Yirmi yıl önce bir gece de iki ailenin kaderi kanla mühürlendi. Akkan ve Soylu aileleri arasında dögülenen nefret, zamanla yeraltı dünyasının en büyük savaşına dönüştü. Milena Balın Akkan, babasının yarım kalan hesabını kapatmaya yeminliyken; Giray Han Soylu, nefretiyle Akkan soyunu yerle bir etmek için pusuda bekliyordu.Savaş yeni başlıyordu... Ve bu savaşta sadece kan değil.

İstanbul’un gölgesinde büyüyen Gülşah, bir paşanın hanımı olarak girdiği yabancı konakta yalnızca yeni bir hayata değil, suskunluklarla örülü bir yazgıya adım atar. Mor menekşelerin, yarım kalmış ezgilerin ve saklanan acıların arasında; görülmek, ait olmak ve kendi kalabilmek arasında ince bir çizgide yürümek zorundadır. Osmanlı’nın son demlerinde, bir konağın duvarları ardında herkes bir başkasına bakarken, Gülşah ilk kez kendine bakmayı öğrenecektir.

Savaş bitmişti. Peki ya enkaz, ardında bıraktığı izler? Onlar bitmiş miydi? Bir çocuğun gözünden akan yaş akıtan kişiye kaç acıya mâl olurdu? Savaşın izleri mekanlardan silinse bile ruhlardan siline bilir miydi? Savaştan sonra her şey eskisi gibi olur muydu peki? İnsan kaderini değiştirebilir miydi? O çocuk bunları aşabilecek kadar büyümüş müydü? Peki savaşın en kızgın zamanlarından birinde doğan bu çocuk Dünya`yı nasıl bir yer olarak biliyordu? Masallardaki gibi mi yoksa anne babasının anlattığı destanlar gibi mi? Burda insanlar iki sınıfa ayrılırdı. Masumlar ve Caniler. İki grup birbirleriyle iç içeydi ama kim masum kim cani ayırt edilemezdi çünkü insanlar kalpleri göremezdi. Masumların canileri, canilerise masumları bitirmeye çalıştığı bu Dünya`da bu çocuk nasıl hayatta kalıcaktı? Kalbini dinleyerek. O çocuk kalbinin sesini dinleyerek hayatta kaplıcaktı ve bunu kendi imkânlarıyla yapacaktı. Şanslıydı ki bu hayatta sadece çocuklar kalbinin sesini dinleyerek hareket ederdi. Diğerleri hep aklını kullanırdı ama unuttukları bir şey vardı. Kalbinin sesini dinleyenler gerçekten kazanırdı.

Babası tarafından hep “dağılacak” bir yapı olarak görülen Emir, kaçmak için gittiği şehirde suçun mimarına dönüşür. Şimdi karşısında iki baba vardır: biri onu kontrol etmek ister, diğeri onu karanlığa yetiştirir.

Ailesi tarafından şiddet ve baskıya maruz kalan Deren Çamlı onu ilk kez birinin sevdiğini düşünmüş ve sevgilisinin evlenme teklifi ile İstanbul`a kaçmaya karar vermişlerdir. Babası tarafından "en büyük hata" olan Deren bir gece ansızın kendini yabancı bir şehirde sevdiği adamla el ele bulmayı ummuştur. Evet, yabancı bir şehirdeydi ama artık sevdiği adam yoktu. Yine kullanılmıştı. Elinde ona alınan yüzük ve kendine benzeyen bir oyuncak bebekle tenza bir sokakta öylece terk edilmişti. Bu sefer tek olduğunu düşünerek ilk kez yalnızlığına ortak olan şehire acılarını paylaştı. Onu dinleyen biri olduğunu bilmeden... Aral Noyan, ringde herkes tarafından saygı görülen ve "Mare" diyerek adlandırılan ülke temsilcisi bir boksör... Mare`nin anlamını hakkıyla taşıyan adam o gece o kıza yardım edecekti. Anlamı karanlık olan o adam o kızı aydınlığa kavuşturacaktı. Kimse bilmiyordu.

Dışarıdan bakınca her şey yolundaydı. Düzenli bir hayat, yerli yerinde insanlar, eksik görünmeyen bir hikâye… Ama bazı çöküşler sessiz olur. Kimse fark etmez. Bazen insan bile. Bu kitap, adı konmamış bir boşluğun, yavaş yavaş kaybolan bir kadının iç sesidir.

