçilen kötü karakter rolünden kurtulabilecek mi?

Yoksa değiştirmeye çalıştığı hikâyenin en büyük kurbanı mı olacak?
devam ediyor 3s önce güncellendi Sizin Yüzünüzden Kaybettiğim Yıllarım...
@nonika._
Okuma
23
Oy
3
Takip
1
Yorum
0
Bölüm
5
Lotus çiçeklerim bu kitap "Gerçek Ailem" kurgusudur. Kızımız Ukde bazen çok gülecek bazen ise kendisini yerden yere vuracak hale gelecektir eğlenmeniz dileğiyle … 🪷🪷🪷🪷🪷
devam ediyor 2dk önce güncellendi BAŞKAN VE YARDIMCI (Yarı Texting)
@yagmurecrinaltun
Okuma
100
Oy
18
Takip
4
Yorum
36
Bölüm
5
05***: Ya da rakiplerine de laf atma ki insanlar senin saygılı biri olduğunu düşünsün, kavgacı insanlara bulaşan biri olduğunu değil.

Siz: Ben gayet saygılı bir insanım. Başkalarına da bulaşmıyorum.

Siz: Bir dakika ya sen kimsin?

05***: İnsan arkadaşını tanımaz mı ne kadar ayıp. Sana hiç yakıştıramadım.
devam ediyor 4s önce güncellendi Reenkarnasyon Evren
@meryemyay123
Okuma
210
Oy
23
Takip
1
Yorum
6
Bölüm
4
Fulya, erkek arkadaşı ile buluşmak için evden alelacele bir şekilde çıkar. Erkek arkadaşı, Fulya ile buluşmak için ona önemli bir konu üzerine konuşmak istediğini söyler. Fulya bu önemli konunun ne olduğu üzerine aklınca bir çıkarım yapar. Erkek arkadaşı özellikle önemli demişti , demek ki iyi bir haberdi . Yoksa , ona yani Fulya ya evlenme teklifi mi edecekti? Fulya aklınca bu kanı' ya vardı. Başka ne gibi önemli bir konu üzerine konuşacaklardı ki? Fulya kendi içinde 'Zamanı gelip te geçmişti zaten.' diye düşündü. Erkek arkadaşı ile neredeyse bir yıllık ilişki içerisinde'idi. Fulya'nın tek arzusu bu idi. Kaan ile evlenmek. Bu aralar sık sık düşündüğü şeylerin arasında geliyordu. Fulya bazen düşünüyordu da ikimizin hayatı tamamen birleşirse biz den nasıl bir çift olurdu diye. Bu düşünce bile kalbinin son sürat tekleme sine neden oluyordu. Bu zamanlarda kalbi yerinden adeta çıkacakmış gibi atıyordu.

Bugün hayatının dönüm noktası olacağını hissediyordu.

Ve tam o anda , adeta deprem etkisinde bir sarsılma oldu. Fulya bu aklındaki düşüncelere öyle bir dalmıştı ki arabasının ana yoldan saptığını bile fark etmemişti. Fulya'nın karşısında aniden bir araç belirdi ve Fulya daha kendine gelemeden karşısında ki araçla feci bir şekilde çarpıştı.

Bugün Fulya için gerçekten bir dönüm noktası olmuştu...

Fulya ölmüştü...

Fulya'nın ruhu bedeninden ayrılmış ve artık başka bir beden de can bulmuştu ...
devam ediyor 4s önce güncellendi Geç Kaldın
@fatihyldrm
Okuma
20
Oy
18
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
3
Bir avukat, satışa çıkarılacak eski bir evin kapısını açar. Yıllardır gelmediği bir evdir burası, en azından kendine anlattığı hikâye budur.

İçeride duvar saati 03.17'de durmuştur. Masanın etrafındaki üç sandalyeden biri pencereye dönüktür, mutfaktaki bardakta yeni içilmiş suyun izi vardır. Ve üst katta, orada olmaması gereken bir kiracı yaşamaktadır.

Satış belgelerini hazırlamak için girdiği ev, avukatı adım adım geçmişe çeker. Kilitli bir dolap, fotoğrafın kenarında kalmış biri, bir yangın günü ve kimsenin konuşmak istemediği bir aile sırrı… Her bölüm yeni bir kapı açar ama her kapının ardında aynı soru bekler:

İnsan kendisini ne zaman kaybeder?

