🤍🌑 "Adalet bazen hakla bazen kanla yazılır." ... "O avukat sendin." dedi, maskesinin altından bakarak. Evet, en başından beri bendim. "Sende o hakimsin, dimi?" dedim, maskemin altından. ... Yolda yürürken, markette alışveriş yaparken, arabada, trafikte, tatilde... insanları her yerde görürüz, değil mi? Peki bu insanları ne kadar tanırız? Gündüz güneşinde adliyede adaleti sağlamakla yükümlü iki insan, gece ay yükseldiğinde karanlık işlere bulaşan iki kişi. Avukat Liana Lazavera. Hakim Hadeon Sokolov. Tanrıça. Ölüm meleği. Beyazın içinde gizlenen karanlık, en parlak yüzlerin ardında saklanır. Ve o karanlık seni içine çekmek için bekler... ... KİTABIN TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. ÇALINMASI HALİNDE GEREKLİ YERLERE BAŞVURULACAKTIR!

“Alın bunu…” dedi adam, sesi sertti. Kızın kolunu tutup önlerine attı. “İster öldürün… ister oğlunuza verin. Benim oğluma karşılık.” Toprak suskundu. Konuşmadı. Zaten hayatı boyunca hiç konuşamamıştı. Ezilmişti. Hor görülmüştü. Babasının gölgesinde büyürken, her gün biraz daha yok olmuştu. Hep susturulmuştu, bu sefer konuşmak bile bir kurtuluş olmayacaktı. Karşısında duran adam… Mardin’in en güçlü ağalarından biriydi. Gözleri öfke doluydu. Kardeşinin kaçırılmasını affedemiyordu. Bu evlilik bir seçim değildi. Bir cezaydı. Ve o an, herkes kararını vermişti onun yerine. Daha küçücük bir kız çocuğuyken… hatta hiç küçük bir kız çocuğu olamamışken, bir yabancının kadını olmuştu. ⸻ Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve olaylarla herhangi bir benzerlik tesadüftür. ✨ Bu, yazarın ilk kurgusudur; yazım ve anlatımda hatalar bulunabilir.

Babasının her yumruğu ruhunda bir iz bırakmıştı ama Aysima o ellerin kırılmasına izin veremedi. ~~~~~~~~ Bazı insanlar hayatını elinde tutmaya zorunlu bırakılırlar. Bazıları için zevkle geçen bir hayat bazıları için açıyla ve mecburiyetle geçer. Herkes sıcak bir evde mutlu bir ailede dünyayla tanışmaz. İşte Aysima da o soğuk ve mutsuzluğun kol gezdiği evin  içine açtı gözlerini. Daha kundakta bir bebekken annesi tarafından terk edilmiş biri anne sıcaklığını bilirmiydi. Bilmezdi... Hayata zaten yenik başlayan Aysima birde bunun çabası alkolik bir babayla uğraşmak zorundaydı... Bir baba kızına sadece acı bıraktı, kızı ise babasına hayatını verdi. `Onu öldürmeyin, bedeli ben olacağım!` Aysima’nın bu çığlığı, hayatının en büyük kumarıydı. Borç senedine atılan imza kanla değil, fedakarlıkla yazıldı. Şimdi Aysima, hem celladına alışmak hem de kalbinin bu tehlikeli oyuna dahil olmasını engellemek zorunda."

Çocuk yaşıyla baba acısı çeken bir kız ve büyüyüp yanan yüreği ile kurduğu bir intikam planı OYUNU BOZACAKMIYDI YADA YENİ BİR OYUNMU KURACAKTI...

Gece ismini gerçekten de akşamdan almış.Hep hüzün baharında kaldı. Babasını,annesini şimdiyse aşkını kaybetti. Hayat onun suratına gülmezken bile acılarını dışarı yansıtmak yerine hep içinde yaşadı... "O akşam ben sevdiğimi değil kendimide kaybettim. Gülüşümü, neşemi herşeyimi.. biliyorum sen gitmedin çünkü ben seni hep içimde yaşattım.."

Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

İstek almıyorum kitap tamamlandı.