Geçmişten gelen mazi`ye kalan savaş. Işığı sönenler, yarım bırakılan hayatlar... karanlıkta unutulanlar. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan bir adam, içinde sevgiye muhtaç bir çocuk. İşlenen cinayetler bulunup-bulunamayan cesetler. Bir feryat, bir çığlık, bir hıçkırık; durmaz-durdurulamaz bir ağıt. Ve unutulamaz bir geçmiş. Hızlı dalgaların içine düşmüş bir yağmur damlası gibidir insan; kapılır akıntıya boğulur derin su da. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan kalp kapatır kendini sevgiye muhtaç kapılara.

Dengesizler, hayata bir adım geriden başlayanların, susarak büyüyenlerin ve ayakta kalmak için karanlığa mecbur bırakılanların hikâyesi. Muzaffer, sokakların verdiği isimle Muzo; doğduğu coğrafyanın sessizliğini, kayıplarını ve adaletsizliğini omzunda taşıyan bir adamdır. Çocuk yaşta tanıştığı yoksulluk, şiddet ve yalnızlık onu suça değil; hayatta kalmaya iter. Ancak bu yol, zamanla vicdanla hesaplaşmanın kaçınılmaz olduğu bir uçuruma dönüşür. Cezaevi, sokaklar ve mezarlıklar arasında geçen bu hikâye; sadece bir mafya ya da suç romanı değildir. Dengesizler, aidiyet duygusunu yitirmiş ruhların iç çatışmasını, dostluk ile ihanet arasındaki ince çizgiyi ve kayıplarla şekillenen bir karakterin dönüşümünü anlatır. Muzo`nun geçmişiyle yüzleşmesi, annesinin yokluğunda büyüyen öfkesi ve hesaplaşmaları; okuyucuyu hem sert hem de derin bir yolculuğa çıkarır. Bu roman; kanla değil, eksiklikle yazılmıştır. Her satırında suskunluk, her bölümünde bir hesap vardır. Dengesizler, kimsenin doğuştan kötü olmadığını ama bazı insanların iyi kalma şansının elinden alındığını hatırlatan karanlık ve sarsıcı bir anlatıdır.

Şafak henüz nasil bir dünyada yaşadığını bilmeyen,saf duyguları olan ve içine kapanık bir genç kadın. Normal hayatına giren çözülmesi zor kodlar ve bir çift yeşil gözlü onun kafasını karıştırmaya yetiyor...

Abisinin arkadaşına yani Asilkan Karadağ`ya aşık olan Hazel Aria bir gün anonim olarak uygulamadan mesaj atarak onun ilgisini çekmeye çalışır. Sadece hislerini söylerken onu kaybetmekten ve abisinin ne tepki vereceğinden emin olamadığı için böyle bir yola başvurur.

Beni saf sanıyordu fakat ben saf olacak en son kişi bile değildim. Nefret ve kinim beni güçlü kılan şeylerdi. Ben tilki kadar kurnaz olan zekamı babamdan almıştım, Ben manipülasyon yeteneğimi babamdan almıştım, Ben sadece dış görünüşümü değil her özelliğimi babamdan almıştım.. Fakat ailem dışındaki hiç kimse bunun farkında değildi. Ben kim miydim? Ben Simay Soykan, Kenan Soykan`ın biricik kızı, Ben Kenan Soykan`ın saf rolü yapan psikolog kızı, Ben Kenan Soykan`ın her şeyin içinden geçecek kızı, Ben Kenan Soykan`ın konu ailesi olduğunda sevdiği adamı bile gözü görmeyecek kızı...

Yaman Ali, Melih, Meyra ve Havin arasında geçen acı bir aşk hikayesi... Yaman Ali yıllarca Meyra`yı kalbinde taşımışken, Meyra yıllarını onun kardeşini sevip beklemekle geçirir. Yıllarca sevip beklediği adam, yıllar sonra başka bir kızla evlenerek döner...

Özgür Tamay`ı kucağına alıp musluğa doğru yürüdü. Elini yüzünü yıkayıp, Ertük`ün çitlere astığı ceketi alıp yolcu koltuğunun üzerine koydu. Tamay`ı oraya oturtup kemerini bağladı. Çiçeğin tepkisini çok merak ediyordu. "Annen bize çok kızacak." Küçük kız omzunu silkti. "Baba ben asker olmaya karar verdim." Özgür kızına bakıp konuşmaya başladı. "Bak, beni örnek alman güzel bir şey ama... Annen duyarsa bana kızar. Bu düşünceyi aklından sil tamam mı? Hem sen kolay mı zannediyorsun askerliği? Yapamazsın sen, narin bir şeysin." Tamay sustu. Bu susma şekli babasına trip attığını belli ediyordu.