Geç Kaldın; geride bırakılanlar, ertelenen hesaplaşmalar ve insanın kendinden kaçamayacağı yerler hakkında, on beş bölümlük psikolojik bir roman.
devam ediyor 24dk önce güncellendi Kod-7
@esmanurozdmr
Okuma
115
Oy
78
Takip
1
Yorum
42
Bölüm
7
"Çocukluğumun hangi sokakta, hangi masum hayalle unutulduğunu bile bilmiyorum; çünkü ben daha adımı bilmezken acıyla büyümeye mahkûm edildim. Almanya’nın o kasvetli, buz tutmuş duvarları arasında, bir mafya babasının gölgesinde, 19 çocukla aynı odayı paylaşarak öğrendim hayatta kalmayı. Gecelerimiz sessiz gözyaşlarıyla, günlerimiz ise bedenimize kazınan o acımasız darbelerle geçti. Ne bir el uzandı saçımı okşamak için ne de bir nefes 'korkma' dedi kulaklarıma. Hayat bana hissetmeyi yasakladı; zırh giymeyi, güçlü durmaktan başka bir şansım olmadığını ezberletti. Şanslı mıydım yoksa bu dünyanın en kimsesiz yetimi mi, hâlâ çözebilmiş değilim. Fakat buraya, bu topraklara adım attığım an... İçimde yıllardır demir vurup kilitlediğim o buz dağları tek bir bakışla yerle bir oldu. Ve ben, o acıdan örülmüş zırhımı ilk defa bilerek ve isteyerek indirdim. Hayatımda ilk defa bu kadar savunmasız, ilk defa bu kadar gerçek hissettim. Şimdi söyle bana; kalbi çoktan sökülmüş sanılan bir kız, ilk defa aşık olduğunda bu kişiye görevi için ihanet edebilirmi?"
devam ediyor 3s önce güncellendi Bir Yaz Daha Seninle
@okur_3663322466b3
Okuma
8
Oy
3
Takip
2
Yorum
8
Bölüm
2
İlk başlarda ikisi birbirlerinin pek dikkatini çekmez. Ta ki bir okul etkinliği nedeniyle aynı ekipte çalışmak zorunda kalana kadar.
İlk konuşmaları pek de romantik değildir. Hatta birbirlerini biraz yanlış anlarlar.
Arda, kızın fazla ciddi olduğunu düşünürken kız da Arda'yı her şeyi şakaya vuran, biraz fazla rahat biri olarak görür.
Fakat birlikte zaman geçirdikçe ikisinin de düşündüklerinden farklı insanlar olduklarını keşfederler.
Arda, kızın herkesin yanında göstermediği tarafını görmeye başlar. Kız da Arda'nın sürekli gülen yüzünün arkasında sakladığı sessizliği fark eder.
Zamanla okul çıkışları uzar, mesajlaşmalar alışkanlığa dönüşür, arkadaş grupları birbirine karışır.
Ama ikisinin de hayatında konuşulmayan şeyler vardır.
Kızın ailesiyle yaşadığı problemler giderek hayatına daha fazla yansırken Arda'nın geçmişinden gelen bazı meseleler de ilişkilerini etkiler.
Birbirlerine destek olmaya çalışırken bazen birbirlerini anlamakta zorlanırlar.
Ve bir noktada ikisi de şunu öğrenir:
Bir insanı sevmek, onun yalnızca güzel günlerinde yanında olmak değildir.
devam ediyor 5s önce güncellendi Kalbinde Aşk Var
@kinder_pingui
Okuma
193
Oy
35
Takip
15
Yorum
63
Bölüm
3
Kalbinde aşk var bir ben görüyorum…
devam ediyor 5s önce güncellendi 4 Bela 4 Kaos
@kahliasts
Okuma
11
Oy
1
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
5
3 aptal kankası ile yeni okula giden Liva ve ona geldiği gün aşık olacak Kara. Liva patavatsız/komik/kafa dengi ama tersi ters iken, Kara ise sakin/okulun popüler çocuğu ama bir o kadarda keko tipli.
devam ediyor 5s önce güncellendi AYNADAKİ YALANCILAR
@okur_c7301e2dd5bc
Okuma
15
Oy
4
Takip
2
Yorum
1
Bölüm
5
Evet Arkadaşlar bu benim ilk yazdığım hikaye olacak umarım beğenirsiniz
devam ediyor 6s önce güncellendi OFFbeat (crushh fic)
@crusherr
Okuma
9
Oy
5
Takip
3
Yorum
5
Bölüm
2
normal bir fic değil de kitabın içindeymis gibi düşünn. İlgini çekiyorsa girişi okumani tavsiye ederimm
devam ediyor 6s önce güncellendi 2017
@nevalereis
Okuma
2
Oy
1
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
12
Kablolu kulaklığımla dünyadan kopmayı çok severdim...
devam ediyor 2s önce güncellendi Komşu Kızı
@bugulemmmderlerr
Okuma
24
Oy
5
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
6
Her şey Lara ve ailesinin yeni taşındığı evinde camdan dışarıyı izleyen Lara'nın göz göze geldiği o çocuk ile başlamıştı. Komşunun oğlu ve komşunu kızı ile başlayan hikaye günün birinde gelişen duyguların eşiğinde kalacağı çok barizdi...
Loading...