"Ne?" Dedim tiz bir sesle. "Salak mısın Su?" Dedi şu an psikolojim iyi değil. "Değilim sensin salak mal herif" Kafasını iki yana salladı ve tekrar gözleri gözlerimi buldu "tam bir belasın kızım sen anlamada eksiklik var sanırım" dedi "O zaman açık konuş sende" "Anlamıyor musun evlenmek zorundayız yoksa peşini bırakmayacaklar Su sadece altı ay o zamana kadar seni sadece koruyacağım evet seni babanda koruyabilir ama böyle olması gerekiyor Su altı ayın sonunda büyük bir kavga ettik ve ayrıldık deriz" dedikleri yüzüme bir Tokat misali çarptı beni korumak içinde evet ne olduysa onun yuzundendi bu da evet. Peki ya babam? O buna nasıl bir tepki verecekti ki. "Babam?" Dedim sadece...

3. Okulunda 2. Kez uzaklaştırma Alan Fadime Bu sefer Yeğeni Aleynanın okuluna başlayacaktır Düşmanlığın daim olduğu bu şehirde Düşmanı İso ile içten içe bir bağlılık yaşayacaktır

Bölge liderlerinin toplandığı bu masada tek kadın bölge lideri olan Selen Soyder, babasının ilk göz ağrı ve liderlik vârisiydi. Bir erkek kardeşi olmadığı için zamanı geldiğinde soyunun liderliğinin başına geçecek olan Selen, düşmanları ile baş edecekti. Yakarların lideri olan Koran Yakar, Soyderler ile büyük bir düşmanlık içindeydi. Yıllardır süren bu düşmanlık, Selen ve Koran ile devam edecekti. Yeraltının ve üstünün sahibi olan bu liderler arasında bir kadın lider vardı. Peki ya şimdi ne olacaktı? İlk kadın bölge lideri olan Selen Soyder, kendi bildiklerini yapacaktı.

Bir ceset. Bir salgın. Ve güvenecek kimsenin kalmadığı bir okul... Selis, okulun lavabosundabir ceset bulduğunda hayatı değişir. O sırada karşısına çıkan, okul müdürünün oğlu Karan ise tek bir şey söyler: ``Ben yapmadım.`` Virüs hızla yayılırken Selis, en çok şüphelendiği kişiye güvenmek zorunda kalır. Çünkü bu okulda herkesin bir sırrı vardır. Ve hayatta kalmak için bazen yanlış kişiye güvenmek gerekir.

İdil Kara, sınırlarına sıkı sıkıya bağlı bir psikologdur. Kuzey Sancak ise sınır tanımayan bir adam. Bir dosyayla başlayan tanışıklık, yavaş yavaş tehlikeli bir saplantıya dönüşür. İdil mesleğini, mantığını ve kendini korumaya çalışır. Kuzey ise sadece onu ister. Bazen en büyük tehlike, karşındakinin seni bırakmamakta bu kadar emin olmasıdır.

Bazen hayatınızı değiştiren şey, yanlışlıkla attığınız tek bir takip isteğidir. İstanbul`da yoğun bir hastanede görev yapan genç doktor, bir gece sosyal medyada gezinirken yanlışlıkla tanımadığı bir askere takip isteği gönderir. İsteği geri çekmeye fırsat bulamadan kabul edilir. "Yanlışlıkla oldu." diye başlayan konuşma, her geçen gün biraz daha hayatlarının bir parçası olur. Biri İstanbul`un koşuşturmacasında insanların hayatını kurtarmaya çalışırken, diğeri Trabzon`da vatan nöbetindedir. Aralarında yüzlerce kilometre, sayısız özlem ve belirsizlik vardır. Ama bazen mesafeler, iki kalbin birbirini bulmasına engel olamaz. Peki, bir yanlışlıkla başlayan hikâye, ömür boyu sürecek bir aşka dönüşebilir mi?

Kalbini altı yıl sonra öğrendiği ihanetin üzerene aşka kapatmak üzere olan kadının karşısına çıkan adam ve kapıları kapatmasını engelleyemece çalışmasını anlatan sıcak bir askeri ve mahalle kurgusudur.