Her çiçek, gömülü bir sırla açar. Ölüm, bir son sanılırdı. Ama Murat ve Zeynep için ölüm, başka bir dünyanın kapısını araladı. Bazen, bir bahçe sadece bir bahçe değildir. Bazen, bir kapı açılır ve sizi tanımadığınız bir dünyanın ortasında bulursunuz. Zairgotola’nın gölgelerle örülü sarayında, yasla ve sırlarla büyüyen bir ulusun ortasında gözlerini açtılar. Onlar artık yalnızca misafir değildi; yalanla yazılmış kaderin mahkûmlarıydılar. Zeynep’in dudaklarından dökülen tek bir yalan, tüm gerçekliklerini değiştirdi. Ama bu bahçede hiçbir şey göründüğü gibi değildi. "Unutabilir misiniz? Yeniden tanıyabilir misiniz? Aynı anda hem geçmiş hem hiç yaşanmamış bir hikâyeye başlayabilir misiniz?"

Bir zamanlar en sevdiğim çiçek papatyaydı. Benim kalbimde umudun bir simgesi haline gelmişti sanki. İçimde tüm kırıklıkları yutup tüm güzelliğiyle onları sakladıklarını düşünürdüm. Saklamakla kalmaz orayı silerdi. O kırıklıkların varlığını unuttururdu güzelliğiyle. En azından o zamanlar böyle düşünürdüm. Tüm her şeye rağmen içimde yeşerttiğim bir umudun simgesiydi bende. Fakat yanıldığımı çok sonra anladım. Orada hiç bir zaman bir umut yeşermedi. Her şeyin bir yansıması vardır. Bu da bir yanıltmacanın yansımasıydı içimde. Orada hiç bir zaman umut yoktu. Şimdi orada gördüğüm tek şey kanlı bir papatyayı andırıyordu bana. Kanayan bir papatya... Bu hikayede geçen kişi, kurum, olay ve mekanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca bir rastlantıdır.

Bir mektupla başladı herşey ailem yine bana sınav olacaktı ,ben aydınlıktan karanlık o geceye gidecektim benim doğduğum geceye bir doğuş bir yok oluş tarihiydi ogece

Tutsak bir beden ama özgür bir kalp...

"Bana söz vermiştin." Çaresizce ona bakıyordum. "Dedin ki seni kimseye verm-" "Karını da al git" bakışlarım donuklaştı. `Karıni da al git` diyen o muydu? Çaresizce ona bakarken yere düştüm. Hala ona bakmaya devam ettim bana bunu yapamazdı ona güvendim o bana söz verdi.. "Bundan sonra birilerinin karılarına göz dikmezsin diye umuyorum" "Karında oğlu da umrumda değil kardeşimi ver" sakinliği beni yıktı.. Daha dün akşam beni öpen adam şimdi umrumda değil mi diyordu?.. Özet:bir kızın küçük yaşta zorla evlendirilip oğlu ile o adamdan kurtulmaya çalışması.

Rose babasından kalan mirası kabul edecekmi ? Rose aşk sandığı aslında neydi?

Ben Lina, peşimde olan bir adamdan kaçarken kurtulmak için başka bir adamın arabasına binmiştim. Acaba bu adam da kaçtığım adam gibi biri miydi, yoksa beni kurtarabilecek biri mi?