Gülce’nin tek suçu okumak istemekti… Hayaller kurmak, kendi ayakları üzerinde durmak, kaderini kendi elleriyle yazmak. Ama babası onun hayallerini değil, bir ağanın parasını seçti. Henüz genç bir kızken, istemediği bir evliliğin içine sürüklendi. Gittiği konakta onu bekleyen sadece taş duvarlar değil, acı bir gerçekti: Gülce, evli bir adamın üzerine kuma olarak getirilmişti. Bu gerçeği öğrendiği an, Gülce için her şey değişti. İsyanı kaderineydi… Öfkesi hayata… Ferman ise alışık olduğu güçten, otoriteden ve mesafeden başka bir şey tanımıyordu. Zoraki başlayan bu yol, iki inatçı ruhu karşı karşıya getirdi. Çekişmeler, suskunluklar, yaralar… Ve fark edilmeden büyüyen bir bağ… Birbirlerine düşman gibi başlayan bu hikâye, zamanla aşka meydan okuyan bir sınava dönüştü. Tam “mutluluğu buldum” derken, Gülce kendini yeniden karanlık olayların içinde buldu. Geçmiş, sırlar ve hesaplar peşlerini bırakmadı. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil… Bu, kaderine isyan eden bir kadının ve aşkla yüzleşmek zorunda kalan bir adamın hikâyesi. 📌 Eğer: Güçlü kadın karakterleri, Ağa–konak temalı aşkları, Zoraki evlilikten doğan tutkulu hikâyeleri seviyorsan Aşka İsyan tam sana göre. ✨ Hikâyeme bir şans verirseniz, beğeni ve yorumlarınızla destek olmanız beni çok mutlu eder. Her yorum, bu yolculukta bana güç oluyor.

Alt tarafı komşunun bahçesinden erik çalıyorduk olay nasıl buraya geldi anlamadım

`neden görüldü yiyorum acaba?` `bloguma yazdığım herşeyi saniyesinde beğenen biri için çok soru soruyorsun.`

“Defne’nin kırılan hayatı, Aras’ın karanlık dünyasıyla kesiştiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.” “Unutmayın… en karanlık insanlar bile bir zamanlar yaralanmış olanlardır.” “İki Hayat, Tek Kader: Defne Yıldırım & Aras Karaca”

❄️ RAYNA ❄️ ÖN SÖZ / AÇIKLAMA Merhaba, Bu hikaye, hayatın en beklenmedik anlarında karşımıza çıkan çekimleri anlatıyor. Buz gibi bir disiplinle yaşayan bir adam ile, her adımında küçük kaoslar yaratan, kalbi pamuk şeker gibi bir kızın yavaş yavaş birbirlerine yaklaşmasını izleyeceksiniz. Burada büyük aşk ilanları, abartılı dramlar yok. Sadece gerçekçi duygular, utangaç bakışlar, komik kazalar ve “acaba?” dedirten anlar var. Kars’ın soğuğunda bile içinizi ısıtacak, gülümsetecek bir hikaye olsun istedim. Eğer siz de bazen yanlışlıkla birinin hayatına kahve döküp sonra o hayatı renklendirmeye çalıştıysanız… bu kitap tam size göre. Keyifli okumalar. Kayra’nın (ve biraz da benim) kaleminden…

Bozkır geceleri sessiz değildir. Sadece sesini içine gömer. Toprak susar, evler susar, insanlar susar. Suskunluk birikir; çatlak duvarlarda, yarım kalmış cümlelerde, gözlerden kaçırılan bakışlarda. Bu hikâye, susturulmuş hayatların ortasında filizlenen bir sızıyla başlar. Bir evin içinde yankılanan eski bir öfke, bir okulun duvarlarına sinmiş yoksulluk, telinden pas akan bir saz… Ve bütün bunların arasında, sevilmeyi öğrenememiş insanların birbirine yanlış yerlerden dokunuşu. Bozkır burada sadece bir mekân değildir; kaderin ta kendisidir. İnsanları sertleştiren rüzgârı, geceyi uzatan ayazı, umutla alay eden sessizliğiyle… Sevgi bile burada ürkek yürür. Bir bakışın bedeli vardır, bir gülümseme cesaret ister. Bu sayfalarda aşk romantik değildir; yaralıdır. İyilik sessizdir, direniş içtendir. Ve herkes, kendi içindeki boşluğu bir başkasının suskunluğuyla doldurmaya çalışır. Çünkü bazı topraklarda insanlar hayatta kalır… Ama sevmeyi hep sonradan öğrenir.