Aynı üniversiteye doğru yola çıkan bir grup gencin hikayesi

Yolların değil yılların ayırdığı bir aşk hikayesi 💔💔💔💔

“İnsan, güvenini kaybettiğinde herkesten uzaklaşır sanır. Oysa bazen yalnızca tek bir kişiye yaklaşır...Ve bütün savunmaları, tam da onun yanında yıkılır.” Güvenmek...Kulağa ne kadar basit geliyor, değil mi? Birine inanmak, kelimelerini tartmamak, yanında nefes alırken omuzlarındaki yükü düşürebilmek... Ama güven dediğimiz şey, insanın karşısındakine verdiği küçük bir hediye değildir. Kendinden koparıp kendi etiyle birlikte sunduğu bir parçadır. Ve o parça yanlış bir avuca düştüğünde, geri aldığında asla aynı yere ait olmaz. Boşluk kalır. Soğuk kalır.Kırıklık kalır.Bazı insanlar bunu erkenden öğrenir. Hayatın adaletini, kuralını, acımasızlığını o küçük yaşlarda ezberlerler.Bazılarıysa tekrardan öğrenmemek için ruhlarına zırhlar kuşanır. Duvarlar örer. Mesafe koyar. Kimseyi, ama hiç kimseyi o tehlikeli çizginin içeriğine sokmaz. Çünkü bir kere kırılan kalp, ikinci kez kırılmaktan korkmaz; ikinci kez aynı adrese güvenmekten korkar. Arya da o zırhın içindeydi. Kimseye güvenmiyordu.Özellikle karşı cinse.Onların o her şeyi bilen, her şeyi kontrol etmeye çalışan o kibirli edalarına zerre inancı yoktu. Bunun için kimseye bir açıklama borçlu olduğunu da düşünmüyordu. Kendi gerçeği buydu ve dışarıdan nasıl göründüğü umurunda bile değildi. Ailesinin içinde büyüdüğü o sert, keskin dinamikler, korumacı görünürken insanı boğan o zehirli gölgeler, yıllar içinde zihnine kazınan hayal kırıklıkları...ve şahit olduğu gerçekler.Hepsi ona yeterince şey öğretmişti. İnsanları tanımadan yargılamıyordu belki ama tanımayada çalışmıyordu.Kapıları sımsıkı kapatmış, o demir sürgüyü çekip anahtarı okyanusun en karanlık dibine fırlatmıştı sanki. Ta ki o yaz, o inatçı ve nefes kesen sıcağın ortasında, hayatına hiç istemediği kadar gürültülü bir kalabalık doluşana kadar... Kuzenler, yeni yüzler, her köşeden fırlayan sesler, bilmediği ritimler ve bütün o korunaklı, buzdan dengelerini tek bir bakışla yerle bir edecek o adam: Ateş Akkaya. İlk başta ondan hoşlanmadı. Belki de daha dürüst bir ifade şuydu: Ondan hoşlanmamak, ona karşı içindeki o asi dikkati bastırmak için ruhundaki bütün barikatları ayağa kaldırdı.Çünkü bazı insanlardan uzak durmak kolaydır; sırtınızı dönersiniz,biter.Ama bazıları...Siz onlardan kaçtıkça hayatınızın daha fazla yerine dokunur.Bir bakışın ağırlığıyla, zekice kurulmuş kışkırtıcı bir cümleyle, inat kokan o çarpık gülümsemeyle... Bazen de hiçbir şey söylemeden, sadece yakınınızda durarak ruhunuzdaki bütün dengeli tahtaları yerinden oynatırlar.Ateş öyle bir adamdı. Karşısındaki kadının zırhını görüp uzaklaşmak yerine, o zırhı inceleyip, kendi elleriyle parçalamaktan zevk alan türdendi. Peki, insan yıllardır kendisine öğretilen bütün hayatta kalma reflekslerinin, o demir duvarların karşısında, tek bir adama karşı erimeye başladığını fark ederse ne olur?Ya nefret ettiğini, her kelimesiyle inatlaştığını sandığı o adamın yanında ilk kez gerçekten nefes alabildiğini hissederse? Ya