Hastanenin o kendine has, steril kokusu ve acil servisin bitmek bilmeyen uğultusu arasında Eylül için hayat, sadece tutulması gereken nöbetlerden ve iyileştirilmesi gereken yaralardan ibaretti. Ancak soğuk bir kış gecesinde, hemen yakındaki emniyet müdürlüğünden yükselen siren sesleri ve ardından gelen patlama, sadece şehrin sessizliğini değil, Eylül’ün kalbinin etrafına ördüğü o kalın duvarları da sarsacaktı. Sedyelerin üzerinde taşınan acı ve kaosun tam ortasında, kan revan içinde gelen Demir ile göz göze geldiğinde, Eylül sadece bir hastayı değil; hayatı boyunca kaçtığı o en büyük korkusunu, gamofobisini de karşısında buldu. Demir’in bakışlarındaki o hüzünlü ama inatçı çekim, Eylül’ün ruhundaki en ince dikişleri birer birer zorlamaya başladı. Bağlanmaktan, birine ait olmaktan ve sonrasında gelen o kaçınılmaz yıkımdan ölesiye korkan Eylül; bu karizmatik ama bir o kadar da tehlikeli polisin çekimine karşı ne kadar direnebilecekti? İyileştirmeye çalıştığı yaralar, belki de kendi ruhundaki o derin boşlukların aynasıydı. Nefeslerimiz birbirini teğet geçerken bana bir adım yaklaştı. `Samimiyetimiz bitti komiser bey,` Başını yavaşça iki yana salladı ve bana doğru bir adım daha atarak aramızdaki mesafeyi sıfırladı. `Hayır doktor hanım, daha yeni başlıyoruz...`

Yirmi beş yaşındaki savcı Helin Ece Esen, aldığı bir davanın sadece mesleki bir görev olduğunu sanıyordu. Ta ki dosyanın satır aralarında babasına uzanan karanlık bir sır saklı olduğunu fark edene kadar. Davanın baş şüphelisi Bora Alp Alazar, hayatının en büyük gerçekle yüzleşmek üzeredir. Suç mu, kader mi, yoksa kurulan bir oyun mu? İkisini birbirine bağlayan isim ise tek bir kişidir: Baran Altuğ.

Onlar, sessiz bir bakışla başladı; adını koyamadıkları duygular, suskunluk ve korkularla örülü bir yolculuğa… Hayatın zorlukları, aile baskıları ve mesafeler onları ayırsa da, kalplerindeki sevgi hiç bitmedi. Zamanla yeniden buluştular; gizliliğin gölgesinden özgürlüğe, belirsizlikten umut dolu yarınlara doğru… Birlikte hayaller kurdular, geleceği planladılar ve her engelin üstesinden gelmeye kararlıydılar. Ve sonunda, cesaretin ve sabrın en güzel sembolü gerçekleşti: Galata Kulesi’nin gölgesinde yapılan evlilik teklifi… Bu hikâye, aşkın sabır, güven ve cesaretle her engeli aşabileceğini, bazen sessiz bir bakışın bile bir hayatı değiştirebileceğini anlatıyor.

Aurora – Asila Yeraltının karanlık kalbinde, sadece seçilmişlerin bildiği bir kulüp vardır: Aurora. Dört grubun — Alpha, Beta, Sigma, Gamma — hüküm sürdüğü bu gizli dünyada, güç, sadakat ve ihanet birbirine karışmıştır. Her hafta ölümcül yarışlar düzenlenir, maskelerin ardında savaşan kimse gerçek yüzünü göstermez. Ama Aurora sadece bir dövüş arenası değildir… Kazanmak, hayatta kalmaktan fazlasını getirir: saygı, güç, sürgünden dönüş — ve belki de özgürlük. Kaybetmek ise bazen sadece ölmek anlamına gelmez… "Aurora", yeraltı dövüşlerinin, yasak ittifakların ve karanlık sırların arasında kimliğini kaybetmeden hayatta kalmaya çalışanların romanı. Her maske bir hikâye saklar — ve her hikâye kanla yazılır. Onlar maskelerinin ardına gizlenmiş savaşçılardı. Kim olduklarını unuttular, çünkü Aurora’da isimlerin değil, galibiyetlerin değeri vardı. Ama biri, kuralları yıkmaya cesaret etti. Ve o gün, Aurora’nın ışığı ilk kez karardı.

Babası yüzünden annesi ile birlikte şehirden şehire kaçan Rüya’nın hikayesi bu.En sonunda annesi ile geçirdikleri bir kazanım sonucunda Rüya yetimhaneye yerleştirildi.Aslında başlarda her şey güzeldi , en yakın ve tek arkadaşı Emirhan ve onu canından çok seven bakıcısı Gül.Bu kadardı ve bunlar Rüya’ya fazlasıyla yetiyordu.Yıllar hızlıca akıp gitti, Rüya ve Emirhan büyüdü , her şey çok güzeldi taki o balo gecesine kadar.O geceden sonra hiç bir şey normal olmayacaktı Artık Rüya bitmişti , Kâbus başlamıştı.