Ben Luna Bozdoğan, İstanbul’un günümüze inat, Türk sinemalarında görmeye alışkın olduğunuz, o samimi sıcak mahalle ruhunu hala korumayı başarabilmiş, mahallelerinden birinde, ailemle yaşıyorum. Biz iki kardeşiz. Abim Karan, Ankara’da yaşıyor ve doktorluğunun ilk senesi. Ondan uzak kalmaya hala alışamadım ve onu çok özlüyorum. Çocukluğum bu mahallede geçti ve o günlerden kalma iki dostum var. Efsun ve Fatih. Onları çok seviyorum ve aramızdaki bağı size hiçbir kelimeyle anlatamam. Efsun ve ben 24 yaşındayız. Efsun, kızıl kıvırcık saçlı, ela gözlü ve pozitif enerji yüklü canım arkadaşım. Ben hemşirelik o ise kamu yönetimi okudu. İkimiz de KPSS sınavına girdik ve atanmayı bekliyoruz. Bu sırada da mahallemizde yeni açılmış olan Kitap Deryası adlı kitapçıda çalışıyoruz. Efsun, kitapçının sahibi Atilla beye kör kütük aşık. Yine de Atilla beyden adım gelmediği için beklemede kalmak zorunda. Fatih ise benim karanlığımın ışığı, iyi günlerimin mutluluğu, kötü günlerimin güvenli limanı. Bizden 3 yaş büyük. Babasının mimarlık ofisinde iç mimar olarak çalışıyor. İki senedir bana karşı hisleri değişti. Eskiden kardeş, dost hisleri beslerken, şimdi bana aşkla bakıyor. Onun hislerine karşılık vermeyi çok denesem de çocukluktan beri onu kardeş gibi görmüş olmam buna engel oluyor. Ona hiç o gözle bakamadım. Onun bu hisleri ise benim vicdanıma bir ok gibi saplanıyor. Karşılık veremiyor olmak ise daha da canımı acıtıyor. Bir de benim kopamadığım tutkularım var. Birinci sırada kitaplar geliyor. Her tür romanı çok sevsem de polisiye ve gizem kategorisinin yeri bende apayrıdır. Kitabı okurken, kurgunun içine dalmak, kelimelerle hayali bir yolculuğa çıkmak, olağanüstü bir mucize. İkinci sırada ise, şarkı sözü yazmak ve evdeki emektar gitarımla bu şarkıya ses olmak benim tutkularımdan. Sesim çok güzel olmasına rağmen, bestelediğim şarkıları dostlarım dışında kimsenin yanında söyleyemiyorum. Çünkü ben kalabalık önünde konuşamayan, sesi titreyen, tüm gözler üzerindeyken panik olan biriyim. Evet maalesef ki yıllarca uğraşmama rağmen bunu yenmeyi başaramadım. Neyse ki Fatih var da o benim şarkılarıma ses oluyor. Mahallemizin daha hareketli olan kesiminde yer alan Gökyüzü kafede, pazar günleri canlı müzik Fatih’in sesinden kulaklarımızın pasını siliyor. Umarım bir gün bende kendi şarkılarımı herkesin karşısında söyleyebilirim. İşte benim hikayem, sıcak, samimi ve sıradan. Herkesin hikayesi gibiydi. Ta ki üst katıma yeni biri taşınana kadar. Ukala, öküz, hödük ve Allah’ın cezası biri. Onunla diyaloglarımız hep benim sinir harbimle sonuçlandı. Düşman başına dediğim, evlerden ırak olması gereken cinsten biri. Kumral, uzun boylu, yeşil gözlü (tonuna hala karar veremedim) bir adam. (Maalesef ki yakışıklı) Birde dudağının kenarıyla sırıtıp, eline cebine atıp poz kesmesi yok mu. Iyy nasıl gıcık oluyorum. Asla tipim değil. Bilmezdim. Bilemezdim. Aşka küsen bana, tekrar aşkı öğretecek birinin olabileceğini. Hele ki bunun üst kat komşum olduğunu söyleseler güler geçerdim. Rüyamda görsem “totom açıkta kalmış” derdim. Ama öyle olmuyormuş. Büyük konuşmamak lazımmış. Yaşayarak öğrendim. Onun gelişiyle tüm hayatım değişti. Tıpkı kalbimin atışının değişmesi gibi. İşte benim hikayem. Başlayalım mı?

*ÖRGÜT*/*ANLAŞMALI EVLİLİK*/*DÜŞMANDAN AŞKA* *Bazı bağlar kanla değil, kaderle yazılır.* Kirov`un puslu sokaklarında başlayan hikâye, geçmişin suskun çığlıklarını Moskova`nın karla örtülü saraylarına taşıyor. Defna, sıradan bir hayatın hayalini kurarken, adı fısıltıyla anılan bir çete lideri olan Ravilen`in karanlık dünyasına çekilir. Ama bu yalnızca bir karşılaşma değildir; bu, yıllar önce yarım bırakılmış bir kaderin yeniden yazımıdır. Aşkın, intikamın ve geçmişin iç içe geçtiği bu oyunda, *hiçbir şey göründüğü gibi değildir.* *IN LAK`ECH* - Ben senim. Sen bensin. Ve bazı hikâyeler, tam burada başlar...