içindeki o “asla” kelimeleri, Ateş’in o keskin, karanlık bakışlarında anlam bulmaya başlarsa? Veya insan, kalbinin kapısını sımsıkı kilitleyip mührü bastığını sanırken, o kapıyı çalan o cüretkâr parmakların içeri sızmasına engel olamayacağını anlarsa? Belki de aşk, tam olarak buydu. Birini hayatına almak değildi mesele... Onu hayatından çekip çıkardığında bile göğüs kafesinde yaşamaya devam etmesiydi. Çünkü bazı insanlarla yollar ayrılır; yanınızda kalmazlar, ama sizden de gitmezler. Bir yaz başlar. Kahkahalarla, gece yarısı fısıltılarıyla, küçük sırlarla, büyüyen ama bir o kadar da sağlam dostluklarla ve kimsenin sonunu kestiremeyeceği olaylarla dolu bir yaz... Her şey dışarıdan olması gerektiği gibi, güneşli ve kusursuz görünürken; aslında herkesin kendi iç dünyasında, en çok da Arya ile Ateş’in o görünmez savaş alanında taşlar yerinden oynamaktadır.Kimi insanları tanımaya başlar, kimi kendi karanlık yüzünü. Kimi ise ruhunun en derin köşesinde, o brikenlerin altına sakladığı gerçeklerle ilk kez göz göze gelir.Ve bazen bir insanın dünyasını altüst etmek için büyük bir kıyamete gerek yoktur.Küçük bir kare yeter. Bir fotoğraf. Bir cümle. Kulaktan kulağa yayılan zehirli bir yalan. Yanlış zamanda güvenilmiş bir kişi, belki de yalnızca yanlış anlaşılsın diye kurgulanmış tek bir iftira.Bütün bunların ortasında korkulardan ortaya çıkmış o suskunluk...Çünkü insanın kalbini paramparça eden şey her zaman o acı gerçeğin kendisi değildir; bazen gerçeğin yerine konulan o sessiz, inandırıcı yalandır. Peki ya bir gün, gözünün içine bakarak güvendiğin kadın susarak seni paramparça ettiyse.Yıllar sonra sana anlattığı hikâyenin tamamının koca bir illüzyondan ibaret olduğunu öğrenirsen? O zaman affeder misin? Gözlerinin ortasında parlayan o kadına mı inanırsın, yoksa karanlıkta kulaklarına fısıldanan o zehirli seslere mi? Yoksa kalbin, grurunun "bitti" dediği o saniyelerde bile hâlâ inadına onun adını sayıklamasına boyun mu eğer? Bazı seçimlerin doğru cevabı yoktur. Bazı ayrılıkların faturası tek bir insana kesilemez.Bazı hikâyeler ise iki insan birbirini yeterince sevmediği için değil; hayatın, o kırık aynaların ve geçmişin gölgelerinin onlara aynı yolda yürüme şansı tanıması yüzünden yarım kalır.Ve belki de en acı gerçeğin ta kendisi şudur: Bir insanı hayatının en unutulmaz anısına dönüştüren şey, onunla yaşadığın o deli dolu günler değil... O günlerin, o kahkahaların ve o dokunuşların bu evrende bir daha asla geri gelmeyeceğini fark ettiğin o ağır, nefessiz andır. O yaz herkes bir şey bırakacaktı geride. Kimi sarsılmaz olduğunu sandığı güvenini, kimi ömrü boyunca taşıdığı bir dostluğu, kimi de kendi ruhundan bile sakladığı o büyük sırrı... Kimi ise hayatının en gerçek, en büyük aşkını...Ve birisi belkide hepsini birden kaybeden bir kişi olacaktı.Ama henüz kimse bilmiyordu.Çünkü bazı hikâyelerin sonu, defterin kapandığı yerde değil; daha ilk sayfadaki o inatçı, meydan okuyan bakışta gizlidir. Ve bazı yazlar, takvimden silindiği gün değil... insanın kalbinde kanamaya devam ettiği sürece **“SON YAZ”**dır.