"Her ailenin bir sırrı vardır. Bizimkilerin ise mezarlığı." 22 yaşındaki Enes Korkmaz, babası Haluk’un sağındaki sandalyede, annesinin hayaletiyle ve babasının beklentilerinin ağırlığıyla oturuyor. Masada soğuyan yemek, kulaklarında ise onu çocukluğunda öldüren o kahkahanın yankısı var: kuzenleri Alaz`ın sesi. Enes, altı yaşında annesini, dokuz yaşında ise kuzenlerinin kurduğu tuzakla kendi güvenini kaybetti. Şimdi, Korkmaz ailesinin kalbinde, soğuk ve sessiz bir savaşın tam ortasında. Bir yanda, onu "zayıf" gören ve tahtını ele geçirmek için pusuda bekleyen amcası Levent ile oğulları Alaz ve Yiğit. Diğer yanda, acısını öfkeye dönüştürmüş, sevgisini kaybetmiş ve oğlundan yalnızca güç bekleyen babası Haluk. Ancak Enes artık o korkan çocuk değil. Annesinin sandalyesinin altında bıraktığı son mesaj, onun için bir talimata dönüştü: "Güçlü ol küçük aslanım. Ama kalbini asla taşlaştırma." Bu, bir iktidar savaşından çok daha fazlası. Bu, bir insanın küllerinden doğuş hikayesi. Karanlık aile sırları, ihanetlerle örülü bir iktidar mücadelesi ve kalbini korumaya çalışan bir adamın içsel yolculuğu... MİRAS, sevginin ve nefretin, zayıflığın ve gücün, geçmişin ve intikamın kesiştiği bir psikolojik seri gerilimin ilk perdesi.

“Yer Altının Çocukları” iki farklı dünyanın çarpışmasını anlatır. Bir yanda anne-babasız büyüyerek yer altının sert kurallarına bağlanmış Karan ve grubu; diğer yanda güçlü aile bağlarıyla yetişmiş, hukuk ve dostlukla şekillenmiş Mihri ve arkadaşları vardır. Karan, babasının mirasını devralarak yer altının lideri olmuş, ancak geçmişten gelen en büyük düşmanı Selçuk onun otoritesini yıkmak için pusuda beklemektedir. Mihri ise savcı anne babasının gölgesinde Avukatlık yaparken, çocukluk arkadaşı Hazal ve diğer dostlarıyla birlikte adaletin görünmez gücünü temsil eder. İki grubun yolları kesiştiğinde, aşk ve dostluk bağları yavaş yavaş filizlenirken, yer altının entrikaları ve aile mirasları onları büyük bir yüzleşmeye sürükler. Roman, güç ile sevgi, kayıp ile bağlılık, otorite ile adalet arasındaki ince çizgide ilerler.

"Yaraya Sarılmış Zaman" Bazı sessizlikler iyileştirmez… boğar. LAVİN. Bir resmin içine saklanmış ruh. Fırçası çığlık atar ama kimse duymaz. Ankara’nın sessiz sokaklarında yalnız yaşayan genç bir ressam. Tabloları renkli görünür ama her tonu karanlık bir geçmişin yankısıdır. Konuşmaz. Anlatmaz. Anlaşılamaz. Ta ki biri, sessizliğin içindeki çırpınışı fark edene kadar… HARUN. Kalbin diliyle konuşmayı öğrenmiş bir klinik psikolog. Zihin değil, ruh izler. Bir sergide Lavin’in resimleriyle karşılaşır ve her fırça darbesinin içinde gizlenen yaraları okumaya başlar. Ama bazı geçmişler dokunulmazdır. Ve bazı kadınlar, iyileştirmek isteyenlerden bile kaçar. ALAZ. Bir sır gibi gelir. Ayda’dan kopup Lavin’in hayatına sızar. Güzel cümleler kurar, sıcak gülümser… Ama gözlerinde geçmişten sızan kirli bir karanlık vardır. Onun gelişiyle Lavin’in renkleri solmaya, resimleri değişmeye başlar. Çünkü Alaz, Lavin’in yarasını iyileştirmeye değil, onun geleceğini kirletmeye gelmiştir. Harun geçmişi anlamaya çalışırken, Alaz Lavin’in kaderini yeniden yazmak ister. --- Geçmiş mi? Gelecek mi? Kurtarıcı mı? Yok edici mi? Aşk mı? Tuzak mı? Yaraya Sarılmış Zaman İyileşmekle yok olmak arasında kalan bir kadının, gözlerden saklanan iç savaşı… Telif Hakkı © 2025 Hira Şeker Bu kitabın tüm hakları saklıdır. Kitabın hiçbir bölümü, yazarın yazılı izni olmaksızın elektronik, mekanik, fotokopi, kayıt ya da başka herhangi bir yolla çoğaltılamaz, dağıtılamaz, yayımlanamaz veya herhangi bir bilgi sisteminde saklanamaz. Bu eser bir kurgu ürünüdür. Kitapta adı geçen kişi, yer, kurum ve olayların tamamı ya da bir kısmı hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve olaylarla benzerlikler tamamen tesadüfidir. Kitap Adı: Yaraya Sarılmış Zaman Yazar: Hira Şeker