Hilal kyk yurtundan arkadaşları ile ayrı eve çıkarlar ama başına geleceklerden habersizdir.

“Bazı geceler insanı yakalamak için yıllarca bekler." Yıllardır pistte olan kadın, maskeli adamın geri döndüğü o gece orada değildi;maskeli yarışa yapılan baskında kaçmak zorunda kaldığında, geçmişten gelen bu adam kadınla hızın ve nefretin içinde kaçınılmaz bir bağ kuruldu.🏍

Sadece ama sadece bir anlaşma. Kâğıtta olan iki imzadan ilerisi olmayacak. Olamazda. Gerçek evli çiftlerin yaptığı hiç bir şeyi yapmayacağım seninle. Anladın mı Beni Karan Karahan!

Eğlencesine gizli numaradan aradiginiz kisi bir mafyaysa ve siz bunu bilmiyorsanız ? Ilerleyen gunlerde onunla karsilasmayi tahmin etmemistiniz bile

Üniversitenin ilk yılıydı. Jisung ve arkadaşları,şans esere hem aynı şehire düşmüş,hemde aynı yurda düşmüşlerdi. Bölümleri farklıydı sadece. Odasında yalnız olacağını düşünüyordu,ama gecikerek gelen üst sınıf bir üniversite öğrencisinden habersizdi. Lee Minho,tam 2 yıl sınıfta kalmış,şu anda üniveriste 2. Sınıf öğrencisiydi. Okulda pek bir arkadaşı yoktu,asabi ve gıcık olunuşuyla bilinirdi. Çok gevşek ve zorba bir öğrenciydi Minho. Kancayı taktiği insanlarla uğraşmak hoşuna gidiyordu. Zorbalığını fazla ileri düzeyde yapmıyor,kendince sınırlar belirliyordu. İkili daha ilk günden birbirleriyle anlaşamayıp nefret beslemişti. Yaşadıkları küçük atışma ve tartışmalara rağmen,başları sıkıştığı zaman mecburi birbirlerinden yardım dileniyorlardı. Jisung`un zekası ve Minho`nun gücü birleşince üstesinden gelebiliyordular çünkü. İkilinin başlangıçta ki nefreti,aslında ileride olacak aşklarını harlayan temel etkenlerden biriydi...

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Kaderini kendi yazanlara...

Kitapta rahatsız edici unsurlar olabilir rahatsız olan okumasın💋🔥

“İlacı zehir yapan dozu mudur, yoksa onu kullananın amacı mı?” Ben Derin Karaca. Hayatımı anlatırken genelde doğru kelimeleri seçerim; yanlış anlaşılmak istemem. Zaten insan, niyetini düzgün cümlelerle anlattığında daha inandırıcı olur. Bunu zamanla öğrendim. Kimseye zarar vermek gibi bir planım hiç olmadı. En azından başlangıçta. Sonrası mı? Sonrası, şartların beni nereye götürdüğüyle ilgiliydi—ya da öyle söylemek daha kolaydı. İnsan bazen başına gelenleri kader diye adlandırır, sorumluluğu hafifler. Geçmişimi detaylandırmayacağım. Çünkü detaylar, gerçeği sabitleme gibi kötü bir huy taşır. Ben hareketi severim; sabitlenmeyi değil. Amacım olduğunu düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. Ya da haklısınız. İkisi arasındaki fark, şimdilik önemsiz. Bu hikâyede her şey anlatıldığı kadar basit. Ve hiçbir şey anlatıldığı kadar masum değil.

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

ARKADAŞLAR ÇOĞU MAFYA KİTABINDA MAFYA ERKEK MASUM KIZ VARDI.AMA BUNDA İŞLER DEĞİŞİYOR…KADIN BAŞROLÜMÜZ ÇOK GÜÇLÜ ERKEK KARAKTERİMİZDE ONDAN FARKLI DEĞİL “ÇOK AYRI DÜNYALARIN İNSANLARI ÇOK AYRI KALMIŞLAR…”

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Selin Arslan babasının ölümü ile babasının yaptığı kötü işlere bulaşmak zorunda kalır ve yolları Baran Emir Karahan ile kesişir ancak Selinin oynadığı oyun bir güç savaşına dönüşür...

Dalya, hayatı boyunca güçlü olması gerektiğini öğrendi. Çünkü babası öyle istiyordu. Bir mesaj, birkaç fotoğraf ve yıllar önce gömüldüğü sanılan bir gerçek... KOZA, sevginin takıntıya, korumanın esarete dönüştüğü bir hikâye. Bazı kelebekler uçmak için doğmaz. Bazıları, hayatta kalmak için kozadan çıkar.