Yusra ve Sekiz arkadasi 3 Bolum de bir yeni ulke geziyorlar ulke onerisi ve yorum yapmayi unutmayiiiin❤️

Bozkır geceleri sessiz değildir. Sadece sesini içine gömer. Toprak susar, evler susar, insanlar susar. Suskunluk birikir; çatlak duvarlarda, yarım kalmış cümlelerde, gözlerden kaçırılan bakışlarda. Bu hikâye, susturulmuş hayatların ortasında filizlenen bir sızıyla başlar. Bir evin içinde yankılanan eski bir öfke, bir okulun duvarlarına sinmiş yoksulluk, telinden pas akan bir saz… Ve bütün bunların arasında, sevilmeyi öğrenememiş insanların birbirine yanlış yerlerden dokunuşu. Bozkır burada sadece bir mekân değildir; kaderin ta kendisidir. İnsanları sertleştiren rüzgârı, geceyi uzatan ayazı, umutla alay eden sessizliğiyle… Sevgi bile burada ürkek yürür. Bir bakışın bedeli vardır, bir gülümseme cesaret ister. Bu sayfalarda aşk romantik değildir; yaralıdır. İyilik sessizdir, direniş içtendir. Ve herkes, kendi içindeki boşluğu bir başkasının suskunluğuyla doldurmaya çalışır. Çünkü bazı topraklarda insanlar hayatta kalır… Ama sevmeyi hep sonradan öğrenir.

Bizim hayatımız imkansızlıklar üzerine kurulmuştur. Biz daha ne kadar zorlayabiliriz ki!

Karanlıkta kalmış bir kız…İstanbul’da ilk defa bu kadar şimşekler gökyüzünü aydınlatıyordu.Son Adım, son bir adımda her şey biticek sandı…

... Bir insanın canı ne kadar yanabilirse o kadar yanmıştı. Ama üzülmüyordum. Müslüman umutsuz olmazmış, yeni yeni öğrenebilmiştim. Bu yaşıma kadar nasıl oldu da nefes alabildim, yemek yiyebildim, su içebildim bilmiyorum. Allah onu bulamamış olsam da rızkımı kesmemişti. Onu bulmamı beklemişti... Onu bulduğumda ise yanımdakileri kaybetmiştim. Tek kalemde silmişlerdi beni. Ailem bile.

Seni bulamadığım son gün seni kaybettim.

Mafya Lideri Tarafından Kaçırılan Umay ve yeni başlangıçlar… (Kitap bazı kitap karakterlerinin isimleri vb şeyleri değişmiştir ve 2. Bölüm de değişmiştir iyi okumalar)

Şirkette iş arayan lizge tehlikeli ve yeraltının güçlü isimlerinden Altay Demirkanın şirketinde iş bulur ancak şirketin müdürünün iftirasıyla işler bambaşka bir boyuta taşınır

Hayat bazen yollarımızın hepsine engeller koyarken biz bir çıkış yolu aramaya devam ederiz oysaki çıkmazda olduğumuzu çok sonradan fark ederiz ve bunu fark ettiğimizde herşeyi parçalamak yıkmak hatta kendimizden bile kurtulmak isteriz ne yazıkki bunca söylediğim şeyler o kadarda kolay olmuyor en çokta ölmek çünkü kendimizi bir intihara sürüklerken arkamızda bıraktığımız yıkım bizi cesedimizle bile darmadağın edebilir oysaki biz sadece bir cesetten ibaret olucakken bazende bizi eline alan bir güç olur ne öldürür nede yaşatır herşeyiyle bir sis bulutu gibi etrafımızı salar ne bir yol bulmamızı sağlar nede doğru yola girmemizi bu güç bize çaktırmadan bizi tutsağı yapmaya çalışır bunları neden anlatıyorum dersenizde ben tam böyle karmaşık bir olayın içindeyim ne tutsak olduğum bu kocaman evde Bi adım ileriye gidebiliyorum nede her gece muhatap olmak zorunda kaldığım ve tecavüzlerine uğradığım adamdan kaçabiliyordum...