Bu benim hikayem. Bu ben ile 6 aydır sevdiğim çocuğun beni sevmemesinin hikayesi. İmkansız olduğumuzu bildiğim halde onunda beni sevmesini beklediğim hikaye. Bu kitabı yazıyorum evet belki bir çok kişi okumayacak ama benim yaşadıklarımı yaşayanların yarasını da merham gibi saracak bu kitap. Kim bilir belki bir gün imkansızlıklarda imkan dahilinde olur...

Ölümün kıyısı : Ölüm bir gerçekti "benim olmadığım kadar" Bir yaşantı vardı "ölüm kadar" Bir cenaze vardı "kendini çeken" Hayaller vardı "uçup giden" Aşk vardı "Asla gerçekleşmeyen" Bir ölüm vardı "Bizi bekleyen" Ölümün alıp götürdüğü Bir gerçek vardı hayat kadar...

Çok küçük yaşlarda ailesinin kötülüklerine katlanan Firuze yıllar sonra bir nedenden dolayı artık ailesini geride bırakıp yeni bir hayatta adım atmışdır ama geride bıraktığı bir cesed ve acıların bir gün kapısını çalacağından habersizdi

Selin okumak için gittiği Yurtdışından mezun olduğu ve doğum gününde Türkiyeye döner.Evine döndüğü günün bazı gerçekleri öğrenir çok geçmeden evine saldırı düzenlenir.Saldırıda annesini ve kız kardeşini kaybeder artık nefret ettiği babasıyla tek kalmıştı Selin kızkardeşinin öldüğüne inanmadı ve 1 yıl boyunca onu hayalini gördü .Gerçeklerle yüzleşince intikam almak için tekrardan hayata döner.Bu zor ve tehlikeli planların dışında Egeyle tanışır beklenmenmedik şekilde ikiside birbirine yakınlık hisseder.

Mafya çetesinin başıyla inatlaşırsan böyle olur işte 😏

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

10. yüzyıl Orta Asya`sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi`ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan`ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz`un, Kara Budun ve Ak Budun`un hikayesi. Tiktok`taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon`un romanlaştırılmış halidir.

Tek hayalim oyuncu olmaktı. Ama bilmiyordum ki , sahne ışığını üzerimde hissetmekten daha iyi hissettiren bakışlar vardı. Yemyeşil bakışlar. Ve herşey, bir set arkasında başladı.

İki dünyanın arasında sıkışmış hayatlar… Farklı acılar, farklı seçimler, farklı kaderler. Ateşin tam ortasında yarım kalmış bir aşk duruyor: Söylenmemiş sözlerin, tutulmamış sözlerin, bitmemiş bir hikâyenin külleri şimdi yeniden kıvılcımlanıyor. Onların aşkı ilk adımını atarken, geçmiş peşlerinden koşuyor, sırlar kanatlarını açıyor ve kader—intikamla, tutkuyla, yasaklarla yeniden yazılıyor. Bu hikâyede herkes yanacak… Ama kim küllerinden doğacak?🔥