Gençliklerinin ritmiyle dans eden bir grup arkadaş: Fayaz, Hazar, Heva, Emre ve Ecrin. Lunapark geceleri, kahkahalar, ilk aşkların heyecanı ve dostluğun sıcaklığı... Ta ki geçmişin gölgeleri kapıyı çalana kadar. Fayaz’ın kalbi kırılır, ama ritim durmaz. Öfke doğar, intikam büyür. Çünkü bazı aşklar, bazı dostluklar, ateşte bile yanmaz. Kırık Ritimler… aşkın, kaybın ve intikamın ritmi. Ve o ritim, sonsuza dek çalmaya devam eder.

Gerçekler bazen öğrenildiği anda insanı özgürleştirmezdi. Bazıları insanın içine yerleşir, nefes almasını zorlaştırır, geçmişiyle bugünü aynı anda yakmaya başlardı. Miray için gerçekler tam olarak buydu. Yüzleştiği her şey, şimdi onun omuzlarında sessiz ama ağır bir yük olarak duruyordu. Kaçmaya çalıştıkça peşinden gelen, unuttuğunu sandıkça daha derine kök salan bir yük. Bu kez düşmanlar açık değildi. Bu kez savaş, görünmeyen yerlerdeydi. Miray her sabah hayatta kalmayı yeniden öğreniyor, geceleri ise uykusuzluğun içinde kayboluyordu. Onu ayakta tutan tek şey, yanından bir an bile ayrılmayan arkadaşlarıydı. Bazen bir sözle, bazen sessiz bir varlıkla Miray’ı hayata bağlamaya çalışıyorlardı. Çünkü herkes biliyordu: Miray düşerse, geriye sadece karanlık kalacaktı. Ve tam her şey bu kadar kırılganken, hayatlarına bir sır gibi giren biri vardı. Yavuz Öz. Onun gelişi, cevaplardan çok yeni sorular getirmişti. Bazı insanlar gerçeği ortaya çıkarırdı, bazılarıysa onu daha da tehlikeli hâle getirirdi. ..... Bu ikinci seridir, birinci kitabı okumak isterseniz profilimden bulabilirsiniz

Gece mesai çıkışı otobüs durağına giderken kaçtığı ailesini karşısında görünce korkuyla ters tarafa doğru koştu babası,abisi ve zorla evlendirecekleri adam geceyi kovalarken bir iş üstünde olan savcı ile çarpışırlar

Yağmur onların tanışmasına şahitlik ediyordu ama Lara bu aşkın sonrasında başına nasıl bir bela alacağını bilmiyordu

Yeni telefon alınan Gözde yanlış yazdığı rakamla bir başkasına mesaj atar attığı mesajla hayatı tamamen değişirken öğrendiği gerçekler ve sırlar onu hüsrana uğratır.

Aylin yeni taşındığı yere yabancı hisseden bir kızdır. Okuldaki sessizliği çok derindi. Attığı takip isteğini kabul eden Arda’yla yazışırken kurdukları samimiyet kontrolsüzdür…

Babasının ani ölümüyle hayatı altüst olan Kumsal Ateş, geçmişini geride bırakıp yeni bir hayata adım atar. Fakat yeni okulunda onu bambaşka bir kader beklemektedir. Kendisini bir aşk üçgeninin tam ortasında bulur: biri mafya çete liderinin karanlık ve gizemli oğlu Pamir Ilgaz, diğeri ise sokak çete liderinin asi ve tutkulu oğlu Ayaz Kayalar… Kumsal, kalbinin sesini mi dinlemeli, yoksa aklının gösterdiği yolu mu takip etmeli? Bu hikâye; iki farklı dünyanın, iki güçlü erkeğin ve bir kızın kaderinin kesiştiği tehlikeli ama tutkulu bir yolculuğu anlatıyor. Aşk, acı, ihanet ve tehlike bu yolun sadece başlangıcı. Kumsal’ın kalbi kimi seçecek? Bu yolculukta aşk ona neler yaşatacak?...

İris Soykan sıradan bir hayat yaşayan, neşeli ama gerektiğinde duvarlarını yükselten genç bir kadındı. Ta ki bir gecede, bir adamın bakışlarında kendine ait olmayan bir geçmişle karşılaşana kadar. Demir Arman, iki yıl önce hayatının merkezindeki kadını kaybetmişti. O günden sonra duygularını susturmuş, hayata karşı tüm kapılarını kapatmıştı. İris’i ilk gördüğü anda bildiği tek şey şuydu: O kız, ölen kadına fazlasıyla benziyordu. Ama benzerlik bazen kader değildir. Bazen sadece bir lanettir. Geçmişin gölgesinde kurulan bu tanışma; bir bakışla başlayan, inkârla büyüyen, yaklaştıkça yaralayan bir hikâyeye dönüşecekti. Çünkü bazı insanlar sevilmez… onlar hatırlanır. Ve bazı bakışlarda, insan kendini değil başkasını görür.

"Bir doğum, bir ölüm, ve fısıltılarla yazılan bir kader... Bazı borçlar kanla, bazıları ise sessizlikle ödenirmiş..."