"Ders notları, vardiya saatleri ve hayatın omuzlarımıza yüklediği erken sorumluluklar… Bizim hikayemiz süslü salonlarda değil; aynı iş yerinin koşturmacasında, yorgun çay molalarında ve yarın kaygısının tam ortasında başladı. İki genç insandık; biri okuyor, biri çalışıyor, ikisi de hayata tutunmaya çalışıyordu. Yolları kesiştiğinde ellerini hiç bırakmadılar. Kolay olmadı. Hiçbir şeyi hazır bulmadık; her tuğlayı birlikte koyduk, her zorluğu tırnaklarımızla kazıyarak aştık. Hayat bize erken yaşta büyümeyi öğretirken, biz birbirimizin sığınağı olmayı seçtik. Zor zamanlardan aşk, sıfırdan başlanan bir yolculuğun, sabırla dokunan bir emeğin ve zor zamanların içinden birlikte büyüyerek çıkan iki insanın gerçek hikayesi. Gerçek aşkın hazır bulunmadığına, birlikte inşa edildiğine inanan herkese…"

Bu kitap canim instagram grubundaki biricik arkadaslarimdan esinlenerek yazılmıştır olaylar genelde Lara nin gözünden anlatılacaktır lakin bazı olaylarda diğer karakterlerde anlatacaktir(parantezin icinde kimin anlatacagi yazmaktadir)kitapta smt sahneler vardir hassasiyeti olan okumasin🙏🏿🙏🏿 IYI OKUMALARRRRR

03:17, sevgilerle... ••• “Bu kutuya eşyalarımızı değil, çocukluğumuzu, hayallerimizi ve birbirimize verdiğimiz sözü emanet ediyoruz.” ••• 2008 yılının 9 Eylül gecesi… İzmir’in Konak ilçesine bağlı Alsancak Mahallesi’nde, saat 03.17’de çıkan bir yangın, küçük bir kız çocuğunun hayatını geri dönülmez biçimde değiştirir. O gece yaşananlar, herkes tarafından talihsiz bir ev kazası olarak kabul edilir. Ancak aradan geçen yıllar, gerçeğin göründüğü kadar basit olmadığını ortaya çıkaracaktır. Ailesini kaybetmenin izlerini taşıyan ve yıllar içinde başarılı bir Araştırmacı Gazeteciye dönüşen Müjde Aksoy, geçmişin karanlık sayfalarını yeniden açmaya karar verir. Yaptığı araştırmalar, onu yalnızca ailesinin ölümüne dair gizlenen gerçeklere değil; aynı zamanda yıllar önce yaşanan olayın arkasında planlı bir “Temizlik Operasyonu” olduğunu gösteren çarpıcı kanıtlara ulaştırır. Müjde, araştırmaları derinleştikçe hayatının en büyük sırrıyla yüzleşir: O gece kaybettiğini sandığı kardeşi hâlâ hayatta olabilir. Gerçeğin izini süren Müjde’nin yolu 2026 yılında Ankara’ya düşer. Burada, Türkiye’nin güçlü şirketlerinden biri olan Atasoy Holding’in sahibi Akın Atasoy ile karşılaşır. Soğukkanlı, kararlı ve geçmişi sırlarla çevrili olan Akın, Müjde’nin araştırmasının önemli bir parçası hâline gelir. Ancak Müjde’nin aradığı cevaplar, onu yalnızca ailesinin geçmişine değil; güç, ihanet ve saklanan gerçeklerle dolu büyük bir hesaplaşmanın içine sürükleyecektir. Bir yangınla başlayan hikâye, yıllar sonra iki şehrin - İzmir’in yarım kalan geçmişi ile Ankara’nın sakladığı sırların - kesiştiği noktada yeniden alevlenir. Müjde, gerçeği ortaya çıkarabilecek mi? Yoksa bazı sırlar, ortaya çıktığında herkesi yakacak kadar tehlikeli mi olacaktır? 🌝✴️🌚 03:17 Spotify Şarkı Listesi? https://open.spotify.com/playlist/6V9VaiCAhDm0tTdbJZU8if?si=CagvOt5nRiOSR4H_l2fGTg&utm_source=copy-link&pi=cBjUNyZvTvSy6

Birinin geçmişi yarım kalmıştı. Diğeri ise geçmişini geride bırakmıştı. Ama hayat, Ayaz ve Gökçe`yi aynı hikâyede buluşturdu. Çünkü bazı güneşler doğudan doğar, bazıları ise karanlığın tam ortasında...

10. yüzyıl Orta Asya`sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi`ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan`ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz`un, Kara Budun ve Ak Budun`un hikayesi. Tiktok`taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon`un romanlaştırılmış halidir.

Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...